Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος, Αποφάσισα να σπάσω τη σιωπή μου

πηγή: orthodoxianewsagency.gr

Ἡ ἀπεργία πείνας καὶ ὁ κίνδυνος ἀπώλειας τῆς ζωῆς γνωστοῦ κατάδικου ποὺ βαρύνεται μὲ 11 φόνους καὶ ἄμεση ἤ ἔμμεση συμμετοχή σὲ ἄλλους, ἔχει προκαλέσει ἀντιδράσεις σὲ ἀντιεξουσιαστικούς χώρους καὶ πολιτική ἀντιπαράθεση. Δὲν ἔχω πρόθεση νὰ συμμετάσχω σ᾿ αὐτή τὴν ἀντιπαράθεση, ἀπλῶς τὸ γεγονός μοῦ δίνει ἀφορμή νὰ θίξω ἕνα ἄλλο γεγονός μὲ δραματικές διαστάσεις, ἄγνωστο βέβαια στοὺς πολλούς.

Ἐκτιμῶ ὡς ἕνα βαθμό τὴν εὐαισθησία ποὺ δείχνουν κάποιοι γιὰ τὸν κατάδικο ἀπεργό πείνας. Ἀλλά στοὺς ἀνθρώπους ποὺ κινδυνεύουν νὰ καταδικαστοῦν κατά τὴ γνώμη μου ἄδικα, δὲ βλέπω κάποια εὐαισθησία στὴν τοπική μας κοινωνία. Καὶ ἀπό τὴν ἄλλη πλευρά, ὅλοι οἱ ὑπερασπιστές ἀπεργῶν πείνας, ἀμφισβητοῦν τὴν πολιτεία, τὴ δικαιοσύνη, τοὺς νόμους τοῦ κράτους, προβαίνουν σὲ βίαιες καὶ καταστροφικές ἐνέργειες, καὶ μένουν στὸ ἀπυρόβλητο. Τούτη ἡ κατάθεση ὅμως μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ἐπιλήψημη, ὡς ἀμφισβήτηση τῆς δικαστικῆς ἐξουσίας, ὡς ἐπέμβαση στὸ ἔργο τῆς δικαιοσύνης καὶ δὲν ξέρω καὶ ᾿γὼ τὶ ἄλλο. Δὲν εἶναι αὐτή ἡ πρόθεσή μου. Ὅμως παρακολουθώντας ὅλ᾿ αὐτά τὰ χρόνια νὰ ξετυλίγεται στὴ Μητροπολιτική μας περιφέρεια ἕνα δράμα, ἀποφάσισα νὰ σπάσω τὴ σιωπή μου, μὲ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται. Δὲν μπορῶ ὡς ποιμένας αὐτοῦ τοῦ τόπου, νὰ μὴν σταθῶ πλάι στοὺς ἀνθρώπους αὐτούς ποὺ κατά τὴ γνώμη μου ἀδικοῦνται.

Πρὶν προχωρήσω, ἤθελα νὰ κάνω μια ἐπισήμανση. Προσωπικά καὶ τὸ ᾿χω ἀποδείξει ἐμπράκτως καὶ γραπτῶς, σέβομαι ἀπόλυτα τὰ προσωπικά πιστεύω ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου. Μπορεῖ νὰ διαφωνῶ κάθετα, ὅμως εἶναι πεποίθησή μου ὅτι κάθε ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος νὰ πιστεύει ὅ,τι θέλει. Αὐτό ὅμως ποὺ δὲν ἀντέχω, εἶναι νὰ προσπαθεῖ ὁ ἄλλος μὲ δόλιους καὶ ὕπουλους τρόπους νὰ ἐπιβάλει τὰ πιστεύω του στοὺς ἄλλους, χρησιμοποιώντας τὸ ψέμα, τὴν προπαγάνδα, κάποια θέση ἐμπιστοσύνης καὶ ἰσχύος.

Πιὸ συγκεκριμένα, τὶς τελευταίες δεκαετίες ἔκαναν ἔφοδο στὸν τόπο μας ἀνατολίτικες καὶ ἰνδουιστικές φιλοσοφίες καὶ πρακτικές, μὲ δελεαστικά συνθήματα αὐτοπραγμάτωσης, χαλάρωσης, αὐτοθεραπείας κλπ. Οἱ πρακτικές αὐτές διαφημίζονται δεόντως. Ἡ ἐκκλησία ἔχει ἐπισημάνει μὲ ἐπιχειρήματα τοὺς κινδύνους ποὺ κρύβονται πίσω ἀπ᾿ ὅλα αὐτά καὶ μπορεῖ κανείς νὰ ἐνημερωθεῖ πλήρως. Δὲν ἀρνούμαστε τὴν ἐλεύθερη ἐπιλογή κάποιου, ν᾿ ἀκολουθήσει τὶς πρακτικές αὐτές, αὐτό ὅμως ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι, νὰ ξέρει τουλάχιστον τὶ κρύβεται κάτω ἀπό τὴν ἐπιφάνεια, καὶ τὶ ἐπιπτώσεις μπορεῖ νὰ ἔχουν στὴν προσωπική του ζωή. Κι ἐπειδή ζοῦμε σ᾿ ἕνα δημοκρατικό κράτος, ὅλοι οἱ πολίτες ἔχουν ἴσα δικαιώματα στὴν ἐκπαίδευση, στὴν ἰατρική περίθαλψη, στὴν ἐργασία, στὸ δημόσιο ἤ ἰδιωτικό τομέα κλπ. Κανείς π.χ. δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκλειστεῖ ἀπό τὸν ἐκπαιδευτικό χῶρο εἴτε εἶναι χριστιανός, εἴτε μουσουλμάνος, εἴτε ἄθεος, εἴτε ὀπαδός τοῦ α΄ἤ τοῦ β΄κόμματος. Τὸ νὰ θέλει ὅμως νὰ παραβιάζει τὸ ἐκπαιδευτικό πρόγραμμα καὶ νὰ διδάσκει τὰ δικά του πιστεύω, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι εἶναι παράνομο καὶ κινδυνεύει νὰ ὑποστεῖ τὶς κυρώσεις.

Ἕνα τέτοιο περιστατικό συνέβη σὲ δημοτικό σχολεῖο τοῦ Ἄργους, σύμφωνα μὲ πολλές ἀξιόπιστες κατά τὴν κρίση μου μαρτυρίες καὶ πλεῖστα ἔγγραφα στοιχεῖα. Μία ἐκπαιδευτικός, ὅπως φαίνεται, μυημένη σὲ ἀνατολίτικες φιλοσοφίες, προσπάθησε νὰ ἐπηρεάσει στὶς πρακτικές αὐτές τοὺς μαθητές της, τοῦ δημοτικοῦ σχολείου σὲ ὥρες μαθήματος. Κέρδισε τὴ συμπάθεια τῶν παιδιῶν καὶ, τὸ χειρότερο, ἀπαίτησε ἀπό τὰ παιδιά νὰ μὴν ποῦν τίποτα στοὺς γονεῖς τους.

Παράλληλα, κάποιοι γονεῖς, ἄρχισαν νὰ βλέπουν μία παράξενη συμπεριφορά, πρᾶγμα ποὺ τοὺς ἔβαλε σὲ ὑποψίες. Κάποια στιγμή τὸ “μυστικό” ἀποκαλύφθηκε: Παράξενα καὶ πρωτάκουστα ὀνόματα δήθεν ἀγγέλων (72 τὸν ἀριθμό!), ὅπως προκύπτει ἀπό ἔγγραφα, τὰ ὁποία ἀρνεῖται ἡ ἴδια, κατηγορώντας τοὺς γονεῖς γιὰ παραποίησή τους, παιγνίδια μὲ λάδια καὶ κεριά, συνθήματα καὶ ἄλλα πολλά. Ἀνήσυχες οἱ μητέρες ἔτρεξαν στὸν ἐφημέριο τῆς ἐνορίας, ποὺ κατά σύμπτωση εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων καὶ γνώριζε πολύ καλά τὸ θέμα. Ὑποβλήθηκε μήνυση, διατάχθηκε ΕΔΕ, ποὺ ἦταν καταπέλτης, ἡ δασκάλα καὶ ὁ διευθυντής τοῦ σχολείου τέθηκαν σὲ διαθεσιμότητα.

Ἦταν ἡ πρώτη περίοδος ποὺ εἶχα ἐγκατασταθεῖ στὴ Μητρόπολη Ἀργολίδος καὶ δὲ γνώριζα καθόλου τὰ γεγονότα. Τότε ζήτησε νὰ μὲ δεῖ ἡ ἐν λόγῳ ἐκπαιδευτικός καὶ τὴ δέχτηκα μὲ τὸ σύντροφό της στὸ γραφεῖο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀργους. Τὴν ἄκουσα γιὰ πολλή ὥρα. Ἦταν πὺρ καὶ μανία ἐναντίον τοῦ ἱερέως, τὸν ὁποῖο παλαιότερα εἶχε πνευματικό. Προσπάθησε νὰ μὲ πείσει ὅτι ὅσα τὴν κατηγοροῦν εἶναι ψέματα. Θυμᾶμαι τὰ λόγια της: “Ἐγώ μίλαγα στὰ παιδιά γιὰ τὴν ἀγάπη, μόνο γιὰ τὴν ἀγάπη„.

Ὁμολογῶ ὅτι ἦλθα σὲ δύσκολη θέση. Ἐπειδή ἐπέμεινε ὅτι δὲν ἔκανε κάτι ἀντιχριστιανικό καὶ ὅτι εἶναι ἀπό μικρή στὴν ἐκκλησία, τῆς εἶπα: “Τότε εἶναι πολύ ἁπλό. Κάντε μία δήλωση αὐτά ποὺ μοῦ λέτε, καὶ ὅλα θὰ τελειώσουν. Καὶ ἀπό τὴν πλευρά μου θὰ κάνω ὅ,τι καλύτερο νὰ ἠρεμήσουν τὰ πνεύματα„. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι ἀπέφευγε νὰ μοῦ πεῖ τὸ “ναὶ”. Ἄλλαξε κουβέντα. Κάπου ἐκεῖ ἔληξε ἡ συνάντησή μας. Ὁμολογῶ ὅτι τὴν εἶδα μὲ συμπάθεια καὶ θέλησα νὰ κάνω κάτι. Κατά πρῶτον νὰ ἀκούσω τὴν ἄλλη πλευρά. Μίλησα μὲ τὸν ἐφημέριο καὶ τοὺς γονεῖς τῶν παιδιῶν καὶ βέβαια κατάλαβα πολλά πράγματα, ποὺ γιὰ ἐμένα ἔδειχναν ξεκάθαρα ὅτι οἱ γονεῖς καὶ τὰ παιδιά τους ἔλεγαν ἀλήθεια.

Λίγο καιρό μετά ἡ ἐκπαιδευτικός ζήτησε νὰ μὲ δεῖ γιὰ δεύτερη φορά. Ἦλθαν καί πάλι στὸ γραφεῖο μου μὲ τὸ σύντροφό της. Ἦταν σὲ πολύ ἄσχημη ψυχολογική κατάσταση καὶ ὄντες σὲ διαθεσιμότητα, εἶχαν οἰκονομικό πρόβλημα. Τήν ἄκουσα πάνω ἀπό μία ὥρα. Ξεσποῦσε σὲ κλάματα. Παρόλο ποὺ γνώριζα πλέον τὴν ἀλήθεια, δὲν κρύβω ὅτι ἔνιωσα καί πάλι μιὰ συμπόνια μέσα μου. Οὔτε τὴν πρώτη, οὔτε τὴ δεύτερη φορά τὴν κατέκρινα, οὔτε τῆς μίλησα ἄσχημα ἤ ἀρνητικά. Φεύγοντας ἄνοιξα τὸ πορτοφόλι μου. Εἶχα διακόσια Εὐρώ καὶ τῆς τὰ ἔδωσα. Τὸ γράφω αὐτό ὄχι γιατί θέλω νὰ ἀποσπάσω τὸν ἔπαινο κανενός, ἀλλά γιὰ ἕναν μόνο λόγο. Στὸ δικαστήριο μὲ κατέκρινε ὅτι τῆς φέρθηκα ἄσχημα καί μέ ψυχρότητα, ὅτι ἀδιαφόρησα καὶ ὅταν ὁ δικηγόρος τῶν γονέων τὴ ρώτησε γιὰ τὰ χρήματα, ἀρνήθηκε κατηγορηματικά.

Αὐτά ἀπό πλευρᾶς μου.

Ἔγινε τὸ πρώτο ποινικό δικαστήριο κι ἐνῶ ὅλα τὰ στοιχεῖα κατά τὴν κρίση μου ἦταν ἐναντίον της, ἀθωώθηκε. Θὰ μποροῦσε, ὡς κήρυκας τῆς ἀγάπης, ὅπως διατεινόταν, νὰ μείνει ἐκεῖ, νὰ συγχωρήσει καὶ ὅλα νὰ τελείωναν. Ὄχι βέβαια. Ἒκανε μαζί μὲ τὸ διευθυντή τοῦ σχολείου μήνυση καὶ ἀγωγή στὸν ἱερέα καὶ τοὺς γινεῖς γιὰ συκοφαντική δυσφήμιση, κ.ἄ. ζητῶντας τὴν καταδίκη τους σὲ φυλάκιση καὶ ἀποζημίωση συνολικά περίπου 500.000 €. Κι ἐδῶ ἀρχίζει τὸ δράμα τῶν γονέων, ποὺ θέλησαν νὰ κάνουν τὸ αὐτονόητο: Νὰ προστατεύσουν τὰ παιδιά τους ἀπό τὴ διδασκαλία ἰδεῶν ἐκτός τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ προγράμματος καὶ σίγουρα ἀντίθετων μὲ τὰ δικά τους πιστεύω γιὰ τὴ ζωή.

Ἕξι χρόνια τώρα σέρνονται στὰ δικαστήρια. Τὸ πρωτοβάθμιο ποινικό δικαστήριο ἐπέβαλε ἐξοντωτικές ποινές: 5 καὶ πλέον χρόνια φυλάκισης γιὰ τὸν καθένα μὲ ἀναστολή. Ἡ ἐν λόγῳ ἐκπαιδευτικός, ὅπως μοῦ εἶπαν, κατενθουσιασμένη φώναζε στοὺς διαδρόμους τοῦ δικαστηρίου: «Θρίαμβος! Αὐτό εἶναι, θρίαμβος!».( Ἐρώτημα δικό μου: θρίαμβος τῆς ἀγάπης ἤ τῆς μνησικακίας; Ἐκτός ἄν ἡ φιλοσοφία της γιὰ ἀγάπη, ἐννοεῖ τὴν ἐκδίκηση…) Ἀπό τότε ἔνδεκα οἰκογένειες ἔχουν ἀναστατωθεῖ, ζοῦν μὲ τὸ ἄγχος καὶ τὴν ἀγωνία, ἐξαντλήθηκαν οἰκονομικά κλπ κλπ. Τὰ ἐπαναλαμβανόμενα δικαστήρια, παρατείνουν τὴν ἀγωνία τῶν ἀνθρώπων.

Ἄν καὶ ἤθελα νὰ καταθέσω στὸ δικαστήριο, μὲ ἀπέτρεψαν οἱ γονεῖς ἀπό σεβασμό στὸ πρόσωπό μου καὶ στὸ θεσμικό μου ρόλο. Τὸ σεβάστηκα. Ὅμως, θὰ τὸ ἐπαναλάβω, δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται πλέον νὰ σιωπῶ. Ὡς ἐπίσκοπος δὲν μοῦ ἐπιτρέπεται νὰ κάνω διαφορετικά. Θὰ εἶμαι μὲ τὸ μέρος τῶν κατά τὴν κρίση μου ἀδικουμένων. Μὲ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται. Δὲ ζητοῦμε μία μεροληπτική στάση, ἀλλά τὴν ἀμερόληπτη δικαιοσύνη. Οἱ ὑπόδικοι γονεῖς, αἰσθάνονται ἀπροστάτευτοι, συνεχῶς κατηγορούμενοι καὶ ὅπως μοῦ λένε, νιώθουν μονίμως ἕνα ἀρνητικό κλίμα καὶ ἐχθρική ἀντιμετώπιση. Τὸ “ἔγκλημά” τους εἶναι ὅτι ζήτησαν ἀπό τὴν πολιτεία μας, νὰ προστατεύσει τὰ παιδιά τους, καταθέτοντας τὴν ἀλήθεια, ὅπως εἰλικρινά τοὺς πιστεύω. Τὸ αὐτονόητο γιὰ ἕνα γονέα. Καὶ λάθος νὰ ἔκαναν, καὶ παρεξήγηση νὰ ἦταν, καὶ ὑπερβολική ἀντίδραση νὰ τὴν χαρακτηρίσουμε, θὰ ἄξιζε ἄν ὄχι τὸν ἔπαινό μας, τουλάχιστον τὴν κατανόηση καὶ τὴ συμπάθειά μας. Δέν ξέρω τί θά ἀποφασίσει τό δικαστήριο, ἀλλά σέ μιά ἂδικη καί μεροληπτική ἀπόφαση, ἀκόμη «καί οἱ λίθοι κεκράξονται».

† Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος

Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος: ''Η γη είναι τετράγωνη!''

πηγή-φωτό: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ

Η ΑΝΟΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Tου Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου

Πέρασαν δύο ολόκληροι μήνες από τότε που άρχισαν να ισχύουν τα περιοριστικά μέτρα στην χώρα μας από τα οποία δεν εξαιρέθηκε η εκκλησία μας.

Αν για όλους τους χριστιανούς ήταν μια περίοδος οδύνης για την στέρηση των ιερών ακολουθιών και ιδιαίτερα της θείας Λειτουργίας, για τους κληρικούς ήταν πολύ πιο οδυνηρή η περίοδος αυτή.

Αναγκαστήκαμε να λειτουργούμε χωρίς το λαό, με άδειες εκκλησίες, με ό,τι αυτό σημαίνει. Αυτός όμως ο πόνος και η οδύνη έγινε αφόρητη από τις συνεχείς επιθέσεις, όχι τόσο των εκτός εκκλησίας, αλλά των μελών της εκκλησίας.

Κυκλοφόρησαν αμέτρητα κείμενα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δυστυχώς με τους περισσότερους συντάκτες να παραμένουν στο σκοτάδι της ανωνυμίας. (Αναρωτιέμαι γιατί άραγε; Τί φοβούνται; Τόσο δειλοί είναι; Δεν τους λέει τίποτα ο λόγος του Χριστού στο δικαστήριο: «Ἐγώ παρρησία ἐλάλησα;»).

Δεν υπήρξε μέτρο στις φωνές και στο θορυβώδη τρόπο με τον οποίο πολλοί νόμισαν ότι έπρεπε να υπερασπίσουν την εκκλησία.

Είναι αξιοσημείωτο ότι κάποιες μέρες είχαμε ένα καταιγισμό μηνυμάτων – διαμαρτυριών με τα ίδια περίπου λόγια. Φως φανάρι βέβαια ότι ήταν κατευθυνόμενα από κάποιον «γέροντα». Είναι σαν τα ψηφίσματα.

Γίνεται μια εκδήλωση διαμαρτυρίας για κάποιο θέμα και στο τέλος όλοι εγκρίνουν το κείμενο που είναι έτοιμο από τις προηγούμενες μέρες. Δημοκρατικές διαδικασίες…

Μέσα λοιπόν στα μηνύματα αυτά επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο: «Είστε προδότες. Αρνηθήκατε τον Χριστό. Σχίζετε την Εκκλησία. Θα χάσετε την ψυχή σας. Παραιτηθείτε. Είσαστε αφορισμένοι. Για να μην χάσετε την καρέκλα υποκύψατε στην άθεη κυβέρνηση κ.λπ. κ.λπ.».

Έζησα και το χειρότερο: Τηλεφώνησε κάποιος και ουρλιάζοντας, άρχισε να με βρίζει με λεξιλόγιο του υποκόσμου. Με διαολόστειλε τρεις φορές κιόλας. Γιατί; Του στερώ τον Χριστό και δεν τον αφήνω να κοινωνήσει! Αυτός λοιπόν ο μαινόμενος άνθρωπος και πόσοι παρόμοιοι, αισθανόταν ότι ήταν έτοιμος να κοινωνήσει!

Από την άλλη πλευρά η οδύνη μας γινόταν αφόρητη από την πολυλογία και κενολογία του κλήρου και ιδιαίτερα γνωστών ροπαλοφόρων υπερασπιστών της εκκλησίας, με την κατακεραύνωση των πάντων.

Μεγάλη Παρασκευή πρωί, την ώρα που ο Χριστός «περί ἡμῶν ὀδυνᾶται», κληρικοί να αστράφτουν και να βροντάνε εναντίον των επισκόπων και της Συνόδου.

Και αυτοί οι κληρικοί, σα να μη συμβαίνει τίποτα, την άλλη μέρα να λειτουργούν και να λένε «ἐν πρώτοις μνήσθητι Κύριε τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν…» και να λειτουργούν στο αντιμήνσιο με την υπογραφή του επισκόπου! Ειλικρινά, δεν μπορώ να τα καταλάβω.

Αφήνω δε τη «διδασκαλία, τις παραινέσεις, τις οδηγίες» λαϊκών μελών της εκκλησίας προς τη Σύνοδο, τους επισκόπους, τους κληρικούς.

Άνθρωποι που δεν έχουν ανοίξει ούτε την Αγία Γραφή και η μόνη «πνευματική» τροφή τους είναι τα χαμηλού επιπέδου θρησκευτικά περιοδικά και εφημερίδες, έχουν την απαίτηση από κατηχούμενοι να γίνουν κατηχητές, από μαθητές να γίνουν δάσκαλοι.

Το είχε επισημάνει 1700 χρόνια πριν ο Μ. Βασίλειος, όταν έβλεπε τον οικοδόμο, τον μανάβη και τον μπακάλη της εποχής του να «θεολογούν» πάνω σε δύσκολα θεολογικά θέματα, όπως το δόγμα της Αγίας Τριάδος.

Θέματα που απασχόλησαν πολύ καιρό τις τοπικές και Οικουμενικές Συνόδους, όπου έγιναν ατέρμονες συζητήσεις και αντιδικίες, ο βοσκός ή ο ξυλουργός τα είχαν λυμένα και θα έπρεπε ο Μ. Βασίλειος από ποιμένας να γίνει αγόμενο και φερόμενο πρόβατο, να ακολουθήσει τον ποιμαινόμενο!

Το ερώτημα του φίλου και συνασκητού του, αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου είναι και σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο και το απευθύνω σε όλους τους αργόσχολους «θεολογούντες» του internet, που θέλουν στανικά να επιβάλουν τις απόψεις τους: «Τί στρατηγεῖν ἐπιχειρείς, ἐνταγμένος ἐν στρατιώταις;»

Πώς να το κάνουμε αδελφοί μου; Οι αγνοούντες χρειάζονται διδασκαλία. Όχι προβιβασμό στη θέση του δασκάλου.

Δεν υποτιμώ, προς Θεού, το λαϊκό στοιχείο. Υπάρχουν λαϊκοί (καθηγητές θεολόγοι, ιεροκήρυκες, πανεπιστημιακοί δάσκαλοι) που προσφέρουν μεγάλο έργο στην εκκλησία.

Έχοντας εντρυφήσει στην Αγία Γραφή, στους πατέρες, στην ορθόδοξη παράδοση, ο λόγος τους είναι πολύτιμος. Νομίζω πως κανείς επίσκοπος ούτε η ίδια η Σύνοδος αρνήθηκε τη συνεργασία, ούτε υποτίμησε τη συμβολή τους σε δύσκολα θεολογικά και ποιμαντικά προβλήματα.

Μητροπολίτη Αργολίδος κ. Νεκταρίου, Το κτήνος και ο άγγελος

πηγή: ORTHODOXIA.INFO

Ἡ ἐπέλαση τοῦ COVID-19, πέρα ἀπό τήν ἀναστάτωση, τίς συμφορές καί τίς τραγωδίες πού δημιούργησε, ἔφερε στήν ἐπιφάνεια καί κάτι θετικό, ὅπως πολύ σωστά ἐπισημαίνει ὁ καθηγητής Χρῆστος Γιανναρᾶς σέ ἄρθρο του τήν Κυριακή τῆς 12ης Ἀπριλίου.

«Μέσα σέ αὐτόν τόν ἐφιάλτη ἡ περίπτωση τῆς Ἑλλάδας ἔμοιασε ἔκπληξη. Μιά καταφανέστατα παρακμιακή κοινωνία, μέ θεσμούς καί λειτουργίες ὁλοκληρωτικῆς ὑποταγῆς στή συμφεροντολαγνεία και κομματική ἀντιμαχία, μέ πολιτικό προσωπικό εὐτελέστατων ἐπιδιώξεων, ἐγωλαγνείας, κλεπτομανίας, διαπλοκῆς – αὐτή ἡ Ἑλλάδα ἐξέπληξε.

Βγῆκε στήν ἐπιφάνεια καί ἀνέλαβε ἡγετικές εὐθύνες μιά ἄλλη, διαφορετική, ἀπρόσμενη ἀνθρώπινη ποιότητα. Μιά χούφτα ἄνθρωποι, σέ θέσεις κλειδιά, μέ κοινό γνώρισμα τήν πρωτόγνωρη στήν ἐντόπια κοινωνία σοβαρότητα. Καταρτισμένοι, ἔμπειροι, εὐφυεῖς, διαπρεπεῖς ὁ καθένας στήν ἐπιστήμη του καί στή δουλειά του – τίμιοι Ἕλληνες ».

Εἶναι ἕνα φωτάκι ἐλπίδας στή μαυρίλα τῶν ἡμερῶν. Τήν ἴδια ἡμέρα ὅμως συνέβησαν καί κάποια γεγονότα πού μέ προβλημάτισαν ἔντονα καί μέ ἀνησύχησαν. Μαζί μέ αὐτή τήν ποιότητα ἀναδύθηκε καί κάτι ἀκόμα πού προκαλεῖ ἀποτροπιασμό: Ὁ χαφιεδισμός, ἡ ρουφιανιά, τό κτῆνος πού κρύβουμε μέσα μας. Σέ τελευταία ἀνάλυση ἀναδύεται μιά νοοτροπία φασιστική. Γιά νά θυμηθῶ τόν Πασκάλ, «ὁ ἄνθρωπος οὔτε ἄγγελος εἶναι οὔτε κτῆνος καί ἡ δυστυχία του εἶναι πώς ἐκεῖνος πού θά ἔπρεπε νά ἐνεργεῖ σάν ἄγγελος, ἐνεργεῖ σάν κτῆνος».

Δυστυχῶς σέ περιόδους κρίσεων (καί ὄχι μόνο) κάποιοι βγάζουν ὅ,τι καλύτερο ἔχουν, αὐτοθυσία, ἀγάπη, καλοσύνη, νοιάξιμο γιά τόν ἄλλον. Ἀλλά κάποιοι ἄλλοι βγάζουν ὅ,τι χειρότερο ἔχουν. Καί φοβᾶμαι ὅ,τι αὐτοί εἶναι οἱ περισσότεροι. Μιά ἀσύληπτη κακότητα, μῖσος, φθόνος, ἐκδικητικότητα, κακεντρέχεια. Βγάζουν ὅλο τόν πραγματικό σκοτεινό ἑαυτό τους. Δυστυχῶς ὅσο καί νά κρυβόμαστε καί νά ὑποκρινόμαστε, σέ περιόδους κρίσεων – κυρίως, πέφτουν οἱ μάσκες καί ἐμφανίζεται αὐτό πού εἴμαστε.

Μέ τήν ἀναγγελία τῶν περιορισμῶν ἀπό τήν πολιτεία, ξαναμπῆκε στό λεξιλόγιο μας ἡ λέξη «καταγγελία» καί εἰδικά σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τόν ἐκκλησιαστικό χῶρο. (Βεβαίως ἡ πραγματικότητα αὐτή θά πρέπει νά μᾶς προβληματίσει, ὅλους τούς πιστούς, κληρικούς καί λαϊκούς. Γιατί τόσο μένος ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καί εἰδικά τῶν κληρικῶν; Πόσο εὐθυνόμαστε ἐμεῖς γι΄ αὐτή τήν κατάσταση καί τί μποροῦμε νά κάνουμε, ἀλλά αὐτό εἶναι ἄλλο θέμα, τό ὁποῖο θέλει πολλή καί νηφάλια συζήτηση). Θά ἀναφερθῶ σέ τέσσερα μόνο περιστατικά ἀπό τά πολλά πού ἔγιναν στόν τόπο μας αὐτές τίς μέρες.

Σέ κάποιο χωριό, γινόταν μιά κηδεία. Οἱ ἄνθρωποι τήρησαν τίς ἐπιταγές τῆς πολιτείας καί παρέμειναν ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία. Οἱ περισσότεροι στά σπίτια τους. Ἀπαίτησαν ὅμως νά ἀνοίξουν τά μεγάφωνα τῆς ἐκκλησίας. Σέ λίγη ὥρα ἔφτασε ἡ ἀστυνομία γιατί ἔγινε «καταγγελία»! Κάποιο πρόσωπο, πού μισοῦσε θανάσιμα τόν μακαρίτη, γιά νά τόν ἐκδικηθεῖ ἀκόμα καί μετά θάνατον, ἔκανε τήν καταγγελία. Ὄχι βέβαια γιατί ἐνδιαφέρθηκε γιά τήν ὑγεία τῶν συγχωριανῶν της…

Ἱερέας σέ ἄλλη Ἐκκλησία, λειτουργοῦσε μέ τό προβλεπόμενο προσωπικό, τέσσερα ἄτομα. Στά μισά τῆς λειτουργίας κατέφθασε ἡ ἀστυνομία. «Καταγγελία» ἀπό γείτονα, πού ἔχει τσακωθεῖ μέ ἕναν ἐπίτροπο: «Στήν Ἐκκλησία ἔχουν μαζευτεῖ πάνω ἀπό δέκα ἄτομα!» Ἔλεγχος, ἀναστάτωση, τελείωσε καί αὐτό.

Τήν Κυριακή ἐπαναλήφθηκε τό ἴδιο σκηνικό καί μάλιστα πῆρε μεγαλύτερες διαστάσεις στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνα στήν Κέρκυρα. Οἱ Κερκυραῖοι γνωρίζουν πολύ καλά τί σημαίνει Κυριακή τῶν Βαΐων, ὅταν τιμᾶται ἡ θαυματουργική ἐπέμβαση τοῦ Ἁγίου. Μετά τή Λειτουργία ἀκολουθεῖ ἡ μεγαλύτερη λιτανεία τοῦ σκηνώματος του πού κρατᾶ τρεῖς ὧρες.

Αὐτή τήν Κυριακή ἡ λιτάνευση ματαιώθηκε κι ἔγινε μιά μικρή περιφορά μέσα στό Ναό.

Κατηγορήθηκε ὁ Μητροπολίτης, ἀκόμα καί ἡ Δήμαρχος. Καί πάλι «καταγγελία», ἐπέμβαση τοῦ Εἰσαγγελέα κ.λπ. Δέν σχολιάζω τίς ὅποιες νομικές παραβάσεις, αὐτά εἶναι θέματα τῆς Δικαιοσύνης. Μοῦ ἔκανε ὅμως ἐντύπωση μιά φράση ἀπό τίς δηλώσεις τῆς κ. Δημάρχου. «Εἶμαι ἕτοιμη νά ἀντιμετωπίσω τήν μικροκομματική ἐκμετάλευση πού ἐπιχειροῦν κάποιοι ἄλλοι καί τήν στοχοποίησή μου ».

Τό ἀφήνω ἀσχολίαστο. Ὁ νοῶν νοείτω.

Τέλος ἕνα ἄλλο γεγονός ἔκανε κι αὐτό τό γῦρο τοῦ διαδικτύου. Κάποιος πατέρας ἔφερε τό παιδί του σέ ἕνα Ναό τῆς πρωτεύουσας, στή νότια θύρα τοῦ Ἱεροῦ καί ὁ ἱερέας τό κοινώνησε . Κάποιος γείτονας προφανῶς «σκασμένος» ἀπό τόν ἐγκλεισμό, βγῆκε στό μπαλκόνι «ἔβγαλε τό ὅπλο» του, δηλαδή τό κινητό καί ἀποθανάτισε τή σκηνή. Σέ λίγα λεπτά τό γεγονός εἶχε γίνει πρωτοσέλιδο. Ὅπως ἦταν ἑπόμενο, σέ λίγο κατέφθασε καί ἡ ἀστυνομία.

Καί πάλι δέν θά σταθῶ στή νομική πλευρά τοῦ θέματος. Σέ αὐτήν τοποθετήθηκε ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς πού εἶναι καί νομικός. Ἡ Ἱερά Ἀρχιεπισκοπή ἀνέλαβε τή διερεύνηση.

Τό ἴδιο καί ἡ Δικαιοσύνη. Ὅμως θά σταθῶ στήν ἠθική πλευρά. Ρωτάω ὅλους τούς καταγγέλοντας καί εἰδικά τόν τελευταῖο: Γιατί τόση εὐαισθησία καί τόση σπουδή νά καταγγελθεῖ αὐτό τό γεγονός καί νά δημοσιοποιηθεῖ; Πιστεύει… ὅτι ἦταν τόσο ἐπικίνδυνο γιά τή δημόσια ὑγεία; Ἄν διαθέτει τέτοια εὐαισθησία γιά τή δημόσια ὑγεία, γιατί δέν ἀνησυχεῖ αὐτό πού γίνεται στίς παραλίες μας, στά supermarkets; Εἶμαι σίγουρος ὅτι αὐτός ὅπως κι ὅλοι μας ἐκεῖ ψωνίζουμε. Ἐκεῖ θά εἶχε τήν εὐκαιρία νά κάνει πολλές φωτογραφίσεις καί μ’ αὐτό τό πλούσιο φωτογραφικό ὑλικό νά προβεῖ σέ πολλές καταγγελίες… Ἄλλωστε ὅλοι τό ἐπισημαίνουν ὅτι ὁ συγχρωτισμός στά supermarkets εἶναι πολύ πιό ἐπικίνδυνος καί παράνομος, ἀπό τό νά κοινωνήσει ἕνα παιδάκι, ἔξω ἀπό τό ναό. Κι ἐπειδή κάθε μπαστούνι ἔχει δύο ἄκρες, ὁ καταγγέλων προκάλεσε τήν ἀγανάκτηση τῶν γειτόνων. (Ἤδη κυκλοφόρησαν εἰκόνες καί βίντεο ἀπό τούς ἔνοικους τῶν γειτονικῶν πολυκατοικιῶν.)

Aναρωτιέμαι, πῶς αἰσθάνεται ὁ ἐν λόγῳ κύριος ὅταν ἀπό τά ἄλλα μπαλκόνια τόν ἀποκαλοῦν «ρουφιάνο», «χαφιέ», «προδότη» κ.λπ. (περιττό βέβαια νά τονίσω πώς δέν συμφωνῶ μέ κάθε μορφή ἀντεκδίκησης.)

Ὅλα αὐτά τά περιστατικά καί ἄλλα παρόμοια ἦταν πού μέ ἀνησύχησαν. Καί μέ κάνουν νά νιώθω, ὅτι ὁ ἐφιάλτης τοῦ COVID-19 θά φέρει μαζί του κι ἄλλο ἕνα κακό: Τήν «ρουφιανιά» μέ ὅλες τίς μορφές της καί ἀπό τήν ὁποία δύσκολα θά ἀπαλλαγοῦμε. Βεβαίως ἄν ρωτήσει κανείς ὅλους τούς καταγγέλλοντας, ποιά εἶναι τά κίνητρά τους, θά ἀπαντήσουν: ἡ προστασία τῆς ὑγείας! Δέν μέ πείθουν καί τούς ἀπαντῶ: «Θά ντρεπόμασταν γιά τίς καλύτερες πράξεις μας ἄν γνωρίζαμε τά βαθύτερα κίνητρά μας» (Πιέρ Ντακό).

Σέ μιά ἀπό τίς ἐπισκέψεις μου στή Ρωσία, βρέθηκα σέ ἕνα στρατόπεδο τοῦ Γκουλάγκ στά Οὐράλια. Μετά ἀπό μιά τετράωρη ξενάγηση, ἔνιωσα ἄρρωστος ἀπ’ ὅσα εἶδα καί ἄκουσα. Καθήσαμε μέ τόν διευθυντή καί ἄλλους νά κουβεντιάσουμε. Σέ ἐρώτησή μου, πῶς βρέθηκαν σέ αὐτό τό κολαστήριο καί βασανίστηκαν ἀνελέητα τόσες χιλιάδες ἄνθρωποι. Ἡ ἀπάντησή του ἦταν:

-Ἀπό τίς καταγγελίες. Καί τό κακό εἶναι ὅτι ἀκόμη καί μέσα στό στρατόπεδο ἀνάμεσα στούς καταδίκους, ὑπῆρχαν καταδότες. Στή γλώσσα τῶν κρατουμένων ὀνομάζονταν «κλῶσσες». Προσπαθοῦσαν λοιπόν νά βελτιώσουν τίς συνθῆκες τῆς ζωῆς τους καί μέ τίς εὐλογίες τῆς διοίκησης παρακολουθοῦσαν τά πάντα καί ἔδιναν ἀναφορές.

Ξαναρώτησα:

-Ἀπ’ ὅ,τι καταλαβαίνω, ὅλο τό σύστημα στηρίχθηκε στόν χαφιεδισμό. Γιατί λοιπόν δημοσιοποιήθηκαν τόσα λίγα πράγματα; Στήν Ἑλλάδα, μετά τήν ἑπτάχρονη δικτατορία, βγῆκαν στό φῶς ἀμέτρητες ἱστορίες βιαιοτήτων, βασανιστηρίων κλπ. Δημοσιοποιήθηκαν ντοκουμέντα, μαρτυρίες. Ὑπῆρξε κάποια ἔστω ἀποχουντοποίηση καί κάποιοι τιμωρήθηκαν. Καί ὅλα αὐτά γιά μιά δικτατορία πού κράτησε μόνο ἑπτά χρόνια. Ἐδῶ γιατί δέν συνέβη κάτι τέτοιο;

Ὁ Διευθυντής χαμογέλασε. Ἡ ἀπάντησή του μέ ἄφησε ἄναυδο.

-Ποιός νά τιμωρηθεῖ ἀπ’ ὅλους; Ἀφοῦ ὅλοι λίγο πολύ ἤμασταν χαφιέδες! Ὅλοι καταγγείλαμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο γιά νά ἐπιβιώσουμε…..

Τίς ἴδιες σχεδόν ἱστορίες ἄκουσα καί στά ναζιστικά στρατόπεδα τοῦ Νταχάου καί τοῦ Ἄουσβιτς. Ὁ χαφιεδισμός δέν ἔχει σύνορα.

Θυμᾶμαι τίς διηγήσεις τῶν παλαιότερων γιά τά σκληρά χρόνια τῆς κατοχῆς καί τοῦ ἐμφυλίου. Τό δέντρο τοῦ χαφιεδισμοῦ εἶχε πάρει τεράστιες διαστάσεις. Οἱ μέν κατέδιδαν τούς δέ. Ἕνα ἀσταμάτητο δρᾶμα. Μιά ἀτέλειωτη βεντέτα. Ἀλήθεια ἔχουμε σκεφτεῖ πόσες χιλιάδες συμπατριωτῶν μας ἐκτελέστηκαν καί ἀπό τά δύο στρατόπεδα μέ βάση τίς καταγγελίες;

Eἶχε καταλυθεῖ κάθε ἔννοια δικαίου. Ἡ ἀνθρώπινη ζωή δέν εἶχε καμία ἀξία. Δέν χρειαζόταν νά εἶχες κάνει κάτι. Φτάνει ὁ γείτονας ἤ ὁ συγγενής σου μέ τόν ὁποῖο εἶχες κτηματικές διαφορές γιά μιά σπιθαμή γῆς, γιά τριάκοντα ἀργύρια, νά σέ καταγγείλει. Φτάνει ὁ συνάδελφός σου πού ἔνιωθε μειονεκτικά ἀπέναντί σου νά σέ ὑπονομεύσει καί νά σέ τελειώσει. Ἡ ἱστορία ἐπαναλήφθηκε πολλές φορές μέ μικρές παραλλαγές: καταγγελία, σύλληψη, συνοπτικές διαδικασίες, ἐκτέλεση.

Μέ ὠμό τρόπο δικαιολογεῖ αὐτή τήν πρακτική ὁ Τρότσκυ: «Ὅποιος ἐπιδιώκει ἕναν σκοπό, δέν δικαιοῦται νά ἀπαρνιέται τά μέσα γιά τήν ἐπίτευξη του». Δηλαδή ὁ σκοπός ἁγιάζει τά μέσα.

Τοῦτες τίς μέρες, στά τροπάρια πού ἀκοῦμε ἀκούγεται συχνά ἡ λέξη προδοσία καί μαζί, σά νά εἶναι ἀδέλφια, ἡ λέξη φθόνος . Συγκρατεῖστε τή φράση : «φθόνος γάρ οὐκ οἶδε προτιμᾶν τό συμφέρον. Αὐτός εἰς προδοσίαν ἐκίνησεν τόν Ἰούδαν». Ὅταν ὁ Πιλᾶτος, ἀνέκρινε τόν Χριστό, παρόλο πού ἦταν σκληρός ἀνελέητος καί ἀπάνθρωπος, δέν βρῆκε κάποια αἰτία γιά νά Τόν καταδικάσει καί ἤθελε νά Τόν ἐλευθερώσει. Ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος σχολιάζει : «ᾔδει γάρ ὅτι διά φθόνον παρέδωκαν αὐτόν».

Φοβᾶμαι λοιπόν, ὅτι ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται, τό σαράκι τοῦ φθόνου δέν ἀφήνει τόν ἄνθρωπο νά ἡσυχάσει. Ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ὁ ἰός τοῦ φθόνου εἶναι πολύ πιό ἐπικίνδυνος ἀπό τόν κορωνοϊό.

Παρεπιπτόντως θά ἤθελα νά ἀναφέρω ἕνα ὄνομα πού βρίσκεται στήν ἐπικαιρότητα: Σωτήρης Τσιόδρας. Γενική ἡ ἀναγνώριση, ὄχι μόνον γιά τήν ἐπιστημονική του κατάρτιση, ἀλλά καί γιά τήν σοβαρότητα, τήν ἀνθρωπιά, εἰδικά γιά τήν ποιότητα. Ὅμως αὐτή ἡ ποιότητα εἶναι ἐπικίνδυνη. Δέν ἀντέχεται ἡ ποιότητα, προκαλεῖ τό φθόνο.

Καί ἡ μετριότητα περιμένει στή γωνία τό λάθος, τό ἀπρόβλεπτο, κάποια παράλειψη γιά νά ἀρχίσει τήν ὑπονόμευση. Γράφει στό ἴδιο ἄρθρο ὁ Χ. Γιανναρᾶς: 

«Φυσικά καί ξεκίνησε ἀπό τούς δημοσιογραφικούς ὑπονόμους ἡ ἀποφορά τῆς κακεντρέχειας, τῆς προσπάθειας νά μετριαστεῖ ἡ ἔκπληξη τῆς κοινῆς γνώμης. Ὅ,τι φοβᾶται πιό πολύ ἡ κατεστημένη στά πλοκάμια τῆς ἐξουσίας φαυλότητα, εἶναι ἡ σύγκριση: τό ξεγύμνωμα τῆς μετριότητας, ἀνικανότητας καί διαφθορᾶς ἀπό παρουσίες ἀψεγάδιαστης ποιότητας καί ἀνιδιοτέλειας».

Ὑπάρχει κι ἕνα μειονέκτημα στόν ἐν λόγῳ ἐξαιρετικό ἐπιστήμονα. Εἶναι καί δέν τό κρύβει, χριστιανός. Αὐτό εἶναι κάτι πού δέν μποροῦν νά τό ἀντέξουν εὔκολα οἱ γνωστοί κύκλοι τῶν γνωστῶν κατευθύνσεων. Ὅταν ὁ συνάδελφός του, Ἅγιος Λουκᾶς, χειρουργός καί κατά σύμπτωση κι αὐτός λοιμοξιολόγος, διάσημος καί καταξιωμένος ἐπιστήμονας, ἐκδήλωνε τήν πίστη του, γινόταν ἀντικείμενο χλευασμοῦ. Καί ὅταν ἀποφάσισε νά χειροτονηθεῖ ἱερέας, τό περιβάλλον του, δέν τό ἄντεξε καί ἔλεγαν: «πῶς ἕνας καταξιωμένος ἐπιστήμονας ἀσχολεῖται μέ μία ξεπερασμένη ὑπόθεση πού λέγεται ἐκκλησία;».

Οἱ ἀλλεπάλληλες συλλήψεις, φυλακίσεις καί ἐξορίες, βασίστηκαν δυστυχῶς, κυρίως σέ καταγγελίες κάποιων συναδέλφων του, πού δέν ἄντεχαν τήν ποιότητα. Καί πάλι ὁ φθόνος…..

Ἐπανέρχομαι. Τό ἔχω δηλώσει ἀπό τήν πρώτη στιγμή, ὅτι παρόλη τήν θλίψη πού νιώθω βλέποντας τίς ἐκκλησίες ἄδειες, συμφωνῶ μέ τά σκληρά μέτρα πού πάρθηκαν καί δέν ἔχω καμία πρόθεση, νά ἔλθω σέ ἀντίθεση μέ τήν Ἱερά Σύνοδο, τήν πολιτεία, τούς νόμους, τήν ἰατρική κοινότητα. Ὅμως ἀνησυχῶ βαθιά. Μήπως τό ὅλο κλῖμα βοηθάει στήν ἀναβίωση μιᾶς ἄλλης μορφῆς ἀνελέητου φασισμοῦ, χαφιεδισμοῦ καί τῶν χειρότερων ἀντικοινωνικῶν ἐνστίκτων τῶν ἀνθρώπων μας.

Ὅλοι σήμερα κυκλοφοροῦμε μ’ ἕνα κινητό, πού χρησιμοποιεῖται καί ὡς μαγνητόφωνο καί ὡς φωτογραφική μηχανή καί ὡς βίντεο. Ποῦ θά φτάσουμε; Σήμερα φοβόμαστε καί νά χαιρετίσουμε καί νά πλησιάσουμε τόν ἄλλο, λόγῳ τοῦ ἰοῦ. Ὁ ἰός κάποια στιγμή θά φύγει. Ἄν ὅμως ἐθιστοῦμε στόν ἰό τῆς καταγγελίας, τῆς ρουφιανιᾶς, τοῦ φθόνου, τί μέλει γενέσθαι; Νά φοβόμαστε ὁ ἕνας τόν ἄλλον; Νά βλέπουμε ὅλους μέ καχυποψία; Νά μετρᾶμε ἀκόμα καί τίς λέξεις ἤ τίς κινήσεις; Ἄν ὁ καθένας γίνει καί ἤδη γίνεται, ἕνας big brother γιά τόν ἄλλο, πού θά ὁδηγηθοῦμε; Σέ μιά νέα μορφή φασισμοῦ;

Τό κτῆνος πού κρύβουμε μέσα μας ἄν δέν τιθασευτεῖ, θά βρεῖ διέξοδο κάπου. Σέ ὁλοκληρωτικές ἰδεολογίες καί πρακτικές ὁποιουδήποτε χρώματος. Ἡ ἱστορία ἔχει πάμπολλα παραδείγματα. Ὅπως πολύ σωστά γράφει ὁ Ἄρθουρ Καῖστλερ: «Ὁ φασισμός δέν μπορεῖ νά νικηθεῖ μόνο στά πεδία τῆς μάχης. Πρέπει νά νικηθεῖ καί μέσα στό μυαλό, στίς καρδιές καί στούς ἀδένες τῶν ἀνθρώπων. Γιατί εἶναι ἁπλῶς μιά νέα λέξη γιά μιά πολύ παλιά πνευματική κατάσταση». Κι ἐδῶ ἡ νομική ἐπιστήμη σηκώνει τά χέρια. Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ κτήνους πού κρύβεται μέσα μας ἀπαιτεῖ ἐσωτερικό ἀγῶνα μέ τή συνέργεια τῆς Θείας Χάρης. Τό κτῆνος νά μεταμορφωθεῖ σέ ἄγγελο.

Πρίν λίγα χρόνια κυκλοφόρησε στά Ἑλληνικά τό ἐξαιρετικό βιβλίο τοῦ Ρουμάνου λογοτέχνη καί συγγραφέα Νικολάε Στάϊνχαρντ, μέ τόν τίτλο «Τό ἡμερολόγιο τῆς εὐτυχίας». Ὁ Στάϊνχαρντ νέος ἀκόμα ἀρνήθηκε τίς τιμές, τίς ὑψηλές θέσεις πού τοῦ πρότεινε τό καθεστώς τῆς πατρίδας του, ὄντας ἐκ διαμέτρου ἀντίθετος μέ ὁποιαδήποτε ὁλοκληρωτική ἰδεολογία, πρᾶγμα πού τοῦ στοίχισε πολλές διώξεις καί ταλαιπωρίες. Τό 1959 κλήθηκε στό ἄντρο τῆς SECURITATE καί τοῦ προτάθηκε νά γίνει “συνεργάτης”, δηλαδή χαφιές τῆς μυστικῆς ἀστυνομίας. Τοῦ δόθηκε διορία τριῶν ἡμερῶν γιά νά ἐπιλέξει τήν συνεργασία ἤ την φυλακή. (Δημοκρατικές διαδικασίες!) Προτίμησε τό δεύτερο. Καταδικάστηκε σε 13 χρόνια φυλακή. Τελικά ἔμεινε ἕξι χρόνια λόγῳ γενικῆς ἀμνηστίας. Ὑπέστη ἀμέτρητες ταπεινώσεις, ξυλοδαρμούς, προσβολές, πείνα, βασανιστήρια.

Ἐκεῖ μέσα στόν πόνο καί στήν ἀπέραντη θλίψη, γνωρίζει τόν Θεό καί βαπτίστηκε κρυφά μέσα στό κελλί. Μετά τήν ἀποφυλάκιση ἀρνεῖται καί πάλι τή συνεργασία μέ τό καθεστώς καί ἐργάζεται ὡς φορτοεκφορτωτής. Τό 1980 ἔκανε αὐτό πού ἔλεγε ἡ καρδιά του. Ἔγινε μοναχός. Στό περίφημο βιβλίο του, πού εἶναι καί μία αὐτοβιογραφία του, γράφει κάτι πού θά πρέπει πολύ νά μᾶς προβληματίσει, εἰδικά στήν μετά COVID-19 ἐποχή.

«Σέ τί μπορεῖ νά ἐλπίζει μιά κοινωνία, ὅταν μετατρέπει τήν καχυποψία, τό μῖσος, τήν καταγγελία σέ βασική της αρχή; Εἶναι σάν νά σπέρνεις δηλητήριο καί νά περιμένεις νά φυτρώσουν χόρτα».

Μέ Ἀναστάσιμες εὐχές

Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος

Ο Μητροπολίτης Αργολίδος κ. Νεκτάριος για τον κορονοϊό

 πηγή: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ

Ἀγαπητοί ἀδελφοί,

Ζοῦμε τούτες τὶς μέρες μία παγκόσμια ἀπειλή. Ὁλόκληρος ὁ κόσμος βλέπει μὲ φόβο, ἀγωνία καὶ στέκεται μὲ ἀμηχανία ἀπέναντι στὴν ἐπέλαση τοῦ COVID – 19. Ἄν θέλουμε νὰ δοῦμε βαθύτερα, γιὰ μία ἀκόμη φορά ὁ ὑπερφίαλος καὶ δῆθεν παντοδύναμος ἄνθρωπος προσγειώνεται, ταπεινώνεται, γιὰ νὰ μὴν πῶ, ἐξευτελίζεται. Ἕνας ἀκόμη Πύργος τῆς Βαβέλ καταρέει. «Καὶ ἦν ἡ πτώσις αὐτοῦ μεγάλη». Ἔρχεται ἕνας ἰός καὶ τὰ διαλύει ὅλα. Τίποτα δὲν εἶναι ὅπως πρὶν ἕνα μῆνα.

Πέρσυ τέτοιες μέρες καὶ κάθε Ἄνοιξη τὸ Ναύπλιο ἔσφυζε ἀπό ζωή. Χιλιάδες μαθητές καὶ τουρίστες κατέκλυζαν τὴν πόλη. Τὰ καταστήματα ἀσφυκτικά γεμάτα. Τὰ ξενοδοχεῖα ὑπερπλήρη. Οἱ δρόμοι καὶ οἱ πλατεῖες γεμάτες, δυσκολευόσουν νὰ περπατήσεις. Σήμερα ἐρημιά. Ὅλοι οἱ δρόμοι ἄδειοι. Τὰ πάντα κλειστά. Νομίζεις ὅτι βρίσκεσαι σὲ ἄλλο τόπο καὶ χρόνο. Ἀλλά νἄταν μόνον ἐδῶ; Ὁ ἰός χτύπησε ὅλο τὸν κόσμο. Οἰκονομικοί σχεδιασμοί, ἐπιχειρησιακά πλάνα, τουριστικοί προγραμματισμοί, τεράστιες πολυεθνικές καὶ μὴ ἐπιχειρήσεις καταστρέφονται, χρηματιστήρια γκρεμίζονται ἀπ᾿ τὴ μία μέρα στὴν ἄλλη. Γιορτές, συνέδρια, διαλέξεις, καρναβαλικές ἐκδηλώσεις, ἀθλητικοί ἀγῶνες, συναυλίες, ἐκδρομές, ὅλα ματαιώνονται. Σχολεῖα, πανεπιστήμια, φροντιστήρια κλείνουν. Κέντρα διασκέδασης, μπάρ, ἐστιατόρια, καταστήματα δημόσιες ἤ ἰδιωτικές ὑπηρεσίες ἀναστέλλουν ἐπ᾿ ἀόριστο τὴ λειτουργία τους.

Κι ἐμεῖς μέσα στὴ γενική μαυρίλα, κρεμασμένοι κυριολεκτικά στὶς ὀθόνες, ἀναζητᾶμε ἕνα φωτάκι ἐλπίδας. Για μία ἀκόμη φορά, ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, πρὸς τὸν Εὐτρόπιο (καὶ σὲ κάθε Εὐτρόπιο ὅλων τῶν ἐποχῶν, ποὺ νομίζει πὼς πάτησε τὸ αὐγό καὶ ἀνέβηκε στὸν οὐρανό καὶ νομίζει πὼς ἐξουσιάζει καὶ ἐλέγχει τὰ πάντα) εἶναι ἐξαιρετικά ἐπίκαιρος, τηρουμένων βέβαια τῶν ἀναλογιῶν:

Ἀεὶ μὲν, μάλιστα δὲ νῦν εὔκαιρον εἰπεῖν·
Ματαιότης ματαιοτήτων, καὶ πάντα ματαιότης.
Ποῦ νῦν ἡ λαμπρὰ τῆς ὑπατείας περιβολή;
ποῦ δὲ αἱ φαιδραὶ λαμπάδες;
ποῦ δὲ οἱ κρότοι, καὶ οἱ χοροὶ, καὶ αἱ θαλίαι, καὶ αἱ πανηγύρεις;
ποῦ οἱ στέφανοι καὶ τὰ παραπετάσματα;
ποῦ ὁ τῆς πόλεως θόρυβος, καὶ αἱ ἐν ἱπποδρομίαις εὐφημίαι, καὶ τῶν θεατῶν αἱ κολακεῖαι;

Πάντα ἐκεῖνα οἴχεται·
καὶ ἄνεμος πνεύσας ἀθρόον τὰ μὲν φύλλα κατέβαλε,
γυμνὸν δὲ ἡμῖν τὸ δένδρον ἔδειξε,
καὶ ἀπὸ τῆς ῥίζης αὐτῆς σαλευόμενον λοιπόν·
τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ πνεύματος γέγονε προσβολὴ,
ὡς καὶ πρόῤῥιζον ἀπειλεῖν ἀνασπᾷν,
καὶ ταῦτα διασαλεῦσαι τοῦ δένδρου τὰ νεῦρα.

Ποῦ νῦν οἱ πεπλασμένοι φίλοι;
ποῦ τὰ συμπόσια καὶ τὰ δεῖπνα;
ποῦ ὁ τῶν παρασίτων ἐσμὸς,
καὶ ὁ δι’ ὅλης ἡμέρας ἐγχεόμενος ἄκρατος,
καὶ αἱ ποικίλαι τῶν μαγείρων τέχναι,
καὶ οἱ τῆς δυναστείας θεραπευταὶ,
οἱ πάντα πρὸς χάριν ποιοῦντες καὶ λέγοντες;

Νὺξ ἦν πάντα ἐκεῖνα καὶ ὄναρ, καὶ ἡμέρας γενομένης ἠφανίσθη·
ἄνθη ἦν ἐαρινὰ, καὶ παρελθόντος τοῦ ἔαρος ἅπαντα κατεμαράνθη·
σκιὰ ἦν, καὶ παρέδραμε·
καπνὸς ἦν, καὶ διελύθη·
πομφόλυγες ἦσαν, καὶ διεῤῥάγησαν·
ἀράχνη ἦν, καὶ διεσπάσθη.

∆ιὸ ταύτην τὴν πνευματικὴν ῥῆσιν ἐπᾴδομεν συνεχῶς ἐπιλέγοντες·
Ματαιότης ματαιοτήτων, καὶ πάντα ματαιότης.

Πάντοτε, μὰ ἰδιαίτερα τώρα, εἶναι κατάλληλη ἡ στιγμή γιὰ νὰ ποῦμε: «Ὅλα εἶναι μάταια, ματαιότητα καὶ πάλι ματαιότητα» (Ἐκκλ. 1:2). Ποῦ τώρα ἡ λαμπρή ἀρχοντική στολή; Ποῦ οἱ κρότοι καὶ οἱ χοροί καὶ οἱ συγκεντρώσεις; Ποῦ οἱ ἐπευφημίες στὰ ἱπποδρόμια καὶ οἱ κολακείες τῶν θεατῶν; Ὅλα ἔφυγαν. Φύσηξε ξαφνικά ἀέρας, ἔριξε τὰ φύλλα κι ἔδειξε τὸ δέντρο γυμνό, νὰ σαλεύεται σύγκορμο καὶ νὰ κινδυνεύει νὰ ξεριζωθεῖ. Ποῦ τώρα οἱ ἐπίπλαστοι φίλοι; Ποῦ τὰ γλέντια; Ποῦ ἡ συμμορία τῶν παρασίτων; Ποῦ τὰ καλύτερα κρασιά, ποὺ χύνονταν ὁλοήμερα, καὶ οἱ ποικίλες τέχνες τῶν μαγείρων; Ποῦ οἱ γλυκόλογοι κι ἐξυπηρετικοί δουλόφρονες; Νύχτα ἦταν ὅλα κι ὄνειρο. Καὶ μόλις ξημέρωσε, ἐξαφανίστηκαν. Ἄνθη ἦταν ἐαρινά καὶ μαράθηκαν. Σκιά ἦταν καὶ πέρασε. Καπνός ἦταν καὶ διαλύθηκε. Σαπουνόφουσκα ἦταν κι ἔσκασε. Ἀράχνη ἦταν κι ἔσπασε. Νὰ γιατί πάντα καταλήγουμε στὸ συμπέρασμα: «Ὅλα εἶναι μάταια, ματαιότητα καὶ πάλι ματαιότητα».

Σταματῶ ἐδῶ. Ὁ COVID – 19 θ᾿ ἀφήσει σίγουρα στὸ πέρασμά του συντρίμια, νεκρούς, οἰκονομικά, κοινωνικά, ἠθικά, κἄ προβλήματα καὶ δὲν ξέρω τὶ ἄλλο, τὰ ὁποία θὰ συζητηθοῦν ἀργότερα καὶ πιστεύω μὲ κάποια ψυχραιμία καὶ νηφαλιότητα.

Ὅσον ἀφορᾶ τὴ θέση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία διατυπώθηκε τελευταῖα, σὲ συνεργασία μὲ τὴν πολιτεία, δὲν ἔχω παρά νὰ συμφωνήσω. Ὅσο κι ἄν μᾶς θλίβει, πιστεύω νὰ κατανοοῦμε τὴν κρισιμότητα τῆς κατάστασης καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς λήψης κάποιων ἀπαραίτητων μέτρων.

Θὰ ἤθελα ὅμως νὰ ἀναφερθῶ σὲ κάποια θέματα ποὺ δημιουργήθηκαν παράλληλα μὲ τὴν ἐπιδημία. Μαζί μὲ τὴν κυκλοφορία τοῦ COVID – 19 κυκλοφόρησαν παραπλανητικές ἤ ψευτικες εἰδήσεις. Στὸ στρατό, ὅταν ὑπηρετούσαμε, λειτουργοῦσε μόνο … τὸ Ράδιο – Ἀρβύλα καὶ εἰδικά στὴν περίοδο τῆς ἐπιστράτευσης εἶχε ἀνάψει. Σήμερα τὰ πράγματα ἐξελίχθηκαν μὲ τὸ διαδίκτυο καὶ τὰ ἠλεκτρονικά μέσα. Μεταφέρεται ἀσταμάτητα καὶ ἀνεξέλεγκτα πληθώρα εἰδήσεων. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ μεταδίδει καὶ νὰ ἀναπαράγει ὅ,τι τοῦ καπνίσει. Ἡ συνωμοσιολογία, ποὺ φουντώνει σὲ περιόδους κρίσεων, δίνει καὶ παίρνει. Ἀκόμα καὶ ἀπό δημόσια πρόσωπα ἀκούγονται οἱ γνωστές καὶ χιλιοειπωμένες συνωμοσιολογικές θεωρίες, ὅπως π.χ.: «ὁ κορωνοϊός κατασκευάστηκε ἀπό ἐταιρίες γιὰ νὰ μειωθεῖ ὁ γερασμένος πληθυσμός, ὥστε νὰ ἀντιμετωπιστεῖ τὸ συνταξιοδοτικό, τὸ ἀσφαλιστικό, ὁ ὑπερπληθυσμός κλπ». Ἤ «τὸ ἐμβόλιο κατασκευάστηκε πρὶν τὸν κορωνοϊό γιὰ νὰ πλουτίσουν οἱ πολυεθνικές ἐταιρίες». Ἤ «κάποιοι μᾶς ψεκάζουν, μᾶς δηλητηριάζουν», καὶ χίλιες δύο ἄλλες θεωρίες.

Φαίνεται πὼς πολλοί ἄνθρωποι, μὲ φοβικά σύνδρομα, δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν χωρίς ἐχθρούς, χωρίς φαντασιώσεις γιὰ σκοτεινές δυνάμεις, ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ἀνθρωπότητα καὶ περισσότερο ἀπ᾿ ὅλα τὴν Ἑλλάδα καὶ βέβαια τὴνὈρθοδοξία. Ἄς ξεφύγουμε ἀδελφοί μου ἀπό τέτοιες φαντασιώσεις καὶ ἄς θέσουμε τοὺς κάθε λογῆς συνωμοσιολόγους, μαζί μὲ τὸν ἰό, στὴν καραντίνα.

Μαζί μὲ τὴν ἔκρηξη τῆς συνωμοσιολογίας, παρατηρεῖται κι ἔξαρση τῆς προφητολογίας καὶ καταστροφολογίας. Καὶ δυστυχῶς σ᾿ αὐτό τὸν τομέα οἱ χριστιανοί εἴμαστε ἰδιαίτερα ἐπιρρεπεῖς. Ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, ἔρχεται πάλι στὸ προσκήνιο, «ἐπανερμηνεύονται» ἀπό πρόσωπα ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴν ἀφέλεια καὶ τὴν ἀσχετοσύνη τους, καὶ σερβίρουν τεχνηέντως στοὺς ἁπλούς πιστούς τὶς δικές τους ἐρμηνεῖες. Παρόλο ποὺ κατά καιρούς οἱ ἴδιοι αὐτόκλητοι ἐρμηνευτές ἔχουν διαψευστεῖ, ἐπιμένουν μὲ τὰ νέα δεδομένα νὰ κακοποιοῦν τὸ κείμενο τῆς Ἀποκάλυψης γιὰ νὰ διαψευστοῦν πάλι καὶ πάλι.

Τὸ χειρότερο ὅμως εἶναι οἱ νέες προφητεῖες ποὺ κυκλοφοροῦν κάθε τόσο ἀπό τὴν κίτρινο τύπο καὶ ἀπό τοὺς ἴδιους ἀφελεῖς, γιὰ τὸν ὅσιο Νεῖλο, τὸν ἅγιο Κοσμᾶ, τὸν ἅγιο Παΐσιο (κυρίως αὐτόν), τὸν ἅγιο Πορφύριο, τὸν π. Ἐφραίμ τῆς Ἀριζόνας καὶ τελευταῖα τὸν π. Αὐγουστῖνο Καντιώτη. Ἤθελα νὰ ἤξερα πότε τὰ εἶπαν καὶ πῶς τὰ εἶπαν καὶ ἄν τὰ εἶπαν καὶ πῶς μόνον οἱ συγκεκριμένοι αὐτοί ἄνθρωποι τῶν γνωστῶν κατευθύνσεων τὰ ἄκουσαν. Πράγματα ποὺ προσωπικά γνωρίζω ἀπό τοὺς σύγχρονους γέροντες, ἔχουν τόσο ἀλλοιωθεῖ καὶ διαστρεβλωθεῖ ἀπό τοὺς ἐν λόγῳ “ζηλωτές”, ποὺ φοβᾶμαι κάποια στιγμή οἱ γέροντες θὰ … ἀναστηθοῦν γιὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν. Τὸ σπασμένο τηλέφωνο κάνει πολύ καλά τὴ δουλειά του.

Ἄλλοι πάλι, σὰ νὰ μιλοῦν ἐξ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, ἀποφαίνονται ὅτι ὅλ᾿ αὐτά εἶναι τιμωρία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν ἀποστασία, γιὰ τὴν ἁμαρτία, γιὰ τὴν ἀνηθικότητα κλπ κλπ. Ὅτι ἡ ἁμαρτία ἔχει μέσα της τὸ σπέρμα τῆς φθορᾶς καὶ τῆς διάλυσης, δὲν διαφωνοῦμε. Εἶναι ὅμως δική μας ἐπιλογή, κι ἡ εὐθύνη ἀνήκει σὲ ὅλους μας. Ἀλλά, τὸ νὰ ρίχνουμε εὐθύνες στὸ Θεό γιὰ τὴ δική μας κατάντια καὶ νὰ τὸν παρουσιάζουμε σὰν τιμωρό καὶ σὰν ἐφευρέτη κορωνοϊῶν εἶναι τουλάχιστον ἀθεολόγητο. Ὁ Θεός δὲν θέλει τὸ θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἀλλά μόνο νὰ ἐπιστρέψει δηλ. νὰ μετανοήσει καὶ νὰ ζήσει. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ποιὸς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ μιλήσει ἀξιωματικά ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ; “Τὶς γὰρ ἔγνω νοῦν Κυρίου; Ἤ τὶς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;”

Κάποιο ἄλλο συνηθισμένο φαινόμενο ποὺ παρουσιάζεται σὲ μέρες κρίσεων, εἶναι καὶ τὰ διάφορα μαγικά “ματζούνια”. Ἀλοιφές θαυματουργικές, βραχιόλια θεραπευτικά, τὸ νερό τοῦ ἀλήστου μνήμης Καματεροῦ, μαγικά βότανα, χαϊμαλιά, μάτια, ἀκόμα καὶ εἰδικοί σταυροί ποὺ εἶναι πιὸ … δυνατοί ἀπό τοὺς ἄλλους σταυρούς! Ὡς χριστιανός κι Ἐπίσκοπος δὲν ἀμφιβάλλω γιὰ τὴν χάρη τῶν Μυστηρίων, τῶν ἁγίων εἰκόνων καὶ ἱερῶν λειψάνων, ὅμως ἐξοργίζομαι ὅταν ὅλ᾿ αὐτά μετατρέπονται σὲ “ματζούνια” καὶ μαγικά ξόρκια. Ἤ τὸ χειρότερο, ὅταν ἐντελῶς ἀνεύθυνα, ἀμφισβητεῖται ἡ ἐπιστήμη τῆς ἰατρικῆς, τὰ φάρμακα καὶ οἱ ἐπιστημονικές θεραπευτικές μέθοδοι, ποὺ εἶναι εὐλογία Θεοῦ καὶ σώζονται ἄνθρωποι. Οἱ διάφοροι θεομπαίχτες καὶ τσαρλατάνοι, ἀπ᾿ ὅπου κι ἄν προέρχονται, καὶ ὅσοι πουλᾶνε φροῦδες ἐλπίδες, τὸ λιγότερο ἄς ἀπομονωθοῦν.

Τοῦτες τὶς μέρες παρουσιάζεται κι ἕνα ἀκόμη φαινόμενο. Ζηλωτές χριστιανοί, μὲ ζῆλο οὐ κατ᾿ ἐπίγνωσιν, δημοσιεύουν κείμενα, γεμάτα παλληκαρισμούς καὶ ἡρωϊσμούς καὶ διατείνονται ὅτι θὰ παρακούσουν τὴ φωνή τῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας. Καλοῦν σὲ συστράτευση κι ἐπίδειξη “μαρτυρικοῦ” καὶ “ὁμολογιακοῦ” φρονήματος. Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι πίσω ἀπ᾿ ὅλες αὐτές τὶς ἐπιπολαιότητες καὶ ἀκρότητες κρύβεται μεγάλη ἀνασφάλεια καὶ κρυφή ὑπερηφάνεια. Θὰ καλοῦσα ὅλους αὐτούς τοὺς ὑποψήφιους “μάρτυρες” νὰ μὴν ζητοῦν ἀπό τοὺς ἄλλους τὴ θυσία, οὔτε τὴ διακινδύνευση. Ἄν πράγματι πιστεύουν αὐτά ποὺ λένε, ἄς ἀφήσουν τὴν ἄνετη πολυθρόνα καὶ τὸ ἀσφαλές πληκτρολόγιο, κι ἄς πᾶνε ἐθελοντικά νὰ βοηθήσουν τοὺς γιατρούς, τοὺς νοσηλευτές ποὺ διακινδυνεύουν συνεχῶς τὴν ὑγεία τους καὶ τὴ ζωή τους ἀκόμη, γιὰ νὰ σωθοῦν κάποιοι ἄνθρωποι. Κι ἄν δὲν μποροῦν αὐτό, ἄς πάρουν τὸ κομποσχοίνι τους κι ἄς ποῦν ἕνα Κύριε ἐλέησον γιὰ τοὺς ἀρρώστους ποὺ ζοῦν μὲ τὴν ἀγωνία καὶ τὸ φόβο, ἀλλά καὶ γιὰ τοὺς γιατρούς, νοσηλευτές κλπ λειτουργούς ὑγείας, ποὺ διακονοῦν σὰν καλοί Σαμαρεῖτες τοὺς ἀσθενεῖς τους, μὲ ὅ,τι κινδύνους αὐτό συνεπάγεται. Δὲν νομίζετε ὅτι τοῦτες οἱ στιγμές αὐτό ποὺ ἔχει ἀνάγκη ὁ κόσμος εἶναι ἡ ἔμπονη προσευχή καὶ ὄχι τὰ παιχνίδια, τὰ μηνύματα, οἱ ἀτάκες καὶ τὰ likes στὸν ὑπολογιστή; Ἄς μὴ συγχέουμε τὴν ὑπευθυνότητα μὲ τὴν ἐπιπολαιότητα, τὴν ἀδάπανη πίστη, ποὺ δὲν στοιχίζει τίποτα, μὲ τὴν πίστη τῶν ἁγίων. Τὸ γνωρίζουμε πιστεύω ὅτι σὲ περιόδους θανατηφόρων ἐπιδημιῶν, οἱ ὄντως χριστιανοί τῆς θυσίας καὶ ὄχι τοῦ βολέματος, ἔτρεχαν νὰ περιθάλψουν καὶ νὰ διακονήσουν τοὺς ἀσθενεῖς, ἀκόμη καὶ τοὺς εἰδωλολάτρες ἀσθενεῖς, ποὺ τοὺς εἶχαν ἐγκαταλείψει οἱ δικοί τους καὶ μολύνονταν οἱ ἴδιοι καὶ πέθαιναν μαζί τους.

Ἀδελφοί μου, ἄς σοβαρευτοῦμε. Ἄς κλείσουμε τ᾿ αὐτιά μας στοὺς κάθε λογῆς ἀνεύθυνους κι ἐπιπόλαιους.

Προτροπή τῆς πολιτείας καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς ἰατρικῆς κοινότητας τοῦτες τὶς μέρες εἶναι νὰ παραμείνουμε στὰ σπίτια μας. Δὲν ὑπάρχει τίποτ᾿ ἄλλο σήμερα ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, παρά μόνον ἡ πρόληψη. Τὸ γνωρίζω. Εἶναι ἐξαιρετικά δύσκολο. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ποὺ ἔχει μάθει στὴν ἐξωστρέφεια, θὰ δυσκολευτεῖ νὰ κλειστεῖ μέσα. Εἶναι ὅμως καὶ μία εὐκαιρία νὰ δεῖ τὸν ἑαυτό του, τὸν/τὴν σύζυγό του, τὰ παιδιά, τοὺς γονεῖς κλπ. Πάντα ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τρόπους κι ἐπείγουσες δουλειές γιὰ νὰ ἀποφύγει νὰ βρεθεῖ ἀντιμέτωπος μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τοὺς ἄλλους. Τὰ ΜΜΕ τοῦτες τὶς μέρες δίνουν “μαγικές” συμβουλές σ᾿ ὅσους δυσκολεύονται νὰ μείνουν σπίτι: «δεῖτε ταινίες, ἀκοῦστε μουσική, παῖξτε χαρτιά, γράψτε μηνύματα»… Δὲν ἀκούσαμε, οὔτε περιμέναμε βέβαια ν᾿ ἀκούσουμε κάτι οὐσιαστικότερο, νὰ κοιτάξουμε λίγο μέσα μας, νὰ ἀναθεωρήσουμε κάποια πράγματα, νὰ ἀνακαλύψουμε τὰ οὐσιώδη τῆς ζωῆς.

Κι ἐπειδή στὴν ἴδια παγίδα πέφτουμε καὶ μεῖς οἱ χριστιανοί, ἄς κλείσουμε κι ἐδῶ τ᾿ ἀφτιά μας σὲ τέτοιες ἀποπροσανατολιστικές συμβουλές. Ἡ κρίση καὶ κάθε κρίση μπορεῖ μέσα ἀπό τὴν τραγικότητά της νὰ βγάλει καὶ κάτι καλό. Ἄλλωστε, ἡ λέξη κρίση στὰ κινέζικα σημαίνει εὐκαιρία. Εἶναι σκληρό γιὰ ὅσους ἀπό μᾶς πηγαίνουμε στὴν Ἐκκλησία, εἰδικά αὐτή τὴν κατανυκτική περίοδο, μὲ τὶς θαυμάσιες ἀκολουθίες, τώρα πλέον νὰ μὴν ἔχουμε αὐτή τὴ δυνατότητα. Σίγουρα θὰ μᾶς λείψουν. Ἀλλά θὰ τὶς ξαναβροῦμε. Τώρα εἶναι καιρός ν᾿ ἀνακαλύψουμε τὸ “ταμιεῖον” μας. “Εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖον σου καὶ πρόσευξαι τῷ πατρί σου ἐν τῷ κρυπτῷ”. Κανείς δὲν μᾶς ἐμποδίζει τὴν προσωπική μας προσευχή Ἡ ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης, εἶναι ρεαλιστική καὶ δὲν στρέφεται κατά τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως κάποιοι “ζηλωτές” διατείνονται. Οἱ πολιτικοί ταγοί μας ἀλλά καὶ ἡ ἐπιστημονική ἰατρική κοινότητα σηκώνουν ἕνα τρομερό βάρος καὶ αὐτό εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸ συνειδητοποιήσουμε. Ἄς γίνουμε Κυρηναῖοι στὸ σταυρό τους καὶ ὄχι κριτές καὶ ἐπικριτές. Γι᾿ αὐτό καὶ σᾶς καλῶ, κληρικούς καὶ λαϊκούς, νὰ τηρήσουμε μὲ ἀκρίβεια τὶς ἐπιταγές τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς πολιτείας καὶ τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης. Χωρίς ἐνοχές καὶ ἄκαιρους ζηλωτισμούς. Καὶ ὁπωσδήποτε νὰ μὴ λησμονήσουμε τοὺς λειτουργούς τῆς ὑγείας ποὺ τούτη τὴν ὥρα δίνουν ἕναν τιτάνιο ἀγῶνα, μέσα σὲ ἀντίξοες συνθῆκες νὰ κρατήσουν ὄρθιο τὸ σύστημα ὑγείας.

Μὲ εὐχές

† Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος