Ανθολὀγιον 360: Μάρκος Μέσκος

 

Τί τὸ φίλιο καὶ τί τὸ ἀντίπαλο∙ τί γνωρίζεις καὶ τί δὲν γνωρίζεις∙ τί εἶναι Ποίηση καὶ τί δὲν εἶναι - πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ πάθους στὴ θνητὴ πορεία.

Μάρκος Μέσκος, Συνηγορία Ποιήσεως, ἐκδόσεις Κίχλη, Ἀθήνα 2015, σελ. 17.

Ο Β. Παπακωνσταντίνου τραγουδά Σεφέρη

https://www.youtube.com/watch?v=gD0Z6ubqW2s

Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Ανάμεσα Στα Κόκαλα

Μουσική: Νίκος Χιώτογλου

Ποίηση: Γιώργου Σεφέρη

Ανάμεσα στα κόκαλα 

μια μουσική:

περνάει την άμμο, 

περνάει τη θάλασσα.

  Ψηλά βουνά, δε μας ακούτε! 

Βοήθεια! Βοήθεια! 

Ψηλά βουνά θα λιώσουμε, 

νεκροί με τους νεκρούς! Ανάμεσα στα κόκαλα ήχος φλογέρας

ήχος τυμπάνου απόμακρος 

κι ένα ψιλό κουδούνισμα, 

περνάει τους κάμπους τους στεγνούς 

περνάει τη θάλασσα με τα δελφίνια. Ψηλά βουνά, δε μας ακούτε! 

Βοήθεια! Βοήθεια! 

Ψηλά βουνά θα λιώσουμε, 

νεκροί με τους νεκρούς!

Ανθολόγιον 324: Κωστής Παπαγιώργης

(...) Τα ποιήματα είναι σαν τον χορό - κάνουν ορατό το αόρατο και αόρατο το ορατό. (...)

Κωστής Παπαγιώργης, Τα βιβλία των άλλων - 1: Έλληνες συγγραφείς, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2020, σελ. 351.

Ποίηση μόνον εἶναι / Κεῖνο ποὺ ἀπομένει

Ποίηση μόνον εἶναι

Κεῖνο ποὺ ἀπομένει.

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Δυτικὰ τῆς λύπης

***

Παράδοξα σήμερον εἶδον τὰ ἔθνη πάντα ἐν πόλει Δαυΐδ, ὅτε τὸ Πνεῦμα κατῆλθε τὸ ἅγιον ἐν πυρίναις γλώσσαις, καθὼς ὁ θεηγόρος Λουκᾶς ἀπεφθέγξατο. Φησὶ γάρ· Συνηγμένων τῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐγένετο ἦχος καθάπερ φερομένης βιαίας πνοῆς, καὶ ἐπλήρωσε τὸν οἶκον, οὗ ἦσαν καθήμενοι, καὶ πάντες ἤρξαντο φθέγγεσθαι, ξένοις ῥήμασι, ξένοις δόγμασι, ξένοις διδάγμασι, τῆς ἁγίας Τριάδος.

Ανθολόγιον 276: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος

 

[...] στὶς κοινωνίες χωρὶς Θεὸ

Θεὸς εἶναι ἡ κοινωνία [...]

Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια, εκδόσεις Το Ροδακιό, Αθήνα 2022, σελ. 89.

Ανθολόγιον 275: Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος

[...] ἔφτασα στὰ ἔσχατα τοῦ ἑαυτοῦ μου

ἐδῶ ἀρχίζει ὅ,τι δὲν εἶμαι ἐγώ [...]

Νίκος Α. Παναγιωτόπουλος, Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια, εκδόσεις Το Ροδακιό, Αθήνα 2022, σελ. 254.

Βάλτερ Πούχνερ, Το βιβλίο των κειμένων

Βάλτερ Πούχνερ, Το βιβλίο των κειμένων: Πανδέκτης και συνέκδημος, εκδόσεις ΟΤΑΝ, Αθήνα 2021, ISBN : 978-618-5563-00-4.

Το βιβλίο των κειμένων ξεκινά από την θέση πως η γλώσσα της ποίησης, η γλώσσα της επιστήμης και η γλώσσα της φιλοσοφίας είναι βασικά ίδιες παρά τις διαφορετικές υφολογικές εκφάνσεις που μπορεί να έχουν. Ο τόμος, υπερβαίνοντας τα όποια ειδολογικά όρια, περιλαμβάνει ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, στοχασμό, μελέτη, πραγματεία, απόφθεγμα και άλλα, σ’ ένα υβριδικό καλειδοσκόπιο ποικίλων εκφάνσεων του λόγου, ζητώντας να φανερώσει την βαθύτερη συγγένεια όλων αυτών των διαφορετικών κατηγοριών, να αποδείξει  τη σχετικότητα και το διάτρητο των ειδολογικών περιχαρακώσεων, που χαρακτηρίζουν την λογοτεχνία και την γραμματολογία εν γένει.

***

Η καραντίνα είναι κατάσταση φυσιολογική. Εκτυλίσσεται δια βίου σε τετράγωνο χώρο. Συνήθως από ξύλο. Από την κούνια, στην κάσα, από το λίκνο στο κιβούρι, από τα γεννοφάσκια στα λαζαρώματα, από τα σπάργανα στο μνημούρι. Και το ταβάνι γίνεται πλάκα, πάντα μας έκρυβε τον ουρανό.

Στην απομόνωση κάτι περιμένεις. Να τερματιστεί αυτή η κατάσταση. Να επανέλθει η ομαλότητα της επικοινωνίας. Και δεν ξέρεις πως αυτός είναι ο κανόνας, η άγραφη συνθήκη στην πλάτη σου, που χρειάζονται δύο καθρέφτες να διαβάσεις. Και πάλι. Ή να να έχεις τον ειδικό, που διαβάζει όλες τις ωμοπλάτες και διαφεντεύει όλες τις γραφές. Μόνον όταν ξαπλώσεις τη σβήνει το στρώμα, τη σβήνει το χώμα. Ο ύπνος, ο μικρός σου θάνατος και η μεγάλη σου ελευθερία. 

[Βάλτερ Πούχνερ, «Καραντίνα»]

Βάλτερ Πούχνερ, Συνομιλίες στη χλόη

Βάλτερ Πούχνερ, Συνομιλίες στη χλόη, εκδόσεις ΟΤΑΝ, Αθήνα 2021, ISBN : 978-618-5563-01-1.

Η νέα ποιητική συλλογή του Βάλτερ Πούχνερ, έχει ως υπότιτλο «…εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως…» από τη νεκρώσιμη ακολουθία, κι αυτό γιατί τα ποιήματά της αναφέρονται στην μυστική, αδιάρρηκτη σχέση νεκρών και ζωντανών, έρωτα και φύσης. Η χλόη, ως κλίνη των ερωτευμένων, είναι ο κοινός τόπος όπου συναντώνται το χώμα των τεθνεώτων και η ανοιξιάτικη βλάστηση που γιορτάζει τη ζωή· οι νεκροί συμμετέχουν σε αυτό το πανηγύρι της ζωής που θεμελιώνει το μέλλον, και διατηρούν πάντα στον κύκλο του γίγνεσθαι την οργανική τους θέση.

***

Σε τόπο χλοερό συζητάμε

ήσυχα και ήρεμα για τη ζωή

μες στην αχλή του χρόνου που κύλησε

με το μακάριο ύφος των τεθνεώτων

πενθούμε τους ζώντες σε τύρβη και δίνη γεγονότων

μέσα στα αίματα που δεν στεγνώνουν

σαν τη μελάνη των ποιητών.

[Βάλτερ Πούχνερ, «Οι διάλογοι της χλόης»]

Βιβλιοπαρουσίαση: Βασίλης Ταβουλάρης, «Ο κατά φαντασίαν… ποιητής»

 

Βιβλιοπαρουσίαση 

Βασίλης Ταβουλάρης, «Ο κατά φαντασίαν… ποιητής» 

Γράφει ο Θ. Ι. Ρηγινιώτης 

Ένας νέος Ποιητής ανέτειλε στο λογοτεχνικό στερέωμα του τόπου μας. Ένας Ποιητής που ταξιδεύει μέσα στους δρόμους φυτεύοντας τους σπόρους της ψυχής του, για να φυτρώσουν άστρα. 

Ο Ποιητής αυτός ταξιδεύει μόνος, σαν ιππότης. Υψώνει σαν λάβαρο την καρδιά του και, κάτω από τη σκιά της, δίνει τις μάχες του. Συμμάχους, ακόλουθους ή ιπποκόμους δεν έχει – είναι μόνο εκείνος και η καρδιά του. Ο ίδιος αυτοτιτλοφορείται ως «κατά φαντασίαν ποιητής» και αυτός είναι ο τίτλος του πρώτου πονήματός του, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Λεξίτυπον» (Αθήνα, τηλ. 2103832117, www.lexitipon.gr). 

Ανάμεσα στους πολλούς λογοτέχνες του τόπου μας και στους ακόμη περισσότερους φίλους της λογοτεχνίας, πότε ενώνεται με όλους και πότε ξεχωρίζει απ’ όλους. 

Ένα δείγμα της φωνής του («Μπλε ματωμένο ρόδο»): 

«Ένα αποκύημα της φαντασίας, 

ήσουν εσύ, 

ω θεϊκό μου ρόδο, 

εσύ ήσουν εκείνο το μπλε ματωμένο μου ρόδο, 

που μέσα στο χρώμα των φιλήδονων ματιών σου, 

ένοιωθα να χάνομαι, 

ως άστρο μιας άλλης θλιμμένης εποχής. 

Κι αυτός ο θνητός, 

ο θνητός ο έρωτας μου, 

μέσα σε χαμένες πατρίδες τριγυρνούσε και έψαχνε να βρει καμένη γη, 

μια γη χωρίς ελπίδα, 

μίας απρόσωπης και χαρωπής και ευαίσθητης ψυχής. 

Και ζωγράφιζα με το άδειο μου κορμί, 

την δική σου μορφή ω μπλε ματωμένο μου ρόδο, 

πάνω σε ανεξίτηλο πάγο, με ένα φλόγιστρο καταπιεστικό. 

Και ένοιωθα πως η κάθε στιγμή που πέρναγε, 

την σάρκα ράγιζε και ναι, την έσπαζε, 

σαν δακρυσμένο μαντεμένιο γυαλί. 

Σπαθιά φωτιάς, 

στο δέρμα μπήγονταν, 

το πνεύμα ανάσταιναν και το διόριζαν πονηρό κριτή. 

Νύχτες διόρασης, 

κρυφής ενόρασης, 

ήταν το δικό σου το άχραντο φιλί, 

φιλί συμπάθειας μα και απέχθειας, 

φιλί απόλυτης ενοχής. 

Και το αεράκι, 

αυτό το γελαστό αεράκι, 

εκείνης της παράξενης μα και ιδιαίτερης βραδιάς, 

θυμάμαι έλουζε την δική σου χρυσοπελέκητη κι απαστράπτουσα μορφή». 

*** 

Η δεξαμενή που αρδεύει την ποίηση είναι η ψυχή. Και η πηγή, που τροφοδοτεί την ψυχή, είναι η ζωή. Αληθινός Ποιητής είναι εκείνος που έχει ζήσει. Μετατρέπει σε ποίηση τη ζωή του κι έτσι, ώς ένα βαθμό, μεταμορφώνει τις ζωές των άλλων σε ποιητικές ζωές. 

Η ποίηση είν’ ένα ποτάμι, που ποτίζει έναν κήπο με δέντρα. Εμείς είμαστε αυτά τα δέντρα. Και περιμένουμε το νερό του, για ν’ ανθίσουμε και να γίνουμε οπωροφόρα. 

Κάθε Ποιητής είναι ένας Προμηθέας, που πυρπολεί με φλόγες ελευθερίας τις ψυχές μας. Και αντροκαλιέται με τον αετό, πάνω στον Καύκασο της μοναξιάς του. Ένας «επαναστάτης της ζωής από μικρός», που «διεκδικεί την ευτυχία με τα τζίγκινά του ζάρια», «με όνειρο να κάνει τον κόσμο χιονισμένο λουλουδότοπο». 

Εσύ, αναγνώστη μου, γίνε ένας Ηρακλής· και λευτέρωσέ τον από τον Καύκασο, συμμεριζόμενος την αγωνία του. 

Εκείνος «απλώνει το χέρι και σου δίνει πατρίδα». Κι εσύ χορεύεις μαζί του, σε μιαν ερωτική αντιπαράθεση «τόσο όμορφη, σαν μελωδία ενός χαμένου τραγουδιού». Ενός τραγουδιού που νοηματοδοτεί τα σύμπαντα. 

Ας ετοιμαστούμε λοιπόν. Η αυλαία άνοιξε. Ας πάρουμε βαθιά ανάσα και ας εισέλθουμε στη φαντασία… του κατά φαντασίαν Ποιητή μας. 

Ρώτημα (ριζίτικο για την κρίση του κορωνοϊού)

"Άγιε Νικηφόρο μου, απού το Σηρικάρι"
Ο άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός (δια χειρός Ιωάννου Μοναχού)

Ρώτημα

(ριζίτικο για την κρίση του κορωνοϊού)

Αφιερώνεται στους γιατρούς και στο προσωπικό των νοσοκομείων 

και στους καλοπροαίρετους ερευνητές εμβολίων και θεραπείας

[Σκοπός: "Απού τα όρη έρχομαι"]

Δράκοντας εξεφύσηξε κι ούλη τη γης θα κάψει!
Κλειουν οι παπάδες τσ' εκκλησές, κλειουν τα σκολειά οι δασκάλοι...
Ποιος αντρειωμένος θα βρεθεί, χρυσό σπαθί να σάξει,
να τόνε καταστέσωμε;


Ποια χέρα τον αμόλαρε τον όφη το μεγάλο,
να πά' να τήνε κόψωμε, μην αμολάρει κι άλλο!

Μέσα κλειστείτε, χρισθιανοί, κι ό,τι κι ανέ μ-πιστέτε,
μη σάσε πιάσει το θεριό, κι αμοναχοί θα φταίτε!...

Άγιε Νικηφόρο μου, απού το Σηρικάρι,
παίξε του μια στην κεφαλή του δράκο, να κορδάρει!...

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Νικολάος Παπαδογιαννάκης, ΕΞΟΔΙΟΝ (Μνήμη Στυλιανού Χαρκιανάκη)

ΕΞΟΔΙΟΝ

(Μνήμη Στυλιανού Χαρκιανάκη)

Υπό Νικολάου Παπαδογιαννάκη,

Ομοτίμου Καθηγητού του Πανεπιστημίου Κρήτης,

Προέδρου της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Ρεθύμνης (Ι.Λ.Ε.Ρ.)

[πηγή]

Διάλεξη του Δ. Κοσμόπουλου: «Η επαναδιαπραγμάτευση των όρων: Η αναγκαιότητα επιστροφής στην ποίηση», την Τρίτη 13/2/2018 στην Αθήνα

Στο πλαίσιο των διαλέξεων, της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού «Παράδοση και εκσυγχρονισμός – Δίλημμα ή σύνθεση;» την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου στις 19.00 o ποιητής Δημήτρης Κοσμόπουλος θα πραγματοποιήσει διάλεξη με τίτλο: «Η επαναδιαπραγμάτευση των όρων: Η αναγκαιότητα επιστροφής στην ποίηση».

Είσοδος Ελεύθερη

Brian Patten, Άλλαξα τους αριθμούς στο ρολόι μου

Άλλαξα τους αριθμούς στο ρολόι μου,

και ίσως τώρα

κάτι άλλο αλλάξει.

Ίσως τώρα

να μη σηκωθείς 

στις 6 π.μ. ακριβώς

για να μαζέψεις τα πράγματα σου

και να φύγεις οριστικά.

Ίσως τώρα διαπιστώσεις

ότι είναι πολύ νωρίς να φύγεις,

ή πολύ αργά,

και μείνεις εδώ για πάντα.

 Brian Patten

Χάρης Βλαβιανός (επιμέλεια, εισαγωγή, ανθολόγηση, μετάφραση), Ανθολογία ερωτικής ποίησης: Κρατώ την καρδιά σου (την κρατώ μες στην καρδιά μου), εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013, ISBN 978-960-16-4910-8, σελ.47.

 

http://foymara.blogspot.gr/2013/05/brian-patten.html

Ἀθανάσιος Μουστάκης,Μία ποιητικὴ ἀναφορὰ στὴν ἔννοια τοῦ προσώπου

[ Πηγή: Athanasios Moustakis’ blog ]

Συχνὰ ἡ ποιητικὴ γραφίδα κατορθώνει νὰ προσεγγίσει, χάρη στὴν εὐαισθησία τοῦ ποιητῆ, σημαντικὰ θέματα ποὺ σὲ ἄλλη περίπτωση θὰ ἀπαιτοῦσαν πολλὲς πυκνογραμμένες σελίδες γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ τὸ ίδιο ἀποτέλεσμα.

Στὴ συλλογὴ ποιημάτων τοῦ Νικηφόρου Βρεττάκου μὲ τὸν τίτλο «Ἡλιακὸς Λύχνος», ἡ ὁποία ἐκδόθηκε τὸ 1984, ὑπάρχει τὸ ἀκόλουθο ποίημα μὲ τὸν τίτλο «Πρόσωπο μὲ Πρόσωπο»:

 Βλεπόμαστε πρόσωπο μὲ πρόσωπο,

Κύριε· τόσο εἶσαι κοντά μου.

Ὅταν ἀνοίγω τὸ παράθυρο ὅποια

ὥρα κι ἂν εἶναι, βλεπόμαστε.

Ἔχω τὰ μάτια μου κι ἔχεις κι ἐσὺ

ὅλου τοῦ γύρω μας κόσμου

τὰ μάτια. Τὰ λουλούδια μὲ βλέπουν.

Κάθε ποὺ ἀγκαλιάζω ἕναν

ἄνθρωπο, Κύριε, θαρρῶ

πὼς κρεμιέμαι ἀπὸ τὸ λαιμό σου.

 Σὲ αὐτὸ τὸ σύντομο κείμενο μποροῦμε, μέσα ἀπὸ μία διαφορετικὴ γλώσσα, νὰ διακρίνουμε ὅλα τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας τοῦ προσώπου:

1. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ σὲ κάθε πλήρη σχέση λειτουργεῖ τὸ μυστήριο τῶν ὀφθαλμῶν. Κοιτάζοντας τὸν ἄλλο στὰ μάτια βλέπουμε στὴν ψυχή του. Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ πρῶτος στίχος δηλώνει τὴν δυνατότητα τῆς ἄμεσης ἐπικοινωνίας ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ στὸ Θεό, ἡ ὁποία γίνεται ἀπρόσκοπτα καὶ φανερώνει τὴν ἐγγύτητα τῶν συμμετεχόντων σὲ αὐτή. Μέσο γι’ αὐτὴ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν προσευχή, ἡ ὁποία ἔχει τὸ χάρισμα νὰ καταργεῖ τὶς ἀποστάσεις καὶ νὰ ἑνώνει τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ Δημιουργό του.

2. Ὁ Θεὸς εἶναι διαθέσιμος σὲ κάθε στιγμὴ γιὰ νὰ δεχθεῖ τὴν προσευχή μας. Ὅποια ὥρα, κυριολεκτικὰ καὶ μεταφορικά, καὶ ἂν στραφοῦμε πρὸς Αὐτὸν τείνει εὐήκοον οὔς καὶ ἀποδέχεται τὸ αἴτημά μας γιὰ ἐπαφή, τὴν ἐπιθυμία μας νὰ τὸν γνωρίσουμε καλύτερα.

3. Ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸ Θεὸ περνᾶ μέσα ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸ συνάνθρωπο. Ἂν δὲν ἀγαπήσω τὸν ἀδελφό μου, εἶναι μάταιο νὰ ὑποστηρίζω ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεό μου. Ἡ ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων μὲ τὸ Θεὸ δηλώνεται, ἐφαρμόζεται στὸν καθημερινὸ ἀγώνα γιὰ ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων μὲ τὸν ἔτερο, τὸν ἀδελφό μου. Στὸν Παράδεισο διακόπηκε ἡ σχέση μὲ τὸ Θεό, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ μὲ τὸν ἑαυτό μας, τὸ συνάνθρωπο καὶ τὴν λοιπὴ κτίση. Ἀπὸ τὸ σημεῖο αὐτὸ καὶ ἔπειτα ὁ καθένας θέτει ὑπεράνω τὸν ἄλλων τὸν ἑαυτό του καὶ ἀπὸ τὴ διαστροφὴ αὐτὴ πηγάζουν τὰ προβλήματα.

4. Ἡ διαπίστωση τοῦ ποιητῆ ὅτι ἀκόμη καὶ τὰ λουλούδια τὸν βλέπουν δηλώνει τὴν ἀποκατάσταση τῶν διασπασμένων σχέσεων. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ ὁ φυσικὸς κόσμος παύει νὰ ἀποτελεῖ κίνδυνο καὶ ἀπειλή. Ἀντιστοίχως, ὁ ἄνθρωπος ποὺ βρίσκεται στὴν ὁδὸ τῆς θεώσεως, ἀντιμετωπίζει μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ τὸ φυσικὸ περιβάλλον. Στὴν ἐπανασύνδεση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ Θεὸ ἐντοπίζεται ἡ πλήρης καὶ ριζικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος τῆς καταστροφῆς τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ τὸ ἐπιτύχει μόνο ὅποιος γίνει «πρόσωπο», ὅποιος μάθει νὰ ἀγαπάει.

5. Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἀποτελεῖ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Κάθε φορὰ ποὺ ἐκδηλώνεται ἡ ἀγάπη μας πρὸς κάποιον συνάνθρωπό μας τὴν ἐκδηλώνουμε πρὸς τὸν Θεό μας. Ἡ σχέση αὐτὴ δὲν ἐξαντλεῖται σὲ μία εὐγενικὴ ἀνοχὴ πρὸς τὸν ἄλλο, ἀλλὰ ἑστιάζεται στὴν προσπάθεια νὰ ἀγαπήσουμε τὸν ἀδελφό μας ὅπως τὸν ἑαυτό μας.

 Ὅλα αὐτὰ τὰ σημαντικότατα δηλώνονται μὲ ἰδιαίτερα λιτό, ἄμεσο καὶ καθημερινὸ τρόπο ἀπὸ τὸ Νικηφόρο Βρεττάκο, ὁ ὁποῖος ἀξιοποιώντας τὸ ποιητικό του χάρισμα, λέει πολλὰ μὲ λίγα λόγια παρουσιάζοντας τὴν ἔννοια τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν ἕτερο σὲ ὅσο τὸ δυνατὸ περισσότερες διαστάσεις της.

Ἡ θεϊκὴ μορφὴ ποὺ ἀναδύεται ἀπὸ τὸ κείμενό του εἶναι ὁ προσωπικὸς Θεὸς τῆς ἀγάπης, ὅπως φανερώθηκε ἤδη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ὅπως κηρύχθηκε ἀπὸ τὸ Σαρκωμένο Λόγο, ὅπως ἀποκαλύπτεται μέσα ἀπὸ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καὶ γνωρίζεται στοὺς βίους τῶν ἁγίων τῆς πίστεώς μας.

Εἶναι ὁ Θεὸς ὁ ὁποῖος καλύπτει τὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου νὰ γνωρίσει καὶ νὰ ἀγαπήσει τὸν πλησίον, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ἡ κόλαση, ὁ ἐχθρός, ὁ ἀντίπαλος, ὅπως κατὰ καιροὺς ὑποστηρίζουν κάποιοι, ἀλλὰ ἡ δυνατότητα καὶ ἡ ἀφορμὴ τῆς σωτηρίας.

http://amoustakis.wordpress.com/2013/03/22/vrettakos_prosopo/

Η επικαιρότητα του Κ.Καρυωτάκη

https://www.youtube.com/watch?v=-K2a4IAxurs


ΚΙ ΑΝ ΕΣΒΗΣΕ ΣΑΝ ΙΣΚΙΟΣ-ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

Ποίηση: Κ.Καρυωτάκης
Δίσκος: Κι η αγάπη πάλι θα καλεί (2008)

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά

Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί

Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που `ζησα ζωή!

Ανθολόγιον 89: Συμεών Ιερομόναχος

Ἐπιθυμία
στὴ μοναξιὰ τὴν καρδιὰ
πῶς μεταβάλλεις;

20-10-93 Νύχτα στὸ Κελλί

Ἱερομονάχου Συμεών, Συμεών Μνήμα, εκδ. Άγρα, Αθήνα 1994

Βίντεο από την εκδήλωση-αφιέρωμα στον ποιητή Γιώργη Καράτζη (30-6-2011)

Μια ωραία βραδιά περάσαμε χτες στην εκδήλωση-αφιέρωμα στον ποιητή Γ.Καράτζη που οργάνωσε η Ένωση Φιλολόγων Νομού Ηρακλείου.

Ακολουθούν βίντεο (η ποιότητα είναι κακή, σημασία όμως έχει το περιεχόμενο).

Η ομιλία του ομότιμου καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών Μ.Ζ. Κοπιδάκη

Ο ποιητής στο βήμα


Οι μουσικοί παίζουνε μερακλήδικους σκοπούς

Πουλιά που μάθανε ψηλά στα νέφη να πετούνε
δε χαμηλώνουνε ποτέ ότι καιροί κι αν 'ρθουνε

Στο δίκιο γίνεται η ψυχή φωθιά κι αστροπελέκι
κι έρχουνται ώρες που μιλεί μόνο με το ντουφέκι

Άντρες λογιάζω δυνατούς κι αληθινά μεγάλους

κείνους που θυσιάζουνε τη ζήση ντως για τσ' άλλους

Για την ιδέα του κιανείς αξίζει να ποθαίνει

κι άσε είντα λένε οι δειλοί και οι προσκυνημένοι

Βοήθεια μας η Φανερωμένη Λευκάδος

Εικόνα από εδώ.

Σύναξη της Παναγίας της Φανερωμένης στην Λευκάδα (13 Ιουνίου)

Πηγή: saint.gr

Λίγα χιλιόμετρα έξω από τη Λευκάδα, σ’ ένα μαγευτικό τοπίο, πάνω σ’ ένα καταπράσινο λόφο, βρίσκεται κτισμένο το μοναστήρι της Παναγίας της Φανερωμένης.

Σύμφωνα με την παράδοση, στο μέρος αυτό παλαιότερα ήταν χτισμένος ο ναός της θεάς Αρτέμιδος, στον οποίο ο μαθητής του Αποστόλου Παύλου Ηρωδίωνας, γονατιστός, προσευχήθηκε με πίστη στο Θεό και το είδωλο της Αρτέμιδας έπεσε κάτω και έγινε θρύψαλα.

Στη θέση αυτή οι χριστιανοί έχτισαν ένα μικρό ναό αφιερωμένο στην Παναγία. Το 332 μ.Χ. ο τότε επίσκοπος Λευκάδος Αγάθαρχος και δύο πατέρες εγκαθίστανται στο ναό, τον επεκτείνουν και χτίζουν τα πρώτα κελιά θέτοντας έτσι τις βάσεις του μοναχισμού στο νησί. Μετα από λίγα χρόνια το Μοναστήρι καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαγιά, αλλά οι χριστιανοί της Λευκάδας το ξανάχτισαν. Μάλιστα παράγγειλαν την εικόνα της Παναγίας στην Κωνσταντινούπολη (5ος μ.Χ. αιώνας), στον αγιογράφο Κάλλιστο, πού ήταν ιερέας στην Αγιά Σοφιά. Εκείνος, ύστερα από προσευχή και νηστεία, άρχισε να ζωγραφίζει την εικόνα. Το σχέδιο της μορφής της Παναγίας αποκαλύφθηκε στον Κάλλιστο με θαυμαστό τρόπο. Ο αγιογράφος βρήκε από την ίδια την Παναγία σχεδιασμένη την εικόνα («αχειροποίητος») και ο ίδιος με όμορφα χρώματα την τελείωσε. Από το θαύμα αυτό ονομάστηκε η εικόνα «Φανερωμένη».

Στα χρόνια που ακολούθησαν το νησί θα γνωρίσει πολλούς κατακτητές και η Μονή θα δεχθεί αλλεπάλληλα χτυπήματα και καταστροφές. Το 1734 μ.Χ και ενώ το νησί είναι υπό Ενετική κυριαρχία, χτίζεται ο κεντρικός ναός στη σημερινή του μορφή. Ο ίδιος αυτός ναός θα καεί ολοκληρωτικά το 1886 μ.Χ. για να αρχίσει για μια ακόμη φορά η ανακατασκευή και ανακαίνιση του. Το τέμπλο κατασκευασμένο το 1887 μ.Χ. είναι έργο του Ευστράτιου Προσαλέντη ενώ οι εικόνες προστέθηκαν αργότερα, το 1919 μ.Χ., και φιλοτεχνήθηκαν από τους αδελφούς Χριστόδουλο και Θωμά Ζωγράφο. Η εικόνα της Παναγίας που υπάρχει σήμερα είναι αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας, φιλοτεχνημένο από τον Ιερομόναχο Βενιαμίν Κοντράκη στο Άγιο Όρος το 1887 μ.Χ.

Κατά την προ του 1887 μ.Χ. παράδοση, η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου της Φανερωμένης τελούταν το Σάββατο του Ακαθίστου ενώ στις μέρες μας τελείται τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος.

Ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη

Η ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ

Χαμογελά η ανατολή και ροδοκοκκινίζει
ολίγο ολίγο η καταχνιά, που τα βουνά στολίζει.
Λαλεί τ΄ ορνίθι της αυγής, το πρόβατο βελάζει.
Ξυπνούν στα πλάγια οι πέρδικες, η μια την άλλη κράζει.

Ξυπνά κι ο γέρο γούμενος, τον όρθρο του σημαίνει
και μουρμουρίζοντας σιγά, στην εκκλησιά πηγαίνει,
την άγια εικόνα της Κυράς σκυφτά να προσκυνήσει.

Κι εκεί που ετέντων ο παπάς τα χείλη να φιλήσει
του κάστηκε πως έλειπε - παράδοξη ιστορία -
απ΄ το θρονί της το χρυσό η Δέσποινα Μαρία…

Ετρόμαξ΄ ο καλόγερος… Στην πλάκα γονατίζει,
χτυπά το μέτωπο στη γη, παρακαλεί, δακρύζει....
Με μιας αστράφτ΄ η εκκλησιά κι αισθάνεται ένα χέρι
όπου τον ανασήκωνε… Μοσχοβολάει τ΄ αγέρι…

Τα μάτια του άνοιξ΄ ο παπας… Στο κατασπρο του γενι
το δακρυ του εσταζε βροχη.. Κυττάζει… καθισμένη
στο θρόνο βλέπει την Κυρά, που του χαμογελούσε
και το Παιδί, που εχαίρετο και που τον ευλογούσε.

- Σε ποιο καλύβι αγνώριστο, σε ποια καρδιά θλιμμένη
να πέρασες τη νύχτα Σου, Κυρά Φανερωμένη;
Ποιό μαραμένο λούλουδο η χάρη Σου, Κυρούλα,
κρυφά ν΄ ανάστησε, σαν ουρανού δροσούλα;

Ποίημα του Νικ. Καρύδη

ΚΥΡΑ - ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ

Κυρά Φανερωμένη μου, του Λευκαδίτη σκέπη,
χαρά στον που σε προσκυνά, χαρά στον που σε βλέπει.
Σεμνή Παρθένο να κρατάς στ’ απέριττο Θρονί σου
τον Γιόκα σου τον ακριβό και τον Μονογενή σου.

Κι από τα πεύκα γύρωθε κι από τον κάμπο κάτω
κι απ’ του Ιονίου την πνοή που γέμει αφρό δροσάτο.
Κι από τα θάμνα, τα στρουθιά και τα άγρια λουλούδια
μύρα, ψαλμούς, λιβανωτό σου στέλνουν τα αγγελούδια.

Κάμε, Κυρά μου, του φτωχού τον μόχθο ευλογία,
του ανήμπορου τον πυρετό καν’ τον δροσιά αγία.
Της μάνας τον παραδαρμό που `χει παιδί στα ξένα
κάν’ τον τραγούδι και χορό με κορυφαία εσένα.

Βλόγα, Κυρά μου, του φτωχού το λάδι και το αμπέλι
ως σ’ ευλογούν ακοίμητοι οι δυό σου οι Αγγέλοι.
Κι ως στέκονται ο ένας ζερβά κι ο άλλος στα δεξιά σου,
στέλνε μας θεία μηνύματα και σώζε τα παιδιά σου.

Φανέρωνέ μας, Δέσποινα, την κρύφια τη βουλή σου,
διώξ’ το κακό κι αγκάλιασε το όμορφο το νησί σου.
Ως αγκαλιάζει με στοργή τα τέκνα της η μάνα,
ως αγκαλιάζει την ψυχή του δειλινού η καμπάνα.

Κι αξίωσέ μας αν ποτέ στα ξένα κοιμηθούμε
στο χώμα της δικής σου γης ανάπαυση να βρούμε.
Κυρά Φανερωμένη μου, της πίστης μου λαμπάδα,
Κυρά μου και Βασίλισσα, βοήθα την Λευκάδα.


Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ΄.
Ποίημα Δανιήλ ἐπισκόπου Βονίτζης (+1852), Πρωτεύοντος ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ τῆς Πεφανερωμένης
Ἐν τῇ Μονῇ σου Παρθένε πόθῳ προστρέχοντες καί προσκυνοῦντες τήν θαυμαστήν σου Εἰκόνα, μετ'εὐλαβείας ἀντλοῦμεν τάς χάριτας· καί δι'αὐτῆς ἔκ τε σεισμοῦ, λιμοῦ, λοιμοῦ, αὐχμοῦ καί νόσων, ταῖς πρεσβείαις σου σωζόμεθα.

Μεγαλυνάριον
Ῥῦσαι ὀλεθρίου Κόρη σεισμοῦ, καί πάσης ἀνάγκης, καί κινδύνων ἐπαγωγῆς, ταύτην σου τήν νῆσον, Ἁγνή Φανερωμένη, τῇ θείᾳ σου Εἰκόνι ἀεί προσπίπτουσαν.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Χαίροις ὁ χριστώνυμος ὁ λαός, τῆς νήσου Λευκάδος ἀσπαζόμενος εὐλαβῶς, τήν θείαν Εἰκόνα τῆς Πεφανερωμένης· ἀεί γάρ διασώζει ἡμᾶς ἡ ἄχραντος.

Πέθανε ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης

 Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο ποιητής, θεατρικός κριτικός και μεταφραστής Γιάννης Βαρβέρης, ο οποίος αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας τον τελευταίο καιρό, πέθανε από ανακοπή καρδιάς το βράδυ της Τετάρτης, σε ηλικία 56 ετών.

 

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Με του Goethe τη ματιά

Wer nicht dreitausend Jahren

Sich weiss Rechenschaft zu geben

Bleib im Dunkeln, umfahren,

Mag von Tag zu Tage leben

Goethe

***

Ὅποιος δὲν μπορεῖ λογαριασμὸ νὰ δώσει

γιὰ τὰ τελευταῖα τρεῖς χιλιάδες χρόνια

στὰ σκότη παραμένει δίχως πείρα

ζώντας τυφλά τὴ μιά μέρα μετὰ τὴν ἄλλη.

ἀπόδοση ἀπὸ τὸν Γ. Λυκιαρδόπουλο,

στό: Susan Sontag, Η γοητεία του φασισμού, Αθήνα 2010, εκδ. Ύψιλον/βιβλία, σελ.47 (προμετωπίδα στο δεύτερο δοκίμιο της S.Sontag).