Ανθολόγιον 248: Σταύρος Ζουμπουλάκης

[...] Η πορεία του οικουμενικού κινήματος δεν είναι ευθύγραμμη, άλλοτε προχωράει με γενναία βήματα, άλλοτε μένει στάσιμο ή και οπισθοβατεί. Η κυριότερη κριτική που θα μπορούσαμε να ασκήσουμε στον οικουμενικό διάλογο είναι ότι είχε εν πολλοίς γραφειοκρατικό χαρακτήρα, με την έννοια ότι διεξήχθη από ειδικές επιτροπές και έμεινε στα όρια αυτών των επιτροπών και των οργάνων. Δεν έγινε κτήμα της Εκκλησίας, δεν εννοώ μόνο των πιστών αλλά ούτε καν των ιερέων και των επισκόπων. Δεν τον έμαθαν αυτόν τον διάλογο οι πιστοί, οι ιερείς, ακόμη και οι τοπικοί επίσκοποι, είτε γιατί οι εκκλησιαστικές ηγεσίες δεν ήθελαν να φτάσει σε όλους ο καρπός του διαλόγου είτε γιατί δεν υπήρχε κανένα πραγματικό ενδιαφέρον  για αυτόν από την εκκλησιαστική βάση. Το τελικό εξαγόμενο πάντως είναι θετικό: μπορεί να μην πέτυχε, όπως ποθούσαν κάποιοι υπεραισιόδοξοι, την ενότητα των χριστιανών, βελτίωσε όμως τους όρους συνεννόησης και συνεργασίας μεταξύ τους. [...]

Σταύρος Ζουμπουλάκης, Άσπονδοι αδελφοί, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2019, σελ. 189-190 (απόσπασμα)

Ο Μ. Π. Μπέγζος για τον Ν. Νησιώτη

Εισήγηση του Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής Αθηνών κ. Μάριου Μπέγζου, με θέμα «Πνευματική και επιστημονική διαδρομή του Ν. Νησιώτη», που εκφωνήθηκε στο Συνέδριο της σειράς: "Θεολογικές Προσωπογραφίες ΙΙ: Νίκος Νησιώτης, ο Οικουμενικός Θεολόγος της Ορθοδοξίας", στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας, το Σάββατο 6 Απριλίου 2013.

https://www.youtube.com/watch?v=MnBOKGE2Npg&t=1221s

Ανθολόγιον 107: Χρ. Γιανναράς ("Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ οἰκουμενική κίνηση ἔχασε τό τραῖνο")

(...) καί ἐκτός Ἑλλάδος δέν ξέρω σοβαρούς θεολόγους πού νά ἐξακολουθοῦν νά τρέφουν κάποια ἐκτίμηση γιά τή γραφειοκρατία τοῦ ΠΣΕ ἤ γιά τίς κενές φιλοφρονήσεις "δημοσίων σχέσεων" οἰκουμενικοῦ χαρακτήρα. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ οἰκουμενική κίνηση "ἔχασε τό τραῖνο". Κατάντησε ἀνιαρή ρουτίνα ἐκκλησιαστικῆς μικροπολιτικῆς. Παράγει papers, αὐτό εἶναι ὅλο. (...)

[Ἀπόσπασμα ἀπό τή συνέντευξη τοῦ Χ. Γιανναρᾶ στόν Michel Stavrou, στό Bulletin: Service Orthodoxe de Press, Παρίσι 1990].

Χρ. Γιανναρᾶς, Προφορική ἀμεσότητα, ἐκδ. Ἰανός, β' ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 63.

Νίκου Ματσούκα : Η έκφραση της ενότητας στον ορθόδοξο χώρο

Το διαβάσαμε προ ημερών στον Αναστάσιο και το μεταφέρουμε μια και πρόκειται για ένα από τα δυνατά κείμενα του αειμνήστου Ν. Ματσούκα:

Ορθόδοξοι και ετερόδοξοι δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα προβλήματα και τη φύση αυτών που κάθε τόσο αντιμετωπίζει η ορθόδοξη Εκκλησία, επιδιώκοντας να παραμερίσει τις επιμέρους αναφυόμενες εθνικές διαφορές και τις υπερβάσεις των δικαιοδοσιών, προκειμένου η ενότητα των αυτοκέφαλων εκκλησιών να αποτελεί αμετακίνητη πραγματικότητα. Οι απόψεις των θεολόγων ποικίλουν, αλλά και οι πιο ακραίοι στις απόψεις τους...δεν παραγνωρίζουν το γεγονός ότι η ενότητα στην πίστη και στην αγάπη μεταξύ των αυτοκέφαλων εκκλησιών δεν κλονίζεται επικίνδυνα. Κατά τον Ernst Benz άλλωστε τα αδύνατα σημεία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπως είναι οι πολιτικές πιέσεις στις επιμέρους επικράτειες, ο εθνικισμός και οι διεκδικήσεις στην περιοχή της δικαιοδοσίας, δεν αποτελούν ανυπέρβλητες δυσχέρειες που μπορούν να προξενήσουν ανεπανόρθωτη βλάβη την ενότητά της. Γι’ αυτό ακριβώς οι αυτοκέφαλες εκκλησίες της Ορθοδοξίας για τον Προτεσταντισμό αποτελούν εμφανή δείγματα ενότητας και συνέχειας, πράγμα που μπορεί να τον ωφελήσει στην προσπάθειά του να αποκτήσει μια τέτοια ενότητα..

Παρ’ όλες τις διαφοροποιήσεις και εντάσεις ανάμεσα στις αυτοκέφαλες εκκλησίες, ο ερευνητής δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει το αναντίρρητο γεγονός ότι η ενότητα κατά τη πίστη και την αγάπη δεν αλλοιώνεται σοβαρά από την εξωτερική αυτή φθορά που πρέπει να θεωρηθεί σαν ένα φυσικό αποτέλεσμα της αμαρτωλότητας και της κακοήθειας των ιστορικών πραγμάτων. Η Ορθόδοξη Εκκλησία λοιπόν από την ίδια τη φύση της είναι καθολική και οικουμενική, τη στιγμή που, από τη φύση της σχετικότητας των ιστορικών πραγμάτων, διακρίνεται σε επιμέρους τοπικές δικαιοδοσίες. Έτσι πράγματι αποτελεί ένα φωτεινό παράδειγμα στον κατακερματιζόμενο χωρίς ενότητα Προτεσταντισμό, και στον εγκλωβιζόμενο σε μια συγκεντρωτική ενότητα Ρωμαιοκαθολικισμό. Στη ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας αντανακλάται το πρότυπο της αρχαίας αποστολικής παράδοσης. Γι’ αυτό ακριβώς η ευθύνη της Ορθοδοξίας απέναντι στην υπόλοιπη χριστιανοσύνη είναι μεγάλη' άλλωστε στην πράξη οφείλει να δείχνει ξεκάθαρα πως όλες οι εντάσεις και οι φθορές δεν μπορούν να βλάψουν την ενότητά της και επομένως το κύρος της παρουσίας και μαρτυρίας της, αρκεί να υπάρχει ενότητα στην πίστη και στην αγάπη. Τότε μονάχα και δίχως κενολογίες και άλλες υποκριτικές εκφράσεις μπορεί να είναι η διάδοχος των τοπικών εκκλησιών της αποστολικής και μεταποστολικής εποχής, γνήσιος φορέας και συνεχιστής της χριστιανικής Αποκάλυψης.

Η αυτοκεφαλοποίηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας από το ένα μέρος δημιουργεί και οξύνει την εμπλοκή της σε αμαρτωλές ιστορικές καταστάσεις, και από το άλλο -με το ξεπέρασμα τέτοιων καταστάσεων- προβάλλει την καταξίωση του μυστηρίου της παρουσίας του σαρκωμένου Λόγου μέσα στην κακοήθεια της ιστορίας. Στην ιστορία μιας τέτοιας ενότητας μέσα στον κόσμο της Χριστιανοσύνης είναι πρόθυμη να δεχτεί και τις επικρίσεις ή τις υποδείξεις των άλλων εκκλησιών, μετατρέποντας αυτές σε γόνιμη και αυστηρή αυτοκριτική. Σήμερα κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τις πολιτικές πιέσεις στα εκκλησιαστικά πράγματα, τις εθνικιστικές μικρότητες και "αποκλειστικότητες", όπως και τις διεκδικήσεις στο χώρο των δικαιοδοσιών. Πικρή είναι η γνώση και η πείρα των ορθοδόξων από την ένταση των πατριαρχείων Μόσχας και Κων/λης, κυρίως κατά τη δεκαετία 1950-60, από τις πικρές σχέσεις της Ρωσικής Εκκλησίας προς την Υπερόριο Ρωσική Εκκλησία και από τις διαφοροποιήσεις, που φτάνουν ως την ανεξαρτητοποίηση μερικές φορές, των θεολογικών απόψεων μερικών μερίδων και παρατάξεων μέσα στον ορθόδοξο χώρο. Ωστόσο στη διάρκεια της ιστορίας των αυτοκέφαλων ορθόδοξων εκκλησιών δεν έχουμε πικρές και τόσο σοβαρές εντάσεις που να σημαίνουν τον θάνατο της ενότητας στην πίστη και στην αγάπη. Την κατάσταση αυτή, που δεν είναι πάντοτε αυτονόητη, οφείλει η Ορθόδοξη Εκκλησία να τη διατηρεί μέσα σε φωτιά και δάκρυα.

Νίκου Ματσούκα, "Οικουμενική Κίνηση- ιστορία - θεολογία" εκδ.Πουρνάρα, Θεσ/κη 1986, σσ.228-230.

Δεν υπογράφτηκε κοινό κείμενο στην Κύπρο

Πηγή: amen, 22-10-2008

Λευκωσία, του Αριστείδη Βικέτου

Νέα συνάντηση – η 12η κατά σειρά –  της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου(ΜΕΘΔ) μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο του 2010 στη Βιέννη. Επίπονες χαρακτηρίστηκαν οι συζητήσεις στο πλαίσιο της 11ης συνάντησης της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου (ΜΕΘΔ) Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, που διεξήχθησαν από το περασμένο Σάββατο στην Πάφο και ολοκληρώθηκαν το απόγευμα της Πέμπτης.

Η ΜΕΘΔ δεν ολοκλήρωσε τελικά  στη συνάντηση της Πάφου την εξέταση του θέματος «Ο ρόλος του επισκόπου Ρώμης εν τη κοινωνία όλων των Εκκλησιών». Ως εκ τούτου δεν προβλέπεται ότι η Επιτροπή θα καταλήξει σε κοινό κείμενο, όπως είχε γίνει το 2007 στη Ραβέννα.  Αυτό σημαίνει ότι το συγκεκριμένο θέμα θα μείνει ανοικτό για την επόμενη συνάντηση της ΜΕΘΔ.

Στη συνάντηση της Βιέννης τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα συνεχιστεί και αναμένεται να ολοκληρωθεί η συζήτηση του θέματος για το ρόλο του Επισκόπου Ρώμης στην κοινωνία όλων των Εκκλησιών κατά την πρώτη χιλιετία. Στόχος είναι η ΜΕΘΔ να καταλήξει σε κοινό κείμενο  πάνω στο δύσκολο , όπως χαρακτηρίζεται, αυτό θέμα.

Οι συζητήσεις διεξάγονται στη βάση  ενός  σχεδίου  κειμένου 13 σελίδων  από 32 παραγράφους  για τον ρόλο του Επισκόπου Ρώμης κατά την 1η χιλιετία. Πρόκειται για θέμα δύσκολο τόσο για τους Ορθοδόξους όσο και για τους Ρωμαιοκαθολικούς.

« Οι δυσκολίες είναι πολλές , γι αυτό και οι συζητήσεις κινήθηκαν με αργό ρυθμό», ανέφερε  μέλος της Επιτροπής και πρόσθεσε ότι έχουν καλυφθεί μόνο οι μισές από τις 32 παραγράφους του σχεδίου. Όπως εξήγησε το ίδιο μέλος οι δυσκολίες οφείλονται σε διαφορετικές ερμηνείες, που δίνουν οι δύο πλευρές, αλλά και σε «διαφορετικές προσεγγίσεις ορισμένων ζητημάτων από τους εκπροσώπους των κατά τόπους Αυτοκεφάλων Εκκλησιών».

Η ΜΕΘΔ εξετάζει το θέμα «Ο ρόλος του επισκόπου Ρώμης εν τη κοινωνία όλων των Εκκλησιών» κάτω από τέσσερις οπτικές:

Α)Η Εκκλησία της Ρώμης ως «η πρώτη μεταξύ των τοπικών Εκκλησιών σε Ανατολή και Δύση
Β) Ο Επίσκοπος Ρώμης ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου
Γ) Ο ρόλος του Επισκόπου Ρώμης κατά τις περιόδους κρίσεων της εκκλησιαστικής κοινωνίας
Δ) Η επίδραση μη θεολογικών παραγόντων.

Έγκυρη πηγή επεσήμανε ότι το γεγονός πως δεν θα καταστεί δυνατή η ολοκλήρωση της συζήτησης «καταρρίπτει τους ισχυρισμούς ότι οι  Ορθόδοξοι εκπρόσωποι κάνουν εκπτώσεις και υποχωρήσεις».

Ο εκ των γραμματέων της Επιτροπής από την πλευρά των Ορθοδόξων, Μητροπολίτης Σασίμων Γεννάδιος δήλωσε  ότι η έγινε εντατική εργασία επί του προσεχεδίου ,αλλά δεν ολοκληρώθηκε η εξέταση του.

Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη Σασίμων  οι εκπρόσωποι των κατά τόπους Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών εκφράζουν τη λύπη τους για τις αρνητικές αντιδράσεις έναντι του διαλόγου και τα γεγονότα ,που σημειώθηκαν στην Πάφο.

Επίσης, ανέφερε ότι επαναβεβαίωσαν ότι «ο διάλογος συνεχίζεται με πιστότητα βασισμένη πάνω στην αλήθεια και την παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας».
Ο επίσκοπος Καρκαβίας Δημήτριος, μέλος της αντιπροσωπείας των Ρωμαιοκαθολικών, δήλωσε  ότι έγιναν εποικοδομητικές συζητήσεις .

«Ο διάλογος χρειάζεται πολύ προσοχή και σύνεση», επεσήμανε. Ο αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων του Πατριαρχείου Μόσχας  απέρριψε κατηγορηματικά την κατηγορία ότι οι εκπρόσωποι των Ορθοδόξων Εκκλησιών προδίδουν την Ορθοδοξία. « Αυτή τη στιγμή στο διάλογο δεν μιλούμε για ενότητα των Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, αλλά για  τις μεταξύ μας διαφορές» ,εξήγησε ο αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων.

* Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί επισκέφθηκαν  το απόγευμα τον χώρο, όπου ήταν η έδρα του πρώτου Επισκόπου Πάφου, ο οποίος εκδιώχθηκε κατά την Λατινοκρατία, και τη στήλη, όπου σύμφωνα με την παράδοση εδάρη ο Απόστολος Παύλος.

Κύπρου Χρυσόστομος: "Εωσφορικός εγωισμός, οι αντιδράσεις στο Διάλογο"

Λευκωσία, του Αριστείδη Βικέτου
Πηγή: www.amen.gr

φωτό: Αριστείδης Βικέτος,www.amen.gr

H  Εκκλησία της Κύπρου παραμένει σταθερά προσηλωμένη στην Ορθόδοξη πίστη, αλλά δεν διστάζει μαζί με όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες να συμμετέχει  σε διάλογο με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, παρά τις όποιες ανησυχίες και την πικρία των καταπιέσεων και μαρτυριών του ποιμνίου της στους αιώνες της Λατινοκρατίας, τόνισε σήμερα ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος.
 
Σε χαιρετισμό του προς τους εκπροσώπους των Αυτοκέφαλων Ορθόδοξων Εκκλησιών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ο Κύπρου Χρυσόστομος επεσήμανε την ανάγκη συνδιαλλαγής, με σκοπό την άρση των διαφορών, σε ένα κόσμο, όπου οι Χριστιανοί κινδυνεύουν να γίνουν μειονότητα.
 
Οι σχέσεις των δύο Εκκλησιών εξακολουθούν να δηλητηριάζονται από το πρόβλημα της Ουνίας, επεσήμανε και πρόσθεσε ότι  ακανθώδες πρόβλημα παραμένει και το ζήτημα του προβαλλόμενου πρωτείου του Πάπα.
 
Πρωτίστως, είπε ο κ. Χρυσόστομος , πρέπει να ξεπεραστεί η διαίρεση των Χριστιανών  προκειμένου να ενεργούν με μεγαλύτερη επιρροή και αξιοπιστία.

Ο Κύπρου Χρυσόστομος αναφέρθηκε και σε αυτούς ,που αντιδρούν στον θεολογικό διάλογο, λέγοντας ότι «  συνιστά εγωισμό, και μάλιστα εωσφορικό εγωισμό, το να θέτει κάποιος, είτε λαϊκός είτε κληρικός, την γνώμη του πάνω από τη γνώμη και τις αποφάσεις των τοπικών συνόδων όλης της Ορθοδοξίας. Έπαυσε μήπως ο Παράκλητος, να συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, να φωτίζει τη σκέψη και να κατευθύνει τα διαβήματα των εν Συνόδω συνερχομένων και διαβουλευομένων Ιεραρχών, και επιδημεί επιλεκτικά μόνο σ' αυτούς; Καιρός λοιπόν να ανανήψουν. Να προσγειωθούν και να αποκτήσουν την σώζουσα ταπείνωση. «'Εχουσι την γνώσιν οι φύλακες»».

Στο χαιρετισμό του ο Κύπρου Χρυσόστομος κατάγγειλε την Τουρκία για τη συνεχιζόμενη κατοχή τμήματος της Κύπρου και για την καταστροφή 500 ναών.

Ο Κύπρου Χρυσόστομος μιλούσε μετά από αρχιερατικό συλλείτουργο με τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος είναι συμπρόεδρος της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου, και ιεράρχες από τις άλλες κατά τόπους Αυτοκέφαλες Εκκλησίες.

Σε αντιφώνηση του ο Μητροπολίτης Περγάμου εξ ονόματος των αντιπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών ,αφού αναφέρθηκε στο θεολογικό διάλογο, επεσήμανε ότι ο λαός και η Εκκλησία της Κύπρου, βιώνουν την διαίρεση του ευλογημένου νησιού και  έχουν συναίσθηση της τραγικότητας της διαίρεσης. «Προσευχόμεθα και προσπαθούμε με κάθε διαθέσιμο μέσο να βοηθήσουμε, ώστε να ξεπεραστεί η διαίρεση και η Κύπρος και ο λαός της να επανεύρουν την ενότητα τους και τη συνέχεια του πολιτισμού τους και της χριστιανικής τους Εκκλησίας», τόνισε ο Περγάμου Ιωάννης.

• Το πλήρες κείμενο της ομιλίας του αρχιεπισκόπου Κύπρου είναι το ακόλουθο:

Με ιδιαίτερη χαρά και με την αίσθηση της ευθύνης απέναντι στην Χριστιανική ανθρωπότητα, η παλαίφατη Εκκλησία της Κύπρου, η αρχαιότερη στον Ευρωπαϊκό χώρο, φιλοξενεί φέτος το διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών. Ο Θεολογικός αυτός διάλογος είναι ο κυριότερος στα πλαίσια των διμερών επίσημων θεολογικών διαλόγων της Ορθοδοξίας με την ετεροδοξία που γίνονται με συντονιστή το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Καλωσορίζω εκ μέρους της Ιεραρχίας και του πληρώματος της Αποστολικής Εκκλησίας της Κύπρου όλους εσάς τους διακεκριμένους εκπροσώπους των κατά τόπους αυτοκέφαλων Ορθοδόξων Εκκλησιών καθώς και τους εκπροσώπους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και εύχομαι ευόδωση των εργασιών σας.

Σ' ένα κόσμο που, στις μέρες μας, οι Χριστιανοί κινδυνεύουμε να γίνουμε μειονότητα, είναι ανάγκη να συνδιαλεγόμαστε, με σκοπό την άρση των διαφορών και διά της ευρέσεως της προ του χωρισμού μας κοινής πίστεως, να πορευθούμε την κοινήν οδόν της σωτηρίας, εκπληρώνοντας έτσι και την προσευχή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού προς τον Θεόν - Πατέρα «ίνα πάντες έν ώσι».

Αν σήμερα διαλεγόμαστε για τα πολλά και επικίνδυνα κακά της εποχής μας, τη μόλυνση της ατμόσφαιρας, τη μείωση της οζονόσφαιρας, την αλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών λόγω της ανθρώπινης πλεονεξίας -, οφείλουμε πρωτίστως να διαλεχθούμε και να θεραπεύσουμε το δικό μας κακό, εκείνο τη^διαίρεσης, για να μπορούμε να ενεργούμε με μεγαλύτερη επιρροή και αξιοπιστία. Η αποφυγή του διαλόγου, όπως γινόταν για αιώνες, καθώς και η αποφυγή αναφοράς στα σημαντικά προβλήματα και δυσκολίες που υπήρχαν ανάμεσα στην Ορθόδοξη και τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, δεν είναι τακτική που μπορεί να αποδώσει αποτελέσματα και να υπηρετήσει την αλήθεια. Όπως είπε σε άλλη συνάφεια ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Περγάμου «όποιος πιστεύει την αλήθεια δεν φοβάται να διαλεχθεί». Και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αναφέρει σχετικά: «Ότε διίστανται τινές αλλήλων και ου χωρούσι προς λόγους, δοκεί μείζων είναι η μεταξύ τούτων διαφορά. Ότε δ' εις λόγους συνέλθωσι και εκάτερον μέρος νουνεχώς ακροάσηται τα παρ' εκατέρου λεγόμενα, ευρίσκεται πολλάκις ολίγη η τούτων διαφορά».

Η παρούσα συνάντηση δημιουργεί την ελπίδα της αντιμετώπισης καίριων προβλημάτων στις σχέσεις των δύο Εκκλησιών μας με αίσθημα ευθύνης. Ομολογείται από όλους ότι σήμερα παρήλθεν η εποχή των παγετώνων στις σχέσεις Ορθόδοξης και Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και ότι ευρισκόμεθα στην περίοδο της τήξεως των πάγων. Είναι, όμως, γεγονός ότι οι σχέσεις των Εκκλησιών μας δηλητηριάστηκαν και δηλητηριάζονται από το πρόβλημα της_Ουνίας, που αποτελεί μια εκκλησιολογική εκτροπή, και τυγχάνει για μας μια απαράδεκτη μέθοδος προσηλυτισμού εκ μέρους των Ρωμαιοκαθολικών.

Ακανθώδες πρόβλημα στις συναντήσεις Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών παραμένει και το θέμα του προβαλλόμενου πρωτείου του Πάπα εις την Εκκλησίαν. Γνωρίζω πως μια πτυχή του θέματος, και δη η θέση του επισκόπου της Ρώμης στην Εκκλησία κατά την πρώτη χιλιετία του Χριστιανισμού, θα απασχολήσει την παρούσα συνάντηση. Δεν θα ήθελα, με κανένα τρόπο, να παρέμβω στο διάλογο. Επειδή όμως η ενότης θα προκύψει όχι από τον θεολογικό διάλογο αλλά μετά από απόφαση των Εκκλησιών, είναι σωστό να ακούονται και να λαμβάνονται υπόψη και οι ανησυχίες του πιστού λαού.
Εμείς στην Ανατολή, ανέκαθεν θεωρούσαμε τον Επίσκοπο της Ρώμης, εντός μιας ενωμένης Εκκλησίας, ως τον πρώτο μεταξύ ίσων, στο πλαίσιο της πενταρχίας των πατριαρχών. Η Ρώμη, ως πρωτεύουσα τότε του κράτους, προσέδωσε στον επίσκοπο της την τιμητική αυτή θέση. Γι' αυτό και όταν στο Annuario pontificio του έτους 2006 απαλείφθηκε ο καθιερωμένος μέχρι το σχίσμα του 1054 εκκλησιαστικός τίτλος του Πάπα ως Πατριάρχη της Δύσεως, ο λαός μας ανησύχησε. Ο τίτλος αυτός συνδέεται άρρηκτα με την κοινή κατά την πρώτη χιλιετία εκκλησιολογία της τοπικής Εκκλησίας, στην οποία θεμελιώθηκε και η όλη κανονική παράδοση για τη διοικητική οργάνωση της Εκκλησίας. Η απάλειψη του τίτλου αυτού δημιούργησε στον Ορθόδοξο λαό την υποψία για προσπάθεια επιβολής του παπικού πρωτείου όπως διαμορφώθηκε στη Δύση κατά τη δεύτερη χιλιετία του Χριστιανισμού.

Η Εκκλησία της Κύπρου μένουσα σταθερά προσηλωμένη στην Ορθόδοξη πίστη της αλλά θεωρούσα την ενότητα ως εντολή του Χριστού, δεν διστάζει μαζί με όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες να προσέλθει στο διάλογο με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, παρά τις πιο πάνω ανησυχίες και παρά την πικρία των καταπιέσεων και μαρτυρίων του ποιμνίου της κατά τους αιώνες της Λατινοκρατίας.

Μαζί με όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες υπογραμμίζουμε τη σταθερή εμμονή μας στους καθιερωμένους βασικούς πόλους της εκκλησιαστικής συνείδησης της πρώτης χιλιετίας του ιστορικού Βίου της Εκκλησίας. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι και οι μεγάλοι Πατέρες της πρώτης χιλιετίας αποτελούν εχέγγυο για την αυθεντική θεολογική ερμηνεία του.
μυστήριου της εν Χριστώ Θειας οικονομίας αλλα και για την αυθεντική βίωση του από τους πιστούς στο μυστήριο της Εκκλησίας, στο οποίο προεκτείνεται, υπό την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, η συνεχής και ενεργός παρουσία του Χριστού μέσα στον κόσμο, μέχρι της συντέλειας του αιώνος.

Η με ειλικρίνεια και εντιμότητα αναζήτηση εκ μέρους των Εκκλησιών μας, της κοινής πίστεως της αδιαιρέτου Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας, θα πρέπει να είναι η μόνη επιδίωξη και ο μόνιμος στόχος μας.

Θα ήθελα όμως να απευθυνθώ και προς μία μικρή μερίδα Ορθοδόξων που, καλή τη πίστει, πιστεύω, επαναλαμβάνουν αποσπασματικά και εκτός από τη συνάφεια για την οποία εγράφησαν ή θεσπίστηκαν, κάποιους ιερούς κανόνες και σκανδαλίζονται από την συμπροσευχή με μη Ορθοδόξους. Και τους ερωτώ: Αν την κοινή συμπροσευχή απαγόρευαν οι Κανόνες, τότε η Εκκλησία θα επέτρεπε στους κατηχουμένους, που ήταν αβάπτιστοι ή ενδεχομένως ανήκαν σε άλλες ομολογίες ή αιρέσεις, να συμμετέχουν σ' ένα μέρος της Θείας Λειτουργίας; Ή, δεν συνιστά συμπροσευχή η τέλεση μικτών γάμων, η τέλεση δηλαδή του μυστηρίου του στεφανώματος σε δύο ανθρώπους εκ των οποίων ο ένας (είτε ο άνδρας είτε η γυναίκα) είναι ετερόδοξος; Άλλη, επομένως, είναι η πρόνοια των Ιερών Κανόνων και άλλος ο σκοπός τους.
Κι από την άλλη, δεν συνιστά εγωισμό, και μάλιστα εωσφορικό εγωισμό, το να θέτει κάποιος, είτε λαϊκός είτε κληρικός, την γνώμη του πάνω από τη γνώμη και τις αποφάσεις των τοπικών συνόδων όλης της Ορθοδοξίας; Έπαυσε μήπως ο Παράκλητος, να συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, να φωτίζει τη σκέψη και να κατευθύνει τα διαβήματα των εν Συνόδω συνερχομένων και διαβουλευομένων Ιεραρχών, και επιδημεί επιλεκτικά μόνο σ' αυτούς; Καιρός λοιπόν να ανανήψουν. Να προσγειωθούν και να αποκτήσουν την σώζουσα ταπείνωση. «'Εχουσι την γνώσιν οι φύλακες».

Θα ήθελα και πάλιν να καλωσορίσω όλους τους διακεκριμένους εκπροσώπους των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και να ευχηθώ τον φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος για ευόδωση των εργασιών της συνάντησης τους. Δεν θα μπορούσα όμως να περατώσω τον λόγο αν δεν αναφερόμουν, πολύ σύντομα, στη σημερινή δεινή θέση της Εκκλησίας της Κύπρου και του πληρώματος της, εξ αιτίας της συνεχιζόμενης για 35 χρόνια επίθεσης και κατοχής, από ένα βάρβαρο στην κυριολεξία, γείτονα κατακτητή.

Η Τουρκία, εκμεταλλευόμενη την παρουσία 120 χιλιάδων Μουσουλμάνων στην Κύπρο, που αποτελούσαν το 18% του πληθυσμού της νήσου, μας επετέθη Βάναυσα και κατέκτησε το 37% του εδάφους μας. Έδιωξε όλους τους Χριστιανούς Ελληνες κατοίκους από τα εδάφη τους και μετέφερε 450.000 εποίκους από την Ανατολία με σκοπό την αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα της νήσου μας. Ο εποικισμός συνεχίζεται και σήμερα, ο δε Τούρκος πρωθυπουργός μάς απείλησε με ένα εκατομμύριο εποίκους. Οι Χριστιανοί εκτοπισθέντες (το 40% του πληθυσμού της Κύπρου) υποφέρουν στην προσφυγιά. Κι όλοι μας αγωνιούμε για το μέλλον, αφού ξεκάθαρα φαίνονται οι διαθέσεις της Τουρκίας για κατάληψη και εκτουρκισμό ολόκληρης της Κύπρου, όπως έκαμε στην περίπτωση της Αλεξανδρέττας πριν από λίγα χρόνια. Πεντακόσιοι ναοί μας στα κατεχόμενα καταστράφηκαν. Άλλοι έγιναν μουσουλμανικά τεμένη, άλλοι μάντρες ζώων κι άλλοι εγκαταλείφθηκαν στη φθορά του χρόνου. Σ' εμάς, τους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, δεν μας επιτρέπεται ούτε η επιδιόρθωση ούτε η χρήση τους.

Κάνουμε έκκληση σ' όλους εσάς. Απευθυνόμαστε στα αδελφικά σας αισθήματα. Θυμηθείτε μας στις προσευχές σας αλλά και πιέστε τους ηγέτες των χωρών σας για απόδοση δικαιοσύνης στην Κύπρο.

Καλωσορίζοντας σας ξανά στην Κύπρο, εύχομαι ευχάριστη διαμονή στον τόπο μας και ευόδωση των σκοπών της συνάντησης σας.

Κι άλλες απόψεις περί του διαλόγου...

Με αφορμή το διάλογο που ξεκίνησε σήμερα στην Πάφο πολλές είναι οι απόψεις που εκφράστηκαν επί του θέματος.  Δείτε  μερικές στα παρακάτω λίνκ:

• Η Παγκύπρια Ένωση Θεολόγων για διάλογο  (Ζωηφόρος)

• "ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ" = ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ (Ιδιωτική Οδός)

• Μητροπολίτης Κυρυνείας Παύλος, Ο Χριστός είναι η κεφαλή της Εκκλησίας και όχι ο Πάπας (Θρησκευτικά)

Με διαμαρτυρίες η 1η μέρα του Συνεδρίου στη Κύπρο

πηγή: romfea

Με διαμαρτυρίες σημαδεύτηκε η πρώτη μέρα του συνεδρίου της Διεθνούς Μικτής Επιτροπής για το Θεολογικό Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών.

Μέλη χριστιανικών ορθόδοξων ενώσεων, μοναχοί της Μονής Σταυροβουνιού καθώς και κληρικοί της μητροπολιτικής περιφέρειας Κιτίου ζήτησαν από τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Β' τη μη διεξαγωγή του συνεδρίου, που πραγματοποιείται στο ξενοδοχείο Άγιος Γεώργιος στην Πάφο.

Τα μέλη των ορθοδόξων ενώσεων από την Ελλάδα και την Κύπρο διαμαρτύρονται επειδή ισχυρίζονται ότι ο διάλογος μεταξύ των δυο εκκλησιών στοχεύει στην υποταγή της ορθόδοξης εκκλησίας στον Πάπα.

Ο Αρχιεπίσκοπος εξέφρασε την απαρέσκεια του για την εκδήλωση ενώ ζήτησε από τους κληρικούς που συμμετείχαν στην εκδήλωση διαμαρτυρίας να μεταβούν στο γραφείο του τη Δευτέρα.

Η Διεθνής Μικτή Επιτροπή, η οποία αποτελείται από εκπροσώπους Ορθοδόξων Εκκλησιών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, έχει σκοπό την αποκατάσταση της κοινωνίας μεταξύ των δύο Εκκλησιών.

Λόγω της συγκέντρωσης των πιστών έξω από το ξενοδοχείο ματαιώθηκε μέρος του προγράμματος που προέβλεπε έναρξη της συνέλευσης με κοινή προσευχή στον ιερό ναό Αγίου Γεωργίου.

Από την πλευρά του ο μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος τόνισε ότι σκοπός του διαλόγου είναι να βρεθεί η πίστη, την οποία είχαν από κοινού ορθόδοξοι και καθολικοί πριν από τη διαίρεση των εκκλησιών.

Ολοι τονίζουν είπε ''ότι υπάρχουν διαφορές, υπάρχουν σοβαρότατες διαφορές, χίλια χρόνια διαίρεσης αύξησαν και τις διαφορές μας, αύξησαν και κάποια πράγματα για τα οποία από την αρχή υπήρχε διαφορετική εξήγηση από τη μια και από την άλλη πλευρά και μας χώριζαν.

Ομως οι καιροί σήμερα επιβάλλουν τη συμφιλίωση, παρόλο που πέρασαν οι εκκλησίες από μίση και εχθρότητες, σήμερα καταλαβαίνομε ότι πρέπει να συνεργαστούμε.»

Τη συνέλευση, που διεξάγεται κάθε δυο χρόνια, φιλοξενεί η Εκκλησία της Κύπρου μέχρι τις 23 Οκτωβρίου. Οι εργασίες της διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών.

Οι σύνεδροι επισκέφθηκαν σήμερα τη Λευκωσία και την ελεύθερη περιοχή Αμμοχώστου.

Περγάμου Ιωάννης: Άδικο να μας επικρίνουν γιατί μετέχουμε στο Διάλογο

Πηγή: Εφημερίδα Φιλελεύθερος Κύπρου, 17/10/2009
ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗ ΒΙΚΕΤΟΥ 

Ο θεολογικός διάλογος μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού είναι ο πιο σημαντικός από όλους τους θεολογικούς Διαλόγους που διεξάγει επίσημα η Ορθόδοξη Εκκλησία με τους ετεροδόξους, «αλλά συγχρόνως και ο πιο έντονα βαλλόμενος από ορισμένους κύκλους», επισημαίνει στην αποκλειστική συνέντευξη του στον «Φ» ο μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου Περγάμου Ιωάννης, ο οποίος είναι ο συμπρόεδρος της αρμόδιας επιτροπής από ορθοδόξου πλευράς, η οποία συνέρχεται από σήμερα στην Πάφο. Ο Περγάμου Ιωάννης είναι ένας από τους πιο γνωστούς ορθόδοξους θεολόγους στο διεθνή χώρο.
ΕΡ: Κατ΄αρχάς μπορείτε να μας διευκρινίσετε πώς διεξάγεται ο Διάλογος;
ΑΠ:Πρώτον, ο Διάλογος αυτός διεξάγεται με ομόφωνη απόφαση όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Είναι άδικο και παραπλανητικό να στρέφονται τα πυρά κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου ή του προσώπου μου τη στιγμή που, όπως αποδεικνύουν τα σχετικά Μνημόνια που υπέγραψαν οι προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών, όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες πιστεύουν ότι ο Διάλογος αυτός πρέπει να συνεχιστεί. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει και στην περίπτωση αυτή, όπως και σε όλες τις περιπτώσεις των διορθοδόξων ζητημάτων, απλώς συντονιστικό ρόλο, η δε ταπεινότητά μου, όπως και τα λοιπά μέλη της Επιτροπής του Διαλόγου, απλώς εκτελούμε, κατά τη συνείδησή μας, την εντολή των Εκκλησιών μας. Είμαστε βέβαια έτοιμοι να δεχθούμε κάθε κριτική για το εάν εκτελούμε σωστά την εντολή αυτή γιατί δεν είμαστε αλάθητοι (όπως βέβαια δεν είναι αλάθητοι και αυτοί που μας κρίνουν). Αλλά το να μας επικρίνουν μόνο και μόνο γιατί μετέχομε στο Διάλογο είναι τουλάχιστον άδικο. Όσοι δεν θέλουν το Διάλογο αντιτίθενται ουσιαστικά στην κοινή βούληση των Ορθοδόξων Εκκλησιών, και συνεπώς κακώς επιτίθενται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ή σε μας που εκτελούμε με κόπο πολύ το δυσχερέστατο και συχνά άχαρο έργο που μας ανέθεσαν οι Εκκλησίες μας.  
ΕΡ: Μια από τις επικρίσεις που δέχεσθε είναι σχετική με το θέμα, με το οποίο ασχολείται ο Διάλογος. Πρόσφατα και η Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους σας επικρίνει γιατί ασχολείται ο Διάλογος στη φάση αυτή με το θέμα του πρωτείου.
ΑΠ:Και στο σημείο αυτό υπάρχει ελλιπής πληροφόρηση. Το θέμα του Διαλόγου δεν το επιλέξαμε εμείς. Είναι και αυτό αποφασισμένο πανορθοδόξως. Πριν αναλάβω την συμπροεδρία του Διαλόγου εξασφάλισα τη γραπτή συμφωνία όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών ότι το θέμα του Διαλόγου θα είναι στη φάση αυτή το πρόβλημα του πρωτείου στην Εκκλησία. Σέβομαι και τιμώ την ευαισθησία των αγιορειτών πατέρων στα θέματα της πίστεως. Αλλά γιατί τη μονοπωλούν; Δεν διαθέτουν παρόμοια ευαισθησία οι προκαθήμενοι των Ορθοδόξων Εκκλησιών; Έχουν βέβαια κάθε δικαίωμα και χρέος οι μοναχοί, όπως και κάθε πιστός, να εκφράζουν τη γνώμη των. Αλλά οι γνώμες όλων μας τελικά υπόκεινται στην κρίση των Ιερών Συνόδων. Εάν ένας Μ. Βασίλειος έθετε τη γνώμη του στην κρίση των Επισκοπικών Συνόδων, πόσο μάλλον εμείς; Στη συγκεκριμένη περίπτωση ταπεινώς (και όχι αλαθήτως) φρονώ ότι οι αγιορείτες πατέρες (που δεν θεωρούν, είμαι βέβαιος, εαυτούς αλαθήτους) δεν έχουν δίκιο. Το θέμα του πρωτείου είναι εκκλησιολογικό πρόβλημα (όπως κάθε θέμα κανονικής δομής και διοικήσεως της Εκκλησίας). Και η Εκκλησιολογία είναι μέρος της Δογματικής, δηλαδή θέμα πίστεως. Όταν, συνεπώς, εξετάζομε στο Διάλογο το θέμα αυτό, εξετάζουμε μία δογματική διαφορά μας. Καμιά πρόθεση δεν υπάρχει να μη συζητηθούν τα άλλα δογματικά θέματα, όπως το filioque κ.λπ. Αλλά η πείρα από τους άλλους θεολογικούς διαλόγους (με τους προχαλκηδονίους, τούς παλαιοκαθολικούς κ.ά.) μας έδειξε ότι σε τίποτε δεν ωφελεί μία συμφωνία σε άλλα δογματικά ζητήματα αν δεν υπάρξει σύμπτωση σε βασικά θέματα Εκκλησιολογίας. Ειδικά στις σχέσεις Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών το θέμα του πρωτείου έπαιξε τον πιο τραγικό ρόλο. Αυτό δημιούργησε τα μεγαλύτερα προβλήματα (Σταυροφορίες, Ουνία κ.λπ.). Πώς μπορούμε να προσποιηθούμε ότι δεν υπάρχει το φλέγον πρόβλημα αυτό και να το θεωρήσουμε δευτερεύον; Με εκπλήσσει η άποψη αυτή των αγιορειτών πατέρων. Αναφέρονται στην συνοδικότητα ως προϋπόθεση, αλλά ακριβώς τη συνοδικότητα θεωρούμε και εμείς ως προϋπόθεση του πρωτείου. Αυτή τη θέση υποστηρίξαμε οι ορθόδοξοι στη Ραβέννα και έγινε αποδεκτή.  
ΕΡ: Το κείμενο της Ραβέννας επικρίθηκε πολύ από τους κύκλους αυτούς. Γιατί;  
ΑΠ:Πστεύω ότι το κείμενο αυτό δεν μελετήθηκε με προσοχή ή με καλή πίστη από όσους το επικρίνουν. Δύο βασικά σημεία του κειμένου αρκούν για να δείξουν πόσο ικανοποιητικό πρέπει να θεωρείται το κείμενο αυτό από ορθοδόξου πλευράς. Το ένα είναι ότι συμφωνήθηκε ότι το πρωτείο σε οποιοδήποτε επίπεδο και αν ασκείται δεν μπορεί να νοηθεί χωρίς τη συνοδικότητα. Αυτό υποστηρίζει και εφαρμόζει η Ορθόδοξη Εκκλησία με βάση τον 34ο Κανόνα των Αποστόλων. Έχουμε και οι ορθόδοξοι «πρώτους», αλλά δεν μπορούν να αποφασίζουν χωρίς τη Σύνοδο, ούτε η Σύνοδος χωρίς αυτούς. Αυτό είναι το πνεύμα του Κανόνος που ανέφερα. Και αυτό έγινε αποδεκτό στη Ραβέννα παρά το ότι δεν συνάδει με την έννοια του μοναρχικού πρωτείου.
Το δεύτερο σημείο είναι ότι το πρωτείο του Ρώμης συνδέεται με τη θέση του στην Πενταρχία των Πατριαρχών. Αυτό ίσχυε στην πρώτη χιλιετία και αυτό θα πρέπει να ισχύσει σε περίπτωση που θα ισχύσουν και οι λοιπές προϋποθέσεις της πρώτης χιλιετίας (κοινή πίστη κ.λπ.). Πού βρίσκεται η «προδοσία»; Δεν θα έλεγε το ίδιο κάθε ακραιφνής ορθόδοξος; Όλοι, νομίζω, πρέπει να δεχτούμε ότι αν ο πάπας δεχόταν την πίστη και την κανονική δομή της πρώτης χιλιετίας, θα πρέπει να είμεθα ευτυχείς. Το κείμενο της Ραβέννας κάνει ένα βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Δεν παραχωρεί τίποτε από όσα ισχύουν την πρώτη χιλιετία, αντίθετα υιοθετεί βασικές αρχές της Εκκλησιολογίας της περιόδου εκείνης.
ΕΡ: Υπάρχουν ορθόδοξοι χριστιανοί που θεωρούν ότι με το Διάλογο παραδίδονται όλα στον πάπα.
ΑΠ:Αλίμονο αν με το να διαλέγεται κανείς με κάποιον σημαίνει ότι παραδίδεται σ’ αυτόν. Ποια είναι τα δείγματα ότι ο Διάλογος μας οδηγεί σε «παράδοση»; Πρέπει να προσέχουν όσοι χρησιμοποιούν τέτοιες εκφράσεις. Όσοι μετέχουμε στους Διαλόγους δίνουμε μαρτυρία Ορθοδοξίας με παρρησία και αγώνα δύσκολο. Γι’ αυτό και απορρίπτομε με βδελυγμία ως ιταμή συκοφαντία κάθε αναπόδεικτη αμφισβήτηση του ορθοδόξου φρονήματός μας.
ΕΡ:Πώς αντιμετωπίζεται στο πλαίσιο του Διαλόγου το πρόβλημα της Ουνίας;
ΑΠ:Το πρόβλημα της Ουνίας δεν παύει να αποτελεί για τους ορθοδόξους σοβαρό ζήτημα. Έγιναν μακρές συζητήσεις γι’ αυτό στα πλαίσια του Διαλόγου. Συμφωνήθηκε και από τη ρωμαιοκαθολική πλευρά ότι η Ουνία δεν πρέπει να θεωρηθεί «μοντέλο» ενώσεως ούτε να χρησιμοποιείται ως μέσο προσηλυτισμού. Οι ορθόδοξοι επιμένουν σ’ αυτά τα δύο σημεία, αλλά θέτουν και το ζήτημα της εκκλησιολογικής θέσεως της Ουνίας. Το θέμα θα εξεταστεί από την άποψη αυτή, όταν ο Διάλογος ασχοληθεί με το πρωτείο κατά τη β΄ χιλιετία, διότι τότε εμφανίστηκε το πρόβλημα για πρώτη φορά.
ΕΡ: Αληθεύει ότι ο οικουμενισμός είναι αίρεση και πώς απαντάτε στις έντονες επικρίσεις που δέχεται το Οικουμενικό Πατριαρχείο;
ΑΠ:Για να χαρακτηριστεί κάτι ως αίρεση πρέπει να είναι σαφής εκτροπή από τα δόγματα που θέσπισαν οι πατέρες και διατύπωσαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι. Δεν γνωρίζω κανένα ορθόδοξο που να αρνήθηκε ή διέστρεψε τα δόγματα αυτά στα πλαίσια της Οικουμενικής Κινήσεως. Το να διαλέγεται κανείς με όσους αρνούνται τα δόγματα αυτά δεν τον καθιστά αυτομάτως «αιρετικό», και μάλιστα όταν με το διάλογο τα υπερασπίζεται.
ΕΡ: Τι πρέπει να γίνει για να έχουν οι ορθόδοξοι χριστιανοί ορθή εικόνα και ενημέρωση για την πορεία του Διαλόγου;  
ΑΠ:Αυτό που χρειάζεται, και δυστυχώς δεν γίνεται ως τώρα, είναι τα κείμενα το Διαλόγου να δίνονται από τις αντιπροσωπείες κάθε Εκκλησίας στις Συνόδους των και εκεί να αξιολογούνται και να γίνονται γνωστά ευρύτερα. Ο Διάλογος δεν έχει τίποτε να κρύψει, όπως κακόβουλα ισχυρίζονται ορισμένοι. Αυτά που διαδίδονται περί «υπογραφής» της ενώσεως είναι γελοία. Πρώτον γιατί η Επιτροπή του Διαλόγου δεν έχει καμία αρμοδιότητα για κάτι τέτοιο -είναι απλώς ένα συμβουλευτικό όργανο- και, δεύτερον, διότι υπάρχουν πάρα πολλά ακόμα θέματα προς συζήτηση και ο δρόμος είναι μακρότατος. Ας μην ανησυχούν, λοιπόν, οι κακόβουλοι. Η ένωση δεν θα υπογραφεί ούτε στην Κύπρο!
ΕΡ: Υπάρχει κίνδυνος σχίσματος στην Ελλάδα ή σε άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες, λόγω των διαφωνιών που υπάρχουν για το Διάλογο;
ΑΠ:Ελπίζω όχι. Αλλά αν συνεχιστεί η παραπληροφόρηση και τα ψεύδη περί δήθεν επικειμένης «ένωσης» και παραδόσεως μας στον πάπα (!), το σπέρμα του διχασμού θα ριζώνει όλο και περισσότερο. Και η ευθύνη αυτών που διαδίδουν αυτά τα ψεύδη θα είναι τεράστια.

Η τελική έκβαση στα χέρια του Θεού

ΕΡ: Τι περιμένετε από το Διάλογο αυτό;
ΑΠ:Την ιστορία την κατευθύνει ο Θεός. Όσοι διακηρύττουν ότι η ένωση της Εκκλησίας είναι αδύνατη, οικειοποιούνται το μέλλον από τα χέρια του Θεού.
Ποίοι είμαστε εμείς για να προδικάσουμε το μέλλον; Εμείς καλούμεθα να εργαστούμε, χωρίς καμία αβαρία στην πίστη που παραλάβαμε, για να εκπληρωθεί η καθημερινή ευχή μας «υπέρ της των πάντων ενώσεως». Αν δεν κάνουμε αυτό, ή αν το κάνουμε σε βάρος της πίστεως των πατέρων μας, είμαστε υπόλογοι έναντι του Θεού. Η τελική όμως έκβαση των προσπαθειών μας βρίσκεται στα χέρια του Θεού. Εκείνος θα βρει τον τρόπο να επικρατήσει το θέλημά του «ίνα πάντες εν ώσι». Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να εργαζόμαστε γι’ αυτό.

 ***
Αρχίζει ο Διάλογος των Εκκλησιών

«Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ της Κύπρου φιλοξενεί με αίσθημα ευθύνης το διάλογο Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών», τονίζει στον «Φ» ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος με την ευκαιρία της έναρξης σήμερα στην Πάφο των εργασιών της Μικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου (ΜΕΘΔ).
Ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος επισημαίνει ότι είναι ανάγκη να συνδιαλεγόμαστε με σκοπό να βρούμε την κοινή πίστη και να πορευθούμε από κοινού το δρόμο της σωτηρίας, σύμφωνα και με την προσευχή του Χριστού «ίνα πάντες εν ώσι».
Σημειώνει επίσης ότι μόνιμος στόχος πρέπει να είναι η αναζήτηση με εντιμότητα της κοινής πίστης της αδιαίρετης Εκκλησίας της πρώτης χιλιετίας.
Ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος δηλώνει ότι ο διάλογος διεξάγεται με απόφαση όλων των κατά τόπους αυτοκεφάλων Εκκλησιών και τονίζει ότι «αποτελεί εγωισμό το να θέτει κάποιος, είτε λαϊκός είτε κληρικός, τη γνώμη του πάνω από τη γνώμη και τις αποφάσεις των τοπικών συνόδων όλης της Ορθοδοξίας».
Η συνάντηση της ΜΕΘΔ στην Πάφο είναι η 11η, αφότου άρχισε ο Διάλογος το 1980. Στη συνάντηση της Πάφου, που θα ολοκληρωθεί την ερχόμενη Πέμπτη, συμμετέχουν 60 διακεκριμένοι εκπρόσωποι των ορθοδόξων και των ρωμαιοκαθολικών. Της ΜΕΘΔ συμπροεδρεύουν ο μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης και ο καρδινάλιος Βάλτερ Κάσπερ. Την Εκκλησία της Κύπρου εκπροσωπούν οι μητροπολίτες Πάφου Γεώργιος και Κωνσταντίας Βασίλειος.
Η ΜΕΘΔ στις εργασίες της στην Πάφο θα συζητήσει το πρωτείο του πάπα κατά την πρώτη χιλιετία μ.Χ., δηλαδή την περίοδο πριν από το σχίσμα Ανατολής και Δύσης. Πρόκειται, όπως τονίζεται και από τις δύο πλευρές, για καίριο και αποφασιστικό ζήτημα.
Απόψε τα μέλη της ΜΕΘΔ θα έλθουν στη Λευκωσία, όπου οι ρωμαιοκαθολικοί θα τελέσουν θεία λειτουργία στο ναό του Τιμίου Σταυρού στην Πύλη Πάφου.
Αύριο το πρωί στον ιερό ναό Φανερωμένης Λευκωσίας θα τελεστεί αρχιερατικό συλλείτουργο από τον αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, το μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη και ιεράρχες άλλων Ορθοδόξων Εκκλησιών. Στο τέλος της λειτουργίας ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος θα αναπτύξει τη θέση της Εκκλησίας της Κύπρου στο θέμα του θεολογικού διαλόγου με τους ρωμαιοκαθολικούς.

Σχόλιο αναγνώστη περί της Ομολογίας Πίστεως

Λάβαμε από φίλο αναγνώστη μας ένα σύντομο σχόλιο για την ανάρτηση Επιστολή Βαρθολομαίου σε Ιερώνυμο για την "Ομολογία Πίστεως".

Το σχόλιο του αναγνώστη μας είναι το ακόλουθο:

Είδα την ανάρτηση για την Ομολογία πίστεως. Πάντως προσωπικά είμαι απολύτως υπέρ της Ομολογίας - δεν θεωρώ το κείμενο σχισματικό. Νομίζω ταπεινά ότι εκείνοι που το υπογράφουν, μεταξύ αυτών επίσκοποι (έστω και λίγοι), ηγούμενοι μονών και ιερείς όπως ο Μεταλληνός, εκτίθενται και διακινδυνεύουν επιτίμια για να "μαζέψουν" την πιθανόν ανεξέλεγκτη πορεία των "οικουμενικών διαλόγων". Το θέμα είναι "κατά του οικουμενισμού" (και πάει πολύ πιο πέρα από τον απλό διάλογο με τους αλλοδόξους).

Επειδή είμαστε μέσα στη δίνη των γεγονότων, δε μπορούμε να τα κρίνουμε νηφάλια. Θα τα κρίνει η ιστορία. Αλλά πάντα χρειάζεται ένα φρένο. Αυτό το φρένο είναι η Ομολογία. Καλώς υπάρχει - ίσως μακροπρόθεσμα αυτοί που την (υπ)έγραψαν να αποβούν σωτήρες του λαού μας από νέες καταστάσεις τύπου Συνόδων Λυών και Φερράρας-Φλωρεντίας. Η ιστορία θα δείξει.
Αν θέλεις, τα παραπάνω ανάρτησέ τα ως σχόλιο στο κειμενο του πατριάρχη. Ευχαριστώ.

Σχόλιο του ιστολογίου ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ:

Ευχαριστούμε πολύ  τον αναγνώστη μας για το σχόλιο του. Είναι από τα πρώτα που δέχεται το ιστολόγιο μας.

Το θέμα κατά τη γνώμη μας τίθεται ως εξής: από τη στιγμή που υπάρχει συνοδική πανορθόδοξη απόφαση για τη διεξαγωγή του διαλόγου ποιό είναι το πρόβλημα; Θα πάμε στο διάλογο με τους παπικούς και θα δώσουμε "γην και ύδωρ"; Μη γένοιτο, αλλά δεν νομίζω ότι το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο να προβεί σε τέτοιου είδους "υποχωρήσεις".Πολλοί βλέπουν με επιφύλαξη την οικουμενική κίνηση (και ίσως το κάνουν καλά).

Όμως: το Πατριαρχείο μας έχει τα εκκλησιολογικά κριτήρια εκείνα που θα δείξουν μέχρι που είναι τα όρια των διαλόγων αυτών. Οι φόβοι ορισμένων ότι "θα αναγνωριστεί το παπικό πρωτείο", νομίζουμε ότι είναι ανυπόστατοι.

Ευχαρίστως περιμένουμε σχόλια και αντιρρήσεις επί του θέματος από τους αναγνώστες μας.

Μια απαραίτητη διευκρίνηση για τα σχόλια:

Έχει ενεργοποιηθεί το moderation (αναθεώρηση) στα σχόλια για ευνόητους λόγους (αποφυγή υβριστικών σχολίων, απαξιωτικών εκφράσεων κλπ). Μακριά από το ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ λογικές λογοκρισίας. Το ξεκαθαρίζουμε! Από την άλλη ζητούμε την κατανόηση σας για τυχόν "αργοπορία" στη δημοσίευση των σχολίων. Δεν μπορούμε να εφημερεύουμε 24 ώρες το 24ωρο στον κυβερνοχώρο...