Για τον φονικό σεισμό στην Τουρκία και τη Συρία

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Ο φονικός και καταστροφικός διπλός σεισμός της Δευτέρας 6 Φεβρουαρίου, που έπληξε την Τουρκία και τη Συρία και επηρέασε τις γύρω χώρες, γέννησε στην ψυχή κάθε ευαίσθητου ανθρώπου συναισθήματα φρίκης και συμπόνιας. Είναι αυτονόητο ότι η πατρίδα μας έπραξε το χρέος της, στέλνοντας ανθρωπιστική βοήθεια, ειδικούς και ομάδες αξιέπαινων διασωστών στη γείτονα χώρα, και μάλιστα ταχύτατα. Το ίδιο κάναμε και στο παρελθόν (στο σεισμό της Νικομήδειας τον Αύγουστο του 1999), το ίδιο θα κάνουμε - μακάρι να μη χρειαστεί - και στο μέλλον. Και η Τουρκία ανταπέδωσε τη βοήθεια στέλνοντας κι εκείνη με τη σειρά της για τον σεισμό της Πάρνηθας τον Σεπτέμβριο του 1999.

Έτσι αναπτύχθηκε η λεγόμενη "διπλωματία των σεισμών", που δυστυχώς αποτελεί μια σειρά παρενθέσεων στον ανυποχώρητο τουρκικό επεκτατισμό και δεν αποδείχθηκε αρκετή για να τον καταπραΰνει, όπως αρχικά κάποιοι ήλπιζαν. Τουλάχιστον κατακτήσαμε την ιδέα πως, όταν ο θάνατος θερίζει, οποιαδήποτε έχθρα υποχωρεί. Εξάλλου, οι απλοί άνθρωποι, που κοιτάζουν τη δουλειά τους και την οικογένειά τους, ποτέ δεν υπήρξαν εχθροί μας.

Εκφράζονται όμως και καταγγελίες, ότι η Τουρκία λαμβάνει τη μερίδα του λέοντος σε βοήθεια από τις δυτικές χώρες, ενώ στη Συρία αποστέλλεται βοήθεια δυσανάλογα μικρή, επειδή το καθεστώς της δεν είναι αρεστό στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εύχομαι να μη διαπράττεται εδώ μια ακόμη αδικία, από εκείνες, στις οποίες δυστυχώς μας έχουν συνηθίσει οι διεθνείς κύκλοι πολιτικών συμφερόντων, που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο για δικό τους όφελος και μάλιστα στρέφουν την κοινή γνώμη σε όποια κατεύθυνση θέλουν, μέσω των μεγάλων και ισχυρών πρακτορείων ειδήσεων.

Για την Ιστορία θα ήθελα να επισημάνω ότι η Συρία έχει σπουδαίους ιστορικούς και πολιτισμικούς δεσμούς με τη χώρα μας. Ο χριστιανισμός εκεί επικρατούσε μέχρι την αραβική επέλαση και κατάκτηση, που έφερε την κυριαρχία του Ισλάμ από τον 7ο αιώνα μ.Χ. Είναι μια χώρα με έντονη βυζαντινή παράδοση ακόμη και σήμερα, παράδοση ζωντανή μέσα από τα εκατομμύρια ορθοδόξων χριστιανών που κατοικούν σ' αυτήν και που αισθάνονται "ρουμ ορτοντόξ", δηλαδή "Ρωμιοί" ("Βυζαντινοί"). Στη Δαμασκό εδρεύει το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας, που μάλιστα τιτλοφορείται "Ελληνορθόδοξο". Πολλοί άγιοί μας ήταν Σύροι, όπως ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός κ.λ.π.

Επαναλαμβάνω πως τα παραπάνω υποχωρούν μπροστά στην πανανθρώπινη ενότητα και αγάπη σε στιγμές ανάγκης. Όμως καλό είναι να τα γνωρίζουμε, όπως και να είμαστε σε επιφυλακή για εκείνους που δεν συγκινούνται μπροστά στα βάσανα και τις τραγωδίες των λαών, αλλά τις εκμεταλλεύονται με φαρισαϊκή "ευαισθησία" και κροκοδείλια δάκρυα.

Η Ασλί Ερτογάν για το "Πέτρινο κτίριο"

"(...) Το "Πέτρινο κτίριο" είναι ένα βιβλίο για βασανιστήρια που ωστόσο δεν περιλαμβάνει καμία σκηνή βασανιστηρίου. Ειλικρινά, και να επιχειρούσα σκόπιμα να παραθέσω μια τέτοια σκηνή αυτούσια, δεν θα τα κατάφερνα... Δεν θα προέβαινα ποτέ σε μια πορνογραφία του τραύματος. Απλώς άφησα να φανεί πώς το τραύμα μιλούσε σε εμένα την ίδια.(...)"

Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Ασλί Ερτογάν στον Γρηγόρη Μπέκο [Βλ. ΒΗΜΑgazino, τεύχος 269, 9/10/2022, σελ. 18-19 (εδώ: σελ. 19)]

Ασλί Ερτογάν: "40000 οι πολιτικοί κρατούμενοι στην Τουρκία"

Ασλί Ερτογάν (φωτό: CNN)

πηγή: Η ΕΠΟΧΗ, 1-2/10/2022

Απόσπασμα από τη συνέντευξη της Ασλί Ερτογάν στον Αντώνη Ν. Φράγκο (εφημερίδα "Εποχή", 1-2/10/2022)

ΕΡ.: Τι γίνεται με αυτούς που είναι στις φυλακές σήμερα;

ΑΠ.: "Πολύ σημαντική ερώτηση. Αυτή την εποχή προσπαθώ να οργανώσω συζητήσεις για τη σοβαρότητα αυτού του θέματος γιατί η Ευρώπη εννοεί να μην ασχολείται με το τι συμβαίνει στην Τουρκία. Η κατάσταση είναι πάρα πολύ δύσκολη. Υπολογίζονται περί τους 40.000 πολιτικούς κρατούμενους. Από τον περασμένο Δεκέμβριο έχουμε έναν νεκρό κάθε εβδομάδα, ενίοτε και δύο. Τουλάχιστον 4 με 5 άνθρωποι τον μήνα χάνουν τη ζωή τους στις φυλακές. Είναι περίεργοι θάνατοι. Οι περισσότεροι είναι Κούρδοι και πεθαίνουν είτε από καρδιά είτε αυτοκτονούν. Δεν υπάρχει ιατρική γνωμάτευση. Πρόκειται για πολύ νέους και υγιείς ανθρώπους και οι συγγενείς τους το αρνούνται κατηγορηματικά. Γνωρίζω, μάλιστα, το περιστατικό ενός Κούρδου, μέλους του PKK, ο οποίος ζήτησε απ’ τους συγγενείς του τηλεφωνικά να τον επισκεφθούν την επόμενη εβδομάδα γιατί είχε σημαντικά πράγματα να τους πει. Δυο ημέρες μετά οι αρχές ανακοίνωσαν την αυτοκτονία του.

Όταν με συνέλαβαν οι κρατούμενοι ήταν 180.000 και μέχρι να βγω στους τέσσερις μήνες είχαν φθάσει τους 240.000. Σήμερα στις υπερφορτωμένες φυλακές είναι γύρω στους 300.000. Χτίζουν νέες φυλακές συνεχώς και θέλουν να επεκτείνουν τις συλλήψεις στις 500.000. Οι καινούριες είναι πολύ χειρότερες από τις σημερινές διότι έχουν κελιά απομόνωσης και κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει γύρω του".

***

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στον παρακάτω σύνδεσμο: 

https://www.epohi.gr/article/44938/asli-erntogan-san-psithyroi-anamesa-se-tragika-gegonota

Χρ. Γιανναράς, Η αυτοκράτωρ Τουρκία

πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 15/9/2019

Υπάρχει η Τουρκία των εφημερίδων, των καθημερινών Ειδήσεων, της πολιτικής αρθρογραφίας. Μια χώρα επιδεικτικά ανυπότακτη στη στοιχειώδη λογική της «καλής γειτονίας» των διεθνών κανόνων συνύπαρξης κρατών. Χώρα που συνεχώς απειλεί, διεκδικεί γη και θάλασσα γειτόνων της. Απληστη, εμφανίζει την αυθαιρεσία της σαν δικαίωμα που το αντλεί από το πληθυσμικό και εδαφικό της μέγεθος. Σφαγίασε λαούς ιστορικούς, βαρύνεται με τη γενοκτονία Ελλήνων, Αρμένιων, Κούρδων, ξερίζωσε, από τα εδάφη που σφετερίστηκε, πανάρχαιους πολιτισμούς – είναι ίσως ο λαός με τα περισσότερα «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας».

Υπάρχει και η εικόνα που δίνει σήμερα η Τουρκία στους επισκέπτες της, σε εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο. Εικόνα μιας χώρας που σφύζει από δημιουργικότητα, αναπλάθεται ολόκληρη με ρυθμούς πυρετώδεις τεχνολογικού και οργανωτικού εκσυγχρονισμού: Πολλαπλές γέφυρες για τη σύνθεση του ελάχιστου ευρωπαϊκού με το μεγάλο ασιατικό τμήμα της, υποθαλάσσια τούνελ, υπερσύγχρονο οδικό δίκτυο, συστοιχίες παντού ουρανοξυστών, ένα ακραία φιλόδοξο καινούργιο αεροδρόμιο στην Ιστανμπούλ. Οπου η αρχιτεκτονική του τεράστιου κεντρικού οικοδομήματος παραπέμπει αφαιρετικά στη λεπτουργημένη κομψότητα της οθωμανικής αραβουργίας (–είναι σκέτη μελαγχολία και ντροπή η σύγκριση με το απρόσωπο «Ελευθέριος Βενιζέλος» στη φωτοχυσία της Αττικής: ένα ουδέτερο γερμανικό κατασκεύασμα που θα μπορούσε να έχει χτιστεί οπουδήποτε, από τη Σκανδιναβία ως τα εμιράτα του Κόλπου, χωρίς ίχνος «ταυτότητας», δηλαδή σχέσης με τη γη και την Ιστορία της – όνειδος ανάλογο με το Μουσείο της Ακρόπολης του Ελβετού Tschumi).

Η πλατεία του Ταξίμ, ομφαλός της Πόλης, ριζικά μεταποιημένη, κυριαρχείται από ένα μοντέρνας αρχιτεκτονικής τζαμί, πολυμερισμένο σε χώρους εκθέσεων και εκδηλώσεων. Η υπερμοντέρνα Τουρκία, κολλημένη συντηρητικότατα στο Ισλάμ, συνταιριάζει την κατάφαση της πιο σύγχρονης τεχνικής και αισθητικής με την πιο στεγνωμένη και αφιλοσόφητη θρησκευτικότητα. Μόνο (ίσως) για να διασώσει ειδοποιό διαφορά συλλογική από τον εμπορευματοποιημένο πολτό της παγκοσμιοποίησης.

Ολοφάνερα οι Τούρκοι είναι λαός περήφανος γι’ αυτό που είναι, έχουν τον αέρα της καύχησης για την ιδιαιτερότητά τους. Γι’ αυτό και προσλαμβάνουν το αλλοδαπό καινούργιο σαν δικό τους εντόπιο, όχι σαν δάνειο. Οργανώνουν τον κοινό τους βίο με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας που γέννησε ο ατομοκεντρισμός του «Διαφωτισμού», αλλά συνοδεύουν την πρόσληψη με πεισματική εμμονή στα εξωτερικά τουλάχιστον σημαίνοντα της «εθνικής» (κοινωνικής) συνοχής: Μια θάλασσα από σημαίες με την ημισέληνο παντού και αναρίθμητους μιναρέδες με στεντόρειες προσευχές λαρυγγώδους μεγαφωνίας.

Είναι ο τρόπος τους για να δηλώσουν ότι προσλαμβάνουν τη Δύση και τα «φώτα» της, όμως όχι τον μηδενισμό της και συνοδά τον αμοραλισμό. Δεν εξάρτησαν ποτέ οι Τούρκοι τον εκσυγχρονισμό τους από τη μεταφυσική, η θρησκευτικότητά τους είναι πάντοτε υπηρετική της εξουσιαστικής ισχύος. Τρέφει η θρησκευτικότητα και ο εθνικισμός τους τη συλλογική τους αυτοπεποίθηση, όπως έτρεφε κάποτε την αυτοπεποίθηση των υπόδουλων Ελλήνων ο πολιτισμός τους. Τότε που οι Ελληνες δεν είχαν δικό τους, νεωτερικό εθνικό κράτος, αντλούσαν ταυτότητα από τη συνέχεια της γλώσσας τους, την ιστορική τους συνείδηση, τις τέχνες τους, τα πανηγύρια και τις γιορτές τους – τη μεταφυσική της ελευθερίας, όχι της αναγκαιότητας. Αντλούσαν από θησαυρίσματα μακραίωνης αρχοντιάς. Ηταν υπόδουλοι και όμως άρχοντες.

Η εικόνα που δίνει σήμερα η Τουρκία στον επισκέπτη, είναι εικόνα λαού που πιστεύει στον εαυτό του. Επειδή θέλει να είναι αυτό που είναι, μπορεί και να προσλάβει οτιδήποτε από οπουδήποτε, χωρίς τον μιμητισμό του μειονεκτικού και ανασφαλούς. Οι Ελληνώνυμοι σήμερα θέλουμε να γίνουμε οπωσδήποτε κάτι άλλο από αυτό που είμαστε – «να γίνουμε επιτέλους Ευρωπαίοι, για να γίνουμε άνθρωποι» διακήρυττε αδίστακτα ο «εθνάρχης» μας Καραμανλής, μηδενός αντιλέγοντος. Και ένας λαός που ποθεί διακαώς να γίνει κάτι άλλο από αυτό που είναι, δεν επιβιώνει ιστορικά, έχει τελειώσει.

«Να γίνουμε Ευρωπαίοι, αποδείχθηκε, σαράντα χρόνια τώρα, ότι σημαίνει για τους πολλούς: να είμαστε όλοι διορισμένοι στο Δημόσιο, αργόσχολοι υπάλληλοι και πρόωροι συνταξιούχοι, και η Ευρώπη να μας τρέφει με δάνεια και με «πακέτα» στο διηνεκές. Να το παίζουμε απάτριδες, «διεθνιστές», «αντικρατιστές», «αναρχικοί» ανυπότακτοι σε συμβάσεις και σύμβολα, αλλά η πατρίδα, που αρνούμαστε, θέλουμε να πειθαρχεί στις αρχές του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και να σέβεται σαν «ατομικό μας δικαίωμα» στη σαδιστική παράνοια.

Ενας λαός που θέλει να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι, δεν μπορεί να επιβιώσει ιστορικά, έχει τελειώσει. Ο,τι δικό μας το μεταποιήσαμε σε φολκλορικό κιτσαριό για τους τουρίστες ή σε χλεύη για τον «σκοταδισμό» που κομίζει η κακόφημη πια λέξη «φιλοπατρία». Αν θέλαμε να ξέρουμε αυτό που είμαστε και το εκτιμούσαμε, δεν θα παραδίναμε την παιδεία των παιδιών μας στον εφιάλτη της αγραμματοσύνης και της συμπλεγματικής μονομανίας των «προοδευτικών» υπουργών Παιδείας – όποιο κόμμα κι αν κυβερνάει.

Θα διδασκόμασταν τα Αρχαία Ελληνικά ως πρώτη γλώσσα. Τα μαθηματικά ως γλώσσα, όχι ως χρηστικό «εργαλείο». Η μουσική θα ήταν ο τρίτος πυλώνας της σχολικής μας κατάρτισης. Το κρατικό διοικητικό μας σύστημα θα είχε αφετηρία και άξονα την αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα. Θα ζωντανεύαμε την κοινοτική (όχι συμβάσεων) λειτουργία του Δικαίου. Θα προσλαμβάναμε οτιδήποτε από οπουδήποτε με κριτήριο την κοινωνία των σχέσεων, όχι την «αξιωματική» ορθότητα.

Τι ήταν οι Τούρκοι και τι έγιναν. Τι ήμασταν οι Ελληνες και πώς μας καταπίνει η ευτέλεια.

https://www.kathimerini.gr/1042657/opinion/epikairothta/politikh/h-aytokratwr-toyrkia

Γ. Κοντογιώργης, Ιμιοποίηση της Ελλάδας

Πηγή: Ιστολόγιο Καθηγητού Γ. Κοντογιώργη
&
https://www.youtube.com/watch?time_continue=126&v=-0_fNTzrqOY
Συνέντευξη του Καθηγητού Γιώργου Κοντογιώργη στον δημοσιογράφο Γ. Σαχίνη (ΡΑΔΙΟ 984, 24/4/2018)

Π. Ήφαιστος, «Παραίτηση» Νταβούτογλου: ο «ερντογανισμός» μόνος μέσα στο τρελό λεωφορείο Τουρκία πίσω από το οποίο βρίσκονται η Κύπρος, η Ελλάδα, η περιφέρειά μας και η τουρκική κοινωνία

Πηγή: Π. Ήφαιστος – P. Ifestos, 

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς

www.ifestosedu.gr / www.ifestos.edu.gr

Ο ένας μετά τον άλλο φεύγουν ή εκδιώκονται: Αμπντουλάχ Γκιούλ, Φετουλάχ Γκιουλέν, και τώρα ο πνευματικός και επιστημονικός μέντορας του Ερντογάν ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Μένει τελικά μόνος του ο Ερντογάν μαζί και κάποιοι αλλοπρόσαλλοι φανατικοί ομοϊδεάτες; Πόσο βιώσιμο μπορεί να είναι πλέον το νεοτουρκικό κράτος;

Η δίνη πλέον μεγαλώνει και αναμιγνύει άναρχα εάν όχι με χαώδη τρόπο προγενέστερα συγκλίνουσες ή αποκλίνουσες τάσεις τις οποίες η νέο-ισλαμική ηγεσία των δύο τελευταίων δεκαετιών προσπάθησε να συγχωνεύσει και ολοκληρώσει.

Οι «προβλέψεις» δεν εμπίπτουν στην δική μας αρμοδιότητα. Αποτελούν προνόμιο των μελλοντολόγων, αστρολόγων και φαντασιόπληκτων. Γι’ αυτό μόνο προσανατολιστικά μπορούμε να μιλήσουμε. Δηλαδή, μπορούμε μόνο να περιγράψουμε προδιαγραμμένες τάσεις, σταθεροποιημένες τάσεις και τάσεις που αποσταθεροποιούνται ραγδαία. Σε αυτή την προσανατολιστική προσέγγιση, επίσης, μπορούν να φωτιστούν κάποιες ορατές προϋποθέσεις όπως είναι και όπως εξελίσσονται. Υπό αυτό το πρίσμα η πολιτική ηγεσία ενός κράτους σταθμίζει, εκτιμά και αποφασίζει στην βάση πολλών άλλων κριτηρίων και παραγόντων που αφορούν το κράτος, την ισχύ του, τις συμμαχίες του και κυρίως στην βάση του έσχατου κριτηρίου της εθνικής επιβίωσης. Σε πρώτη φάση λοιπόν καταγράφουμε μερικές πτυχές και λογικά πολλά έπονται.

Αφού στην αφετηρία του τουρκικού κράτους πριν ένα αιώνα εκτελέστηκαν ανείπωτες θηριώδεις «ομογενοποιητικές» εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, επί πολλές δεκαετίες ο νεοτουρκικός προσανατολισμός ήταν «κοσμικός» / «μοντερνιστικός».

Η Ορθοδοξία στην Τουρκία σήμερα (εκ της Πεμπτουσίας)

ADOBE FLASH PLAYER
You are either missing or need to update your ADOBE Flash Player in order to see this video .

Download Now

VIDEO PLAYER by video hosting service

Ο Ωζ Άγγελος-Σεντάτ, φοιτητής της πολιτικής επιστήμης και ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, σε συνέντευξή του στην Πεμπτουσία μιλά για την Ορθοδοξία στην Τουρκία σήμερα.

Πηγή: Πεμπτουσία

Ο Γ.Κοντογιώργης για τα τουρκικά σήριαλ

http://www.youtube.com/watch?v=9V25NtHF-xU&feature=player_embedded#!
πηγή: LoMaK

Αποκόμματα: Από το χτεσινό "Βήμα"

Τρία ενδιαφέροντα άρθρα από το χτεσινό "Βήμα". Κλίκ στους παρακάτω συνδέσμους:

• Η Ελένη που έγινε Σεμιχά

• Εθνικός ύμνος, θρησκεία και στρατιωτική πειθαρχία

• Τα κιμπούτς πεθαίνουν στο Ισραήλ

(LoMaK): Γιανναράς - Ήφαιστος - Σαρρής - Το Στρατηγικό Βάθος: Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας (Ανιχνεύσεις,ΕΤ3)

Ο Παντελής Σαββίδης, στα πλαίσια της εκπομπής Ανιχνεύσεις της 2.6.10 με θέμα "Το στρατηγικό βάθος: Η διεθνής θέση της Τουρκίας", αναφέρεται στο ομώνυμο βιβλίο του Τούρκου υπουργού εξωτερικών κ. Αχμέτ Νταβούτογλου και συζητά με τους Παναγιώτη Ήφαιστο, Χρήστο Γιανναρά, Νεοκλή Σαρρή και Σάββα Καλεντερίδη για το νέο τουρκικό γεωπολιτικό δόγμα του νεοοθωμανισμού.

• Δείτε την εκπομπή στο παρακάτω λίνκ:

http://lomak.blogspot.com/2010/06/2-10.html