Η κοινωνία με την καύση
των νεκρών προσυπογράφει το δικό της τέλος, τον μηδενισμό της. Μια
κοινωνία που δεν αντέχει τον άνθρωπο ούτε στην ασθένειά του, ούτε στην
αδυναμία του, ούτε στον θάνατό του, μια κοινωνία που καίει τους νεκρούς
της, μια κοινωνία που καταστρέφει και την ανάμνηση της ζωής και την
ενθύμηση των μελών της -αυτό είναι τα λείψανα- μια κοινωνία που κάνει
την αρχή του ανθρώπου τεχνητή και μηχανική και το τέλος του οριστικό και
αμετάκλητο, μια κοινωνία που αρνείται την πνοή του αιώνιου και
εγκλωβίζεται στην ασφυξία του εφήμερου, τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η
κοινωνία με τη ζωή; Ακόμη και οι άθεοι υπογράμμιζαν την ανάμνηση των
επίγειων θεών τους με ταριχεύσεις των σωμάτων τους (περίπτωση Λένιν) ή
όπου αυτό δεν ήταν δυνατόν με κατασκευές αγαλμάτων και ψεύτικων
ομοιωμάτων.
Κατόπιν τούτων, δεν είναι ότι δεν της
επιτρέπεται, αλλά η Εκκλησία αδυνατεί και αρνείται να δεχθεί μια απλά
χρηστική και καθόλου πειστική λύση ελάσσονος πρακτικής βαρύτητος και να
θυσιάσει το βίωμα του σεβασμού της στη θεϊκότητα του προσώπου του κάθε
ανθρώπου, πολλώ μάλλον του ανθρώπου που αυτή βάφτισε στη κολυμβήθρα της
τιμώντας ταυτόχρονα και την ψυχή και το σώμα του. Το μείζον δεν μπορεί
να υποταχθεί στο έλασσον. Είναι αδύνατον όποιος πιστεύει στην Εκκλησία
και αποδέχεται την πρόταση ζωής της, όποιος ζει την πραγματικότητα της
ψυχής, όποιος σέβεται τον άνθρωπο να μην τιμά και το σώμα. Το σώμα
χρήζει μεγαλύτερης τιμής και σεβασμού από την κοινωνία μετά θάνατον απ'
όση περιποίηση και προστασία δέχθηκε από τον ίδιο τον άνθρωπο κατά τη
διάρκεια της ζωής του.
***
Δείτε του ιδίου:
