π. Βασίλειος Γοντικάκης (+17.9.2025): «υπάρχει ένα κάλλος που καταργεί τον θάνατο» - Γράφει ο Αντώνης Παπαβασιλείου

 

π. Βασίλειος Γοντικάκης

+17.9.2025

«υπάρχει ένα κάλλος που καταργεί τον θάνατο»

Για τον Γέροντα Βασίλειο άλλοι πρέπει να γράψουν. Πως τον έζησαν, πως κάθισαν κοντά του ζωές ολόκληρες και πήραν καρπούς.

Αντίδωρα σμικρά λάβαμε και θαυμάσαμε.

Μια φορά κοντά στην Πορταΐτισσα την ευχή του· και στην 15η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου στην Θεσσαλονίκη ήμασταν μαζί, στους ομιλητές, γιορτάζοντας τον εύχυμο ΔΟΜΟ.

Τον πρωτογνώρισα διαβάζοντας Γιανναρά. Την μεγάλη πηγή. Να ήμασταν τότε είκοσι ετών; Έψαξα τα βιβλία, τις κασετούλες με τις ομιλίες στα αμφιθέατρα των Σχολών. Το ΕΙΣΟΔΙΚΟΝ θυμάμαι το βρήκα σε βιβλιοπωλείο, κάτω από τα Μετέωρα, είχε σταματήσει για λίγο το ΚΤΕΛ Γρεβενών.

Και τα άλλα. Σιγά σιγά.

Να απορείς με τα ελληνικά του, την ορμή του λόγου, το πέταγμα. (Εκείνο το άρθρο πάλι, στο «Πρωτάτον» για την ζωή στην Σκήτη της Ιβήρων, τι φανέρωση! Σαν να φυσά το αεράκι και να σκορπίζει απορίες και θλίψεις).

Πνευματική λεβεντιά, αγέρωχος άνθρωπος, οργωμένος από το Ευαγγέλιο.

Ένα βλέμμα να κουβαλά τον Άθωνα και να διδάσκει όχι με χαρτιά, αλλά ζώντας.

Την ευχή του να έχουμε.

Αντώνης  Παπαβασιλείου

[πηγή]

***


Αναρτήσεις στο ιστολόγιο μας για τον π. Β. Γοντικάκη: εδώ.

Ένας χρόνος χωρίς τον Χρήστο Γιανναρά (1935-2024) - «Βεβαιότητα ζεστασιάς» - Του Αντώνη Παπαβασιλείου

Παρατηρώ το πλοίο να βγαίνει από το λιμάνι, αθόρυβος πλους. Διαβάζω γραπτά φίλων για τον Χρήστο Γιανναρά, ένα έτος μετά τον θάνατό του. Σκέφτομαι να κρατήσω σημειώσεις αλλά οι λέξεις στριμώχνονται πεισματικά. Τρία σημεία. 

α. Η γλώσσα του. Γλεντούσε τα Ελληνικά γιατί κάτεχε το βασικό προαπαιτούμενο του μαθητή: Την ικανότητα να εκπλήσσεται. Κι αυτός με την σειρά του μας οδηγούσε σε μια μακρόσυρτη των εκπλήξεων χορογραφία· από μέτοχο της Ελληνικής, με ευαισθησία σπάνια. 

β. Η θεολογική του σκευή. Πάλιν και πολλάκις η Εκκλησία για αυτόν ήταν Γιορτή. Ανάσταση. Διάβαζες το Ευαγγέλιο ξανά. Άκουγες τα πριν σιωπηλά. Τις οδύνες, τις πίκρες, την τραχύτητα του αιώνος τούτου, δεν τα ωραιοποιούσες μέσα από τα γραπτά του. Τα συλλάβιζες, απαραίτητα βότσαλα της παραλίας, ένα «αλφαβητάρι πίστεως». 

γ. Η τρυφερή ματιά του στα πράγματα, στην κτίση. Στο βλέμμα του έβλεπες. Λαμπύριζε η ζωή και καλούσε να δεις, να παίξεις μαζί της. Να συλλειτουργήσεις. Το πλοίο δεν φαίνεται πια. Ο πόντος αδειανός. Κι όμως μια «βεβαιότητα ζεστασιάς» σε περιβάλλει, «κρατερή αγκάλη».

Αντώνης Παπαβασιλείου

[πηγή]

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΑΠΟ ΤΑ "ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ"

Αφιέρωμα στον Χρήστο Γιανναρά (1935-2024) από την εφημερίδα "Χρονικά Δυτικής Μακεδονίας" (30/8/2024)

[πηγή: mygrevena]

ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ... by Georgios Peran

https://mygrevena.gr/%CF%87%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%82-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AD%CE%BB%CE%B9%CE%B4%CE%BF-%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%89/

Για τον Χρήστο Γιανναρά - Γράφει ο Αντώνης Παπαβασιλείου

 

πηγή: mygrevena.gr

“Ὑπάρχει ἕνας τρόπος νὰ ἀπορεῖς, ἐνῶ ἐμπιστεύεσαι”.

Το μακρινό 1992 (μακρινό το 92! – “που καταντήσαμε λοχία”) η φίλη μου η Ζέτα, καλή της ώρα όπου και να βρίσκεται, μου λέει, «Το έχεις διαβάσει αυτό; Βρες το, θα το αγαπήσεις». Υπάκουσα, το διάβασα κι ερωτεύτηκα. Είναι σημειωμένη η ημερομηνία πάνω του: 26 Ιουνίου 1992, «Το Αλφαβητάρι της Πίστης».

Μα ποιος είναι αυτός ο μπαγάσας που γράφει έτσι, με τέτοιας λογής πάθος και έρωτα για την Εκκλησία; Το 60% δεν το καταλάβαινα. Μπήκα σε πεζοπορία άγρια. Δύσβατη. Κάτι σαν θερμοπληξία Γιανναρική με κατέλαβε. Μέχρι και την διατριβή του για τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακας (σε φωτοτυπία), εκείνη με την υποσημείωση για τις βαρείες, ξετρύπωσα. Κι έτσι από έκπληξη σε έκπληξη, από φωτιά σε φωτιά, άρχισα να μαθαίνω Ελληνικά.

Ο Χρήστος Γιανναράς (η Παναγία να τον σκέπει) δακτυλογραφούσε σχέσεις, δοσίματα, αγάπες και τα μοίραζε, τα έδωνε γιατρικά και παυσίλυπα.

Ακούω για έναν Λορεντζάτο, έναν Κουτρουμπή, τον Περγάμου (πολλαπλασιάζονται τα ράφια και οι εκπλήξεις). Έμαθα, μαθητούδι άπειρο, το πνευματικό εργαστήρι, τον μέγα ωκεανό, του ΔΟΜΟΥ του Δημήτρη Μαυρόπουλου. Αξιώθηκα στο Μπρίστολ να επαληθεύσω και να ακουμπήσω τις λέξεις σε πρόσωπα. Πόσες φορές με το ΚΑΘ’ ΕΑΥΤΟΝ άκουσα το φεγγάρι να παπαδιαμαντίζει; Στα ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, από τα πρώτα πράγματα που έκανα ήταν να εξασφαλίσω από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (κάπου κρατημένο το γράμμα του Γιώργου Κουμάντου) την επιφυλλίδα του Χ.Γ., όλα αυτά τα χρόνια να κρατά το λαμπόγυαλο του φάρου αναμμένο (με ουκ ολίγες τρικυμίες και αντιδράσεις).

Τον θυμάμαι σε αμφιθέατρα με τον Αυστραλίας Στυλιανό, στην παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του Θεόδωρου Ζιάκα. Τον Απρίλιο του 2012 στην Κοζάνη, στο ΤΕΙ, του ζήτησα να υπογράψει το τχ. 39 από το ΣΥΝΟΡΟ, περιοδικό σταθμός. Η λάμψη στα μάτια, «που το βρήκες αυτό;».

Τις στιγμές που ανταμώσαμε, τις ελάχιστες, τις κρατάω σε ένα πουγκί πλεχτό με βήσσαλα και άλλα πολύτιμα –η παρουσίαση του βιβλίου του καλού μου φίλου Θοδωρή Παντούλα στην Θεσσαλονίκη, το δείπνο (συμπόσιο με κουβέντα και παθιασμένες συλλαβές) στην Καμάρα, δυο τρία γράμματα και άλλα τόσα τηλέφωνα. Ίχνη.

Χθες, του Αγίου Κοσμά, κοίταξα τα βιβλία του, ένα δυσθεώρητο έργο, σε σημασία, σε μέγεθος, σε ποιότητα. Ένα αλφαβητάρι φωτός.

Και αυτός Δάσκαλος. Μας έμαθε γράμματα.

Αντώνης Ν. Παπαβασιλείου

https://mygrevena.gr/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%87%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%AC/

Πέντε γραμμές για έναν φίλο - Άγγελος Μαντάς (1953 – 2024)

πηγή-φωτό: mygrevena.gr

Άγγελος Μαντάς, 1953 – 2024

Όταν σήκωνε το τηλέφωνο τον αποκαλούσα “Πρωτοψάλτα μου!” κι ένα χαμόγελο απλωνόταν από την Χαλκίδα ίσαμε εδώ. Μας αγκάλιαζε.

Δεν είναι ώρα για λόγια.

Και τι να πω άλλωστε; Για τον λαμπρό φιλόλογο, τον δεινό γνώστη της Ελληνικής, τον μελετητή του Παπαδιαμάντη του, του Μωραϊτίδη, τον ξυλογλύπτη ποιημάτων, τον αφηγητή λάμψεων από παλιά βιβλία σε ντουλάπια. Τον διακονητή του ψαλτηρίου, με γνώση βαθιά της Βυζαντινής μουσικής αλλά και με το μεράκι της πίστεως, του τρόπου του όντως εκκλησιαστικού. Τον δάσκαλο, με πολύχρονη δουλειά στο δύσκολο αμπέλι της τάξης.

Μας φώτιζε, “γλυκεία απολαμπή”, μοιραζόταν, έδινε. Τα γραπτά του στα Χρονικά, στην Τύρβη, τα κρατώ οίνο πολύτιμο.

Μακάρι να θυμόμουν έναν στίχο από τον Όμηρο ή τον Ρωμανό τον Μελωδό. Αφήνω μονάχα την θάλασσα, την Σκιαθίτικη, της Χαλκίδος, να ψάλλει τα πρεπούμενα.

Αντώνης Ν. Παπαβασιλείου,

22.8.2024

https://mygrevena.gr/%CF%80%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%AD%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%BF/

Διαδικτυακή συζήτηση για τον Παύλο Μελά με αφορμή το βιβλίο "Κάποτε σ' έκλαιγε ο λαός" την Τετάρτη 17/3/2021 στις 19:15

 

Ο Χρήστος Γιανναράς και οι συγγραφείς Αντώνης Παπαβασιλείου και Θεόδωρος Παντούλας συζητούν την Τετάρτη 17 Μαρτίου 2021 στις 7:15μ.μ. για τον Παύλο Μελά με αφορμή το βιβλίο "Κάποτε σ' έκλαιγε ο λαός".

Η εκδήλωση είναι διαδικτυακή και μπορείτε να την παρακολουθήσετε ελεύθερα ζωντανά μέσω :

1)της πλατφόρμας zoom με invite link : https://us02web.zoom.us/j/89344449705...

zoom pass code : 791276

2) Live στο YouTube: https://www.youtube.com/channel/UC0cjYWRyE-zqRdeRVOKU66A

Η συμμετοχή στην συζήτηση θα γίνει αποκλειστικά και μόνο μέσω της σύνδεσης στην πλατφόρμα ZOOM.

[πηγή]