Άδικη η πολεμική κατά του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

 

πηγή-φωτό: ΕΝΔΟΤΟΠΟΣ

Γράφει ο ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Η ρητορική ακράτεια δημοσιογράφων εκκλησιαστικών ειδήσεων και ρεπορτάζ, με κείμενα εναντίον του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ (Γιαννουλάτου), που τον τελευταίο καιρό δημοσιεύονται σε ιστοσελίδες και blog, συνιστά ύβρη προς το πρόσωπό του. Η συμβολή του Μακριωτάτου σε τομείς όπως η σύγχρονη χριστιανική μαρτυρία για την ειρήνη, το περιβάλλον, τη φτώχεια, τον διαθρησκειακό διάλογο και τη συνύπαρξη των λαών, είναι διεθνώς αναγνωρισμένη. Έχω τη γνώμη ότι, τα κείμενα που, τις τελευταίες μέρες, στηλιτεύουν τη συμπαράσταση του Μακαριωτάτου Αναστασίου προς τους ρωσόφωνους επισκόπους στην Ουκρανία, και που άμεσα σχετίζονται με το Αυτοκέφαλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, επιεικώς είναι απαράδεκτα. Προκαλούν με το κατάπτυστο λεξιλόγιό τους.

Στο φαινόμενο της «Ρωσολατρίας», με ρωσόφιλα κινήματα εκκλησιαστικά και εθνικιστικά, το οποία στην πατρίδα μας εμφανίστηκαν μετά το πόλεμο στην Ουκρανία και μετά την αναγνώριση του Αυτοκεφάλου της Ορθόδοξης Ουκρανικής Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπου ένας όχλος - ορυμαγδός από φονταμενταλιστές, φανατικούς, ζητορθόδοξους, θιασώτες του «ξανθού γένους», «πουτινικούς», δεν χάνουν την ευκαρία να επιτίθεται κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καμιά θέση δεν έχει ο Μακαριώτατος ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ. Ολάκερο το έργο-του: ακαδημαϊκό, συγγραφικό, ιεραποστολικό και ποιμαντικό διαψεύδει τους κήνσορες του δημοσιογραφικού εκκλησιαστικού, αντάμα και θεολογικού ρεπορτάζ, το οποίο έχει χαρακτηριστικά «τελεβαντισμού», «κιτρινισμού» και «αυριανισμού».

Στην εύθραυστη ενότητα της Ορθοδοξίας, στον 21ο αιώνα, με τα καμώματα και την κακοφωνία της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο 21ος αιώνας, ή θα είναι αιώνας ενός ακόμα σχίσματος, αυτή τη φορά εντός της Ορθοδοξίας ή, θα είναι αιώνας της Ορθοδοξίας, κατά Σερ Στήβεν Ράνσιμαν.

«Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο», λέει ο πρίγκιπας Μίσκιν, ο Ηλίθιος του Φ. Ντοστογιέβσκη. Ο Μακαριότατος Αναστάσιος είναι ο ιεράρχης της ομορφιάς, της ειρήνης, της καταλλαγής, της αλληλεγγύης, της συνύπαρξης. Ως εδώ; ή, ως εδώ και μη παρέκει.

http://endotopos.blogspot.com/2023/08/blog-post_92.html

Ὁ πόλεμος μπορεῖ νά μεταφερθεῖ παντοῦ

πηγή: ΕΣΤΙΑ

Του Μανώλη Κοττάκη

Ἕρμαιο τῶν ἐθνικισμῶν, χωρίς σταθερές, ὁ νέος κόσμος.

ΓΙΑΤΙ ἡ Ἀλβανία ἀποφασίζει νά ἔρθει σέ σύγκρουση μέ τήν Ἑλλάδα στήν ὁποία ζοῦν ὡς μετανάστες ἕνα ἑκατομμύριο ὁμογενεῖς της, γιά τήν ὑπόθεση τοῦ δημάρχου Χειμάρρας Φρέντη Μπελέρη; Γιατί ἀποφασίζει νά ἀγνοήσει ἕνα ἀπό τά πιό παλαιά μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τήν στιγμή πού κρούει τήν θύρα της; Ἐάν ἀφαιρέσουμε ὅσα καταγγέλλει στό ὑπόμνημά του πρός τήν ἀλβανική δικαιοσύνη ὁ δικηγόρος τοῦ Βορειοηπειρώτη ὁμογενῆ δημάρχου μας (ὅτι δηλαδή συγγενεῖς τοῦ Ἀλβανοῦ Πρωθυπουργοῦ καί τῆς Ἀλβανίδας ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν βρίσκονται πίσω ἀπό τό σχέδιο ἀπαλλοτριώσεως τῶν περιουσιῶν τῶν Βορειοηπειρωτῶν συμπατριωτῶν μας μέ στόχο τήν τουριστική τους ἀξιοποίηση γιά λογαριασμό ἑταιρειῶν τους), θά διαπιστώσουμε ὅτι στά Βαλκάνια, στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, στόν κόσμο γενικώτερα, ἀρχίζει καί ἀναπτύσσεται καί πάλι ἕνας ἰδιότυπος ἐθνικισμός.

Οἱ μικροί καί οἱ ταπεινωμένοι τοῦ 1989, 35 σχεδόν χρόνια μετά, ἐπιχειροῦν νά σηκώσουν κεφάλι ἀξιοποιῶντας ἕνα μοναδικό γεγονός: ὁ παλαιός κόσμος ἔχει χάσει τήν ἰσορροπία του. Δέν ὑπάρχουν σημεῖα ἀναφορᾶς. Ἡ Ἀμερική παραπαίει κυριολεκτικά καί μεταφορικά (χθές ἀνακοινώθηκε ἀπό τόν οἶκο Fitch ἡ ὑποβάθμιση τοῦ ἀξιόχρεού της, πλῆγμα σημαντικό γιά τήν ἰσχύ της), ἐνῶ ἡ ἄλλοτε κραταιά Γερμανία βυθίζεται σταδιακά στήν δίνη τῆς ὕφεσης, ἐλλείψει φυσικοῦ ἀερίου, μετά τήν καταγγελία τῶν συμφωνιῶν της μέ τήν Ρωσσία. Ἕνας νέος κόσμος ἀνατέλλει στόν ὁποῖο ὁ καθένας κάνει ὅ,τι θέλει μέσα σέ ἕνα πλαίσιο ἀπαξιώσεως ὅλων τῶν μεταπολεμικῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν (ΟΗΕ, ΕΕ, ΝΑΤΟ), οἱ ὁποῖοι χάνουν τήν παλαιά αἴγλη τους στά μάτια τῶν κρατῶν τῆς κατά Ράμσφελντ (ὑπουργοῦ Ἀμύνης τοῦ Μπούς) νέας Εὐρώπης. Αὐτήν τήν στιγμή οἱ Ἀλβανοί ρισκάρουν τήν ἐνταξιακή τους προοπτική στήν Ἕνωση. Δείχνουν νά ἀδιαφοροῦν γιά αὐτήν μπροστά στό ἐπεῖγον νά ἀσκήσουν ἐθνική κυριαρχία στήν Χειμάρρα, εἰς βάρος μειονοτικῶν δικαιωμάτων Ἑλλήνων.

Ἄν ἀνοίξουμε λίγο περισσότερο τό «πλάνο» στόν χάρτη καί κοιτάξουμε σέ ὅλη τήν περιοχή, θά διαπιστώσουμε ὅτι μέ τόν ἴδιο τρόπο συμπεριφέρονται οἱ Βούλγαροι, οἱ Τοῦρκοι, οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Ἰταλοί, ἀκόμη καί οἱ ταλαιπωρημένοι κάτοικοι τοῦ κρατιδίου τῆς Βοσνίας-Ἐρζεγοβίνης.

Κωδικοποιῶ πρόχειρες παρατηρήσεις:

1. Στήν Βοσνία-Ἐρζεγοβίνη οἱ Ἀμερικανοί ἔφτιαξαν μιά μικρή Γιουγκοσλαβία ἀφοῦ διέλυσαν τήν μεγάλη Γιουγκοσλαβία. Τά σύννεφα στήν περιοχή συγκεντρώνονται καί πάλι. Ἡ συμφωνία τοῦ Νταίυτον τρίζει. Τό Σεράγεβο χωρίζεται σέ ἀνατολικό καί δυτικό. Μέ συνέπεια, πρόσφατα, δύο ἀμερικανικά βομβαρδιστικά πλήρη ὁπλισμοῦ νά πετάξουν πολύ χαμηλά πάνω ἀπό τήν μαρτυρική πόλη γιά νά προειδοποιήσουν τόν ἡγέτη τῶν Σέρβων πού τά ’χει βρεῖ μέ τούς Κροᾶτες.

2. Στό Κοσσυφοπέδιο, τά γνωστά. Κάθε τρεῖς καί λίγο οἱ Ἀλβανοί ἀνάβουν σπίθες γιά νά προκαλέσουν τούς Σέρβους. Τελευταῖο παράδειγμα, ἡ ἱστορία μέ τούς δήμους.

3. Στά Σκόπια, τά ἴδια. Μετά τόν ἐξευτελισμό πού ὑπέστησαν νά ἀλλάξουν τό Σύνταγμά τους κατ’ ἀπαίτηση τῆς Ἑλλάδας γιά τήν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, τώρα ἐξευτελίζονται ἐκ νέου ἀπό τούς Βούλγαρους, οἱ ὁποῖοι «χορεύουν» ἐπί ἕναν ὁλόκληρο χρόνο τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση βάζοντας βέτο στήν ἐνταξιακή τους προοπτική, μέ αἴτημα τήν ἀναγνώριση τῆς ἐκεῖ βουλγαρικῆς μειονότητας. Μέ αἴτημα, δηλαδή, ὅτι δέν ὑπάρχει ἑνιαῖο μακεδονικό ἔθνος ὅπως ἀνοήτως ὑπέγραψε ὁ ΣΥΡΙΖΑ.

4. Ἄν κοιτάξουμε λίγο νοτιότερα, θά διαπιστώσουμε ὅτι οἱ φίλοι μας οἱ Ἰταλοί καί οἱ φίλοι μας οἱ Αἰγύπτιοι ναυπηγοῦν αὐτήν τήν ἐποχή ὁ καθ’ ἕνας γιά λογαριασμό του νέα πολεμικά πλοῖα γιά νά τά ἐντάξουν στό ναυτικό τους. Γιατί; Γιατί θέλουν νά ἀναδειχθοῦν στό μέλλον σέ ἰσχυρές ναυτικές δυνάμεις τῆς Μεσογείου καί νά διεκδικήσουν ἡγετικό ρόλο ἀπό τήν Ἑλλάδα πού εἶναι ἡ καθιερωμένη ναυτική δύναμη καί ἀπό τήν Τουρκία πού τώρα ἀναδύεται στήν περιοχή.

5. Ἡ Τουρκία παίζει ἀποκλειστικά γιά τόν ἑαυτό της. Δέν εἶναι μέ κανέναν. Οὔτε μέ τήν Ρωσσία οὔτε μέ τήν Ἀμερική. Ἀποφασίζει ἀναλόγως, κατά περίπτωση, μέ βάση ἀποκλειστικά τά ἐθνικά της συμφέροντα. Δέν εἶναι παρακολούθημα κανενός. Ἐσχάτως ὁ Ἐρντογάν ἀκολουθεῖ τήν πολιτική τῶν μηδενικῶν προβλημάτων τοῦ Νταβούτογλου. Ἀποκατέστησε τίς σχέσεις του μέ τό Ἰσραήλ, μέ τήν Αἴγυπτο, μέ τήν Σαουδική Ἀραβία. Ἐνῷ ἁπλώνεται καί στήν Ἀφρική. Στήν ὁποία θά συνεδριάσουν μέ τήν συμμετοχή της τόν Αὔγουστο οἱ BRICS. Οἱ ὁποῖοι ἀπέρριψαν αἴτημα τοῦ Μακρόν νά παραστεῖ κι αὐτός στήν σύνοδο.

Συμπέρασμα: Στέρεες στρατηγικές συμμαχίες δέν ὑπάρχουν πιά, παρά μόνο τακτικές συμμαχίες. Καί γιά «ὅσο». Ὁρισμένου χρόνου.

Ὅπως ἀντιλαμβανόμαστε, σωρεύεται πάρα πολλή ἐνέργεια στήν περιοχή, καθώς τά ἔθνη κράτη ἀρχίζουν καί διεκδικοῦν ρόλο, τώρα πού ξηλώνεται τό πουλόβερ τοῦ παγκοσμιοποιημένου κόσμου. Ἐνέργεια πού διαπλέκεται μέ τήν ἔνταση πού ἐπικρατεῖ βορειότερα στήν Οὐκρανία, ὅπου εἶναι καταλυτικός ὁ ρόλος τῆς Ἀγγλίας. Ἡ ὁποία, διά τῆς Οὐκρανίας, ἀποδυναμώνει πρός ὄφελός της τό Βερολῖνο καί κατ’ ἐπέκταση τήν Εὐρώπη.

Ἄν προσθέσουμε στήν ἀνάλυσή μας καί τήν πληροφορία, ὅτι πιθανόν ἡ ἀεροπορική βάση τῆς Ἀγχιάλου νά ἔγινε στόχος ἐπειδή ἀπό αὐτήν μεταφέρθηκαν πυρομαχικά καί ὁπλισμός στήν Οὐκρανία, μπορεῖ κανείς νά ἀντιληφθεῖ (ὅπως ἐξελίσσεται ὁ πόλεμος) τί χειμῶνα μπορεῖ νά ζήσουμε. Καί τί κινδύνους διατρέχουμε. Πάνω σέ ποιές βόμβες καθόμαστε.

Ὁ Μπελέρης θά μποροῦσε νά ἐξελιχθεῖ στον Μεγάλο Δοῦκα Φερδινάνδο μιᾶς εὐρύτερης σύρραξης τοῦ 21ου αἰῶνα. Νά εἶναι ἡ ἀφορμή της.

Ἤδη τά χαμόγελα γιά τήν ἀποφασιστικότητα τῆς Δύσης πού κατατρόπωσε τήν Ρωσσία ἔχουν ἀρχίσει καί χλωμιάζουν, καθώς στήν Εὐρώπη ἀναπτύσσεται ὁ ψίθυρος ὅτι ὁ Ζελένσκυ καί ὅσοι τόν ὑποθάλπουν μέχρι τώρα ἀναδεικνύονται σταδιακά στόν νεκροθάφτη τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας. Ὁ πόλεμος μπορεῖ νά μεταφερθεῖ παντοῦ.

Οἱ παλαιοί μπράβοι πού ἔμπαιναν στήν μέση γιά νά χωρίσουν τά κράτη δέν ὑπάρχουν πιά. Κι ἄν ὑπάρχουν, δέν ἔχουν τήν ἴδια αἴγλη, τήν ἴδια ἀξιοπιστία καί τήν ἴδια ζωτικότητα. Τούτων δοθέντων, ὅσοι πιστεύουμε στόν Πανάγαθο, ἄς κάνουμε τόν σταυρό μας γιά τόν χειμῶνα πού ἔρχεται. Κανείς δέν ξέρει τί θά φέρει. Καί ὅσοι ἀπολαμβάνουν αὐτάρεσκα τούς θρόνους τους, καλόν εἶναι νά μελετήσουν ἐξαντλητικά τά ἀγαπημένα τους data σέ συνδυασμό μέ πληροφορίες. Διότι χωρίς πληροφορίες, τά data εἶναι ἄχρηστα. Καί τά Lego καταρρέουν.

https://www.estianews.gr/apopseis/%e1%bd%81-polemos-mpore%e1%bf%96-na-metaferthe%e1%bf%96-panto%e1%bf%a6/

Διαστάσεις παίρνει το θέμα της χειροτονίας του Θεοφάνη – Απόπειρα δικαιολογίας

πηγή-φωτό: ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ, 30/7/2023

Του Θεοδώρου Καλμούκου

ΒΟΣΤΩΝΗ. Ο Επίσκοπος Φιλομηλίου Θεοφάνης, νεοχειροτονηθείς από τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο στο Φανάρι, την Τρίτη 25 Ιουλίου 2023, και ο οποίος κατά τη διάρκεια της χειροτονίας του ανέγνωσε το Σύμβολο της Πίστεως, δηλαδή το Πιστεύω, με την προσθήκη του filioque, που ως γνωστόν είναι αίρεση για την Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως έγραψε ο «Εθνικός Κήρυκας» στις 27 Ιουλίου 2023, επιχειρεί με γραπτή δήλωσή του να δικαιολογήσει το ολίσθημά του. Σημειώνεται ότι θα αναλάβει τη διαποίμανση των Αλβανόφωνων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υπογραμμίζεται ότι την καταγγελία έκανε επίσημα με ανακοινωθέν της η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας στο οποίο ανέφερε τα εξής: 

«Πρωτοφανής επιβράβευση υπονομευτού της ενότητος της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας.

Πρωτοφανής επιβεβαίωση της ακαταλληλότητός του να διαποιμάνει Ορθόδοξο ποίμνιο.

Ο Θεοφάνης Κόγιας κατά την κρίσιμη στιγμή τής εις Επίσκοπον χειροτονίας του, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου εν Φαναρίω τη 25η Ιουλίου 2023, απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως με το filioque.

Από το Γραφείο Τύπου της Ιεράς Συνόδου».

Εν τω μεταξύ, άρχισαν να ακούγονται φωνές και γνώμες θεολόγων που φτάνουν μέχρι του σημείου να κάνουν λόγο για «άκυρη» χειροτονία.

Ο Επίσκοπος Θεοφάνης στη δήλωσή με ημερομηνία 27 Ιουλίου 2023 προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να αποδώσει το σοβαρό αυτό θεολογικό και κανονικό ολίσθημα σε «συναισθηματική φόρτιση και πολλή φυσική αγωνία».

Στη δήλωσή του αναφέρει τα εξής: «Κυκλοφόρησε χτες επίσημο σχόλιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, σύμφωνα με το οποίο η ταπεινότης μου φέρεται να ‘απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως με το filioque’.

Επειδή οι αιτιάσεις αυτή τη φορά άπτονται της ακεραιότητος του Ορθόδοξου φρονήματός μου και δεν αφορούν απλώς την προσωπική μου πορεία, αισθάνομαι την ανάγκη και την υποχρέωση ρητώς και κατηγορηματικώς να απαντήσω, ώστε να προλάβω τον διά του ως άνω σχολίου πιθανό σκανδαλισμό του λαού του Θεού.

Εκφράζω την απορία: Αραγε η, λόγω, συναισθηματικής φόρτισης και πολλής φυσικής αγωνίας μου για τα τελούμενα, παροραματική ανάγνωση σημείων της αγγλικής εκδοχής του κειμένου της Αρχιερατικής Ομολογίας κατ’ εκείνη την ιερή ώρα, αποτελεί τάχα απόδειξη δια το ‘ελλιπές’ της Ορθοδοξίας μου; Μη γένοιτο!

Προς ανάπαυση, λοιπόν, και της πλέον ευαίσθητης συνείδησης η οποία και τυχόν να επηρεάσθηκε από την προκατειλημμένη ως άνω αναφορά, δηλώνω προς πάσα κατεύθυνση ότι πιστεύω ακεραίως και αμετακινήτως όλα όσα, οικεία χειρί, υπέγραψα στο επισυναπτόμενο κείμενο της Αρχιερατικής μου Ομολογίας.

Να εύχεσθε, ώστε ‘το Πνεύμα το Αγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του πατρός εκπορευόμενον, το συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των προφητών’ να οδηγεί τα βήματα της αρχιερατικής μου πορείας κατά πάντα και διά πάντα».

Επισημαίνεται ότι στη Λειτουργία και χειροτονία συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Πισιδίας Ιώβ και ο νεοεκλεγείς Μητροπολίτης Νέας Ιερσέης Απόστολος.

Υπογραμμίζεται ακόμα ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Εμμανουήλ ήταν συμπροσευχόμενοι εντός του Ιερού Βήματος. Αμφότεροι, δηλαδή Βαρθολομαίος και Εμμανουήλ, αλλά και αρκετοί άλλοι ιεράρχες του Φαναρίου και εκτός αυτού που ήταν παρόντες γνώριζαν την Αγγλική, κατάλαβαν ακριβώς τι είπε ο χειροτονούμενος στο Σύμβολο της Πίστεως, όπως φυσικά και ο χειροτονήσας αρχιερεύς, ο Αμερικής Ελπιδοφόρος, αλλά ουδείς τόλμησε να πει το παραμικρό τόσο κατά την ώρα της χειροτονίας, όσο και έπειτα από αυτή στη διάρκεια των φωτογραφιών και των κερασμάτων.

Αυτόπτες και αυτήκοοι που ήταν παρόντες στην Λειτουργία και χειροτονία του Θεοφάνη Κόγια στον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου, συμπεριλαμβανομένων και ιεραρχών, πρεσβυτέρων και λαϊκών ανέφεραν στον «Εθνικό Κήρυκα», πως «αυτό δεν ήταν χειροτονία αρχιερέως, αλλά ένας θρησκευτικός θεατρισμός και μάλιστα στο Κέντρο της Ορθοδοξίας», επισημαίνοντας τα γέλια του Ελπιδοφόρου ενώπιον της Ωραίας Πύλης, την παρουσίαση του νεοχειροτονηθέντος στο εκκλησίασμα και την ύψωση του αρχιερατικού εγκολπίου από τον Ελπιδοφόρο.

Η Εκκλησία της Αλβανίας είχε κρούσει εγκαίρως τον κώδωνα του κινδύνου όταν κατέστη γνωστή η εκλογή του Θεοφάνη Κόγια και με επίσημο ανακοινωθέν της το οποίο δημοσίευσε την Τετάρτη 26 Ιουλίου και ο «Εθνικός Κήρυκας» επισήμανε με λεπτομέρειες τον βίο, τις δράσεις και διαδρομές του εκλεγέντος Επισκόπου. Ταυτόχρονα, εξέφρασε και την απορία για «την εμμονή του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου». Αναγραφόταν ακόμα στο ανακοινωθέν πως «ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης (Arjan) Koja, γνωστός στους Ορθοδόξους της Αλβανίας ως πρωτοστάτης διχαστικών ενεργειών, γεννήθηκε στα Τίρανα το 1966.

Φοίτησε για λίγο στο Ιερατικό Φροντιστήριο του Δυρραχίου και στη συνέχεια μετέβη στη Ρουμανία, όπου χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος.

Επιστρέφοντας στη χώρα, επικεφαλής μιας ομάδας υπερεθνικιστών, την 8η Οκτωβρίου 1995 εκδίωξε, κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, από τον Ιερό Ναό της Παναγίας στο Κάστρο, στην παλαιά πόλη του Ελμπασάν, τους λειτουργούς της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας».

Η εκλογή έγινε από την Σύνοδο του Φαναρίου στη συνεδρίασή της στις 28 Ιουνίου 2023.

Οι σχέσεις των δύο Εκκλησιών, Αλβανίας και Κωνσταντινουπόλεως, βρίσκονται πλέον σε τροχιά διάρρηξης των δεσμών λόγω της μη αναγνώρισης της Αυτοκεφαλίας της Εκκλησίας της Ουκρανίας, αλλά και για τα προσφάτως διαμειφθέντα με την εκλογή και χειροτονία του Θεοφάνη Κόγια τον οποίον ο Ελπιδοφόρος βρήκε, πρότεινε και συνέτεινε στην εκλογή του, πράγμα το οποίο έχει εντείνει ακόμα περισσότερο «το ρήγμα».

Περιληπτικά να πούμε πως η αίρεση του filioque ανάγεται ουσιαστικά στην Τριαδική Πίστη και συγκεκριμένα στην εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος εκ του Πατρός. Η Δύση πρόσθεσε «και εκ του Υιού» -ex filio- εξ ου και filioque, πράγμα το οποίο στάθηκε μία από τις σοβαρότερες αιτίες για το Σχίσμα του 1054 ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τον Ρωμαιοκαθολικισμό.

https://www.ekirikas.com/diastaseis-pairnei-to-thema-tis-cheirot/

Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Αλβανίας: "Πρωτοφανής επιβράβευση υπονομευτού της ενότητος της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας"

Πηγή: https://www.orthodoxianewsagency.gr/

Με αφορμή τη χειροτονία του Επισκόπου Φιλομηλίου κ. Θεοφάνους, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Αλβανίας με μια λακωνική ανακοίνωση κάνει λόγο, μεταξύ άλλων, για πρωτοφανή επιβεβαίωση της ακαταλληλότητός του να διαποιμάνει ορθόδοξο ποίμνιο, διότι όπως αναφέρει, «κατά την κρίσιμη στιγμή της εις Επίσκοπον χειροτονίας του, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου ἐν Φαναρίῳ τῆ 25ῃ Ἰουλίου 2023, απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως με το filioque».

Αναλυτικά η ανακοίνωση της Ιεράς Σύνοδου της Εκκλησίας της Αλβανίας:

«Πρωτοφανής επιβράβευση υπονομευτού της ενότητος της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας.

Πρωτοφανής επιβεβαίωση της ακαταλληλότητός του να διαποιμάνει ορθόδοξο ποίμνιο.

Ο Θεοφάνης Κόγιας κατά την κρίσιμη στιγμή της εις Επίσκοπον χειροτονίας του, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου ἐν Φαναρίῳ τῆ 25ῃ Ἰουλίου 2023, απήγγειλε το Σύμβολο της Πίστεως με το filioque.»

Υπενθυμίζεται ότι σε προηγούμενη ανακοίνωση της η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Αλβανίας τοποθετήθηκε σχετικά με την πρόσφατη εκλογή του Αρχιμανδρίτη Θεοφάνη (Arjan) Koja σε Επίσκοπο Φιλομηλίου από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επισημαίνοντας ότι «η έκπληξη και η απορία είναι διάχυτες στους Ορθοδόξους της Αλβανίας για την απροσδόκητη αυτή εξέλιξη».

Όπως αναφερόταν, μεταξύ άλλων, στην ανακοίνωση, ο Αρχιμανδρίτης Θεοφάνης (Arjan) Koja είναι «γνωστός στους Ορθοδόξους της Αλβανίας ως πρωτοστάτης διχαστικών ενεργειών» και «δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη για τις διασπαστικές ενέργειές του στα πρώτα χρόνια της ανασυστάσεως της Ορθοδόξου Αυτοκέφαλου Εκκλησίας της Αλβανίας».

https://www.orthodoxianewsagency.gr/aytokefales_ekklisies/ekklisia_albanias/i-ekklisia-tis-alvanias-gia-ti-xeirotonia-tou-episkopou-filomiliou-theofani/

Άγιοι Σαράντα (+9 Μαρτίου): Ιστορικά στοιχεία

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Οι άγιοι Σαράντα, που εορτάζουν στις 9 Μαρτίου, είναι από τους πιο γνωστούς και αγαπητούς στο λαό μας αγίους (εξ ου και η πόλη Άγιοι Σαράντα της Αλβανίας), οι οποίοι τιμώνται και στην πόλη μας, το Ρέθυμνο, σε ιδιαίτερο παρεκκλήσι, που βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του ναού των αγίων Τεσσάρων Μαρτύρων (βόρειο κλίτος), ενώ η νότια πλευρά (νότιο κλίτος) είναι αφιερωμένη στη μνήμη των «Πρωτομαρτύρων της Κρήτης», των αγίων Δέκα.

Το παρακάτω κείμενο, που «προδημοσιεύεται» εδώ, θα αποτελέσει ένα κεφάλαιο της μελέτης του συντάκτη «Αρχαίοι διωγμοί και Μάρτυρες», που αναφέρει ιστορικά στοιχεία για τους αρχαίους διωγμούς των χριστιανών και τους μάρτυρες της Εκκλησίας μας.

Ακυρώνονται οι κατεδαφίσεις στην Χιμάρα

πηγή: himara.gr

Ήταν ανήμερα της εθνικής μας επετείου, 28 Οκτωβρίου του 2016 όταν εστάλησαν τα πρώτα ειδοποιητήρια, σε κατοίκους της Χιμάρας με τα οποία τους εζητείτο να εκκενώσουν τα σπίτια τους τα οποία θα κατεδαφίζονταν στο πλαίσιο ενός αναπτυξιακού υποτίθεται έργου ανάπλασης της περιοχής. Κατοικίες άνω των 100 ετών είχαν μπει στο στόχαστρο των συμφερόντων. Κατοικίες αυτοχθόνων Ελλήνων, έπρεπε να γκρεμιστούν για να προχωρήσει το σχέδιο «Νέα Χιμάρα» ή «Himara e re» όπως την ονομάζει ο σημερινός δήμαρχoς, μέσω του έργου «Αστική ανάπλαση στον δήμο Χιμάρας» το οποίο υλοποιεί το Fondi Zhvillimit  με χρηματοδότηση από την Τράπεζα του Συμβουλίου της Ευρώπης (CEB).

Η αντίδραση ήταν άμεση και μαζική. Για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία των Χιμαραίων ενώθηκε κάτω από τον ίδιο σκοπό. Με την ΟΜΟΝΟΙΑ μπροστά, οργανώθηκε μια κινητοποίηση σε όλα τα μέτωπα.

Με τη συνδρομή της πρεσβείας της Ελλάδος στα Τίρανα, και την στήριξη της ελληνικής πολιτείας ενημερώθηκαν διεθνείς φορείς και ξένες πρεσβείες στα Τίρανα ενώ αντιπροσωπείες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΑΣΕ, βρέθηκαν στην Χιμάρα για επιθεώρηση της κατάστασης. Πραγματοποιήθηκαν διαμαρτυρίες, κινήθηκαν νομικές διαδικασίες, ο Συνήγορος του Πολίτη της Αλβανίας επιβεβαίωσε πως είχαν καταπατηθεί τα δικαιώματα των κατοίκων κατά τον σχεδιασμό και υλοποίηση του έργου.

Έγινε προσπάθεια συνεννόησης με την κυβέρνηση ακόμη και με τον δήμαρχο Χιμάρας του οποίου η στάση ήταν όλο αυτό το διάστημα η πιο εχθρική απέναντι στα αιτήματά μας.

Το θέμα πήρε διαστάσεις σε ελληνικά, αλβανικά και διεθνή ΜΜΕ. Όλα αυτά έγιναν με την συνεργασία των Χιμαραίων από τα Τίρανα μέχρι την Αθήνα και την Ουάσιγκτον. Σημαντικό μέρος της αλβανικής κοινής γνώμης συνετάχθη με τα δίκαια αιτήματά μας παρά την διαχρονική της επιφυλακτικότητα απέναντι στον ελληνισμό της Χιμάρας.

Μετά την δικαστική δικαίωση που έφερε την ακύρωση του σχεδίου, οι εμπλεκόμενοι αναγκάστηκαν να καθίσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Μετά από πολύωρες διαβουλεύσεις, καταρτίστηκε νέο σχέδιο σύμφωνα με το οποίο δεν γίνεται καμία κατεδάφιση. Υπέρ του σχεδίου τάχθηκε η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων, κατά την παρουσίασή του, στις 17 Οκτωβρίου. Το σχέδιο αυτό εκτός από το Fondi Zhvillimit αναγκάστηκε να υπογράψει και ο δήμαρχος της Χιμάρας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από αυτήν για το δίκαιο των αιτημάτων μας. Η εξέλιξη αυτή, εκθέτει σαφώς τον δήμαρχο Χιμάρας που ως τοπικός άρχοντας, απέδειξε πως δεν υπηρετεί τα συμφέροντα του τόπου του εφόσον αυτά τα δύο χρόνια, στάθηκε εμπόδιο σε κάθε λύση.

Ταυτόχρονα, λάβαμε την δέσμευση πως η εγγραφή των περιουσιών στο υποθηκοφυλακείο θα ολοκληρωθεί με διαδικασίες fast track οι οποίες ήδη έχουν ξεκινήσει από τα αντίστοιχα υπουργεία. Οι κάτοικοι του κέντρου της Χιμάρας έχουν ήδη καταθέσει τα δικαιολογητικά και αναμένουμε την τελική διεκπεραίωση. Η καταγραφή των ιδιοκτησιών και απόδοση τίτλων ιδιοκτησίας, είναι ένα πάγιο αίτημα των κατοίκων της Χιμάρας από το 1991. Η διαφαινόμενη επίλυση αυτού του ζητήματος θα λύσει εν πολλοίς το πρόβλημα τις αβεβαιότητας και της υφαρπαγής των περιουσιών με πλαστογραφήσεις και άλλες μεθοδεύσεις. Σε περίπτωση που οι δεσμεύσεις δεν τηρηθούν και παρατηρηθεί οποιαδήποτε κωλυσιεργία, οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν. Διαβεβαιώνουμε κάθε εμπλεκόμενο ότι γνωρίζουμε καλά πλέον που κινούμαστε και η αποτελεσματικότητά μας είναι επιβεβαιωμένη.

Σε αυτήν την πορεία είχαμε να αντιμετωπίσουμε ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες με εθνικιστικό χαρακτήρα. Είχαμε δύσκολες στιγμές και δεχτήκαμε ισχυρή πίεση, αυτά τα δύο χρόνια μαχόμενοι κατά των κατεδαφίσεων και της οικονομικής εξόντωσης. Καταφέραμε όμως τελικά, να δείξουμε προς όλες τις πλευρές πως κύριος αυτού του τόπου είναι ο Χιμαραίος. Από εδώ και μπρος κάθε αγώνας θα ξεκινάει με αυτό το δεδομένο.

Πηγή: Himara.gr | Ειδήσεις απ' την Βόρειο Ήπειρο

Γ. Καραμπελιάς: O Κωνσταντίνος Κατσίφας, οι Βορειοηπειρώτες και η μοίρα του ελληνισμού

πηγή-φωτό: ΑΡΔΗΝ

Tου Γιώργου Καραμπελιά / πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr 

Η εν ψυχρώ εκτέλεση του Κωσταντίνου Κατσίφα, ενός παιδιού από φτωχή λαϊκή οικογένεια, όπως συνέβη σχεδόν πριν είκοσι χρόνια με τον Σολωμό Σολωμού, στην Κύπρο συνιστά και μια ζωντανή καταγγελία για την ένοχη συνείδησή μας. Αυτός, τη στιγμή που σύσσωμες οι ελληνικές ελίτ και το ελληνικό κράτος, έχουν εγκαταλείψει τη ελληνική μειονότητα στη μοίρα της, θυσίασε κυριολεκτικά τη ζωή του, μια και δεν έβλεπε πλέον καμιά δυνατότητα για να κρατήσει την αξιοπρέπεια και τον εθνισμό του.

Η Βόρειος Ήπειρος, όπως όλα τα ακριτικά σημεία του ελληνισμού, κατοικείται από έναν λαό, κυριολεκτικά μαρτυρικό, που άντεξε επί εκατοντάδες χρόνια τους χειρότερους διωγμούς, τις γενοκτονίες, τους βίαιους εξισλαμισμούς, τις απαγορεύσεις της θρησκευτικής, γλωσσικής και εθνικής του ταυτότητας, για να φτάσει, σήμερα, στην «δημοκρατική εποχή» μας, να απειλείται με ιστορική εξαφάνιση. Χαρακτηριστικά, το χωριό του Κατσίφα, το Βουλιαράτι, στην απογραφή του 2005, από 1464 κατοίκους που είχε θεωρητικά, κατέγραφε 1220 μετανάστες. Και όπως σημείωνε ο Παναγιώτης Κονδύλης το 1997, οι Βορειοηπειρώτες έρχονται να ολοκληρώσουν αυτή τη τεράστια, μέσα σε εκατό χρόνια, αιμορραγία του οικουμενικού ελληνισμού.

Μετά το 1920… αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, που διαρκεί ως σήμερα. Το έθνος συνέπεσε εν τέλει με το κράτος…. γιατί το έθνος ακρωτηριάσθηκε και συρρικνώθηκε, γιατί αφανίσθηκε ή εκτοπίσθηκε ο ελληνισμός της Ρωσίας (μετά το 1919), της Μ. Ασίας (μετά το 1922), των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής (ιδίως μετά το 1945). Ακολούθησε η εκδίωξη του ελληνισμού από την Κωνσταντινούπολη (1955) και την βόρειο Κύπρο (1974), ενώ σήμερα παρευρισκόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης και της μαζικής φυγής του ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου. Πρόκειται για μιαν εξαιρετικά πυκνή αλυσίδα εθνικών καταστροφών μέσα σε διάστημα ελάχιστο από ιστορική άποψη – εβδομήντα μόλις χρόνια.

Προς στιγμήν, όταν κατέρρευσε το καθεστώς Ενβέρ Χότζα-Ραμίζ Αλία, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Έλληνες πίστεψαν πως επιτέλους είχε έρθει η ώρα, αν όχι να εκπληρωθούν οι προσδοκίες και τα όνειρά που είχαν καταποντιστεί το 1914 με την αναίρεση της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου–, τουλάχιστον να μπορούν ανενόχλητοι να ασκούν τα δικαιώματά που θεωρητικώς τους αναγνωρίζει το αλβανικό Σύνταγμα, το οποίο τους χαρακτηρίζει ως «ελληνική εθνική μειονότητα». Οι Βορειοηπειρώτες είχαν επιτέλους τη δυνατότητα να ταξιδέψουν στη μητέρα πατρίδα και να φιλήσουν τα χώματά της, όπως έκαναν μαζικά, περνώντας τα σύνορα. Ελληνικά σχολεία και εκκλησίες ξανάνοιγαν μετά από σαράντα ή πενήντα χρόνια και οι ορθόδοξοι πληθυσμοί της Αλβανίας (που αποτελούν το 25% του πληθυσμού) στράφηκαν αποφασιστικά προς την Ελλάδα.

Όμως, τα όνειρα και οι ελπίδες κράτησαν πολύ λίγο. Ο αλβανικός εθνικισμός, υποδαυλιζόμενος και συνεπικουρούμενος από τους Τούρκους, αντί να κατευναστεί από το γεγονός ότι η Αλβανία επιβίωνε κυριολεκτικά από τα εμβάσματα των εκατοντάδων χιλιάδων Αλβανών που βρίσκονταν στην Ελλάδα, αντίθετα, αναζωπυρώθηκε. Έβαλε πλέον ως στόχο να συρρικνώσει και να αφανίσει οριστικά τη μειονότητα και να αποκόψει τις οκτακόσιες χιλιάδες των ορθοδόξων από των ελληνισμό.

Τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι αλβανικές κυβερνήσεις είναι αναρίθμητα. Μετακινήσεις πληθυσμών, «αποχαρακτηρισμός» ελληνικών χωριών και εγκατάσταση Τσάμηδων γύρω από τη Χιμάρα και τις άλλες μειονοτικές περιοχές. Διαρκείς και μόνιμες πιέσεις για να αποχωρήσουν οι Βορειοηπειρώτες προς την Ελλάδα, υποδαύλιση του αλβανικού εθνικισμού μέσω των διεκδικήσεων των Τσάμηδων και έντονου ανθελληνισμού στην εκπαίδευση. Αντί να υπάρξει προσέγγιση Ελλήνων και Αλβανών, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Και τα κατάφεραν όλα αυτά γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις, ιδιαίτερα με τον Κώστα Σημίτη και τον Γιώργο Παπανδρέου όχι μόνο δεν στήριξαν τους Έλληνες και τους ορθόδοξους της Αλβανίας, αλλά έκαναν, αντίθετα, ό,τι μπορούσαν για να τους αποδυναμώσουν. Θα μπορούσαν να οργανώσουν την οικονομική στήριξη της ελληνικής μειονότητας στο εσωτερικό της Βορείου Ηπείρου, ενισχύοντας την εγκατάσταση επιχειρήσεων με προνομιακό δανεισμό για τους Έλληνες μειονοτικούς, ώστε να ζήσουν στον τόπο τους. Αλλά για τους Έλληνες ιθύνοντες οι Βορειοηπειρώτες αποτελούσαν ένα «πρόβλημα», και τους αντιμετώπισαν, όπως και το αλβανικό κράτος, διευκολύνοντας, στην ουσία, τη μετακίνησή τους προς τις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας, όπου αντιμετωπίζονταν ως «Αλβανοί» ή ως Έλληνες δεύτερης κατηγορίας.

Μέσα σε μια τριακονταετία, κουτσουρεύτηκαν τα φτερά των Βορειοηπειρωτών, το μεγαλύτερο μέρος τους μετανάστευσε στην Ελλάδα, επιτάθηκε ο αφελληνισμός των ελληνικών περιοχών και οι Βορειοηπειρώτες πήραν το σκληρό μάθημα που τους έδωσαν, οι «Τουρκαλβανοί» και η μητριά μάνα τους, ταυτόχρονα.

Αφού σίγησαν σταδιακά οι φωνές και οι διαμαρτυρίες της βορειοηπειρωτικής κοινότητας που ακουγόταν στη δεκαετία του 1990 και του 2000, δεν έμενε στους πατριώτες Βορειοηπειρώτες παρά ο δρόμος της φυγής ή της ατομικής αντίστασης.

Ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, ο νεαρός Βορειοηπειρώτης, που γνώρισε σε νεαρή ηλικία τη δύσκολη ζωή της προσφυγιάς, αποφάσισε, πέντε χρόνια πριν, να επιστρέψει στα πατρογονικά εδάφη και να προσπαθήσει να αντιστρέψει, μόνος του ει δυνατόν, το κύμα του οριστικού αφελληνισμού. Στους Βουλιαράτες, προσπαθούσε να εμψυχώσει τους λίγους μόνιμους συμπατριώτες του και να ενισχύσει τις παραγωγικές δραστηριότητες. Ύψωσε νόμιμα την ελληνική σημαία –διότι η ελληνική μειονότητα είναι αναγνωρισμένη ως εθνική– και είχε βάλει ως στόχο να δημιουργήσει μία νέα ελληνική εκκλησία, γενικότερα να αναζωογονήσει τον τόπο του που ερήμωνε. Γι’ αυτό και ήταν επικίνδυνος για το αλβανικό καθεστώς.

Η τακτική των Αλβανών ήταν να τον προκαλούν διαρκώς, να τον καλούν στο αστυνομικό τμήμα, να τον απειλούν, θέλοντας να τον υποχρεώσουν είτε να σιγήσει είτε να φύγει, είτε, εν τέλει, να τον εξοντώσουν. Έτσι και την ημέρα της εκτέλεσής του, στην εθνική γιορτή των Ελλήνων, την 28η Οκτωβρίου, κατέβασαν προκλητικά από την πλατεία του χωριού την ελληνική σημαία.

Αυτός, μόνος του, μη μετρώντας συσχετισμούς και συμβάσεις, νιώθοντας κυνηγημένος από τη μια και εγκαταλελειμμένος από την ίδια την πατρίδα του, που θα έσπευδε να τον χαρακτηρίσει «εθνικιστή», συγκρούστηκε με την αλβανική εξουσία και εκτελέστηκε.

Καθόλου τυχαία, στην Ελλάδα, τα ΜΜΕ, οι «εχέφρονες» εθνομηδενιστές και σύσσωμο το πολιτικό σύστημα προσπάθησαν να συσκοτίσουν τα γεγονότα. Όχι μόνο συκοφάντησαν τον Κατσίφα, αλλά άφησαν αναπάντητες τις προκλήσεις του Ράμα που σκύλευσε τον νεκρό Κατσίφα, και τέλος κατάντησαν να απολογούνται στην αλβανική κυβέρνηση. Ενώ θα έπρεπε να τους έχουν καθίσει στο σκαμνί του κατηγορούμενου, η ελληνική κυβέρνηση άφησε τους δολοφόνους του Κατσίφα να μεταβληθούν από κατηγορούμενοι σε κατηγόρους.

Μπροστά στη μοίρα ενός ελληνισμού που αργοπεθαίνει, ο Κωνσταντίνος Κατσίφας θέλησε να αντισταθεί, μόνος. Και όπως συνέβη με τον Σολωμό Σολωμού στην Κύπρο, ο θάνατός του αποτελεί εν τέλει μία υπόμνηση πως υπάρχουν ακόμα Έλληνες που αντιστέκονται, ακόμα και αν ξέρουν καμιά φορά πως μπορεί οι Μήδοι και να διαβούν στο τέλος. Άραγε ο τραγικός και ηρωικός θάνατός του, θα λειτουργήσει έστω ως μηχανισμός αφύπνισης για την υπνώττουσα συνείδησή μας;

http://ardin-rixi.gr/archives/209892

Ν. Λυγερός, Η βάρβαρη καταστροφή της Εκκλησίας

φωτό: himara.gr

πηγή: ιστότοπος Νίκου Λυγερού

Στην Αλβανία, η βάρβαρη καταστροφή της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου δεν έγινε τυχαία και θυμίζει άλλες εποχές όπου αυτές οι πρακτικές ήταν συνηθισμένες. Δεν είναι ένα γεγονός που οφείλεται σε λανθασμένες, αλλά εσκεμμένες κινήσεις. Και το κόλπο του άλλου αγίου είναι καθαρά γελοίο. Η αλαζονεία κρύβει επίσης και μια παράδοση, αφού παλαιότερα με τις συστηματικές καταστροφές των εκκλησιών γινόταν ταυτόχρονα και ένα λαθρεμπόριο στο εξωτερικό με τις εικόνες. Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι ακόμα και η οικογένεια του πρωθυπουργού της Αλβανίας έχει κατηγορηθεί μέσω του προσώπου του πατέρα του για τέτοιες καταδικαστέες πράξεις εναντίον του Χριστιανισμού. Έχουμε δει και σε άλλες περιοχές του κόσμου βαρβαρότητες τέτοιου τύπου και δεν πρόκειται να κλείσουμε το στόμα μας διότι ξέρουμε ότι αλλιώς θα συνεχιστεί η ίδια μεθοδολογία. Αντιθέτως λοιπόν και για την Αλβανία που είναι χώρα δημοκρατική και μάλιστα υποψήφια για την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι άκρως απαράδεκτη αυτή η πράξη βαρβαρότητας. Δεν πρόκειται να σωπάσουμε για αυτό το θέμα όσο δεν έχει αποκατασταθεί η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου και δεν είναι λόγια χωρίς σκέψη που θα μας εμποδίσουν γι’ αυτόν τον αγώνα αφού ξέρουμε ποιο είναι το πρέπον. Αυτή η εκκλησία δεν είναι μία, αλλά ένα παράδειγμα αντίστασης που πρέπει να δείξει σε όλους τι πρέπει να γίνει για να μην υπάρξει επανάληψη αλλά για να γίνει και η απαραίτητη διόρθωση έτσι ώστε αυτό το γεγονός να μετατραπεί σε μια τοπική καταστροφή που δεν θα έχει άλλες επεκτάσεις αλλού κι άλλες επιπτώσεις σε άλλους τομείς των σχέσεών μας.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=21084&l=gr

Έντονη αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών για την κατεδάφιση ορθόδοξου ναού στην Αλβανία

φωτό: himara.gr

πηγή: naftemporiki.gr

Την έντονη αντίδραση του υπουργείου Εξωτερικών προκάλεσε η κατεδάφιση του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου στους Δρυμάδες Χειμάρρας, στην Αλβανία.

Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κούτρας, απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις δημοσιογράφων, δήλωσε σε επικριτικό τόνο ότι «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος» και πρόσθεσε ότι η καταστροφή ιερών τόπων και αντικειμένων λατρείας ελάμβανε χώρα, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής και της Β. Αφρικής από τους τζιχαντιστές, σήμερα, είδαμε αυτό να γίνεται πράξη και στην Αλβανία.

Περισσότερα εδώ:

http://www.naftemporiki.gr/story/995777/entoni-antidrasi-tou-upourgeiou-eksoterikon-gia-tin-katedafisi-orthodoksou-naou-stin-albania

Τεράστιες καταστροφές στον Ναό του Αγ. Αθανασίου στη Χειμάρρα

φωτό: himara.gr

πηγή: ΕΣΤΙΑ, αρ. φυλ. 40236, 22-23/8/2015, σελ.5

Εισβολή Αλβανών αστυνομικών σε εκκλησία

Εργαζόμενοι του Δήμου Χειμάρρας, με την στήριξη ανδρών της αστυνομίας εισέβαλαν στο ναό του Αγίου Αθανασίου στους Δρυμάδες, αφαίρεσαν τις εικόνες και τα άλλα ιερά με στόχο την καταστροφή της εκκλησίας. Αυτό αναφέρεται σε ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας και, όπως τονίζεται, η επέμβασις έγινε αιφνιδιαστικά. Η ορθόδοξη κοινότης της περιοχής δεν γνώριζε τίποτα, καθώς δεν υπήρχε κάποια προειδοποίησις, ούτε κάποιο επίσημο έγγραφο. Χρειάστηκε μάλιστα η αντίδρασις των πιστών, με επικεφαλής τον ιερέα της ενορίας για να σταματήσουν οι ανωτέρω ενέργειες. Στην ανακοίνωση της η Αρχιεπισκοπή Τιράνων χαρακτηρίζει το γεγονός ιεροσυλία και άκρως προκλητικό, όταν μάλιστα σημειώνεται την περίοδο της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. [...]

ΕΣΤΙΑ, αρ. φυλ. 40236, 22-23/8/2015, σελ.5 (απόσπασμα)

Δείτε και:

• Πρόκληση! Γκρεμίζουν ορθόδοξο ναό στην Χειμάρρα
• Η Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας για τα επεισόδια στον Άγιο Αθανάσιο Δρυμάδων 
  
  Πηγή: www.himara.gr

Θ. Ι. Ρηγινιώτης,Η Λινέτ Χοπ και η αντιμετώπιση του καρκίνου: Μια ορθόδοξη μάρτυρας κατά του καρκίνου στην Αλβανία

Ένα ακόμη συγκλονιστικό βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ακρίτας. Το βιβλίο του π. Λουκά Βερώνη «Η ελπίδα της Λινέτ – Το άλλο πρόσωπο της σύγχρονης Αλβανίας».

Πρόκειται για το ημερολόγιο μιας μεγάλης πνευματικής αγωνίστριας που κοιμήθηκε στις 27 Αυγούστου 2006, μετά από σκληρή μάχη με τον καρκίνο. Ήταν μια ορθόδοξη χριστιανή από τη Μινεσότα των ΗΠΑ, που είχε έρθει με το σύζυγο και τα παιδιά της στην Αλβανία για να υπηρετήσει τον αλβανικό λαό ως ιεραπόστολος, συνεργαζόμενη με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας. Το βιβλίο αποτελεί μια μαρτυρία με τεράστια αξία για το πώς ένας πραγματικός ορθόδοξος χριστιανός της εποχής μας, καθώς και η οικογένειά του, αντιμετωπίζει την ασθένεια και το θάνατο.

Η αρρώστια συνάντησε τη Λινέτ ενώ εκείνη ήδη υπηρετούσε ως ιεραπόστολος στην Αλβανία, που την είχε κάνει δεύτερη πατρίδα της. Κάποιος άλλος θα σκεφτόταν: «Πού είναι η προστασία του Θεού για έναν άνθρωπο που Τον πίστευε και Τον αγαπούσε τόσο πολύ;». Ένας χριστιανός (όπως εκείνη) σκέφτεται κάπως διαφορετικά – δε θα γράψω πώς, για να μη σκανδαλίσω συνανθρώπους μας που ίσως δε θέλουν να σκεφτούν έτσι (λόγω του δικαιολογημένου και ανθρώπινου πόνου τους), αλλά προτιμούν να συντηρούν μέσα τους μια μάταιη οργή κι ένα άδικο παράπονο ενάντια στο Θεό της αγάπης. Απ’ αυτή την οργή και το παράπονο υπάρχει τρόπος να λυτρωθούν, αν το θέλουν, και να βρουν και απαντήσεις. Θα πω μόνο πως υπάρχουν δώρα του Θεού ασύγκριτα μεγαλύτερα και σημαντικότερα από οποιαδήποτε γήινη χαρά.

Το βιβλίο αξίζει να αποχτηθεί και να διαβαστεί από κάθε συνάνθρωπο που παλεύει με τον καρκίνο ή που κάποιοι δικοί του πάλεψαν ή παλεύουν με την επάρατη νόσο. Αλλά αξίζει επίσης να διαβαστεί κι από τους αδελφούς μας που κατάγονται από την Αλβανία, είτε είναι ορθόδοξοι είτε όχι (ας είναι γι’ αυτούς και μια πρόσκληση στην Ορθοδοξία, την πίστη των αγίων). Αλλά και κάθε αναγνώστης του πιστεύω πως θα δει με άλλα μάτια τη ζωή και το θάνατο, το Θεό και την πίστη, την αγάπη, την Αλβανία και τους Αλβανούς, τους «ξένους» και τους δικούς μας.

Στον πρόλογο του βιβλίου, ο αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος γράφει:

«…Είδα τη Λινέτ για τελευταία φορά στην κατασκήνωση των κοριτσιών της Εκκλησίας μας, δέκα μέρες πριν από το θάνατό της. Λεπτή, χαμογελαστή, ακτινοβολούσε ένα μυστικό φως – το φως ενός μάρτυρα. Η Λινέτ είχε τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, αφού γνωρίζουμε ότι οι καρποί του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, υπομονή, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτηεια. Με αυτή τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, η Λινέτ αντιμετώπισε την αρρώστια και τον πόνο επί είκοσι μήνες.

Θα τη θυμάμαι πάντα ως μια μάρτυρα έτοιμη να αποδεχθεί ένα άγνωστο μαρτύριο. Αντιμετώπισε τον θάνατο, πρόσωπο προς πρόσωπο, για μια πολύ μακρά περίοδο. Πρώτον, τον συνάντησε με δυνατή πίστη στον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Κύριο. Δεύτερον, διατήρησε μια βαθιά και διαρκή ειρήνη. Τρίτον, αντιμετώπισε τη δοκιμασία της αποπνέοντας μια αίσθηση ευγνωμοσύνης και αυθεντικής χαράς. Τέλος, παρόλες τις δυσκολίες της, ακτινοβολούσε τη θεία αγάπη, η οποία έτσι μετέδιδε ακόμη περισσότερη πίστη, περισσότερη ειρήνη και περισσότερη αγάπη γύρω της.

Η Λινέτ έγινε ένα υπόδειγμα αγάπης και, όπως είδαμε και κατά τις τελευταίες της μέρες, δημιουργούσε και γύρω της μια ατμόσφαιρα αγάπης.

Θα μπορούσα να ονομάσω τη Λινέτ μια σύγχρονη «μυστική μάρτυρα». Σε άλλες εποχές, οι πιστοί αντιμετώπιζαν τα λιοντάρια και τη φυλάκιση, τον διωγμό και άλλες απειλές. Στην εποχή μας, η απειλή που τόσοι συνάνθρωποί μας αντιμετωπίζουν είναι ο καρκίνος. Ως γενναία, ευγενής ψυχή, η Λινέτ αντιμετώπισε τον θάνατο ψάλλοντας «Τις ημάς χωρίσει από τις αγάπης του Χριστού; Θλίψις ή στενοχωρία;… Πέπεισμαι δε ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή… ούτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται ημάς χωρίσαι από τις αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών» (προς Ρωμαίους 8, 35-39).

Με τη ζωή της υπογράμμισε ότι «είτε ζώμεν είτε αποθνήσκομεν, του Κυρίου εσμέν» (Ρωμ. 14, 8). Η Λινέτ αντιπροσωπεύει μια ξεχωριστή περίοδο στην ορθόδοξη ιεραποστολική εργασία, καθώς το πρόσωπό της τονίζει τη σημασία των ανθρώπων που μπορούν να εμπνεύσουν με τη ζωή τους. Μια τέτοια μαρτυρία βεβαίως, δεν θα πρέπει να προέρχεται μόνον από τον κλήρο, αλλά και από τους λαϊκούς – άνδρες και γυναίκες εξίσου.

Θέλω να υπογραμμίσω τη σημασία της Λινέτ και της οικογενείας της για την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας, κατά τα οκτώ χρόνια που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους. Παρά το γεγονός ότι ο θάνατός της είναι μεγάλη απώλεια για μας, αποτελεί όμως και πολύτιμο θησαυρό, μια κληρονομιά. Η μαρτυρία και το παράδειγμα της απόφασής τους να έρθουν στην Αλβανία αποτελεί απόδειξη της αγάπης τους για το Χριστό και της υπακοής τους σ’ Αυτόν. Οπωσδήποτε, το να έρθουν εδώ ως ιεραπόστολοι δεν ήταν κάτι τόσο εύκολο. Ως ξένοι, αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες και πολλούς κινδύνους. Ωστόσο, ήταν αρκετό γι’ αυτούς να ακολουθήσουν τον Χριστό και να υπακούσουν στην τελευταία Του εντολή, «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη» (Κατά Μαρθαίον 28, 19). Αυτή ήταν η δική τους έμπνευση.

Η Λινέτ ήταν υπόδειγμα αφοσιωμένης συζύγου. Ο Νέιθαν παρέμεινε κοντά της, ένα πρόσωπο με βαθιά αγάπη, τρυφερότητα και αφοσίωση προς όλη του την οικογένεια. Μαζί με τα δύο τους αγαπημένα παιδιά, τον Τριστάν και την Κάθριν, συμμετείχαν μαζί μας, κατά τα τελευταία οκτώ χρόνια, σε όλα τα προβλήματα της ζωής εδώ στην Αλβανία. Ήρθαν, όταν πολλοί άλλοι έφευγαν μετά το χάος και την αναρχία του 1977, και έζησαν με απλότητα, ταπείνωση, καθαρή καρδιά, ευσπλαχνία και ειρήνη. Εργάστηκαν ανάμεσα στους νέους, επιμελήθηκαν διάφορες εκδόσεις της Εκκλησίας, στις οποίες περιλαμβάνεται και το βιβλίο «Η Ανάσταση της Αλβανικής Εκκλησίας», και βοήθησαν με ποικίλους άλλους τρόπους.

Στο τελικό στάδιο της μάχης της με τον καρκίνο, η Λινέτ και ο Νέιθαν αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Αλβανία ώστε να πεθάνει εδώ ή μάλλον από εδώ να περάσει εκ του θανάτου εις την ζωήν. Επιθυμία της ήταν να ταφεί στην Αλβανία ως διαρκές σύμβολο της αγάπης για τον Χριστό, ο οποίος είναι ισχυρότερος από τον θάνατο. Προσωποποίησε έτσι, με την πράξη αυτή, τον μυστικό θησαυρό της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είναι ο οικουμενικός της χαρακτήρας.

Είμαστε ευγνώμονες στη Λινέτ, στον Νέιθαν, στα παιδιά τους. Είμαστε ευγνώμονες στην οικογένειά της, που ανέθρεψε την αγαπημένη μας Λινέτ με τόση αγάπη και στη συνέχεια στήριξε την απόφασή της όχι μόνον να έρθει στην Αλβανία ως ιεραπόστολος, αλλά και να επιστρέψει εδώ για το τελευταίο της ταξίδι. Πολύ συχνά, οι οικογένειες δημιουργούν προβλήματα, προσπαθώντας να εμποδίσουν τους αγαπημένους τους να έρθουν εδώ. Η Λινέτ θα είναι τώρα η πρέσβειρά μας στον ουρανό μαζί με όλες τις άγιες γυναίκες από την Αλβανία, που κι αυτές πρόσφεραν τη δική τους δυνατή μαρτυρία τις προηγούμενες δεκαετίες.

…Αν θέλουμε να τιμήσουμε τη Λινέτ, είναι ανάγκη να προσπαθήσουμε να τη μιμηθούμε – να μιμηθούμε τη βαθιά της πίστη στην Αγία Τριάδα, την απέραντη αγάπη της για τον Χριστό, τη στοργή και την καλοσύνη της προς όλους, τον ήρεμο και ταπεινό τρόπο με τον οποίο υπηρέτησε την Εκκλησία, τη χαρούμενη διάθεσή της, το θάρρος και την υπομονή της κατά τις δυσκολότερες ώρες της ζωής της… Αποτίνουμε αυτό το τελευταίο «χαίρε» όχι με αισθήματα θλίψης και πόνου, αλλά μέσα σε μια ατμόσφαιρα ελπίδας και αναστάσεως, επειδή γνωρίζουμε ότι η Λινέτ είναι στα χέρια του Θεού.»

Η αρχή του βιβλίου (εισαγωγή του επιμελητή π. Λ. Βερώνη)

«Τώρα πρέπει να εφαρμόσουμε όλα όσα διδάξαμε τους άλλους» έγραψε η Λινέτ Χοπ στο ημερολόγιό της. «Με κατέταξαν στο 4^ο στάδιο του καρκίνου (από τα 4 που υπάρχουν). Οι προοπτικές μου είναι μάλλον δυσοίωνες. Ωστόσο, παραμένω ευτυχισμένη και αισιόδοξη και θέλω να περάσω όσα χρόνια ο Θεός μου παραχωρήσει με χαρά και ευγνωμοσύνη, υπηρετώντας Τον όπως και όπου μπορώ».

Τα λόγια αυτά έγραψε η Λινέτ λίγες μέρες αφούτου ανακάλυψε τη σοβαρότητα της ασθένειάς της, όταν, μαζί με τον σύζυγό της Νέιθαν, ξεκίνησε ένα απίστευτο ταξίδι πίστης, μέσα από το οποίο άγγιξε τις καρδιές αμέτρητων ανθρώπων. […]

Η σύζυγός μου Φέιθ και εγώ είχαμε το προνόμιο να είμαστε κοντά στην Λινέτ Χοπ κατά την τελευταία εβδομάδα της ζωής της. Και αυτή και ο Νέιθαν μας εξέπληξαν με τον τρόπο που αντιμετώπιζαν την ασθένεια, τον πόνο και τον θάνατο. Κατά την πτήση μας προς Αλβανία, στις 20 Αυγούστου, μια βδομάδα πριν η Λινέτ πεθάνει, η Φέιθ κι εγώ ξαναδιαβάσαμε όλες τις σημειώσεις του ημερολογίου της, τις οποίες είχε γράψει κατά τους είκοσι μήνες της ασθένειας για την ιστοσελίδα www.prayforlynett.org. Νιώσαμε για άλλη μια φορά την ίδια συγκίνηση και ευλογία όπως όταν τις είχαμε πρωτοδιαβάσει. Είπα στη γυναίκα μου: «Αυτό το ημερολόγιο πρέπει να δημοσιευτεί, ώστε και άλλοι να ενθαρρυνθούν και να ωφεληθούν όπως εμείς».

Ζήσαμε, βέβαια, την όμορφη χριστοκεντρική μαρτυρία της Λινέτ από την αρχή της ιεραποστολικής διακονίας της. Καλωσορίσαμε τοους Χοπ στην Αλβανία, όταν ήρθαν ως ιεραπόστολοι στην Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας, το 1998. Υπηρετήσαμε ως συνεργάτες στην ιεραποστολή για περισσότερα από εφτά χρόνια. Ζήσαμε μαζί τον πόλεμο του Κοσόβου και άλλες δύσκολες περιόδους και πάντα σεβόμαστε και θαυμάζαμε την πίστη και τη μαρτυρία τους στις κρίσιμες στιγμές. Είδαμε και γευθήκαμε την αγάπη και τη φιλοξενία τους.

Από τη στιγμή που η Λινέτ ανακάλυψε ότι έπασχε από καρκίνο, τον Δεκέμβριο του 2004, μέχρι τον θάνατό της στις 27 Αυγούστου 2006, διατηρήσαμε συνεχή επαφή με το τηλέφωνο ή με επισκέψεις – η οικογένεια Χοπ ήρθε στο σπίτι μας στη Νέα Αγγλία και εμείς τους επισκεφθήκαμε στη Μινεσότα. Για μας, ο Νέιθαν και η Λινέτ ήταν οι πιο αγαπημένοι φίλοι μας.

Μολονότι πάντοτε εκτιμούσαμε την πίστη τους στη διάρκεια των ετών που συνυπηρετήσαμε, κατά την πορεία της με την ασθένεια, όμως, και κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής της, γίναμε μάρτυρες μιας πίστης γνήσιας, πολυτιμότερης από το χρυσάφι που έχει δοκιμαστεί από τη φωτιά και έχει εξαγνιστεί, ώστε να μοιάζει με την πίστη εκείνοι που ακτινοβολούν οι άγιοι της εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Η Λινέτ και ο Νέιθαν έζησαν και αντιμετώπισαν τον θάνατο εν Χριστώ, με πίστη, χαρά, αγάπη και ειρήνη και έδωσαν έτσι ένα αληθινά αξέχαστο παράδειγμα σε αμέτρητους ανθρώπους.

Κλείνω με ένα απόσπασμα από τη σελ. 30: «Όταν τελικά το σώμα της εναποτέθηκε στη γη… ο Νέιθαν χαιρετούσε με το «Χριστός ανέστη» όσους πλησίαζαν για να τον συλλυπηθούν. Πολλοί έλεγαν ότι ο Νέιθαν παρηγορούσε εμάς αντί να τον παρηγορούμε εμείς».

Ας είναι αιώνια η μνήμη όλων των ανθρώπων που πάλεψαν με τον καρκίνο. Μακάρι να τους συναντήσουμε στον παράδεισο ως αγίους και μάρτυρες.

Εδώ μπορείτε ν’ ακούσετε μια ραδιοφωνική παρουσίαση του βιβλίου: http://apantaortodoxias.blogspot.com/2011/06/h_15.html, ενώ εδώ να διαβάσετε την περιπέτεια μιας άλλης ορθόδοξης οικογένειας, που έχασε την οχτάχρονη κόρη της μετά από μάχη με τον καρκίνο και που το αντιμετώπισε κάπως διαφορετικά: http://o-nekros.blogspot.com/2011/08/8.html.

Θ. Ι. Ρηγινιώτης