ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ (+4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)

πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=CH8Kj5jXuUM

Ο π. Σίμων Αγιορείτης, ο βιογράφος του Αγίου Νικηφόρου,  μιλά για τον βίο και τα θαύματα του Αγίου.

***

Δείτε και: 

• ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΛΕΠΡΟΥ (+4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ)
• Νικηφόρος, ο λεπρός άγιος

ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΑΡΑΤΑΣΗ;

 

Του π. Δημητρίου Μπόκου

Τα παραμύθια λένε για έναν Πέρση βασιλιά που ζούσε ένα μεγάλο δράμα. Η γυναίκα του βρέθηκε να τον απατάει και αναγκάστηκε να την εκτελέσει. Έμαθε όμως ότι και πολλές άλλες γυναίκες έκαναν το ίδιο. Έτσι έχασε την εμπιστοσύνη του απέναντί τους και δεν τολμούσε να κάμει σύζυγό του καμμιά τους. Έβαλε λοιπόν τον βεζύρη του να του βρίσκει κάθε μέρα μία παρθένα, την παντρευόταν και μετά την πρώτη νύχτα του γάμου την εκτελούσε, για να μην προλάβει να τον απατήσει.

Έφτασε όμως η μέρα που ο βεζύρης δεν μπορούσε να του βρει άλλες νύφες. Προσφέρθηκε τότε, παρά την απροθυμία του πατέρα της, η ίδια η κόρη του βεζύρη, η όμορφη Σεχραζάτ, να γίνει η επόμενη νύφη. Τη νύχτα του γάμου τους η Σεχραζάτ αρχίζει να διηγείται στον βασιλιά ένα παραμύθι, αλλά ήρθε το πρωί χωρίς να το ολοκληρώσει. Ο βασιλιάς θέλοντας να ακούσει τη συνέχεια και το τέλος του παραμυθιού, αναγκάζεται να μην την εκτελέσει. Το άλλο βράδυ η Σεχραζάτ τελειώνει το παραμύθι, μα ξεκινάει αμέσως ένα άλλο και το αφήνει στη μέση. Ο βασιλιάς αναβάλλει για δεύτερη φορά την εκτέλεσή της. Με την εφευρετικότητα της Σεχραζάτ, αυτό παρατείνεται για χίλιες και μία νύχτες. Τότε ο βασιλιάς αποφασίζει επιτέλους να της χαρίσει τη ζωή και έτσι η Σεχραζάτ πετυχαίνει να μείνει για πάντα σύζυγός του και βασίλισσα.

Καθημερινά στη μελλοθάνατη σύζυγο χαριζόταν παράταση ζωής για μία και μόνο μέρα. Μα εκείνη την αξιοποιούσε τέλεια, ώστε να έχει πράγματι κάθε πρωί ο σύζυγός της έναν καλό λόγο για να της ανανεώνει το λιγοστό περιθώριο ζωής. Αποτέλεσμα; Με τον τρόπο αυτόν η έξυπνη Σεχραζάτ κέρδισε όχι μόνο ζωή, αλλά την πιο καλή ζωή, τη ζωή μιας βασίλισσας.

Αλλά κι εμείς, κάθε φορά που νέο έτος ανατέλλει, ευχόμαστε να φτάσουμε αισίως και στο τέλος του. Ζητάμε απ’ τον Θεό παράταση ζωής. Και όχι μόνο για τον χρόνο που αρχίζει. Αλλά για χρόνια πολλά. Όμως φροντίσαμε ποτέ να έχει ο Θεός έναν καλό λόγο, για να ανανεώνει συνεχώς το χρονικό μας περιθώριο; Του έχουμε αποδείξει ότι αξίζουμε την παράταση που ζητάμε; Πώς χρησιμοποιήσαμε τον χρόνο που μας δόθηκε; Και τί σκεπτόμαστε γι’ αυτόν που θα δοθεί; Τί αξιόλογο έχει το παρελθόν μας, που να εγγυάται για το μέλλον μας;

Κάνοντας αποτίμηση ζωής στα τριανταοχτώ του χρόνια ένας συγγραφέας, γράφει:

«Πέρασαν τα νιάτα με τα όνειρα… Τα γερατιά; Είναι ακόμα μακριά… Τί κέρδισα, τί έχασα στο μεγάλο τριανταοχτάχρονο παζάρι της ζωής μου; Και τότε είδα, και τότε ένιωσα, …πως κύλησαν ανόητα τα χρόνια τα τριανταοχτώ, πως σπαταλήθηκαν δίχως λογισμό και κρίση, δίχως στοχασμό και πείρα, δίχως ηδονή και πίκρα, σε μια τελμάτωση ζωής καθημερινής… Σπατάλησα τα κέρδητά μου δίχως να τα χαρώ. Κι ήταν ζημιές τα κέρδη, κέρδη οι ζημιές, που ισοσκέλιζαν απελπιστικά όλα τα φύλλα του μεγάλου βιβλίου... Κατάντησε μαγαζάκι η επιχείρηση, που πούλαγε αφιόνι με δράμι σ’ όσους ήθελαν να αποχτηνωθούν, όπως εγώ, όπως ο κόσμος όλος…» (Μ. Καραγάτσης, Το χαμένο νησί - Φανταστική νουβέλα).

Μήπως κι εμείς αφήσαμε και κύλησαν ανόητα τα χρόνια της ζωής μας; Μήπως και τα δικά μας όνειρα έσβησαν σε μια τελμάτωση ζωής; Αν ναι, καιρός για τη μεγάλη ανατροπή. Ας δώσουμε επιτέλους έναν καλό λόγο στον Θεό για την παράταση του χρόνου που ζητάμε. Θα τον πείσουμε πως ψάχνουμε όχι απλώς για μια χαμοζωή, αλλά για κείνη τη βασιλική ζωή, που έχει πρόθεση ο ίδιος να μας δώσει (Ιω. 10, 10);

[ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 438, Ιαν. 2020]

ΑΚΟΡΝΤΕΟΝ

 

Μανώλης Κοττάκης, Ὁ νέος «σοβιετικός» κόσμος ἀνατέλλει

Ἀκολουθεῖ ἐκτενὲς ἀπόσπαμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ Μανώλη Κοττάκη "Ὁ νέος «σοβιετικός» κόσμος ἀνατέλλει" (Εστία, αρ. φυλ. 41846/ 31-12-2020, σελ. 1 και 3): 

[...] Ἄν ἡ παγκοσμοποίηση κατήργησε σύνορα καί ἀποστάσεις, ἔκανε τόν πλανήτη ἕνα μικρό χωριό καί ἔφερε τούς ἀνθρώπους πολύ κοντά, ἡ πανδημία τοῦ 2020 ἀραίωσε τόν πλανήτη. Ἔκλεισε τούς ἀνθρώπους στά σπίτια τους. Τούς ἀφαίρεσε θεμελιώδη καθημερινά δικαιώματα ὅπως ἡ συναναστροφή, ἡ ἐπικοινωνία, τό ἄγγιγμα, ὁ ἐλεύθερος χρόνος, ἡ ἐργασία. Στήν αὐγή τοῦ νέου χρόνου, τοῦ 2021, κυριαρχεῖ ἡ ἀνασφάλεια καί ὄχι τά περυσινά χαμόγελα τῆς ἀνεμελιᾶς. Στό ἐρώτημα «ποιός μπορεῖ νά προβλέψει τό μέλλον;» στοιχειωδῶς, ἀπάντηση δέν ὑπάρχει! Οἱ προβλέψεις στόν παλαιό κόσμο εἶχαν κάποια εὐστοχία διότι ὁ παλαιός κόσμος εἶχε τάξη καί σταθερές. Ἡγεσίες μέ κῦρος, συλλογικούς διεθνεῖς θεσμούς μέ ἀκτινοβολία, κοινωνίες μέ συναισθήματα ἀλληλεγγύης, ὑπερεθνικούς θεσμούς μέ ἰσχύ. Ἡ δημοκρατία καί τό διεθνές σύστημα ἐπιρροῆς πού μᾶς κληροδότησε ἡ Γιάλτα μᾶς ἔδωσαν ἕναν εἰρηνικό καί ἀσφαλῆ κόσμο γιά περισσότερα ἀπό ἑβδομήντα πέντε χρόνια. Οἱ ἡγεσίες στούς καιρούς μας ὅμως ἀντικαταστάθηκαν ἐν πολλοῖς ἀπό μαριονέτες.[...] Τά ἔθνη ἀντικαταστάθηκαν ἀπό ὑπερτοπικές κοινότητες: facebook, istangram, twitter. Τά φυσικά σύνορα ἔχασαν τήν σημασία τους, τά γκρεμίζει κάθε μέρα ὁ ἱστός μέ ἕνα κλίκ. Ἐν ὀλίγοις, χάθηκε ἡ τάξη. Καί τήν θέση της δέν ἔλαβε μία νέα τάξη ἀλλά μία συγκλονιστική ἀταξία ἑνός κόσμου στόν ὁποῖο ὁ καθείς κάνει ὅ,τι θέλει.

Οἱ συλλογικοί θεσμοί ἀσφαλείας ὅπως τό ΝΑΤΟ ἔχουν ντέ φάκτο διασπαστεῖ (Ρωσσία-Τουρκία κ.λπ.) ἐνῶ ἡγέτες ἐμβληματικῶν χωρῶν (Μακρόν) τούς θεωροῦν «ἐγκεφαλικά νεκρούς». Οἱ ὑπερεθνικοί οἰκονομικοί θεσμοί ὅπως ἡ ΕΕ ἔχουν ἐπίσης ντέ φάκτο διασπαστεῖ, τό πουλόβερ ἄρχισε ἤδη νά ξηλώνεται μέ τήν ἀποχώρηση τῆς Βρεταννίας. Ὁ ΟΗΕ, τό ὄνειρο τοῦ Ροῦσβελτ, περνᾶ κρίση ἀνάλογη μέ τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν λίγο πρίν ἀπό τήν κατάρρευσή της. Καί ἄν φύγουμε ἀπό τούς διεθνεῖς δικαιοδοτικούς θεσμούς καί ἀποπειραθοῦμε νά μελετήσουμε τήν κοινωνία τῶν πολιτῶν, ἐκεῖ καί ἄν θά συναντήσουμε τήν μεγίστη ἀποτυχία. Προεβλήθη ὁ πολυπολιτισμός καί ὁ διεθνισμός τῶν γνωστῶν κινημάτων ὡς ἡ νέα τάξη πραγμάτων καί ὡς ὁ νέος κόσμος. Ὡς ἡ νέα κοινότης ἀξιῶν. Πού ὁδήγησε ὅμως ἐν τέλει; Στόν διχασμό τῶν κοινωνιῶν ἐντός τῶν κρατῶν μέ πρῶτες τίς ΗΠΑ καί σέ ἕναν κόσμο πού ἀπό τό «ὅλοι μαζί» ὁδηγεῖται στό «ὁ καθένας μόνος του».

Τό νέο ἰδιωτικό σοβιέτ ἐπιβολῆς ἀξιῶν μέ τίς ὁποῖες δέν συμφωνεῖ ὁ πλανήτης ὅλος ἀλλά ἐξακολουθεῖ νά κυριαρχεῖ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά χάσει ὁ κόσμος τήν μαγεία του. Νά ὁδηγηθεῖ σέ αὐτό πού ὁ Γάλλος φιλόσοφος Ἔντγκαρ Μορέν εἶχε χαρακτηρίσει «ἀπομαγικοποίηση» τοῦ κόσμου. Ἐάν φθάσαμε ἕως ἐδῶ ἄς μήν ἀποροῦμε λοιπόν. Ἐλλείψει φωτισμένων ἡγεσιῶν, ἐλλείψει κανόνων καί ἐλλείψει Ἀξιῶν –ἔτσι τό ἔγραφε ὁ Καποδίστριας, μέ [Α] κεφαλαῖο– ὁ κόσμος ἔχασε τήν ἰσορροπία καί τήν ἁρμονία του. [...]

Ἰδιῶτες καί πολυεθνικές οἱ ὁποῖες δέν λογοδοτοῦν πουθενά πέραν τῆς κοινότητας τῶν social media (ἐνῶ ἡ δημοκρατία ἔχει τό …ἐλάττωμα τῆς λογοδοσίας μέ ἐκλογές) σχεδιάζουν τόν κόσμο ἐρήμην τοῦ κόσμου. Οἱ δέ λαοί, ἄχ αὐτοί οἱ λαοί, ἀβοήθητοι, αἰσθάνονται τήν μεταβολή καί ἀντιδροῦν. Ὄχι ἀπαραιτήτως μέ τόν ἐνδεικνυόμενο τρόπο, ὄχι πάντοτε μέ τόν σωστό τρόπο ἀλλά κατά βάση ὀρθῶς. Ἡ ρίζα τῆς ἀντίδρασής τους εἶναι ὑγιής. Ἡ ἐπιφύλαξή τους γιά τό ἐμβόλιο δέν εἶναι προϊόν ἄρνησης ἤ ἀπόρριψης τῆς ἐπιστήμης. Εἶναι προϊόν τοῦ σεβασμοῦ τους σέ ὅλα ὅσα ὀρθολογικά τούς δίδασκε ἡ ἐπιστήμη δεκαετίες τώρα γιά τόν ἀπαραίτητο κλινικό χρόνο δοκιμῆς τῶν ἐμβολίων. Ἡ ἄρνησή τους νά ἐφαρμόζουν γιά καιρό τά μέτρα προκύπτει ἀπό τόν φόβο τῆς ἐπικράτησης αὐτοῦ τοῦ ἰδιωτικοῦ σοβιέτ τό ὁποῖο μειώνει τίς μετακινήσεις, ἀπαγορεύει τήν προσέλευση στήν ἐργασία, μειώνει τίς ἀμοιβές, καταργεῖ τήν ἐθνική μνήμη καί παράδοση (ἐπετείους), ἐμποδίζει τήν ἄσκηση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων, σαρώνει τήν διασκέδαση, καταργεῖ τό ἄγγιγμα καί ἀνάγει τούς ἀλγορίθμους καί τά ἠλεκτρονικά μηνύματα στούς ἀπόλυτους ἐξουσιαστές τῆς ζωῆς του. Ἀντιδροῦν οἱ λαοί γιατί ὁ κόσμος ἔχασε τήν τάξη του, τήν σειρά του. Γιατί διαισθάνονται ὅτι αὐτό δέν εἶναι κάτι προσωρινό ἀλλά μόνιμο. Οἱ δέ νέοι ἔχουν «ἀνέβει» στά κεραμίδια γιατί εἶναι ἡ πρώτη γενιά μετά τόν Πόλεμο πού παραλαμβάνει ἕναν κόσμο χειρότερο ἀπό αὐτόν πού παρέλαβαν οἱ γονεῖς της ἀπό τούς παπποῦδες της. Καί τό κυριώτερο· κόσμο χωρίς προοπτική. Ὁ πλανήτης δείχνει νά ἔχει πιάσει «ταβάνι» καί ἐφ’ ἑξῆς, ἐξ αἰτίας τῶν ἐπιλογῶν τοῦ ἀνθρώπου, μόνο πρός τά πίσω θά κατευθύνεται.

Στήν αὐγή τῆς νέας χρονιᾶς λοιπόν μόνο διαπιστώσεις μποροῦμε νά κάνουμε. Διαπιστώσεις γιά τά συναισθήματα τῶν ἀνθρώπων. Ὄχι προβλέψεις γιά τό μέλλον. Ὁ νέος σοβιετικός κόσμος δέν σχεδιάζεται μέ τόν ἄνθρωπο στό ἐπίκεντρο, ἀλλά μέ τήν μηχανή. Δέν σχεδιάζεται μέ βάση τά συναισθήματά του ἀλλά μέ τά μοτίβα τῶν ἀλγορίθμων πού θά καθοδηγοῦν τήν συμπεριφορά καί θά ἐπεμβαίνουν στά συναισθήματά του. Δέν σχεδιάζεται μέ βάση τήν ἐλευθερία ἀλλά τίς ἀπογευματινές «Πράβδα» τοῦ συστήματος πού μπαίνουν στά σπίτια μας μέ τόν μανδύα τοῦ «εἰδικοῦ» μέ στόχο νά μᾶς ὁδηγήσουν στήν τυραννία τῆς ὁμοιομορφίας. Στήν κατάργηση τῆς ἰδιοπροσωπίας. Στόν περιορισμό τῆς ἐλεύθερης ἀνάπτυξης τῆς προσωπικότητας.

Δέ θέλω νά εἶμαι ἀπαισιόδοξος, ἀλλά τίποτε τό ὄμορφο καί τίποτε τό ἁρμονικό δέν βλέπω σέ αὐτόν τόν νέο σοβιετικό κόσμο πού οἰκοδομεῖται τῇ μερίμνῃ τοῦ δοκιμαζόμενου καπιταλισμοῦ. Καί αὐτή εἶναι ἡ μόνη «πρόβλεψη» πού μπορῶ νά κάνω! Ὅσο γιά τήν συζήτηση περί τῆς μετάβασης ἀπό τόν πολυπολιτισμό στόν πλοῦτο τῶν Ἐθνῶν καί τό Ἔθνος-Κράτος, αὐτή διεξάγεται γιά τήν ὥρα κατά τρόπο πρόχειρο, ἄναρχο καί ἀντιπαραγωγικό ὑπό τήν ἡγεσία λαϊκιστῶν. Ὁπότε, καμμία χρησιμότης πρός στιγμήν, οὐδέν νεώτερον ἀπό τό μέτωπο. Καλή χρονιά, κατά τά λοιπά.

https://www.estianews.gr/apopseis/o-neos-sovietikos-kosmos-anatellei/

Κάλαντρα Πρωτοχρονές (Αλέξανδρος Παπαδάκης)

https://www.youtube.com/watch?v=QDYoRYuYGps

Κάλαντρα Πρωτοχρονές (Αλέξανδρος Παπαδάκης)

Πρωτοχρονιάτικα κάλαντρα στο μαγατζέ του Φτυχή του Κουντουρομανώλη 

Στίχοι-μουσική: παραδοσιακά 

Λύρα-τραγούδι: Παπαδάκης Αλέξαντρος 

Λαγούτα: Τρουλλινός Νικόλας, Περικλάκης Γιώργης

Ταχιά ταχιά ’ν' αρχιμηνιά ταχιά ’ν’ αρχή του χρόνου, ταχιά ’ν’ απού πορπάτηξε ο Κύριος στον κόσμο, και βγήκε και χαιρέτηξε ούλους τσι ζευγολάτες, κι ο πρώτος που τ’ απάντηξε ήτον ο Άης Βασίλης. Πολλά τα έτη Βασιλειό, καλόν ζευγάριν έχεις. Καλό το λες αφέντη μου καλό και βλοημένο, η χάρη σου το βλόησε με το δεξιό σου χέρι, με το δεξιό με το ζερβό, με το μαλαματένιο. Πε μου να ζήσεις Βασιλειό πόσα μουζούρια σπέρνεις; Σπέρνω κριθάρι δώδεκα, σταράκι δέκα πέντε, ταή και ρόβι δεκαοχτώ κι από νωρίς στο στάβλο. Μα σένα αφέντη πρέπει σου καθέγλα να καθίζεις και τον αθό π’ τσ’ αμυγδαλές να τόνε γευματίζεις, και πάλε ξαναπρέπει σου να τρως κουλούρια ‘φράτα και τον αθό τσι λεμονές να γεύγεσαι σαλάτα, και πάλε ξαναπρέπει σου καθέγλα με τσουράκια και γύρου γύρου στα τσουριά να κηλαηδούν πουλάκια. Είπαμε δα τ‘ αφέντη μας να πούμε τση κεράς μας, κερά καμαροτράχηλη και φεγγαρομαγούλα απού τον έεις τον υγιό, τον μοσχοκανακάρη, λούγεις τον και χτενίζεις τον και στο σκολειό τον πέμπεις, κι ο δάσκαλος τον έδειρε μ’ ένα χρυσό βεργάλι και η κερά δασκάλισσα με το μαργαριτάρι. Είπαμε δα και τση κεράς να πούμε και τση βάγιας. Άψε βαγίτσα το κερί άψε και το διπλέρι και κάτσε και ντουχιούντιζε ήντα θα μας εφέρεις, απάκι για λουκάνικο, για χοιρινό κομμάτι, για απού τον πόρο του βουγιού να πιούμε μια γιομάτη. Φέρε πανιέρι κάστανα, πανιέρι λεπτοκάρυα και φέρε και γλυκό κρασί να πιούν τα παλληκάρια, απού το λαδοπίθαρο κιανα κακό λαδάκι, κι απού τη μαύρη όρνιθα κιανένα ναυγουλάκι, κι αν είν’ κι απού τη γαλανή ας είν’ και ζευγαράκι.

Κι αν είναι με το θέλημα άσπρη μου περιστέρα, ανοίξετε την πόρτα σας να πούμε καλησπέρα! Καλησπέρα και εις έτη πολλά και το λάδι στην οκά! Επά που καλαντίσαμε καλά μας επλερώσαν, καλά να παν τα έχη ντως και τα ποδώματά ντως, κι αν έχουν σερνικό παιδί στη σέλα καβαλάρη να σιέται να λυγίζεται, να πέφτει το λογάρι, να το μαζώνει η μάνα του να ’χει χαρά μεγάλη, πάλε κι αν είναι θηλυκό μοίρα καλή να κάνει, του Ρεζοσπάντη τον υγιό άντρα να τόνε πάρει.

https://www.youtube.com/watch?v=QDYoRYuYGps