Ἡ ἐπιστροφή τῆς ὕβρεως

πηγή: ΕΣΤΙΑ, 8/8/2024 

Του Μανώλη Κοττάκη

Ἦταν θέμα χρόνου νά συμβεῖ. Ὁ ἑλληνικός τουρισμός καί ἰδιαίτερα οἱ δημοφιλεῖς προορισμοί δέν περνοῦν αὐτό τό καλοκαίρι τίς καλύτερες μέρες τους, δέν γνωρίζουν τίς συνήθεις πιένες τους.

Ἡ πρώτη χρονιά μετά τήν ἄρση τῶν περιορισμῶν τοῦ κορωνοϊοῦ ὁδήγησε σέ μία βίαιη ἐκτίναξη τοῦ τουριστικοῦ ρεύματος, πού ἄν καί διατηρήθηκε τίς ἑπόμενες χρονιές, κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον, ἀποπροσανατόλισε τούς βασικούς παῖκτες καί τήν ἀγορά. Τούς προκάλεσε τίς αὐταπάτες τῆς μονιμότητας. Τούς δημιούργησε τήν ψευδαίσθηση τῆς ἀκτινοβολούσας Ἑλλάδος, ἡ ὁποία μπορεῖ νά τιμολογεῖ ὁτιδήποτε σέ ὁποιαδήποτε τιμή καί νά τό εἰσπράττει ἄνευ ἀντιρρήσεων, στό ὄνομα τῆς ὑπεροχῆς τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος ἀλλά καί τοῦ κάλλους της. Ἔτσι μέ μηδενική μνήμη καί χωρίς κανείς νά ἀναλογίζεται τί ἀκριβῶς ὑπέστη τό ἑλληνικό Brand τά προηγούμενα χρόνια τῆς χρεοκοπίας, κάποιοι ἐπιδόθηκαν ἐκ νέου σέ ἕνα ἀσύλληπτο κερδοσκοπικό παιχνίδι. Χωρίς ὅρια. Τό ὁποῖο ἁπλώθηκε σέ ὅλη τήν ἐπικράτεια καί συμπαρέσυρε ὁλόκληρη τήν δευτερογενῆ ἀγορά τῶν τουριστικῶν ὑπηρεσιῶν μέ αἰχμή τήν ἑστίαση καί τήν διασκέδαση.

Οἱ ἐπισκέπτες μας ὅμως δέν εἶναι ἰθαγενεῖς. Δέν μπορεῖς νά τούς πιάσεις κορόιδο γιά πολύ, προσφέροντας χαμηλές ὑπηρεσίες γιά ὑποβαθμισμένο προϊόν ἔναντι πανάκριβων ἀντιτίμων. Ἡ καρδιά τοῦ Αἰγαίου αὐτή τήν ἐποχή, ἡ Μύκονος καί ἡ Σαντορίνη, τά δύο ἐμβληματικά νησιά (χωρίς νά ὑπολείπονται καί τά ἄλλα) πληρώνουν τό κόστος τῆς ὕβρεως. Δωμάτια καί βίλλες πού μισθώνονταν πέρσι γιά €2.000, φέτος μισθώνονται γιά …€200. Μακαρονάδες πού πέρσι χρεώνοντο €77, φέτος ἔχουν ἐπιστρέψει σέ λογικές τιμές. Εἶναι μερικά παραδείγματα. Ὡστόσο, τό «νταβατζιλίκι» φαίνεται ὅτι ἔχει δεχθεῖ ἕνα κύριο χτύπημα.

Καί τό ἑπόμενο χτύπημα πού θά δοθεῖ στά ἑπόμενα χρόνια ὑποθέτουμε θά εἶναι στήν φούσκα τῆς ἀγορᾶς ἀκινήτων τά ὁποῖα βγαίνουν σέ πλειστηριασμό μέ ἀσύλληπτα ποσά, πολλές φορές ἀπό πραγματικούς ἐνδιαφερομένους ἀλλά καί μερικές φορές ἀπό κάποιους γιά τούς ὁποίους ὑπάρχουν φρικτές ὑποψίες, ὅτι κάνουν ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Πού μπορεῖ νά εἶναι καί βρώμικο πολιτικό χρῆμα.

Ἡ ὕβρις, πάντως, εἶναι ἀκόμα ἐδῶ. Καί ὅσο τά ἑλληνικά νησιά πού ἀποτελοῦν τά διαμάντια τοῦ στέμματος διοικοῦνται ἀπό λογικές ὑπερκέρδους, καταστροφῆς τοῦ περιβάλλοντος, καταστρατηγήσεως τῶν πολεοδομικῶν σχεδίων, ἀλλοιώσεως τῆς ταυτότητάς τους καί παραδόσεως τῶν φυσικῶν τους πόρων στούς νεοπλούσιους ξιπασμένους πού «δημεύουν» τό νερό τῶν πολλῶν γιά τίς βίλλες τους καί τίς πισίνες τους, τόσο θά συνεχίζεται ὁ κατήφορος.

Τήν ὕβρη τήν πληρώσαμε μία φορά πολύ ἀκριβά μέ χρεοκοπία καί μέ λιτότητα διαρκείας. Δεύτερη ὕβρη δέν ἀντέχουμε. Ὅσο εἶναι καιρός, πρέπει νά προσγειωθοῦμε στό ἔδαφος. Στήν βάση ἑνός ἐθνικοῦ σχεδίου, τό ὁποῖο ἔχει τεράστια εὐθύνη νά χαράξει τό κράτος καί τό ἁρμόδιο ὑπουργεῖο. Ὁ ἀνταγωνισμός γύρω μας εἶναι σκληρός καί θά γνωρίσουμε ἧττες στό μέλλον, ἀκόμα καί ἀπό ’κεῖ πού δέν τό περιμένουμε. Ἀπό γειτονικές χῶρες τοῦ τέως ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ τίς ὁποῖες τά τελευταῖα 30 χρόνια χλευάζαμε. Στόν σημερινό κόσμο κανείς δέν πρέπει νά ὑποτιμᾶ κανέναν. Εἶναι ὥρα νά συνέλθουμε, ὅσο εἶναι καιρός.

Παπαδιαμάντης λίαν ἐπίκαιρος κατά τῆς ματαιοδοξίας τοῦ νεοπλουτισμοῦ

πηγή: ΕΣΤΙΑ,8/8/2024

«Κάθε παρόν χάνει τήν σημασία του ἀπό τήν διαρκῆ προσδοκία τοῦ μέλλοντος – Καί στραγγίζει πρίν κἄν γεμίσει – Ἐξαντλούμαστε στήν ἀναζήτηση τοῦ μελλοντικοῦ “ἐπί πλέον” χάνοντας τήν ἀπόλαυση τοῦ τωρινοῦ ὑπαρκτοῦ – Τό νέο θάβεται πρίν προλάβει νά στεριώσει ἀπό τό ἑπόμενο καινούργιο – Νά ξυπνήσουμε ἀπό τόν λήθαργο τῆς ματαιοδοξίας, μέ ἁπλότητα καί λιτότητα»

(Ἡ «Ἑστία» βρίσκει ἐξαιρετικῶς ἐνδιαφέρουσα, πλήρη νοημάτων, τήν ὁμιλία τῆς δημοσιογράφου Μπήλιως Τσουκαλᾶ μέ τίτλο «Γιατί ἔχουμε ἀνάγκη τόν Παπαδιαμάντη σήμερα», ἡ ὁποία ἔγινε στό πλαίσιο τῆς παρουσιάσεως τοῦ βιβλίου τοῦ Γιώργου Πίττα «Καί ἔφαγον πάντες καί ηὐφράνθησαν-ἡ γαστρονομία τῆς Σκιάθου μέ τό βλέμμα τοῦ Παπαδιαμάντη» (ἐκδόσεις «Ἁρμός»). Γι’ αὐτό καί δημοσιεύουμε σήμερα ἐκτενές ἀπόσπασμά της. Τό Θέρος προσφέρεται ἄλλως τε γιά ἀναστοχασμό)

«Γιατί ἔχουμε ἀνάγκη τόν Παπαδιαμάντη σήμερα»

Τῆς Μπήλιως Τσουκαλᾶ

Ἡ χαρά καί ἡ ἀπόλαυση τῶν κοινῶν γευμάτων μιᾶς ἀνοικτῆς ὁμήγυρης στήν ὕπαιθρο ἀποκτᾶ ἄλλες διαστάσεις ἐλευθερίας καί ἴσως σέ συμβολική διάσταση παραπέμπει στήν ἀνάμνηση τῶν πρώτων γευμάτων τῶν ἀρχέγονων κοινοτήτων. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι τά γεύματα αὐτά ἐμπεριέχουν χαρά καί γέλιο, γιατί διαχρονικά ἡ πράξη τοῦ φαγητοῦ καί ὁ ἀγῶνας γιά τήν ἱκανοποίηση τῆς πείνας παραπέμπουν πάλι συμβολικά στόν θρίαμβο τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου.

Τό βιβλίο μας κάνει λοιπόν τήν γνωριμία τῆς Σκιάθου ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, ἀλλά ταυτόχρονα μᾶς ἀνοίγει διάπλατα τήν πόρτα σέ ἕνα σύμπαν, τό Παπαδιαμαντικό σύμπαν, ὅπου οἱ ἄνθρωποι, παρ’ ὅλο πού ζοῦν μέσα στήν ἀνέχεια καί τή στέρηση, ἀπολαμβάνουν τά ἀγαθά πού τούς προσφέρει ἡ φύση τοῦ νησιοῦ τους, γλεντοῦν, τό ρίχνουν ἔξω, ἔχουν τή σοφία νά μή στεροῦνται τή χαρά. Πῶς γίνεται; Καί πῶς μποροῦμε νά διδαχτοῦμε κάτι ἀπό αὐτό;

Ἐμεῖς, σήμερα, ζοῦμε μέσα σέ ἕναν κόσμο πού ἔχει ἀναδείξει τό χρῆμα σέ ὑπέρτατο θεό, καί σέ μιά ἐποχή ὅπου ἡ συσσώρευση πλούτου εἶναι τό ἅπαν καί τό μοναδικό πού θεωρεῖται ὅτι προσδίδει ἀξία στόν ἄνθρωπο. Καί ἔρχεται ὁ Παπαδιαμαντικός λόγος νά μᾶς ξυπνήσει ἀπό τόν λήθαργο τῆς ματαιοδοξίας. Νά μᾶς κάνει νά ἀναρωτηθοῦμε τά αὐτονόητα: Πῶς θά μπορέσει ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη νά ἀγκαλιάσει τή χαρά τῆς συνύπαρξης μέ τόν Ἄλλον, νά ἀφεθεῖ σέ μιά συμβίωση παραμερίζοντας ἰδιοτέλεια ἤ συμφέρον, νά ἐκτιμήσει τήν ἐλευθερία τοῦ νά ζεῖς ἀπολαμβάνοντας αὐτά πού ἔχεις, ὅσα κι ἄν εἶναι αὐτά, δίνοντας ἔμφαση στά τόσο οὐσιαστικά πού σοῦ δίνει ἡ ζωή.

Σίγουρα θά ἀναρωτιέται κανείς τί εἶναι αὐτό πού μποροῦμε νά βροῦμε στή σημερινή ἐποχή καί νά μᾶς ἀγγίξει στό έργο τοῦ μεγάλου Σκιαθίτη. Ὅπως γράφει καί ὁ Πίττας στήν ἀρχή τοῦ βιβλίου του, «ἴσως εἶναι αὐτή ἡ φλογίτσα πού σιγοκαίει μέσα μας, μιά ἐλπίδα πού θά μᾶς βγάλει ἀπό τά ἀδιέξοδα τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας μας. Μιᾶς ἀλαζονικῆς κοινωνίας ὅπου τά πάντα μᾶς κατευθύνουν πρός τό συμφέρον, τόν καταναλωτισμό, τή δόξα, τήν ἐπίδειξη, τήν ἐξουσία. Τή σύγχρονη ζωή τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ καί τῆς μεζούρας, τοῦ ἔχειν καί τοῦ φαίνεσθαι. Τή ζωή πού πασχίζουμε νά γεμίσουμε μέ ἀγαθά, μέ ἀποτέλεσμα νά μή μᾶς μένει χρόνος νά γνωρίσουμε καί νά ἀγαπήσουμε τόν ἑαυτό μας καί νά δώσουμε νόημα στήν ὕπαρξή μας. Ἐξαντλούμαστε στή χωρίς σταματημό ἀναζήτηση τοῦ μελλοντικοῦ “ἐπί πλέον”, χάνοντας τήν ἀπόλαυση τοῦ τωρινοῦ ὑπαρκτοῦ. Κι ἔτσι, κάθε παρόν χάνει τή σημασία του ἀπό τή διαρκῆ προσδοκία τοῦ μέλλοντος καί “στραγγίζει πρίν κἄν γεμίσει”. Κι ὅταν ἡ ζωή κάθε καινούργιου μετρᾶ λίγες μέρες, μέχρι τήν ἐμφάνιση τοῦ ἑπόμενου καινούργιου, ὅταν κάθε νέο θάβεται πρίν προλάβει νά στεριώσει, χωρίς νά προλάβουμε νά γονιμοποιήσουμε τίς δημιουργικές του δυνατότητες».

Νά γιατί ἔχουμε ἀνάγκη τόν Παπαδιαμάντη σήμερα. Ὁ ἤρεμος καί βαθύτατα παρηγορητικός του λόγος λειτουργεῖ ὡς ψυχικό ἀντίβαρο ἀπέναντι σ’ ἕναν κόσμο πού δέν ἔχει στό λεξιλόγιό του ἔννοιες ὅπως ἀλληλεγγύη, συντροφικότητα, φιλαλληλία, γενναιοδωρία, ἀνιδιοτέλεια. Διαβάζοντας τά διηγήματά του συνειδητοποιοῦμε τήν πορεία τοῦ σύγχρονου δυτικοῦ ἀνθρώπου, πού ἔχοντας πάρει τόν μονόδρομο τῆς λογικῆς καί τῆς ἀνάλυσης, κατακερμάτισε τή γνώση τοῦ κόσμου σέ ἐπί μέρους γνώσεις, σέ ὀρθολογικές ἑρμηνεῖες καί σέ ὠφελιμιστικές στρατηγικές, ἐξοστρακίζοντας ἀπό τή ζωή του τήν τυχαιότητα, τόν ποιητικό ρεαλισμό, τήν ὑπερβατικότητα, τήν πίστη, τή μεταφυσική.

Τί σπουδαῖο δῶρο μᾶς κάνει ὁ μέγας Σκιαθίτης! Μᾶς δείχνει τόν δρόμο γιά νά ἀναστοχαστοῦμε τή ζωή μας, νά νοιώσουμε πόσο ἐγκλωβισμένοι εἴμαστε σέ πράγματα ἀνούσια, ἄχρηστα, ἄνοστα, πού δέν ἀφήνουν στό διάβα τους παρά μιά γεύση ἄσκοπου χρόνου, ματαιότητας καί ξοδεμένης ἐνέργειας.

Ὁ Παπαδιαμάντης ἀναγόρευσε τήν ἁπλότητα καί τή λιτότητα σάν στάση ζωῆς. Μέσα στόν ἀσκητισμό καί τή φτώχεια ἄρδευε τίς τεράστιες πνευματικές δυνάμεις γιά νά φτιάξει τά ἀριστουργήματά του. Ἦταν εὐτυχής ἀπολαμβάνοντας τό δῶρο τῆς ζωῆς, ἔτσι ὅπως τή βίωνε στήν οὐσία τῆς πνευματικότητας πού τῆς προσέδιδε. Ἔζησε ἀσκητικά καί ταπεινά σάν μοναχός, ἀρνιόταν κάθε ἐπίδειξη, δέν τόν ἐνδιέφερε νά δείξει σέ κανέναν τίποτα, ἔφτασε νά ἀπαρνηθεῖ τήν ἀρχοντική καταγωγή τῆς μητέρας του, τό γένος Μωραΐτη, μιᾶς ἀρχοντικῆς οἰκογένειας ἀπό τόν Μυστρᾶ, πού ἐγκαταστάθηκε στή Σκιάθο πρός τό τέλος τοῦ 18ου αἰῶνα.

Μακριά ἀπό τούς λογίους, τούς δημοσιογράφους καί τήν κοινωνία τῆς ἐποχῆς του, ἔζησε στά γραφικά ξωκκλησάκια, κοντά στούς ἁπλούς κι ἀδιάφθορους ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ, μέσα στή φύση, στή μοναξιά καί τή σιωπή, στήν ψυχική καί πνευματική ἀπομόνωση, τίς στιγμές ἐκεῖνες πού θά ἀποτυπώσει ἀργότερα στά 175 διηγήματά του, ἀγγίζοντας μέ ἕναν μοναδικό τρόπο τήν οὐσία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Τό καλό καί τό κακό γιά τό ὁποῖο εἶναι ἱκανός ὁ ἄνθρωπος, τό πιό θαυμαστό, ἀλλά καί τό πιό εἰδεχθές, πού κρύβει ὁ καθένας μας μέσα του.

Ὁ Παπαδιαμάντης, μέσα στήν ἀσκητική, λιτή καί μακριά ἀπό κάθε κοσμική ἀναζήτηση ζωή του, εἶχε ἕναν ἔμφυτο καί βαθύ σεβασμό γιά τήν ἀξία τῆς ζωῆς, αὐτῆς καθ’ αὑτῆς. Γιά τό μεγαλεῖο τῆς ὕπαρξης, ἐκεῖ πού τό ἀχανές σύμπαν συναντᾶ τόν μικροσκοπικό ἄνθρωπο, δίνοντάς του μιά οἰκουμενική ἀξία μέσα στή μικρότητα καί τήν ἀσημαντότητά του.

Τό βλέμμα του στέκεται μέ καταπληκτική διορατικότητα, ἐνσυναίσθηση καί τρυφεράδα, συχνά μέ χιοῦμορ (ναί, ναί, εἶχε καί χιοῦμορ ὁ Παπαδιαμάντης!), ἀλλά καί μέ ὀξύ κριτικό πνεῦμα καί ἀπαράμιλλη δεινότητα δημοσιογραφικῆς καταγραφῆς, σέ ὅσα συμβαίνουν γύρω του, καί σάν περισκόπιο τά ἐντοπίζει καί τά μεταφέρει στά διηγήματά του μέ ἐνάργεια πού κρύβει ὅμως βαθύτατη γνώση. Μέ μία ἀκρίβεια μοναδική, περιγράφει τά τοπία τῆς Σκιάθου, τίς ρεματιές, τά ρυάκια, τίς βρύσες, τίς τοποθεσίες μέ τά τοπωνύμιά τους, τή χλωρίδα, τήν πανίδα, τίς καλλιέργειες, τίς ἀγροτικές ἐργασίες, τά ψαρέματα, τά προϊόντα καί τά ἐδέσματα τοῦ νησιοῦ.

Γίνεται ἔτσι ταυτόχρονα χρονογράφος, λαογράφος καί ἠθογράφος τῆς ἐποχῆς του!

Ὅπως βλέπουμε στά σχετικά ἀποσπάσματα τῶν διηγημάτων του, πού ὑπάρχουν στά 30 κεφάλαια τοῦ βιβλίου τοῦ Γιώργου Πίττα, ὁ Παπαδιαμάντης γνωρίζει ἐξ ἴσου καλά τήν τέχνη τοῦ καραβομαραγκοῦ, κάνοντας λεπτομερέστατες περιγραφές τῆς μαστοριάς του καί τῶν ἐργαλείων του στούς ταρσανάδες τοῦ νησιοῦ, ἀπαριθμεῖ δεκάδες φυτά, βότανα καί δέντρα τῆς σκιαθίτικης φύσης, παρουσιάζει τρόπους καλλιεργειῶν καί ποτισμάτων, περιγράφει τήν παρασκευή σκιαθίτικων ἐδεσμάτων, ἐνῷ ἐκπληκτικῆς ὀμορφιᾶς εἶναι οἱ περιγραφές του ἀπό τσιμπούσια καί γλέντια στήν ὕπαιθρο, στίς ταβέρνες καί στά καφενεῖα.

Γράφει σχετικά ὁ Ζήσιμος Λορεντζᾶτος: «Ὁ Παπαδιαμάντης στό τιμόνι ξέρει τή γλῶσσα τοῦ τιμονιέρη, στή γέννα ξέρει τή γλῶσσα τῆς μαμῆς, στό ξόδι τή γλῶσσα τῆς μοιρολογήτρας, στό παιχνίδι τή γλῶσσα τῶν παιδιῶν, ὅλες τίς γλῶσσες αὐτές μιλημένες ἀπό πρῶτο χέρι καλύτερα ἀπό τόν τιμονιέρη, τή μαμῆ, τή μοιρολογήτρα, τά παιδιά, καί ὅλες φορεμένες πάντα τή δική του ἀπαρομοίαστη γλῶσσα πού δέν παραγνωρίζεται μέ τίποτα καί τήν ξεχωρίζεις ἀπό μακριά, σά μιά πολιτεία πού “οὐ δύναται κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη”».

Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, γιά τόν ὁποῖον ὁ Μίλαν Κούντερα ἔγραψε πώς εἶναι ὁ σημαντικώτερος Ἕλληνας πεζογράφος, «δανείζεται» τό φυσικό περιβάλλον τοῦ νησιοῦ του, ψυχογραφῶντας τούς ἁπλούς, ταπεινούς ἀλλά καί ταλαιπωρημένους ἀπό τίς στερήσεις καί τά πάθη τους ἀνθρώπους, καί κάνει τόν μικρόν αὐτόν τόπον μέγαν, ἀποθησαυρίζοντας τόν παράξενο τρόπο ζωῆς τῶν Ἑλλήνων, τό κλειδί τῆς ἐθνικῆς μας ἰδιαιτερότητας.

Ὡστόσο, ὅπως ἐμφατικά σημειώνει ὁ Πίττας, τό ἔργο τοῦ Παπαδιαμάντη δέν μπορεῖς νά τό προσεγγίσεις ἀνέμελα, ἀντιμετωπίζοντάς το λογοτεχνικά, αἰσθητικά ἤ ἠθογραφικά, ὅπως ἕνα ὁποιοδήποτε ἄλλο λογοτεχνικό κείμενο. Γιά νά μπεῖς στόν «κόσμο τοῦ Παπαδιαμάντη» ἀπαιτεῖται νά προετοιμαστειῖς καταλλήλως, γιά παράδειγμα ὅπως εἰσέρχεται κανείς σ’ ἕνα ξωκκλήσι τοῦ Αἰγαίου, μέ ταπεινότητα καί εὐλάβεια. Εἶναι χαρακτηριστικά τά λόγια τοῦ Ἠλία Παπαδημητρακόπουλου: «Ἡ εἴσοδος στόν κόσμο τοῦ Παπαδιαμάντη ἀπαιτεῖ καί μιά ψυχική προετοιμασία, κάποιο εἶδος νηστείας καί προσευχῆς. Εἶναι ἕνας κόσμος πού ἐκ προοιμίου ἀποκλείει κάθε μορφή ἀλαζονείας: ὁ ἀναγνώστης εἰσέρχεται χάριν ταπεινώσεως…».

Ὁ Παπαδιαμάντης τελικά μέ τό έργο του καταφέρνει (ὅπως σχολιάζει ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης στό δοκίμιό του «Ἡ μαγεία τοῦ Παπαδιαμάντη») νά μετατρέψει τήν πεζή καί ἄχαρη καθημερινότητα, τήν ταπεινή ζωή καί τό ἦθος τῶν κατοίκων τῆς Σκιάθου σέ ποίηση, αἰσθητικό καί πνευματικό γεγονός πανανθρώπινης ἀξίας, μέ ἀποτέλεσμα χάρη σ’ αὐτόν «τὰ ἑξήντα περίπου τετραγωνικὰ χιλιόμετρα τοῦ νησιοῦ του μὲ τὶς τρεῖς χιλιάδες ψυχὲς νὰ ἀποκτήσουν τὴ σημασία ὁλόκληρης ἠπείρου» καί ἔτσι μέ τόν τρόπο αὐτόν ἀπό παντογνώστης τῆς ἐντοπιότητας νά κερδίσει μιά ξεχωριστή θέση στό βάθρο τῆς οἰκουμενικότητας.

Γι’ αὐτό, ἄς κρατήσουμε σάν προσευχή τήν προτροπή τοῦ Ὀδυσσέα Ἐλύτη: «Ὅπου καὶ νὰ σᾶς βρίσκει τὸ κακό, ἀδελφοί, ὅπου καὶ νὰ θολώνει ὁ νοῦς σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμὸ καὶ μνημονεύετε Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη».

Ὄχι «Καλές γιορτές», ἀλλά «Καλά Χριστούγεννα»!

 πηγή: ΕΣΤΙΑ

Τοῦ Δημήτρη Καπράνου

Τί θά πεῖ, ἀλήθεια, «Καλές Γιορτές»; Καταργοῦμε τήν παραδοσιακή εὐχή «Καλά Χριστούγεννα»; Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι δέν πρόκειται γιά ντιρεκτίβα, ἀλλά γιά κάποιον μοντερνισμό, πού θά περάσει.

Φαίνεται ὅτι καί ἡ Εὐρώπη ἀρχίζει νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι πρέπει νά στραφεῖ στίς παραδόσεις καί τίς ἀρχές ἐπί τῶν ὁποίων κτίσθηκε τό δυτικό οἰκοδόμημα. Δηλαδή στόν Χριστιανισμό, ὁ ὁποῖος, παρά τά λάθη ἐκείνων πού τόν ἐμπορεύθηκαν καί ἐκείνων πού ἐξακολουθοῦν νά τόν θεωροῦν «μέσον», παραμένει ἡ δυνατή καί ἀκλόνητη βάση τοῦ πολιτισμοῦ μας. Τώρα θά πεῖτε ὅτι στήν ἐποχή τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης, στήν ἐποχή τῆς κατακτήσεως τοῦ Διαστήματος καί τῶν ἁλμάτων πού πραγματοποιοῦν οἱ Ἐπιστῆμες, μπορεῖς νά μιλᾶς γιά τό βρέφος πού ζεσταινόταν μέ τά χνῶτα τῶν ζώων, γιά τήν ἀειπάρθενο Μαρία καί τά λοιπά, πού συνοδεύουν αὐτό τό πανέμορφο παραμύθι; Δύσκολο τό βλέπω. Ἀλλά ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι μόνον Ἱστορία. Εἶναι κοσμοθεωρία, τρόπος ζωῆς, τρόπος ἐπικοινωνίας, καταφυγή, παρηγοριά, ἀνάγκη. Ὅπως τό πάρει κανείς.

Ἀλλά πῶς νά ἀρνηθεῖς τό μεγαλεῖο καί συγχρόνως τήν ταπεινότητα τοῦ νοήματος τῶν Χριστουγέννων; Τό «παραμύθι», πού τό μαθαίναμε παιδιά, μέ τό «Θεῖον βρέφος» καί μέ τά σχολικά τραγούδια, μποροῦσε νά ἐνσταλάξει στίς παιδικές μας ψυχές τρυφερότητα καί γαλήνη.

Μπορεῖ νά μήν εἴχαμε τίς σημερινές ἀνέσεις, μπορεῖ νά μήν εἴχαμε τίς σημερινές προσλαμβάνουσες, ἀλλά ὑπῆρχε πάντα ἡ ἐλπίδα ὅτι «αὔριο θά εἶναι ὅλα καλύτερα», ἐκεῖνο, δηλαδή, πού λείπει ἀπό τήν σημερινή ἐποχή τῆς –δήθεν– ἀφθονίας.

Θυμᾶμαι ἀκόμη τά ξημερώματα τῶν Χριστουγέννων, πού ξεκινοῦσε ἀπό τό σπίτι μας ἡ πομπή γιά τόν ὄρθρο. Πέντε τό πρωί, σκοτάδι ἀκόμη, οἱ γονεῖς μπροστά καί πίσω τά πέντε παιδιά, προχωρούσαμε πρός τόν ναό. Καί ὁ χωμάτινος δρόμος γέμιζε ἀπό οἰκογένειες, πού ἀκολουθοῦσαν τήν ἴδια πορεία.

Καί τό πρωί, πού εἶχε πλέον φέξει γιά τά καλά καί παίρναμε καί τό ἀντίδωρο ἀπό τά χέρια τοῦ ἱερέως, ἐπιστρέφαμε σπίτι, ὅπου μᾶς περίμενε ἡ ζεστή σούπα, ἀπό τήν γαλοπούλα, ἡ ὁποία στήν συνέχεια θά ἔμπαινε στόν φοῦρνο γιά τό μεσημέρι.

Ἁπλά πράγματα, πού σήμερα μοιάζουν πολύ παλιά, καθώς ἡ ἱεροτελεστία τῶν ἡμερῶν ἔχει δώσει τήν θέση της σέ ἕναν ἄκρατο καταναλωτισμό (ἀκόμη καί σέ ἐποχή ἀχαλίνωτης ἀκρίβειας.) Τότε δέν ὑπῆρχε αὐτός ὁ καταιγισμός τῶν διαφημίσεων. Δέν ὑπῆρχε καί ἡ τηλεόραση. Στό ραδιόφωνο «Κωτσόβολος» ἤ «Ράδιο Ἀθῆναι», «Πίτσος» καί «Ἰζόλα», «Ψυγεῖα Ἄλπεις» καί «Μακαρόνια Μίσκο». Ἐπιχειρήσεις ἀπολύτως ἑλληνικές, ὑγιεῖς καί πανάξιες.

Χάθηκε ἡ μαγεία, ἔφυγε ἐκεῖνο τό ἁπαλό πέπλο, πού σκέπαζε τίς ἡμέρες τῶν Χριστουγέννων καί τῆς Πρωτοχρονιᾶς. Ἔβλεπα προχθές, στόν Πειραιᾶ, νά ἀνάβουν τά φῶτα τοῦ δένδρου τῆς πλατείας μέ «συναυλία» ἑνός καλλιτέχνη πού μόνο Χριστούγεννα δέν θύμιζαν τά τραγούδια του! Καί γύρω, ὁ κόσμος λικνιζόταν στόν ρυθμό (καμηλιέρικα τά περισσότερα) καί ἀπολάμβανε. Ἄλλαξαν οἱ ἐποχές, τά γοῦστα, ὁ τρόπος πού ἀντιλαμβάνεται ὁ κόσμος τίς «ἅγιες ἡμέρες».

Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ὁ ἰσλαμικός ἐπεκτατισμός ἔχει γίνει ἀντιληπτός καί ὅτι ἡ Εὐρώπη, ἡ Δύση, γενικώτερον, θά ἐπιστρέψει στήν παράδοση καί τίς ἀρχές της. Μακάρι νά ἔχουμε βάλει μυαλό…

https://www.estianews.gr/apopseis/%e1%bd%84chi-kales-giortes-%e1%bc%80lla-kala-christougenna/

Μανώλης Κοττάκης, Ἡ Kυβέρνηση «ἀγαπᾶ» τήν Μακεδονία: Ἑτοιμάζεται νά βάλει λουκέτο στήν ΕΤ3!

Πηγή: ΕΣΤΙΑ, 23/8/2023

H Aπόφαση τῆς διοίκησης τῆς ΕΡΤ νά πάψει ἡ ἑλληνική τηλεόραση νά παράγει καί νά μεταδίδει εἰδησεογραφικές ἐκπομπές δέν εἶναι μόνον ἁπλῶς μία προσβολή στό ἔργο τῶν δημοσιογράφων τῆς Θεσσαλονίκης, γιά τήν ὁποία θά πρέπει νά διαμαρτυρηθεῖ ὅλη ἡ κοινοβουλευτική ὁμάδα τῆς Νέας Δημοκρατίας στήν περιοχή τῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης, καθώς καί ἡ τοπική Ἕνωση Συντακτῶν.

Εἶναι κάτι πολύ βαθύτερο. Ἀποκαλύπτει τίς βαθύτερες σκέψεις ὑποτιμήσεως τῆς κεντρικῆς ἐξουσίας γιά τήν περιοχή τῆς Βορείου Ἑλλάδος. Στήν προκειμένη περίπτωση, τοῦ προέδρου τῆς ΕΡΤ, Κωσταντίνου Ζούλα, καί τοῦ τοπικοῦ ἐπικεφαλῆς τῆς Ἑλληνικῆς Τηλεοράσεως 3, Φίλιου Στάγκου. Διότι στήν πραγματικότητα ἀποτελεῖ τόν προάγγελο τοῦ λουκέτου στό τρίτο κανάλι τῆς ἑλληνικῆς τηλεοράσεως.

Μία ΕΤ3 πού δέν παράγει εἰδησεογραφικό περιεχόμενο, πού οἱ δημοσιογράφοι, οἱ τεχνικοί καί οἱ κάμεραμέν της μένουν ἄπραγοι καί ἄνεργοι χωρίς νά προσφέρουν τίποτε, εἰσπράττοντας ἁπλᾶ τούς μισθούς τους, θά εἶναι ἁπλῶς θέμα χρόνου νά γίνει στόχος διατεταγμένων ἐπικοινωνιακῶν ἐπιθέσεων ἀπό τήν Ἀθήνα. Μία ἑλληνική τηλεόραση πού θά μεταδίδει ἐφ’ ἑξῆς μόνο ντοκιμαντέρ καί ταινίες καί ὄχι ἐκπομπές πού ἔχουν σχέση μέ τήν Βόρειο Ἑλλάδα, δέν ἔχει κανένα λόγο νά ἔχει ἕδρα τήν Θεσσαλονίκη. Ἀργά ἤ γρήγορα θά τεθεῖ θέμα καταργήσεώς της, στήν καλύτερη περίπτωση τῆς μετατροπῆς της σέ μία ἁπλῆ διεύθυνση τῆς γενικῆς διευθύνσεως εἰδήσεων καί ἐνημερώσεως τῆς κεντρικῆς ΕΡΤ.

Ἡ ἀπόφαση αὐτή τῆς διοικήσεως Ζούλα – Στάγκου δέν περιορίζεται, ὅμως, μόνον σέ αὐτό. Θά ἦταν λάθος ἄν τό πιστεύαμε. Ἔχει ὡς στόχο τήν Μακεδονία καί τήν «ἀνορθολογική» σκέψη πού παράγεται στήν Μακεδονία. Ἡ διοίκηση αὐτή ἔδειξε ἀμέσως τίς διαθέσεις της, ὅταν ἀπαγόρευσε ἀπό τήν ἀρχή στό δημοσιογραφικό προσωπικό τῆς ΕΡΤ3 νά καλεῖ βουλευτές καί ὑπουργούς τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῆς Μακεδονίας – Θράκης στίς ἐκπομπές. Ἔπειτα ἀπαγόρευσε τήν τοπική παραγωγή δημοσιογραφικοῦ περιεχομένου, μέ συνέπεια ὅλα τά κείμενα τῶν δελτίων εἰδήσεων πού ἐκφωνοῦνται ἀπό τήν Θεσσαλονίκη νά γράφονται στήν Ἀθήνα! Ἡ ἀπαξίωση τοῦ δημοσιογραφικοῦ ἔργου ἔφτασε σέ τέτοιο σημεῖο, ὥστε σατιρικές ἐκπομπές τῶν Ἀθηνῶν νά ἀντιπαραβάλλουν τά δελτία εἰδήσεων πού μεταδίδονται ἀπό τήν Ἀθήνα καί τήν Θεσσαλονίκη μέ τό αὐτό ἀκριβῶς περιεχόμενο, γιά νά σχολιάσουν τό κωμικοτραγικό τοῦ πράγματος.

Τώρα ἔρχεται καί ἡ χαριστική βολή. Καταργοῦνται καί οἱ ἐνημερωτικές ἐκπομπές. Τό κτήριο τῆς λεωφόρου Στρατοῦ σέ λίγο θά καταστεῖ ἄδειο κέλυφος. Στήν πραγματικότητα, τό μεγάλο εἰδησεογραφικό κανάλι τῆς Βορείου Ἑλλάδος, τό ὁποῖο μετρᾶ 35 χρόνια λειτουργίας, φαίνεται ὅτι θά ἔχει τήν τύχη τοῦ Ὑπουργείου Μακεδονίας – Θράκης. Ὅπως αὐτό μετατράπηκε ἀπό Ὑπουργεῖο σέ Ὑφυπουργεῖο, χωρίς νά ξεσηκωθεῖ κανένας στήν πόλη, ἔτσι τώρα καί ἡ ΕΡΤ3 θά μετατραπεῖ ἀπό ξεχωριστό κανάλι σέ ἁπλῆ διεύθυνση μέχρι νά φθαρεῖ, νά γίνει στόχος ἐπικρίσεων καί στό τέλος νά καταργηθεῖ. Οἱ λόγοι πού γίνεται αὐτό, εἶναι συνολικότεροι. Ὁ πρῶτος εἶναι ὅτι ἡ Κυβέρνηση ἐπιτίθεται σέ ὁτιδήποτε φέρει τό ὄνομα Μακεδονία ἤ παράγει σκέψη ἀπό τήν Μακεδονία.

Ὅλοι οἱ κρατικοί λειτουργοί, στήν συγκεκριμένη περίπτωση ἡ διοίκηση Ζούλα – Στάγκου, ὑποβαθμίζουν ἐθνικῆς σημασίας δημόσιες ὑπηρεσίες πού παράγουν κοινωνικό ἔργο, γιά νά διευκολύνουν τήν ἐφαρμογή τῆς Συνθήκης τῶν Πρεσπῶν πρός ὄφελος τῶν γειτονικῶν Σκοπίων. Μέ στόχο νά ἀτονίσει ἡ διαρκής χρήση τοῦ ὅρου «Μακεδονία» σέ τοπικό ἐπίπεδο. Ὅπως, βεβαίως, νά περιοριστοῦν πολιτιστικές ἐκπομπές ἐθνικοῦ περιεχομένου, πού συνδέονται μέ αὐτήν. Ἡ Βεργίνα, ἡ Ἀμφίπολη, τό Ἀρχαῖο Θέατρο Φιλίππων, ὁτιδήποτε συνδέεται μέ τήν Μακεδονία, θά περάσουν σταδιακά, ἄν δέν ἔχουν ἤδη περάσει, στήν λήθη τῆς τηλεοπτικῆς ἱστορίας. Ὅπως πρόσφατα πέρασε καί ἡ Παναγία Σουμελᾶ στήν Τραπεζοῦντα, τήν Θεία Λειτουργία τῆς ὁποίας ἡ ἑλληνική τηλεόραση δέν μετέδωσε, γράφοντας στά παλιά της τά ὑποδήματα τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη! Τόν ὁποῖο ἡ Ἑλλάς πασχίζει νά στερεώσει.

Ἄν, πράγματι, ἡ Κυβέρνηση ἐννοοῦσε ὅτι εἶναι ἡ Ἑλλάς ἡγετική χώρα στήν περιοχή τῶν Βαλκανίων, τότε θά ἔπρεπε νά ἔχει καί ἕναν ἡγετικό τηλεοπτικό σταθμό στήν περιοχή τῶν Βαλκανίων. Ὄχι μόνον δέν τό θέλει ἀλλά τόν καταργεῖ. Ὁ δεύτερος λόγος εἶναι ὅτι ἡ περιοχή τῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης, ὅπως ἔδειξαν τά πρόσφατα ἀποτελέσματα τῶν ἐκλογῶν, εἶναι μία ξεχωριστή ἐπικράτεια πολιτικῆς σκέψεως. Μία ἐπικράτεια στήν ὁποία δέν ἀρέσει αὐτή ἡ Κυβέρνηση. Μία ἐπικράτεια στήν ὁποία οὔτε ἡ Κυβέρνηση ἐνδιαφέρεται νά γίνει δημοφιλής. Τήν γράφει στά παλιά της τά παπούτσια. Ἄν μποροῦσε νά καταργήσει καί τήν Διεθνῆ Ἔκθεση Θεσσαλονίκης ὡς ξεπερασμένο κατάλοιπο, θά τό ἔκανε! Φάνηκε καί ἀπό τήν καταφανῆ ἀδιαφορία της στήν κατάσβεση τῆς φωτιᾶς τῆς Ἀλεξανδρουπόλεως, ἡ ὁποία φαίνεται ὅτι γιά τήν Ἀθήνα… κεῖται μακράν. Τό μόνο πού κάνει ὁ κύριος Μητσοτάκης, γιά νά διατηρεῖ τά προσχήματα, εἶναι νά διορίζει ὑφυπουργούς χωρίς ἁρμοδιότητες σέ κάθε νομό τῆς Μακεδονίας, ὅπου τά λεγόμενα μικρά δεξιά κόμματα ἔχουν πολύ μεγάλο ποσοστό.

Ὑπάρχει, τέλος, καί κάτι εὐρύτερο: ὁ ὁλοκληρωτισμός τῆς πληροφορίας. Ἄν ὅσα μεταδίδονται εἶναι σωστά καί τό δημοσιογραφικό ἔργο τῆς ΕΤ3 θεωρεῖται περιττό, καθώς τό ἔργο αὐτό θά τό παράγουν οἱ στρατιές τῶν ἡμετέρων πού ἔχουν διοριστεῖ στήν ΕRTNEWS στήν Ἀθήνα, αὐτό δείχνει ὅτι στό ἐσωτερικό τῆς δημόσιας τηλεόρασης δέν γίνεται ἀνεκτή ἡ ἐλάχιστη παρέκκλιση στήν προσέγγιση ἀπό τούς δημοσιογράφους πού ὑπηρετοῦν σέ αὐτήν. Θά ὑπάρχει πάντοτε κεντρική γραμμή… BBC!

Τό πολιτικό προσωπικό τοῦ Βορρᾶ θά πρέπει προφανῶς νά διαμαρτυρηθεῖ γιά ὅλα ὅσα συμβαίνουν στήν ΕΡΤ3, πού εἶναι κατά πολύ εὐρύτερα ἀπό τήν κατάργηση ὁρισμένων ἐκπομπῶν, καθώς ἀποκαλύπτονται οἱ μύχιες σκέψεις τῆς Ἀθήνας γιά ὅλον τόν Βορρᾶ. Ὡστόσο, αὐταπάτες δέν πρέπει νά ὑπάρχουν. Οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται σέ ἀποστολή.

Γι’ αὐτό, ἀπό τώρα ὁ ἑπόμενος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ὅποιος κι ἄν εἶναι αὐτός, θά πρέπει νά ἀφιερώσει πόρους γιά τήν μετατροπή τῆς TV 100 σέ ἕνα μεγάλο κανάλι πού νά καλύπτει ὁλόκληρη τήν περιοχή τῆς Μακεδονίας καί τῆς Θράκης. Μέ κεραῖες παντοῦ. Καί ὅποιος τολμήσει ἄς πάει νά τίς ρίξει. Περιθώριο συνεννόησης μέ αὐτούς, δυστυχῶς, δέν ὑπάρχουν. Οἱ ἄνθρωποι μισοῦν τήν Μακεδονία καί δέν τό κρύβουν. Πᾶμε ἀπ’ τήν ἀρχή.

https://www.estianews.gr/apopseis/%e1%bc%a1-kyvernisi-%e1%bc%80gap%e1%be%b6-tin-makedonia-%e1%bc%91toimazetai-na-valei-louketo-stin-et3/

Μανώλης Κοττάκης, Τά θελήματα τῶν ἄλλων

Πηγή: ΕΣΤΙΑ, 22/8/2023

Η ΕΛΛΑΣ, ἡγέτιδα χώρα τῶν Βαλκανίων. Τόν ἔχουμε ξαναδοκιμάσει αὐτόν τόν ρόλο τοῦ 2003. Πράγματι. Ἐπί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη.

Πρόκειται γιά ἐξωτερική πολιτική βενιζελικῆς ἐμπνεύσεως: Μπαίνουμε μπροστά γιά νά ἐξυπηρετήσουμε ὡς περιφερειακοί ἀτζέντηδες τά συμφέροντα τῶν συμμάχων καί δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου θεωροῦμε ὅτι ἐξυπηρετοῦμε καί τά δικά μας συμφέροντα. Ἦταν μία πολιτική πού ἄρεσε πάρα πολύ καί στόν Γεώργιο Παπανδρέου, ἀλλά διαφωνοῦσε μέ αὐτήν, μολονότι λεηλάτησε τήν λοιπή βενιζελική πολιτική κληρονομιά στίς προεκλογικές περιόδους ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου. (Αὐτό προκύπτει ἀπό τίς διηγήσεις του στόν Θανάση Λάλα). Τό νά ἡγεῖται ἡ Ἑλλάς ὅταν μπορεῖ καί νά διευρύνει ντέ φάκτο τά σύνορά της μέ ὅπλο τήν οἰκονομική ἰσχύ, καί θεμιτό εἶναι καί σκόπιμο. Γιά τόν ἑαυτό της ὅμως.

Τό ζήτημα πού προκύπτει, ἄν κάνουμε μιά πρόχειρη ἀναδρομή στήν ἐξωτερική μας πολιτική, εἶναι τί κατάφερε νά κερδίσει ἡ Ἑλλάς κάθε φορά πού ἡγήθηκε στήν εὐρύτερη περιοχή μας γιά λογαριασμό ἄλλων. Ὡς λαγός ἄλλων. Τό 2003, πράγματι, ὁ Κώστας Σημίτης μέ τήν σύνοδο τῆς Χαλκιδικῆς θέλησε νά τεθεῖ ἐπί κεφαλῆς τῆς προσπάθειας διευρύνσεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως στά Βαλκάνια. Πρόκειται γιά μία τεράστια λωρίδα γῆς πού ξεκινᾶ δυτικά ἀπό τήν Ἀδριατική, καταλήγει ἀνατολικά στόν Βόσπορο καί τήν Μαύρη Θάλασσα καί πάντοτε ἐνδιαφέρει γεωπολιτικά τόσο τήν Ἀμερική ὅσο καί τήν Γερμανία. Τήν Ἀμερική, γιατί τά Βαλκάνια εἶναι τό προγεφύρωμά της ἀπό τόν βορρᾶ πρός τόν νότο, πρός τήν Μέση Ἀνατολή, ἀλλά καί ἀνάποδα. Ἀπό τόν νότο πρός τόν βορρᾶ πρός τήν Ἀνατολική Εὐρώπη. Τήν Οὐκρανία καί τίς λοιπές βαλτικές χῶρες πού βρίσκονται στήν αὐλή τῆς Ρωσσίας. Τήν Γερμανία τήν ἐνδιαφέρουν τά Βαλκάνια, γιατί ἀποτελοῦν ζωτικό οἰκονομικό χῶρο γιά τήν διεύρυνση τῆς κυκλοφορίας τοῦ εὐρώ καί γιά τίς ἐμπορικές ἐξαγωγές της. Βεβαίως καί τήν Ἰταλία (καί τό Βατικανό) ὅπως ἔδειξαν οἱ διακοπές πού ἔκανε στήν Αὐλῶνα ἡ Πρωθυπουργός τῆς γείτονος Τζώρτζια Μελόνι.

Σέ κάθε περίπτωση, ἡ περιοχή αὐτή εἶναι στρατηγικῆς σημασίας γιά τήν Δύση, γιατί σέ αὐτήν ἀνακόπτεται παραδοσιακά ἡ ἐπιρροή τῆς Ρωσσίας πρός τόν Νότο. Ἡ Ἑλλάδα λίγο πρίν ἀπό τήν εἴσοδό της στήν ΟΝΕ, ἔπαιξε ὅλα της τά χαρτιά ὑπέρ τῆς ἀμερικανικῆς καί τῆς γερμανικῆς πολιτικῆς στά Βαλκάνια. Τά στρατεύματα τοῦ ΝΑΤΟ πρός τήν Γιουγκοσλαβία χρησιμοποίησαν τό ἑλληνικό ἔδαφος γιά τήν εἰσβολή τους σέ αὐτήν, κατά παράβαση τοῦ ἑλληνικοῦ Συντάγματος. Χωρίς ἄδεια τῆς ἑλληνικῆς Βουλῆς. Μετά τούς βομβαρδισμούς ἡ Ἑλλάδα ἀνέλαβε γιά λογαριασμό τῶν Ἀμερικανῶν νά προωθήσει τά συμφέροντα τῆς Δύσεως στά Βαλκάνια. Μεγαλοπιανόμασταν τότε ὅτι ἐμεῖς ἤμασταν ἡ κυρίαρχη χώρα στήν περιοχή. Καί ἤμασταν. Ἀλλά πῶς ἤμασταν! Φτάσαμε νά ἀναμειγνυόμαστε γιά λογαριασμό τῶν ΗΠΑ στά ἐσωτερικά βαλκανικῶν κρατῶν καί νά μετέχουμε ἀκόμα καί σέ ἀνατροπές κυβερνήσεων, ὅπως στήν Σερβία! Νά μή θυμηθοῦμε ποιός συνεργάτης τοῦ Γιώργου Παπανδρέου πρωταγωνίστησε σέ αὐτά.

Στό πλαίσιο αὐτό διεξήχθη καί ἡ «ἱστορική» σύνοδος τῆς Θεσσαλονίκης, τά γενέθλια τῆς ὁποίας ἑόρτασε χθές μέ ἡγεσίες γειτονικῶν χωρῶν ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης. Τό ἐπίμονο ἐρώτημα πού θέτουμε κάθε φορά πού πᾶμε νά κάνουμε πάνω στήν σκακιέρα τίς βρωμοδουλειές τῶν ἄλλων, εἶναι τί ἀνταλλάγματα κερδίζουμε ἐμεῖς. Τό τί ἀνταλλάγματα κερδίσαμε στήν μικρασιατική ἐκστρατεία ὅταν ἀναλάβαμε τίς βρωμοδουλειές τῶν Ἄγγλων, τό γνωρίζουμε. Ἀκόμη τά συζητᾶμε μέχρι τίς μέρες μας. Ὁ πόνος τῆς προσφυγιᾶς διαρκεῖ, καί οἱ ἀναμνήσεις δέν φεύγουν.

Τό νά εἶσαι αὐτοφωράκιας στήν ἐξωτερική πολιτική, στήν ἀρχή δοξάζεται, ἀλλά στό τέλος πληρώνεται. Τό τί ἀνταλλάγματα ἐπίσης κερδίσαμε ἀπό τήν πρωτοβουλία Σημίτη τό 2003, ἐπίσης γνωρίζουμε. Ἡ πρώτη δουλειά πού ἔκαναν οἱ Γερμανοί καί οἱ Αὐστριακοί ἐκεῖ ἀμέσως μετά τήν ὑπαγωγή τῆς χώρας μας στά μνημόνια τό 2010 ἦταν νά μᾶς ἐξαναγκάσουν νά ἐκποιήσουμε ὅλο τό τραπεζικό δίκτυο τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ τομέα πού εἶχαν στήσει οἱ τράπεζες Alpha, Eurobank, Πειραιῶς, καί Ἐθνική στά Βαλκάνια καί σέ ὅλη τήν ἀνατολική Εὐρώπη. Ἀκόμη καί στήν Τουρκία ὅπου ἡ κυβέρνηση Καραμανλῆ εἶχε ἐπιτύχει τό πρωτοφανές, τήν ἐξαγορά τῆς τράπεζας Finansbank ἀπό τήν Ἐθνική Τράπεζα τόν καιρό πού αὐτῆς ἡγεῖτο ὁ διοικητής Τάκης Ἀράπογλου. Καί τό ἐκποίησαν γιά νά τό ἀγοράσουν τράπεζες αὐστριακῶν καί γερμανικῶν συμφερόντων. Ἡ πρώτη δουλειά πού ἔκαναν ἀμέσως μόλις ἡ χώρα βρέθηκε στά δύσκολα ἦταν νά ἐπιδιώξουν τήν πάσῃ θυσίᾳ ἀποβολή μεγάλων ἑλληνικῶν κρατικῶν ὁμίλων ἰδιαίτερα στίς τηλεπικοινωνίες καί τήν ἐνέργεια ἀπό τά Βαλκάνια. Ζήτησαν καί πέτυχαν ἀριστοτεχνικά τήν ἔξωση τότε τοῦ ΟΤΕ ἀπό τήν Σερβία, τήν Ρουμανία, τήν Βουλγαρία καί ἀλλοῦ. Αὐτή ἦταν ἡ ἀνταμοιβή! Ἡ κατίσχυσή μας στά Βαλκάνια ἦταν εἰκονική.

Θά σᾶς πῶ καί ἕνα μυστικό: ὁ βασικός λόγος πού παρέμεινε ἡ Ἑλλάδα στό εὐρώ ἦταν βασικά γεωπολιτικός καί συνδεόταν μέ τά Βαλκάνια. Γερμανοί κατάλαβαν ἐγκαίρως πώς μιά Ἑλλάδα τῆς δραχμῆς σπαρασσόμενη, διχασμένη, σέ ἐμφύλια κατάσταση, θά γινόταν εὔκολα βορά ἐθνικισμῶν καί ἀλυτρωτικῶν εἰσβολῶν ἀπό γείτονες στά βόρεια σύνορά της. Κυρίως Ἀλβανούς, Βούλγαρους καί ὑπό προϋποθέσεις ἀκόμη καί Σκοπιανούς. Ἡ ἔξοδος τῆς Ἑλλάδας ἀπό τό εὐρώ θά προκαλοῦσε βαλκανικό πόλεμο, θά ἄλλαζε τά σύνορα ξανά στά Βαλκάνια καί θά ἄναβε τό φιτίλι στήν πυριτιδαποθήκη τῆς Εὐρώπης, τήν ὁποία ἔκαναν ἀμάν Βερολῖνο καί Οὐάσιγκτων γιά νά ἐλέγξουν καί νά σταθεροποιήσουν ὡς προγεφύρωμά τους. Σέ περίπτωση πού αὐτό συνέβαινε, τό κόστος ἐπιστροφῆς στήν εἰρήνη γιά τό Βερολῖνο θά ἦταν ἀπείρως πολλαπλάσιο ἀπό τά 86 δισ. εὐρώ πού προέβλεπε τό τρίτο μνημόνιο Τσίπρα, τά ὁποῖα μάλιστα δέν χρησιμοποιήθηκαν στό σύνολό τους.

Στήν πραγματικότητα, λοιπόν, κάθε φορά πού παίζουμε παιχνίδια γιά λογαριασμό ἄλλων καί ὄχι αὐθεντικά γιά δικό μας λογαριασμό, ἱστορικά, μέχρι στιγμῆς, βγαίνουμε χαμένοι. Καί στήν Μικρασία βγῆκε χαμένος ὁ Βενιζέλος, καί στήν Κύπρο μέ τό πραξικόπημα Σαμψών βγῆκαν χαμένοι οἱ «ὅταν λέμε ἰσόβια, ἐννοοῦμε ἰσόβια» δικτάτορες καί στά Βαλκάνια βγῆκε χαμένος ὁ Σημίτης.

Ὁ ὁποῖος ἕναν χρόνο μετά τό 2003, στίς ἀρχές τοῦ 2004, ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νά δρέψει τούς καρπούς τῆς ἡγεσίας του στά Βαλκάνια (γιά λογαριασμό τῶν ΗΠΑ) στά ἑλληνοτουρκικά καί ἀποδέχθηκε τήν γεωγραφική διαφοροποίηση τῶν χωρικῶν ὑδάτων, οἱ Τοῦρκοι ἀρνήθηκαν στίς διερευνητικές νά τοῦ δεσμευτοῦν ὅτι δέν θά ἐγείρουν ποτέ ξανά θέμα κυριαρχίας στό Αἰγαῖο.

Καί οἱ σύμμαχοι γιά χάρη τῶν ὁποίων «ἡγηθήκαμε», σιώπησαν. Μέ συνέπεια αὐτός ὁ μέγας Σημίτης πού συνεχῶς ἐγκαλεῖ τήν Νέα Δημοκρατία ἐπειδή δέν συνέχισε τήν πολιτική του στά ἑλληνοτουρκικά, νά ἐγκαταλείψει –αὐτός– τήν προσπάθεια τῆς ὑπογραφῆς συνυποσχετικοῦ καί παραπομπῆς τῆς διαφορᾶς στήν Χάγη. Γιατί ἤξερε πώς ἄν ὑπέγραφε, θά τόν κυνηγοῦσαν γιά καιρό πολύ οἱ Ἐρινύες. Ὅπως τόν κυνηγοῦν καί τώρα καθώς μετά τό ταξίδι του στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τήν Ἄνοιξη τοῦ 1996 (καί ἀφοῦ εἶχαν προηγηθεῖ τά Ἴμια) ὑπέγραψε τήν Μαδρίτη (1997) καί ἀκολούθως τό Ἑλσίνκι (1999). Κείμενα πάνω στά ὁποῖα, κυρίως στήν Μαδρίτη, «πάτησαν» οἱ Τοῦρκοι γιά νά ἀναπτύξουν τήν πολιτική τῆς Γαλάζιας Πατρίδας. Γαλάζια Πατρίδα χωρίς τήν Μαδρίτη πού ἀναγνώριζε «νόμιμα καί ζωτικά συμφέροντα γιά τήν Τουρκία στό Αἰγαῖο», δέν θά μποροῦσε ποτέ νά ὑπάρξει. Παρέλκει βεβαίως νά ἐπισημάνουμε τί κερδίσαμε πού «ἡγηθήκαμε» στά Βαλκάνια ἐπί Σημίτῃ. Οὔτε τά Σκόπια ἔκαναν ὑποχωρήσεις γιά τό ὄνομα, οὔτε οἱ Ἀλβανοί γιά τούς Τσάμηδες καί γιά τίς περιουσίες πού διεκδικοῦν στήν Ἑλλάδα.

Κατά συνέπεια, ὡραῖοι οἱ ἐντυπωσιασμοί μέ τόν ἡγετικό ρόλο πού ἀναλαμβάνει ἡ Ἑλλάδα στά Βαλκάνια, ὡραῖες οἱ φωτογραφίες, ὡραῖα τά φλάς, ὡραία καί ἡ «ἐμβάθυνση» τῆς συμμετοχῆς μας στόν πόλεμο τῆς Οὐκρανίας, κάποια στιγμή ὅμως θά ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ λογαριασμοῦ. Καί τότε θά δοῦμε τί κερδίσαμε καί τί χάσαμε.

Ὅταν πάντως κάνεις τά θελήματα τῶν ἄλλων καί ὄχι τήν δική σου θέληση, στό τέλος, τήν πληρώνεις… Ἡ ἴδια ἡ ζωή μᾶς τό λέει!

https://www.estianews.gr/apopseis/ta-thelimata-t%e1%bf%b6n-%e1%bc%84llon/

Μανώλης Κοττάκης, Ἑλληνικές «Μπίλντερμπεργκ» σέ ἀσβεστωμένες αὐλές!

πηγή: ΕΣΤΙΑ

ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ὑπερηφάνειας: Ὅταν μιλοῦμε γι’ αὐτές, ξέρουμε τί ἀκριβῶς σημαίνουν. Διαρκοῦν συνήθως μερικές ὧρες καί διοργανώνονται στά ἀστικά κέντρα ἀπό μέλη συγκεκριμένης κοινότητας.

Τά ὁποῖα προσπαθοῦν νά τραβήξουν τήν προσοχή γιά νά διαφημίσουν τήν ταυτότητά τους. Ὑπάρχουν ὅμως κι ἄλλες παρελάσεις ὑπερηφάνειας. Οἱ ὁποῖες διαρκοῦν σχεδόν ἕνα μῆνα. Πραγματοποιοῦνται στήν ἄλλη Ἑλλάδα. Καί εἶναι σιωπηρές. Δέν τραβοῦν τήν προσοχή, γιατί θεωροῦνται συνηθισμένες. Δέν μεταδίδονται τηλεοπτικῶς. Δέν πᾶνε πρέσβεις καί ὑπουργοί σέ αὐτές. Μόνον ὁ ἁπλός λαός. Ὁ ὁποῖος θέλει ἁπλῶς νά ἐπιβεβαιώσει τήν ταυτότητά του. Ὄχι νά προκαλέσει.

Κι ὅμως σ’ αὐτές τίς «παρελάσεις» κάθε Δεκαπενταύγουστο τό Ἔθνος ἀνανεώνει τό διαβατήριό του μέσα στόν χρόνο. Τά ἔθιμα παραδίδονται ἀπό γενιά σέ γενιά. Ἡ παράδοση δέν θεωρεῖται ντεκαντάνς καί φολκλόρ ἀλλά πλοῦτος ἀκριβός. Τό τραπέζι στρώνεται μέ τοπικές γεύσεις καί ὄχι μέ ἀνθυγιεινά burger ἀπό ἁλυσίδες. Ἡ σχέση μας μέ τό θεῖο καί μέ τήν ὀρθόδοξη παράδοση ὁλοκληρώνεται σέ ξωκκλήσια καί σέ πανηγύρια γύρω ἀπό τραπέζια μέ παραδοσιακά μουσικά ὄργανα. Ἕνα δοξάρι, ἕνα λαοῦτο, ἕνα κλαρῖνο, ἕνα οὔτι. Ἐάν μένει ὄρθιος λοιπόν ὁ ἑλληνικός λαός καί ἄν διατηρεῖται ἀτόφια ἡ ταυτότητά του παρά τίς ὀργανωμένες ἐπιθέσεις πού δέχεται, αὐτό τό ὀφείλει στόν Αὔγουστο. Ὅταν ὁλόκληρες οἰκογένειες, ὁλόκληρες κοινότητες, ὁλόκληρα νησιά, πού τόν χειμῶνα εἶναι διάσπαρτες στά ἀστικά κέντρα, χαμένες στά τρία σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα μετακομίζουν στούς γενέθλιους τόπους, ἑνώνονται, πιάνονται σφιχτά ἀπό τό χέρι, θυμοῦνται ἀπό ποῦ παραλαμβάνουν τήν σκυτάλη, ἀνανεώνουν τό διαβατήριο τοῦ Ἕλληνος, καί πᾶνε παρακάτω.

Σᾶς μεταφέρω μερικές εἰκόνες ἀπό τά Κυκλαδονήσια: ἡ μάνα πού χορεύει ὄρθια νησιωτικό χορό μέ τό ἡλικίας μόλις τριῶν ἐτῶν κοριτσάκι της μαθαίνοντάς του ἀπό αὐτήν τήν ἡλικία τόν ρυθμό καί τά βήματα. Ὁ παπᾶς πού χτυπᾶ τήν καμπάνα ἀμέσως μετά τήν λειτουργία τοῦ Δεκαπενταυγούστου καί ξοπίσω του ἀκολουθοῦν στήν λιτανεία τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας δεκάδες νέα παιδιά. Ὁ παπποῦς πού παίρνει τά ἐγγόνια ἀπό τό χέρι καί πᾶνε μέ τό ἀγκίστρι καί τό καλάμι γιά ψάρεμα στό λιμάνι. Ἡ γιαγιά πού φέρνει ἄρτο καί ἀντίδωρο στό σπίτι ἀπό τήν λειτουργία, εὐλογία γιά τήν γιορτή. Ἡ νεαρά πού ξενυχτισμένη περνᾶ ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία, κοντοστέκεται, δέν μπαίνει σέ αὐτήν γιατί ἔχει μαύρους κύκλους στά μάτια, ἀλλά κάνει τρεῖς φορές τόν σταυρό της καί συνεχίζει τόν δρόμο της. Οἱ χωριανοί πού τοῦ Σωτῆρος, τῆς Ἁγίας Μαρίνας, τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος, τοῦ Προφήτη Ἠλία, τῆς Παναγίας, πηγαίνουν σέ ἐξωκκλήσια γιά νά γιορτάσουν τήν ὀρθοδοξία, καί ὁ καθένας παίρνει μαζί του τά καλούδια του, προκειμένου νά δειπνήσουν ὅλοι μαζί, ταπεινά μέ τσίπουρο, κρασί, ντομάτες, ἐλιές, κρεμμύδια, ρεβύθια πού παρήγαγε ἡ μάνα γῆ τους.

Ὁ πατέρας πού παίρνει ἀπό τό χέρι τόν 11χρονο γυιό του νά κόβει μαζί του εἰσιτήρια στό φέρρυ μπότ τῆς γραμμῆς καί νά μαθαίνει ἀπό μικρός πῶς βγαίνει ὁ ἐπιούσιος. Τά ἐγγόνια πού πηγαίνουν στούς τάφους τῶν παππούδων καί ἀφήνουν στεφάνια, λουλούδια ἀκόμα καί καρδιές σχηματισμένες ἀπό κοχύλια γιά νά τούς δείξουν τήν ἀγάπη τους. Καί ὅτι δέν τούς ξεχνοῦν. Γιά νά εἶναι ἀναπαυμένοι.

Κάθε Αὔγουστο λοιπόν τό Ἔθνος δένεται καί συναρμολογεῖται ἐκ νέου. Ὅ,τι εἶχε χάσει τόν χειμῶνα, τό ξαναβρίσκει τό καλοκαίρι. Ἀσχέτως ἄν ὅλη τήν προηγούμενη χρονιά κάποιοι κάνουν τά πάντα γιά νά τό διαλύσουν καί νά τό ἀποσυναρμολογήσουν. Μά πάντοτε κάθε Αὔγουστο τό χάνουν ἀπό τά μάτια τους καί μετά τό φθινόπωρο ἀποροῦν ὅταν τό ξαναβλέπουν μπροστά τους ἀνανεωμένο.

Δέν εἶμαι βέβαιος ὅτι ἡ κυρίαρχη ἐλίτ πού λατρεύει τήν παγκοσμιοποίηση συλλαμβάνει στά ραντάρ της αὐτήν τήν σιωπηλή παρέλαση ὑπερηφάνειας. Αὐτή πού γίνεται γύρω ἀπό ἕνα οἰκογενειακό τραπέζι, γύρω ἀπό ἕνα ξωκκλήσι, μπροστά στήν λαβίδα τῆς Θείας Κοινωνίας, μέσα στόν χορό ἑνός διονυσιακοῦ παραδοσιακοῦ πανηγυριοῦ, κατά τήν διάρκεια μιᾶς βαρκάδας, κατά τήν τέλεση ἑνός γάμου στήν δύση τοῦ ἡλίου ἤ μιᾶς βαπτίσεως τοῦ μεσημεριοῦ. Συμβαίνουν ὅμως ὅλα αὐτά. Γιατί τελικῶς παγκόσμιο εἶναι τό τοπικό καί τό ἐθνικό πού ἔχουν ἰσχυρό χρῶμα.

Τά καλοκαίρια ἡ ταυτότητα παραδίδεται σιωπηρῶς ἀπό γενιά σέ γενιά. Σέ σημεῖο πού νά συγκινεῖσαι ὅταν ἀκοῦς ἕνα μικρό παιδάκι δύο ἐτῶν νά λέει στήν μητέρα του «θέλω νά πάω νά προσκυνήσω στήν Παναγίτσα.» Καί ὅταν βλέπεις ἕνα νεαρό δεκαπεντάχρονο νά ξεφυλλίζει τό οἰκογενειακό ἄλμπουμ καί νά ἀνακαλύπτει σέ ἀσπρόμαυρες φωτογραφίες ποιά ἦταν καί ἀπό ποῦ ξεκίνησε ἡ οἰκογένειά του. Σέ ποιά ἀσβεστωμένη αὐλή ἔπαιξε πρώτη φορά ὁ πατέρας του, ἀπό ποιό μπλέ παράθυρο ἀντίκρυσε πρώτη φορά τόν ἥλιο καί σέ σέ ποιό ξύλινο θρανίο κάθισε ἡ μητέρα του, κάτω ἀπό τόν ἴσκιο ποιᾶς μπουκαμβίλιας ἔδωσε τό πρῶτο ἐρωτικό ραντεβού του. Ὅσο περισσότερο βλέπω αὐτές τίς εἰκόνες μέ πρωταγωνιστή τήν… «ὕπουλη τρομοκρατική ὀργάνωση παππούδων καί γιαγιάδων» τῆς ἑλληνικῆς περιφέρειας πού ξέρουν πῶς νά περνοῦν συνωμοτικά τά μηνύματα στά ἐγγόνια τους, τόσο λιγώτερο ἀνησυχῶ.

Κρατᾶ ὁ ἑλληνισμός. Ἔστω καί μές τήν σιωπή. Ἔτσι κι ἀλλιῶς αὐτή εἶναι ἡ ἱστορία μας πάντα! Ἕνα διαρκές κρυφό σχολειό! Τό ψιθύρισμα τῶν θρύλων μας στά αὐτιά τῶν παιδιῶν μας. Τίποτε δέν μπορεῖ νά μολύνει τίς δεμένες ἑλληνικές οἰκογένειες καί τίς κλειστές κοινότητες πού ἀναπτύσσονται μέσα στήν μικρή κλίμακα. Αὐτές νά δεῖτε τί ὅρκους σιωπῆς δίνουν καί τί μυστικά κρύβουν. Τύφλα νά ἔχουν οἱ λέσχες Μπίλντερμπεργκ ὅλου τοῦ κόσμου. Οἱ ἑλληνικές Μπίλντερμπεργκ γύρω ἀπό ἕνα στρωμένο τραπέζι σέ μιά ἀσβεστωμένη αὐλή εἶναι κλάσης ἀνώτερες. Γιατί συνωμοτοῦν δημοσίως, ἀλλά δέν τίς παίρνει εἴδηση κανείς!

https://www.estianews.gr/apopseis/%e1%bc%91llinikes-mpilntermpergk-se-%e1%bc%80svestomenes-a%e1%bd%90les/

Ὁ πόλεμος μπορεῖ νά μεταφερθεῖ παντοῦ

πηγή: ΕΣΤΙΑ

Του Μανώλη Κοττάκη

Ἕρμαιο τῶν ἐθνικισμῶν, χωρίς σταθερές, ὁ νέος κόσμος.

ΓΙΑΤΙ ἡ Ἀλβανία ἀποφασίζει νά ἔρθει σέ σύγκρουση μέ τήν Ἑλλάδα στήν ὁποία ζοῦν ὡς μετανάστες ἕνα ἑκατομμύριο ὁμογενεῖς της, γιά τήν ὑπόθεση τοῦ δημάρχου Χειμάρρας Φρέντη Μπελέρη; Γιατί ἀποφασίζει νά ἀγνοήσει ἕνα ἀπό τά πιό παλαιά μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τήν στιγμή πού κρούει τήν θύρα της; Ἐάν ἀφαιρέσουμε ὅσα καταγγέλλει στό ὑπόμνημά του πρός τήν ἀλβανική δικαιοσύνη ὁ δικηγόρος τοῦ Βορειοηπειρώτη ὁμογενῆ δημάρχου μας (ὅτι δηλαδή συγγενεῖς τοῦ Ἀλβανοῦ Πρωθυπουργοῦ καί τῆς Ἀλβανίδας ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν βρίσκονται πίσω ἀπό τό σχέδιο ἀπαλλοτριώσεως τῶν περιουσιῶν τῶν Βορειοηπειρωτῶν συμπατριωτῶν μας μέ στόχο τήν τουριστική τους ἀξιοποίηση γιά λογαριασμό ἑταιρειῶν τους), θά διαπιστώσουμε ὅτι στά Βαλκάνια, στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης, στόν κόσμο γενικώτερα, ἀρχίζει καί ἀναπτύσσεται καί πάλι ἕνας ἰδιότυπος ἐθνικισμός.

Οἱ μικροί καί οἱ ταπεινωμένοι τοῦ 1989, 35 σχεδόν χρόνια μετά, ἐπιχειροῦν νά σηκώσουν κεφάλι ἀξιοποιῶντας ἕνα μοναδικό γεγονός: ὁ παλαιός κόσμος ἔχει χάσει τήν ἰσορροπία του. Δέν ὑπάρχουν σημεῖα ἀναφορᾶς. Ἡ Ἀμερική παραπαίει κυριολεκτικά καί μεταφορικά (χθές ἀνακοινώθηκε ἀπό τόν οἶκο Fitch ἡ ὑποβάθμιση τοῦ ἀξιόχρεού της, πλῆγμα σημαντικό γιά τήν ἰσχύ της), ἐνῶ ἡ ἄλλοτε κραταιά Γερμανία βυθίζεται σταδιακά στήν δίνη τῆς ὕφεσης, ἐλλείψει φυσικοῦ ἀερίου, μετά τήν καταγγελία τῶν συμφωνιῶν της μέ τήν Ρωσσία. Ἕνας νέος κόσμος ἀνατέλλει στόν ὁποῖο ὁ καθένας κάνει ὅ,τι θέλει μέσα σέ ἕνα πλαίσιο ἀπαξιώσεως ὅλων τῶν μεταπολεμικῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν (ΟΗΕ, ΕΕ, ΝΑΤΟ), οἱ ὁποῖοι χάνουν τήν παλαιά αἴγλη τους στά μάτια τῶν κρατῶν τῆς κατά Ράμσφελντ (ὑπουργοῦ Ἀμύνης τοῦ Μπούς) νέας Εὐρώπης. Αὐτήν τήν στιγμή οἱ Ἀλβανοί ρισκάρουν τήν ἐνταξιακή τους προοπτική στήν Ἕνωση. Δείχνουν νά ἀδιαφοροῦν γιά αὐτήν μπροστά στό ἐπεῖγον νά ἀσκήσουν ἐθνική κυριαρχία στήν Χειμάρρα, εἰς βάρος μειονοτικῶν δικαιωμάτων Ἑλλήνων.

Ἄν ἀνοίξουμε λίγο περισσότερο τό «πλάνο» στόν χάρτη καί κοιτάξουμε σέ ὅλη τήν περιοχή, θά διαπιστώσουμε ὅτι μέ τόν ἴδιο τρόπο συμπεριφέρονται οἱ Βούλγαροι, οἱ Τοῦρκοι, οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Ἰταλοί, ἀκόμη καί οἱ ταλαιπωρημένοι κάτοικοι τοῦ κρατιδίου τῆς Βοσνίας-Ἐρζεγοβίνης.

Κωδικοποιῶ πρόχειρες παρατηρήσεις:

1. Στήν Βοσνία-Ἐρζεγοβίνη οἱ Ἀμερικανοί ἔφτιαξαν μιά μικρή Γιουγκοσλαβία ἀφοῦ διέλυσαν τήν μεγάλη Γιουγκοσλαβία. Τά σύννεφα στήν περιοχή συγκεντρώνονται καί πάλι. Ἡ συμφωνία τοῦ Νταίυτον τρίζει. Τό Σεράγεβο χωρίζεται σέ ἀνατολικό καί δυτικό. Μέ συνέπεια, πρόσφατα, δύο ἀμερικανικά βομβαρδιστικά πλήρη ὁπλισμοῦ νά πετάξουν πολύ χαμηλά πάνω ἀπό τήν μαρτυρική πόλη γιά νά προειδοποιήσουν τόν ἡγέτη τῶν Σέρβων πού τά ’χει βρεῖ μέ τούς Κροᾶτες.

2. Στό Κοσσυφοπέδιο, τά γνωστά. Κάθε τρεῖς καί λίγο οἱ Ἀλβανοί ἀνάβουν σπίθες γιά νά προκαλέσουν τούς Σέρβους. Τελευταῖο παράδειγμα, ἡ ἱστορία μέ τούς δήμους.

3. Στά Σκόπια, τά ἴδια. Μετά τόν ἐξευτελισμό πού ὑπέστησαν νά ἀλλάξουν τό Σύνταγμά τους κατ’ ἀπαίτηση τῆς Ἑλλάδας γιά τήν συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, τώρα ἐξευτελίζονται ἐκ νέου ἀπό τούς Βούλγαρους, οἱ ὁποῖοι «χορεύουν» ἐπί ἕναν ὁλόκληρο χρόνο τήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση βάζοντας βέτο στήν ἐνταξιακή τους προοπτική, μέ αἴτημα τήν ἀναγνώριση τῆς ἐκεῖ βουλγαρικῆς μειονότητας. Μέ αἴτημα, δηλαδή, ὅτι δέν ὑπάρχει ἑνιαῖο μακεδονικό ἔθνος ὅπως ἀνοήτως ὑπέγραψε ὁ ΣΥΡΙΖΑ.

4. Ἄν κοιτάξουμε λίγο νοτιότερα, θά διαπιστώσουμε ὅτι οἱ φίλοι μας οἱ Ἰταλοί καί οἱ φίλοι μας οἱ Αἰγύπτιοι ναυπηγοῦν αὐτήν τήν ἐποχή ὁ καθ’ ἕνας γιά λογαριασμό του νέα πολεμικά πλοῖα γιά νά τά ἐντάξουν στό ναυτικό τους. Γιατί; Γιατί θέλουν νά ἀναδειχθοῦν στό μέλλον σέ ἰσχυρές ναυτικές δυνάμεις τῆς Μεσογείου καί νά διεκδικήσουν ἡγετικό ρόλο ἀπό τήν Ἑλλάδα πού εἶναι ἡ καθιερωμένη ναυτική δύναμη καί ἀπό τήν Τουρκία πού τώρα ἀναδύεται στήν περιοχή.

5. Ἡ Τουρκία παίζει ἀποκλειστικά γιά τόν ἑαυτό της. Δέν εἶναι μέ κανέναν. Οὔτε μέ τήν Ρωσσία οὔτε μέ τήν Ἀμερική. Ἀποφασίζει ἀναλόγως, κατά περίπτωση, μέ βάση ἀποκλειστικά τά ἐθνικά της συμφέροντα. Δέν εἶναι παρακολούθημα κανενός. Ἐσχάτως ὁ Ἐρντογάν ἀκολουθεῖ τήν πολιτική τῶν μηδενικῶν προβλημάτων τοῦ Νταβούτογλου. Ἀποκατέστησε τίς σχέσεις του μέ τό Ἰσραήλ, μέ τήν Αἴγυπτο, μέ τήν Σαουδική Ἀραβία. Ἐνῷ ἁπλώνεται καί στήν Ἀφρική. Στήν ὁποία θά συνεδριάσουν μέ τήν συμμετοχή της τόν Αὔγουστο οἱ BRICS. Οἱ ὁποῖοι ἀπέρριψαν αἴτημα τοῦ Μακρόν νά παραστεῖ κι αὐτός στήν σύνοδο.

Συμπέρασμα: Στέρεες στρατηγικές συμμαχίες δέν ὑπάρχουν πιά, παρά μόνο τακτικές συμμαχίες. Καί γιά «ὅσο». Ὁρισμένου χρόνου.

Ὅπως ἀντιλαμβανόμαστε, σωρεύεται πάρα πολλή ἐνέργεια στήν περιοχή, καθώς τά ἔθνη κράτη ἀρχίζουν καί διεκδικοῦν ρόλο, τώρα πού ξηλώνεται τό πουλόβερ τοῦ παγκοσμιοποιημένου κόσμου. Ἐνέργεια πού διαπλέκεται μέ τήν ἔνταση πού ἐπικρατεῖ βορειότερα στήν Οὐκρανία, ὅπου εἶναι καταλυτικός ὁ ρόλος τῆς Ἀγγλίας. Ἡ ὁποία, διά τῆς Οὐκρανίας, ἀποδυναμώνει πρός ὄφελός της τό Βερολῖνο καί κατ’ ἐπέκταση τήν Εὐρώπη.

Ἄν προσθέσουμε στήν ἀνάλυσή μας καί τήν πληροφορία, ὅτι πιθανόν ἡ ἀεροπορική βάση τῆς Ἀγχιάλου νά ἔγινε στόχος ἐπειδή ἀπό αὐτήν μεταφέρθηκαν πυρομαχικά καί ὁπλισμός στήν Οὐκρανία, μπορεῖ κανείς νά ἀντιληφθεῖ (ὅπως ἐξελίσσεται ὁ πόλεμος) τί χειμῶνα μπορεῖ νά ζήσουμε. Καί τί κινδύνους διατρέχουμε. Πάνω σέ ποιές βόμβες καθόμαστε.

Ὁ Μπελέρης θά μποροῦσε νά ἐξελιχθεῖ στον Μεγάλο Δοῦκα Φερδινάνδο μιᾶς εὐρύτερης σύρραξης τοῦ 21ου αἰῶνα. Νά εἶναι ἡ ἀφορμή της.

Ἤδη τά χαμόγελα γιά τήν ἀποφασιστικότητα τῆς Δύσης πού κατατρόπωσε τήν Ρωσσία ἔχουν ἀρχίσει καί χλωμιάζουν, καθώς στήν Εὐρώπη ἀναπτύσσεται ὁ ψίθυρος ὅτι ὁ Ζελένσκυ καί ὅσοι τόν ὑποθάλπουν μέχρι τώρα ἀναδεικνύονται σταδιακά στόν νεκροθάφτη τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκονομίας. Ὁ πόλεμος μπορεῖ νά μεταφερθεῖ παντοῦ.

Οἱ παλαιοί μπράβοι πού ἔμπαιναν στήν μέση γιά νά χωρίσουν τά κράτη δέν ὑπάρχουν πιά. Κι ἄν ὑπάρχουν, δέν ἔχουν τήν ἴδια αἴγλη, τήν ἴδια ἀξιοπιστία καί τήν ἴδια ζωτικότητα. Τούτων δοθέντων, ὅσοι πιστεύουμε στόν Πανάγαθο, ἄς κάνουμε τόν σταυρό μας γιά τόν χειμῶνα πού ἔρχεται. Κανείς δέν ξέρει τί θά φέρει. Καί ὅσοι ἀπολαμβάνουν αὐτάρεσκα τούς θρόνους τους, καλόν εἶναι νά μελετήσουν ἐξαντλητικά τά ἀγαπημένα τους data σέ συνδυασμό μέ πληροφορίες. Διότι χωρίς πληροφορίες, τά data εἶναι ἄχρηστα. Καί τά Lego καταρρέουν.

https://www.estianews.gr/apopseis/%e1%bd%81-polemos-mpore%e1%bf%96-na-metaferthe%e1%bf%96-panto%e1%bf%a6/

Μανώλης Κοττάκης: «Πολεμική ἐνέργεια ἡ Ἀγχίαλος»

πηγή: ΕΣΤΙΑ

Του Μανώλη Κοττάκη

ΟΛΕΣ οἱ σοβαρές διαθέσιμες πηγές μᾶς διαβεβαιώνουν ὅτι ὅλα ὅσα συνέβησαν στήν Ρόδο καί στήν Ἀγχίαλο δέν ἦταν τυχαῖα.

Σύμφωνα μάλιστα μέ στρατιωτικές πηγές πού θέλουν νά διατηρήσουν τήν ἀνωνυμία τους, ὅλα ὅσα ἔγιναν στήν ἀεροπορική βάση πού εἶναι ἐγκατεστημένη στόν νομό Μαγνησίας, ἀποτελοῦν «ξεκάθαρη πολεμική ἐνέργεια κατά τῆς χώρας». Αὐτό ἔλεγαν σέ συνομιλητές τους. Καί τοῦτο, διότι, ὅπως ἀποκαλύπτεται, τήν παραμονή τῶν μεγάλων ἐκρήξεων στίς ἀποθῆκες πυρομαχικῶν ἄγνωστοι περικύκλωσαν τό στρατόπεδο νύκτωρ καί ἔβαλαν φωτιές σέ τέσσερα σημεῖα περιμετρικά αὐτοῦ, μέ στόχο νά τό μετατρέψουν σέ παρανάλωμα. Κάτι πού τελικῶς ἀπεφεύχθη.

Εἶναι ὅμως δηλωτικό τῶν προθέσεων τῶν ἀγνώστων δραστῶν. Τό γεγονός ὅμως ὅτι ἄρχισε κατεπείγουσα ἔρευνα ἀπό τόν ἀνακριτή καί τίς δικαστικές ἀρχές γιά τήν διερεύνηση αὐτῆς τῆς σκοτεινῆς ὑπόθεσης πού κόστισε ἐκτός τῶν ἄλλων καί ἑκατομμύρια εὐρώ στόν κρατικό προϋπολογισμό λόγῳ τῆς καταστροφῆς τῶν ἀκριβῶν πυρομαχικῶν (διερεύνηση πού ζήτησε καί ὁ τέως εἰσαγγελέας τοῦ Ἀρείου Πάγου καί βουλευτής τῆς «Νίκης» κύριος Ἀποστολάκης μέ μηνυτήρια ἀναφορά του στήν δικαιοσύνη συνδέοντας τίς πράξεις αὐτές μέ συγκεκριμένη χώρα), μᾶς δίνουν τήν πραγματική διάσταση τῶν ἐξελίξεων.

Ἡ Κυβέρνηση, ὡστόσο, σέ αὐτήν τήν φάση τοὐλάχιστον, προσπαθεῖ νά τηρήσει λεπτές ἰσορροπίες, οἱ ὁποῖες συνδέονται:

Πρῶτον, μέ τήν ψυχολογία τῆς χώρας ἡ ὁποία εἶναι εὐμετάβλητος σέ περίπτωση πού ἀποδειχθεῖ ὅτι τίς φωτιές δέν τίς ἔβαλε ὁ στρατηγός ἄνεμος, ἀλλά …ἄλλοι στρατηγοί.

Δεύτερον, μέ τό γεγονός ὅτι βρίσκεται σέ ἐξέλιξη ἡ τουριστική περίοδος καί οἱοδήποτε γεγονός πού θά ἀναστάτωνε ἀκόμα περισσότερο τήν ἀτμόσφαιρα θά εἶχε ἄμεσο ἀντίκτυπο στήν ἐθνική μας οἰκονομία. Ἤδη πολλοί κάτοικοι βαλκανικῶν κρατῶν οἱ ὁποῖοι σχεδίαζαν νά ἐπισκεφτοῦν τήν βόρεια Ἑλλάδα, τά νησιά τοῦ Ἰονίου καί τοῦ Αἰγαίου, ἀκύρωσαν τίς διακοπές τους τήν τελευταία στιγμή.

Τρίτον, μέ τό ἐπενδυτικό κλῖμα καί τήν διεθνῆ εἰκόνα τῆς χώρας. Ἡ Ἑλλάδα περιμένει ἐδῶ καί πάρα πολύ καιρό νά ἀποκτήσει ξανά μετά ἀπό 13 ὁλόκληρα χρόνια τήν ἐπενδυτική βαθμίδα καί τυχόν ἔγερση ζητημάτων ἐθνικῆς ἀσφαλείας εἰς βάρος ἀλλοδαπῶν πολιτῶν θά προκαλοῦσε ἀνυπέρβλητα προβλήματα στό νά τοποθετήσουν κάποιοι τά χρήματά τους ἐδῶ.

Ὑπό αὐτήν τήν ἔννοια λοιπόν δέν ἀποροῦμε πού ἐπιχειρεῖται νά κρατηθοῦν αὐτήν τήν στιγμή χαμηλοί τόνοι, ἀσχέτως ἄν ἐμεῖς οἱ δημοσιογράφοι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι συνυπολογίζοντας καί τό ἐθνικό συμφέρον νά κάνουμε τήν δουλειά μας καί νά ἐνημερώνουμε-προϊδεάζουμε χωρίς ὑπερβολές τούς πολῖτες, γιά τά ἐπερχόμενα.

Ὡστόσο, ἡ σιωπή καί ἡ ὑποβάθμιση τῆς ἀληθοῦς σημασίας τῶν γεγονότων δέν θά ἔχουν ἀξία ἄν οἱ ἁρμόδιες κρατικές ὑπηρεσίες δέν καταφέρουν νά ἐντοπίσουν σύντομα τί συμβαίνει μέσα στό ἑλληνικό ἔδαφος καί βεβαίως νά τό ἐξουδετερώσουν. Ἐν προκειμένῳ λοιπόν δέν κρίνεται ἡ Πυροσβεστική, τό Ὑπουργεῖο Πολιτικῆς Προστασίας, τό Ὑπουργεῖο Δημόσιας Τάξης κι ἄλλοι. Ἐν προκειμένῳ, κρίνεται ἡ ἱκανότητα τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους σέ συνεργασία καί μέ ἄλλες ἁρμόδιες ἀρχές ἄλλων χωρῶν νά συλλέγει σημαντικές πληροφορίες, ἡ χρήση τῶν ὁποίων μπορεῖ νά ἀποτρέπει στό μέλλον πολεμικές ἐνέργειες σάν κι αὐτές πού περιγράφουν στούς συνομιλητές τους, ὑπό τόν ὅρο τῆς ἀνωνυμίας, στρατιωτικές πηγές.

Ὁ πόλεμος τῆς Οὐκρανίας μπαίνει σέ νέα φάση, κατηφορίζει στά Βαλκάνια, καί ἡ Ἑλλάδα εἶναι μέρος αὐτοῦ. Ἐφ’ ὅσον ἐπέλεξε νά εἶναι, πρέπει νά μπορεῖ νά προστατεύει καί τά συμφέροντά της, τά σύνορά της καί τήν ἀσφάλεια τοῦ πληθυσμοῦ της ἐντός τῆς ἐπικράτειάς της.

https://www.estianews.gr/apopseis/polemiki-%e1%bc%90nergeia-%e1%bc%a1-%e1%bc%80gchialos/

Αντιχριστιανισμός και φιλοσοφική στειρότητα

πηγή: ΑΝΤΙΦΩΝΟ

Του π. Ν. Λουδοβίκου

Έχει ορισμένως σημειωθεί από διαφόρους η αδιάλλακτη (και μη-διαλογική) εμμονικότητα της συχνά μονόπλευρης και οιονεί προπαγανδιστικής ιδεολογικής ορμής του Στέλιου Ράμφου, όπου ο θεωρούμενος ως αντίπαλος πρέπει να εξατμιστεί και να διαπομπευθεί, ει δυνατόν, τελεσίδικα, αλλά το μείζον πρόβλημα στις περιπτώσεις αυτές είναι η φιλοσοφική γονιμότητα. Πολλά μπορούμε να συγχωρήσουμε σε έναν δημιουργικό στοχαστή˙ εν προκειμένω όμως η πραγματική φιλοσοφική σκευή φαίνεται να συμποσούται, μετά σειρά παλινωδιών, σε δυό-τρείς γηρασμένες ιδέες, οι οποίες μάλιστα παραμένουν εντός του αδιερώτητες και αυταποδείκτως ισχύουσες, όταν μάλιστα στη Δύση έχουν βαθύτατα και γόνιμα αμφισβητηθεί, διορθωθεί, συμπληρωθεί.

Ασχολήθηκα εν παρόδω με τον συγγραφέα της Ελλάδας των Ονείρων σε τρία τουλάχιστον βιβλία μου, το Ορθοδοξία και Εκσυγχρονισμός, του 2006, το Οι Τρόμοι του Προσώπου και τα Βάσανα του Έρωτα, του 2009, και το βιβλίο μου για τον Βελούδινο Ολοκληρωτισμό, του 2020. Ο ευφυής αυτός Πλατωνικός λοιπόν φαίνεται ως ένας διχασμένος άνθρωπος που καταρρέει απρόσμενα από εκστατικό και άκριτο θαυμασμό μπροστά στην παράδοση του πάλαι ποτέ υπερβατικού υποκειμενισμού/ατομικισμού, του χωρίς καμιάν έννοια Πλατωνικής μετοχής, καθώς και του πιο αδιάλλακτου Διαφωτισμού και του στανικού «εξορθολογισμού» των πάντων. Τελικό του είδωλο φαίνεται λοιπόν πως είναι ο, κατά Ταίηλορ, «αυτάρκης ανθρωπισμός», όπου κάθε μεταφυσικό εκείθεν, λογίζεται ως αυταποδείκτως νεκρό, και η περί αυτό ενασχόληση των αφελών, ως, το πολύ, μυθική ή, για να έλθουμε στο παραπάνω βιβλίο του, ονειρική κατασκευή συμβόλων, πλείστα εκ των οποίων, και ειδικά τα Βυζαντινής προέλευσης, πρέπει να καταστραφούν πάραυτα, αφού απεργάζονται μιάν απολύτως καταστροφική της ιστορικότητας των Ελλήνων υπερέξαρση του συναισθήματος, για χάρη μιάς ψευδούς «αιωνιότητας τυποτελετουργικής υφής», πράγμα που οδηγεί σε «μια καθήλωσι του Εγώ σε πρώιμες φάσεις της αναπτύξεως, μια παθητικότητα και ανασφάλεια που δίνει το προβάδισμα στην κλειστή παραδοσιακή ομάδα προκαλώντας παιδικό μηδενισμό…».

Με το (αναπόδεικτο όσο και αδιερώτητο) αξίωμα αυτό ξεκινά την κατεδάφιση των πάντων, απ’ την αρχή του Βυζαντίου μέχρι και την δεκαετία του 60: όπου υπάρχουν καταγεγραμμένα όνειρα, ερμηνεύονται υπό το πρίσμα της παραπάνω αξιωματικής συσχέτισης της πραγματικότητάς τους με το πάντα καταστροφικό της ιστορικότητας συναίσθημα – και τούτο μάλιστα συνέβαινε αποκλειστικώς και μόνον εντός των (εκάστοτε) Βυζαντινών συνόρων, προκαλώντας τις παραπάνω συγκλονιστικές παρενέργειες, αφού, ως γνωστόν, όλα τα όνειρα των υπολοίπων μεσαιωνικών λαών έσφυζαν, φαίνεται, από… ορθολογιστικά μανιφέστα με το συναίσθημα ευνουχισμένο και, γι’ αυτό ακίνδυνο!

Και το μεν όνειρο, για εκείνους τουλάχιστον που γνωρίζουν την Βαθυψυχολογική αλφάβητο, έχει κυρίως και ανυπερθέτως να κάνει με το συναίσθημα, η αγνόηση όμως του απλού αυτού πράγματος οδηγεί τον Ράμφο σε άνετη κατεδάφιση διανοητικών γιγάντων, με πρώτα θύματα μάλιστα τους πνευματικώς συγγενείς του (Νεο-)πλατωνίζοντες, από τον Γρηγόριο Νύσσης και τους Καππαδόκες ώς τον Ευάγριο. (Ο Μάξιμος Ομολογητής και ο Γρηγόριος Παλαμάς την γλυτώνουν, μιάς και δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα όνειρά τους, αν και ο Ησυχασμός, το πιο υλιστικό και σωματοκεντρικό θεολογικό ρεύμα του μεσαιωνικού Ελληνισμού, δεινά παρερμηνευμένο από τον Ράμφο, βάλλεται συχνά, ευκαιρίας δοθείσης, παρά την δυσπιστία του Ησυχασμού προς τα όνειρα…). Την ίδια στιγμή, αντιφατικά, κατηγορεί τους παραπάνω για έλλειψη μιας οντολογίας του πλήρους εαυτού – κάτι που είναι εν μέρει αληθινό, ακριβώς ωστόσο εξαιτίας του Πλατωνισμού τους. Υπάρχει όμως και μια άλλη σειρά μη- Πλατωνικών στοχαστών, με σημαντικότερους τους Μάξιμο Ομολογητή, τον Συμεώνα τον Νέο Θεολόγο και τον Γρηγόριο Παλαμά, οι οποίοι κάνουν ακριβώς το αντίθετο, εγκαινιάζοντας πρώιμα μια τέτοιαν ακριβώς οντολογία, η οποία μπορεί να συζητηθεί με απολύτως σημερινούς ανθρωπολογικούς όρους, ανοίγοντας μάλιστα και νέους ορίζοντες στη φιλοσοφία και τις επιστήμες του ανθρώπου. (Βλ. επ’αυτών το βιβλίο μου Analogical Identities: the Creation of the Christian Self. Beyond Spirituality and Mysticism in the Patristic Era, Brepols 2019˙ o δεύτερος τόμος, με τίτλο Intermeaningfulness: Self-catholicization, Meta-narcissism, and Christian Theology, κυκλοφορεί σύντομα).

Καμιά λοιπόν αναφορά δεν βρίσκεται στο έργο του φιλοσοφικά υπερσυντηρητικού Ράμφου στην αποδομητική κριτική την οποία υπέστη ο παραπάνω «ορθολογικός» ατομικισμός στη Δύση, από τον Λεβινάς ώς τον Μερλώ-Ποντύ και τον Ρικαίρ, και από τον Φρόιντ, ώς τον Λακάν και τον Κόχουτ. Καμμιά απήχηση δεν φαίνεται να έχουν στη σκέψη του οι γόνιμες διαπιστώσεις ενός Νόρμπερτ Ελίας, σχετικά με την έσχατη σημερινή απόληξη αυτού του ατομικισμού σε ένα «χωρίς-εμείς-εγώ» (we-less I), γεγονός που καλεί προς μια νέα κοινωνική οντολογία, την οποία ο περίκλειστος Δυτικός άνθρωπος (Homo clausus, κατά τον Ελίας) δεν μπορεί πλέον να αντλήσει μόνον από τη δική του παράδοση. Και εδώ φυσικά είναι η στιγμή να αναφερθεί κανείς στην επίμονη ναυτία που αισθάνεται ο Ράμφος προς την Θεία Λειτουργία, ως μια θεμελιώδη πηγή μιας τέτοιας οντολογίας – αυτή δεν είναι γι’ αυτόν παρά «ιδεοτυπικός συμβολισμός», που οδηγεί σε «δογματοπαγή θρησκευτισμό», πρόκειται για «τελετουργικό ψυχαναγκασμό που στενεύει το όριο έκφρασης ατομικού συμβολισμού και συναισθήματος, λόγω παγκυριαρχίας του ονόματος του Χριστού». Έτσι «στη Θεία Λειτουργία δεν υπάρχει χώρος για τίποτε νέο». Πρόκειται όντως για έναν «εξορθολογισμένο» Χριστιανισμό, με το άκτιστο, ως Χάρη πραγματικής κοινωνίας μαζί του και όχι διανοητικής του απολίθωσης, παντελώς απόν.

Δεν γνωρίζω προσωπικά κανένα πνευματικό χώρο, όπου ο συμβολισμός είναι λιγότερο παρών και η παρουσία της πλήρους ατομικότητας, ψυχοσωματικής και συναισθηματικής, περισσότερο εγγυημένη και νομιμοποιημένη, και στην κυριολεξία, απολύτως απαιτούμενη – χωρίς τον πραγματικό και πλήρη άνθρωπο, διαλεγόμενο, προσφέροντα και λαμβάνοντα, δεν υπάρχει Θεία Λειτουργία. Είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που προσωπικά επιχείρησα να περιγράψω την οντολογία της Θείας Λειτουργίας ως αγαπητική «διαλογική αμοιβαιότητα» μεταξύ ανθρώπου και Θεού και των ανθρώπων μεταξύ τους. (Στο βιβλίο μου A Eucharistic Ontology: Maximus the Confessor’s Eschatological Ontology of Dialogical Reciprocity, New York 2010). Αλλά για τον Ράμφο, όλα τα παραπάνω, και άλλα πολλά, απλώς δεν υπάρχουν.

Σε σημείο μάλιστα που να αναρωτιέται κανείς πώς αυτό το κατά Ράμφο ανάπηρο τερατούργημα που λέγεται Βυζάντιο, έζησε θριαμβευτικά για έντεκα αιώνες. Ποια πολιτική φιλοσοφία θα μπορούσε να παραχθεί εν προκειμένω από μια τέτοια πνευματική παράλυση; Ευτυχώς που, για να σωθούν τα προσχήματα, ο καθηγητής Κοντογιώργης έκανε μια τεράστια προσπάθεια να περισώσει όλον αυτόν τον πλούτο της πολιτικής σκέψης, σε κριτικό διάλογο μάλιστα με την Δύση – και αναφέρομαι ειδικά στο τελευταίο εξάτομο έργο του Το Ελληνικό Κοσμοσύστημα, όπου στον τέταρτο τόμο εξετάζεται εξαντλητικά η πολιτική σκέψη της Βυζαντινής περιόδου. Ακόμη και αν τυχόν διαφωνήσει κανείς εδώ ή εκεί, το επίπεδο προβληματισμού είναι απαράμιλλο. Εάν τυχόν το έργο αυτό μεταφράζονταν, θα ακολουθούσε γονιμότατος διάλογος, ενώ εάν το έργο του Ράμφου μεταφράζονταν θα προκαλούσε, το πολύ, τον οίκτο… Προσθέτω εδώ τα έργα των Γιάννη Βούλγαρη και Στάθη Καλύβα, όπου, πολύ πιο ισορροπημένα, περιγράφεται το μέγα επίτευγμα του Ελληνικού εκσυγχρονισμού, πέρα από τις καθηλώσεις της αριστερής, κυρίως, Κοινωνιολογίας και ιστοριογραφίας.

Όλα τα παραπάνω γράφονται εξαιτίας της πρόσφατης δημόσιας αντιπαράθεσης Ράμφου-Δημητριάδη. Ο τελευταίος, ένας γνωστός… θρησκευτικός φονταμενταλιστής της α-θρησκείας με έναν καταναγκαστικό, ιδεοληπτικό αντι-χριστιανισμό, βρίσκεται σε ακόμη μεγαλύτερη φιλοσοφική στασιμότητα, μη διστάζοντας μάλιστα να κατηγορήσει όλους σχεδόν συλλήβδην τους Ευρωπαίους φιλοσόφους, από τον Ντεκάρτ ώς τον Χάιντεγκερ, ως τολμήσαντες να ασχοληθούν στα σοβαρά με τον Χριστιανισμό. Για τον ίδιο, τα μόνα ανθρωπολογικά προβλήματα είναι το σεξ, ο θάνατος και η ιστορία. Ας προσπαθήσει κάποιος να του πει πως, για τον άνθρωπο, όλα αυτά είναι ταυτόχρονα νοήματα και ειδητικές αποβλέψεις, δηλαδή ανοικτά ερωτήματα πλήρους και απόλυτης ζωής που αναμένουν πέρα από τη φύση του ζώου απαντήσεις…

Ο Δημητριάδης θέτει λοιπόν στον Ράμφο, ένα εύλογο ερώτημα: αφού, του λέει, έχεις τέτοια ελεεινή περί Βυζαντινής Ορθοδοξίας άποψη, γιατί δεν εγκαταλείπεις την Εκκλησία; Η απάντηση είναι ίσως απλή: ο Ράμφος θέλει να συμπαρασύρει στην έξοδο αυτή όσους περισσότερους γίνεται. Και θα τον ακολουθήσουν όσοι καταλαβαίνουν από Ορθοδοξία ό,τι καταλαβαίνει και αυτός, δηλαδή σχεδόν τίποτα…

Παρεμπιπτόντως, τον Ιανουάριο θα γίνει στο Βόλο το Μέγα-συνέδριο του ΙΟΤΑ (International Orthodox Theological Association), του οποίου έχω την τιμή να είμαι συμπρόεδρος του Τομέα Δόγματος. Περισσότεροι από 300 ομιλητές από πέντε ηπείρους θα καταθέσουν την έρευνά τους, καθώς η παρουσία της Ορθόδοξης Εκκλησίας γίνεται όλο και εντονότερη στον Ελληνο-δυτικό κόσμο… Γιατί άραγε;

(Πρώτη έντυπη δημοσίευση: “Εστία”, 6 Νοεμβρίου 2022)

Πώς να ξεριζώσεις την Ελλάδα από τον Έλληνα;

 

Του Μανώλη Κοττάκη

πηγή: ΕΣΤΙΑ 13-14/3/2021 & Newsbreak.gr

Τα στοιχεία της πανελλαδικής έρευνας που πραγματοποίησε η εταιρία δημοσκοπήσεων Marc για το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ) με θέμα πώς βλέπουν οι νεότεροι Έλληνες την Επανάσταση του 1821 ήσαν πράγματι εντυπωσιακά. Γιατί από τα ευρήματά της προκύπτει πως πέφτει στο κενό η πολυετής προσπάθεια μιας ομάδος αναθεωρητών της ελληνικής Ιστορίας να αλλάξουν τα γεγονότα. Να τα φέρουν στα γεωπολιτικά μέτρα τους. Να ισχυριστούν ότι όλα ήταν μύθος. Ότι οι ήρωες δεν ήταν και τόσο ήρωες. Το Κρυφό Σχολειό δεν ήταν και τόσο Κρυφό. Η Εκκλησία δεν ήταν και τόσο παρούσα. Η Επανάσταση δεν ήταν και τόσο εθνική.

Ο Καποδίστριας δεν ήταν και τόσο δημοκράτης. Η Ρωσία δεν βοήθησε και τόσο. Τα αποτελέσματα τους διέψευσαν όλους οικτρά. Ήταν ένα μεγάλο χαστούκι.

Θα παρακάμψω το γεγονός ότι οι αγαπητοί φίλοι του ΚΕΦΙΜ παρουσίασαν ως «νέα» μία έρευνα που πραγματοποιήθηκε τον Δεκέμβριο του 2019, όπως φαίνεται από μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο. Γι’ αυτό στην ταυτότητά της διαβάζω ότι διεξήχθη αορίστως στις 10-17 Δεκεμβρίου. Ποιας χρονιάς, άγνωστο! Υποθέτω ότι θα ήταν δοκιμασία για κάποιους από τους επιτελείς του κέντρου να επιβεβαιώσουν τα προ διετίας ευρήματά τους ξανά κατά τη διάρκεια της επετείου-ορόσημο.

Τα ποσοστά που, ούτως ή άλλως, τους εξέπληξαν θα ανέβαιναν κι άλλο. Αυτό που μου προκάλεσε τεραστία εντύπωση όμως μελετώντας τις τοποθετήσεις τους κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου είναι ότι, με εξαίρεση την καθηγήτρια Μαρία Ευθυμίου και τον μετριοπαθή γενικό διευθυντή Αλέξανδρο Σκούρα, οι λοιποί διανοούμενοι, με επικεφαλής τον πασίγνωστο Αριστείδη Χατζή, έκαναν πως δεν κατάλαβαν τι διάβασαν!

Η άρνηση πραγματικότητας πρέπει να ερμηνευτεί και με άλλους όρους, ιατρικούς! Ενώ οι Έλληνες στην έρευνα -θεωρούν την επανάσταση «εθνική» σε ποσοστό 90% και κατά 54% κοινωνική (απορρίπτοντας την αριστερή ιστοριογραφία). Εξαίρουν τον ρόλο της Φιλικής Εταιρείας στο ξέσπασμά της σε ποσοστό 90%, αναγνωρίζοντας τον ρόλο του (ξεχασμένου) Υψηλάντη και τον ρόλο της (συκοφαντημένης) Εκκλησίας σε ποσοστό 72% - η μέτρηση είχε προβοκατόρικο ερώτημα έως και για τον ήρωα Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄. Δοξάζουν τον επίσης συκοφαντημένο (από τα ντοκιμαντέρ των γνωστών απάτριδων) Κολοκοτρώνη σε ποσοστό 92%, τον Καραϊσκάκη σε ποσοστό 63% και την Μπουμπουλίνα σε ποσοστό 34%. Απορρίπτουν τις εκσυγχρονιστικές-αριστερές θεωρίες αμφισβήτησης για το Κρυφό Σχολειό, το οποίο θεωρούν ότι υπήρξε σε ποσοστό 70% (δεν το θεωρούν μύθο όπως η Αριστερά). αναγνωρίζουν τον ρόλο της Ρωσίας στη θετική έκβαση της Επανάστασης σε ποσοστό 42,5%, της Γαλλίας 18,5% και της Αγγλίας μόλις σε 17,1% ενώ, λοιπόν, όλα αυτά, οι κύριοι καθηγητές είπαν στη συνέντευξη ότι «υπάρχει πέπλο σύγχυσης και αμάθειας στον ελληνικό λαό», ότι «αδικείται ο ρόλος της Δύσεως» (που όλοι ξέρουμε ότι κρύβεται πίσω από τη δολοφονία του Καποδίστρια) και ότι «ναι, επιτέλους, η Επανάσταση ήταν και φιλελεύθερη» (ο καημός τους καθώς οι Έλληνες αδιαφορούν για τις αγιογραφίες του Κοραή και του Μαυροκορδάτου). Φιλελεύθερη με τον ορισμό που δίνουν, βεβαίως, εκείνοι.

Γιατί προφανώς μία επανάσταση που έχει στόχο την ελευθερία είναι… εξ ορισμού φιλελεύθερη. Πρέπει να το πάρουν κάποτε απόφαση όλοι αυτοί οι αγαπητοί. Παρά τον διαρκή βομβαρδισμό των Ελλήνων από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, παρά τις αλλαγές στα σχολικά βιβλία και με έξωθεν υποδείξεις, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες να μη φωτιστούν οι ήρωες αλλά οι ιδέες τάχα, παρά τις συκοφαντίες προς ηγετικά πρόσωπα της Επανάστασης με βασικό κριτήριο αξιολόγησης ότι δεν ήταν αγγλόφιλα, η κυρία ελίτ ηττήθηκε με τα τσαρούχια. Θα σας το πούμε όπως αισθανόμαστε!

Με ερώτηση απευθυνόμενη προς όλους σας, μα και προς τον καθένα ξεχωριστά: Πώς να ξεριζώσεις, μωρέ, την Ελλάδα από τον Έλληνα; Γίνεται; Δεν γίνεται. Αδύνατον. Τρέχουν χιλιάδες χρόνια μέσα στον Έλληνα για να έρχεται ένας φιλόδοξος Χατζής, μία συμπαθής κατά τα λοιπά ως μέλος του Κοινοβουλίου Ρεπούση, ένας Βερέμης που έχει το θράσος να χλευάζει και ανθρώπους που δεν γνωρίζει, και να νομίζουν ότι διά της κανοναρχήσεως και του σφυροκοπήματος από τα στασίδια του συστήματος θα του κάνουν λοβοτομή και θα του αλλάξουν εγκέφαλο! Να νομίζουν ότι θα τον κάνουν άλλο και θα τον πείσουν ότι έρχεται από αλλού. Ε, λοιπόν, δεν έρχεται. Ματαιότης. Γι’ αυτό, αγαπητοί, παραδώσατε τα όπλα όσο είναι καιρός.

Σε λίγες ημέρες που όλα τα μέσα μεταφοράς θα γεμίσουν με πορτρέτα των ηρώων του 1821 με απόφαση της Αγγελοπούλου θα το εμπεδώσετε. Τα έθνη δεν αναθεωρούν την Ιστορία τους επειδή κάποιοι μέσα ή έξω από την Ελλάδα το θέλουν. Η παραχάραξη και η διαστρέβλωση απορρίπτονται.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/188141/pos-na-xerizoseis-tin-ellada-apo-ton-ellina/

Μανώλης Κοττάκης, Ο Κυμπουρόπουλος δεν είναι γλάστρα!

 πηγή: ΕΣΤΙΑ, 18/3/2021 & Newsbreak.gr

Η υποψηφιότητα του Στέλιου Κυμπουρόπουλου στις ευρωεκλογές του 2019 προβλήθηκε ως μία πρωτοποριακή και ανατρεπτική απόφαση του κόμματος της Ν.Δ.

Ως απόδειξη ότι ένα φιλελεύθερο κόμμα δίδει ευκαιρίες σε νέους ανθρώπους, νέους επιστήμονες, άτομα με ειδικές δεξιότητες, εις τρόπον ώστε να εκτεθούν στη λαϊκή ετυμηγορία, να επιδοκιμαστούν από τους πολίτες και να αποδείξουν με τη δράση τους ότι αξίζουν τις ίσες ευκαιρίες και τα ίσα δικαιώματα. Αν και οι παραδοσιακώς παροικούντες καχύποπτοι τη (νεοδημοκρατική) Ιερουσαλήμ είδαν πίσω από την απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη την πρόθεση να υποβαθμιστεί η υποψηφιότητα του πρώην προέδρου του κόμματος Ευάγγελου Μεϊμαράκη -ο οποίος πράγματι κατετάγη δεύτερος σε ψήφους σε εθνικό επίπεδο-, το επιχείρημα των ίσων δικαιωμάτων και ίσων ευκαιριών συγκίνησε το εκλογικό σώμα. Σε σημείο που ο κ. Μητσοτάκης -πέραν των δημόσιων προτροπών στη βάση της Ν.Δ. υπέρ της ψήφισης του νεαρού επιστήμονα- να υποβάλει έως και πρόταση μομφής κατά του τότε υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη για απρεπές σχόλιο κατά του υποψηφίου του.

«Δεν είναι γλάστρα ο Κυμπουρόπουλος» σχολίασε με οργή εκείνη την ημέρα ο Κυριάκος ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ζήτησε τον λόγο από τον συριζαίο υπουργό «επειδή προσέβαλε έναν άξιο άνθρωπο». Το αποτέλεσμα της κάλπης δικαίωσε απολύτως την επιλογή του. Ο γενναίος Στέλιος Κυμπουρόπουλος, με μυϊκή ατροφία από τα δεκατέσσερά του, σημαιοφόρος σε παρέλαση του 1999 με το αμαξίδιό του, αριστούχος της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, επιμελητής στο Νοσοκομείο Αττικόν, εξελέγη πρώτος σε ψήφους ευρωβουλευτής της Ν.Δ. με 577.114 ψήφους. Μετά τις ευρωεκλογές ορκίζεται, εντάσσεται στην ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και δραστηριοποιείται σε πλήθος θεμάτων. Ώσπου προχθές, σχεδόν δύο χρόνια μετά τις ευρωεκλογές του 2019, γίνεται ξανά το επίκεντρο της δημοσιότητας, με αφορμή την αρνητική ψήφο του για τις αμβλώσεις σε ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Δεν θα σταθώ ιδιαιτέρως στο γεγονός ότι όλα άρχισαν μετά τη λυσσαλέα επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του η Αριστερά και ειδικώς ο ΣΥΡΙΖΑ, επειδή ο Στέλιος τόλμησε να εκφράσει ανοιχτά τις απόψεις του. Από αυτούς αυτά περιμένουμε, δεν περιμένουμε άλλα. Αναγνωρίζουν την εσωκομματική δημοκρατία για τις συνιστώσες τους αλλά όχι για τους αντιπάλους τους. Θα επικεντρωθώ όμως στη στάση της Ν.Δ. έναντι του Κυμπουρόπουλου.

Και επειδή είναι η δεύτερη φορά που προκύπτει ζήτημα για τις αμβλώσεις και κατ’ επέκτασιν για την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών -όποιες και είναι αυτές-, θα κάνω και ένα γενικότερο σχόλιο. Θυμίζω ότι το 2019 επί Ν.Δ. αποκαθηλώθηκαν από το Μετρό των Αθηνών ως «ακροδεξιές» διαφημίσεις οικογενειακών οργανώσεων κατά των αμβλώσεων. Ως προς το πρώτο είναι εντυπωσιακό και το καταγράφω με λύπη πόσο εύκολα «αδειάζει» και αποδοκιμάζει ο πρωθυπουργός ανθρώπους οι οποίοι έδωσαν τα πάντα για να γίνει πρωθυπουργός.

Τις προάλλες «άδειασε» στεγνά από το βήμα του Κοινοβουλίου έναν άνθρωπο που ήταν δίπλα του, όταν δεν ήταν άλλος κανείς στα πέτρινα χρόνια του, επειδή εξέφρασε με ένταση την αρνητική του άποψη για την ομοφυλοφιλία: τον σημερινό βουλευτή Καβάλας Μακάριο Λαζαρίδη. Κάτι που θα μπορούσε να είχε πράξει -αν ήταν τόσο κομβικό για την ομάδα που έχει γύρω του- με ηπιότερο τρόπο. Μια ανάρτηση στο twitter π.χ., όχι ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας, ενώπιον των παγωμένων συναδέλφων του οι οποίοι σχημάτισαν την εντύπωση ότι το αυτό μπορεί να συμβεί για άλλο θέμα και στους ίδιους στο μέλλον.

Αντιπροχθές άφησε ακάλυπτο τον βουλευτή Κυρανάκη για τις πρόσφατες δηλώσεις του, όταν και οι πέτρες στο Μαξίμου γνωρίζουν ότι το λάθος να αναφέρει στο κομματικό non paper «γραμμής» το όνομα του ξυλοκοπηθέντος διαδηλωτή και να παραβιάσει προσωπικά δεδομένα το διέπραξε πασοκογενής συνεργάτης του γραφείου Τύπου. Προχθές, μετά την επιβεβαίωση ότι ο Κυμπουρόπουλος δεν ψήφισε «εκ παραδρομής» για τις αμβλώσεις (έδειξε ότι έχει νεφρά και δεν υποχώρησε στη σύσταση για επανόρθωση), η Ν.Δ. εξέδωσε ανακοίνωση για να διακηρύξει ότι «η ψήφος του ευρωβουλευτή Στέλιου Κυμπουρόπουλου δεν εκφράζει το κόμμα και τον πρόεδρό του».

Η ερώτηση που προκύπτει μετά ταύτα είναι μονολεκτική: Αλήθεια; Σοβαρά; Έτσι συμπεριφέρεται «το κόμμα» σε ανθρώπους που έφεραν προίκα στην παράταξη τη διαδρομή τους για να νικήσει στις ευρωεκλογές και να ανοίξει ο δρόμος του προς την εξουσία και του Κυριάκου για την πρωθυπουργία; Με μια δημόσια ξερή ανακοίνωση αποδοκιμασίας; Αλήθεια; Εμείς γνωρίζουμε εδώ και δεκαετίες ότι η Ν.Δ. είναι φιλελεύθερο κόμμα. Όχι μονολιθικό. Γνωρίζουμε ότι η ελευθερία της έκφρασης είναι το σήμα κατατεθέν της Ν.Δ. και όταν προκύπτουν διαφορετικές προσεγγίσεις, όπως αυτή για το «λελυμένο» ζήτημα των αμβλώσεων με νόμο του Ανδρέα Παπανδρέου από το 1983, τότε η εκάστοτε ηγεσία της εκφράζει τη διαφωνία της με μια ηχηρή διαρροή κύκλων. Δεν πετά τους ανθρώπους της στα σκυλιά.

Και εν πάση περιπτώσει, λελυμένο ζήτημα είναι οι αμβλώσεις για εσάς, για εμένα ίσως, για άλλους. Για το 37% του ελληνικού λαού όμως σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις («Αthens Voice» 3/1/2020 ) δεν είναι λελυμένο. Η δε άποψη που διατύπωσε ο ευρωβουλευτής πως αν η μητέρα του ήξερε ότι ήταν ανάπηρος ίσως είχε κάνει άμβλωση και να μη ζούσε σήμερα αξίζει την προσοχή μας.

Για την Εκκλησία μας, τέλος, το ζήτημα αυτό από δογματικής απόψεως δεν είναι λελυμένο. Επειδή λοιπόν μία γκρούπα αξιωματούχων του Μαξίμου θεωρεί λελυμένο το ένα, λελυμένο το άλλο, λελυμένο το τρίτο, τι θα κάνει η Ν.Δ.; Θα αποδοκιμάζει κάθε μέρα έναν ευρωβουλευτή της, έναν βουλευτή της, την Εκκλησία ίσως αύριο, επειδή διατυπώνουν διαφορετική άποψη για ζητήματα υπαρξιακά, επειδή αυτό λέει η συνείδησή τους; Θα τσακώνεται κάθε μέρα η Ν.Δ. με το 35% του κορμού της για να ικανοποιεί το 5%; Αφήστε που για ανθρώπους μη δογματικούς (και σε αυτούς κατατάσσω με άνεση τον Κυριάκο, γιατί έχει αποδείξει ότι ξέρει να ακούει και να σέβεται τον συνομιλητή του) δεν υπάρχει στη ζωή κάτι που να μην υπόκειται σε αναθεώρηση. Και αυτό ισχύει για όλους μας.

Ο ίδιος όταν τον αδίκησα κάποτε το παραδέχθηκα δημοσίως. Τι πάει να πει λοιπόν «λελυμένο»; Και η παρενόχληση ήταν κάποτε «λελυμένη», σήμερα δεν είναι όμως, τα ήθη άλλαξαν! Αν είναι λελυμένο, για παράδειγμα, και το ζήτημα του γάμου των ομοφυλοφίλων -η θέση μου είναι γνωστή και διατυπωμένη-, τότε γιατί ο Πάπας και η Καθολική Εκκλησία τον θεωρούν «αμαρτία» και δεν τον αναγνωρίζουν; Και τι θα γίνει αν κάνουν το αυτό με τον Πάπα σε κάποια στροφή της επικαιρότητος η ελλαδική Εκκλησία και ο Αρχιεπίσκοπος; Θα τον αφορίσει και αυτόν το γνωστόν ιερατείο, το φιλελευθεράτο του Μαξίμου, που παρασύρει το κόμμα σε λάθος αποφάσεις; Θα εκδώσει ανακοίνωση η Ν.Δ. ότι «η στάση του Αρχιεπισκόπου δεν εκφράζει το κόμμα και τον πρόεδρό του»; Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Κλείνω: Πράγματι, έχει δίκαιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σωστά το είχε πει απευθυνόμενος προς τους Τσίπρα – Πολάκη: «Ο Κυμπουρόπουλος δεν είναι γλάστρα».

Τώρα που το αποδεικνύει όμως στην πράξη ότι δεν είναι γλάστρα, ας τον σεβαστούν και ας τον αφήσουν να ανθίσει. Όχι να τον κλαδεύουν από τις ρίζες επειδή το ζητά ο ΣΥΡΙΖΑ. Τελευταίο, αλλά όχι έλασσον. Το να «αδειάζεις» τους συνεργάτες σου δεν εκτιμάται. Ούτε από τους δικούς σου ούτε και από τους άλλους. Ο αρχηγός είναι η μάνα του λόχου. Κανών.

https://www.newsbreak.gr/apopseis/188389/o-kympoyropoylos-den-einai-glastra/

Μανώλης Κοττάκης, Ὁ νέος «σοβιετικός» κόσμος ἀνατέλλει

Ἀκολουθεῖ ἐκτενὲς ἀπόσπαμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ Μανώλη Κοττάκη "Ὁ νέος «σοβιετικός» κόσμος ἀνατέλλει" (Εστία, αρ. φυλ. 41846/ 31-12-2020, σελ. 1 και 3): 

[...] Ἄν ἡ παγκοσμοποίηση κατήργησε σύνορα καί ἀποστάσεις, ἔκανε τόν πλανήτη ἕνα μικρό χωριό καί ἔφερε τούς ἀνθρώπους πολύ κοντά, ἡ πανδημία τοῦ 2020 ἀραίωσε τόν πλανήτη. Ἔκλεισε τούς ἀνθρώπους στά σπίτια τους. Τούς ἀφαίρεσε θεμελιώδη καθημερινά δικαιώματα ὅπως ἡ συναναστροφή, ἡ ἐπικοινωνία, τό ἄγγιγμα, ὁ ἐλεύθερος χρόνος, ἡ ἐργασία. Στήν αὐγή τοῦ νέου χρόνου, τοῦ 2021, κυριαρχεῖ ἡ ἀνασφάλεια καί ὄχι τά περυσινά χαμόγελα τῆς ἀνεμελιᾶς. Στό ἐρώτημα «ποιός μπορεῖ νά προβλέψει τό μέλλον;» στοιχειωδῶς, ἀπάντηση δέν ὑπάρχει! Οἱ προβλέψεις στόν παλαιό κόσμο εἶχαν κάποια εὐστοχία διότι ὁ παλαιός κόσμος εἶχε τάξη καί σταθερές. Ἡγεσίες μέ κῦρος, συλλογικούς διεθνεῖς θεσμούς μέ ἀκτινοβολία, κοινωνίες μέ συναισθήματα ἀλληλεγγύης, ὑπερεθνικούς θεσμούς μέ ἰσχύ. Ἡ δημοκρατία καί τό διεθνές σύστημα ἐπιρροῆς πού μᾶς κληροδότησε ἡ Γιάλτα μᾶς ἔδωσαν ἕναν εἰρηνικό καί ἀσφαλῆ κόσμο γιά περισσότερα ἀπό ἑβδομήντα πέντε χρόνια. Οἱ ἡγεσίες στούς καιρούς μας ὅμως ἀντικαταστάθηκαν ἐν πολλοῖς ἀπό μαριονέτες.[...] Τά ἔθνη ἀντικαταστάθηκαν ἀπό ὑπερτοπικές κοινότητες: facebook, istangram, twitter. Τά φυσικά σύνορα ἔχασαν τήν σημασία τους, τά γκρεμίζει κάθε μέρα ὁ ἱστός μέ ἕνα κλίκ. Ἐν ὀλίγοις, χάθηκε ἡ τάξη. Καί τήν θέση της δέν ἔλαβε μία νέα τάξη ἀλλά μία συγκλονιστική ἀταξία ἑνός κόσμου στόν ὁποῖο ὁ καθείς κάνει ὅ,τι θέλει.

Οἱ συλλογικοί θεσμοί ἀσφαλείας ὅπως τό ΝΑΤΟ ἔχουν ντέ φάκτο διασπαστεῖ (Ρωσσία-Τουρκία κ.λπ.) ἐνῶ ἡγέτες ἐμβληματικῶν χωρῶν (Μακρόν) τούς θεωροῦν «ἐγκεφαλικά νεκρούς». Οἱ ὑπερεθνικοί οἰκονομικοί θεσμοί ὅπως ἡ ΕΕ ἔχουν ἐπίσης ντέ φάκτο διασπαστεῖ, τό πουλόβερ ἄρχισε ἤδη νά ξηλώνεται μέ τήν ἀποχώρηση τῆς Βρεταννίας. Ὁ ΟΗΕ, τό ὄνειρο τοῦ Ροῦσβελτ, περνᾶ κρίση ἀνάλογη μέ τῆς Κοινωνίας τῶν Ἐθνῶν λίγο πρίν ἀπό τήν κατάρρευσή της. Καί ἄν φύγουμε ἀπό τούς διεθνεῖς δικαιοδοτικούς θεσμούς καί ἀποπειραθοῦμε νά μελετήσουμε τήν κοινωνία τῶν πολιτῶν, ἐκεῖ καί ἄν θά συναντήσουμε τήν μεγίστη ἀποτυχία. Προεβλήθη ὁ πολυπολιτισμός καί ὁ διεθνισμός τῶν γνωστῶν κινημάτων ὡς ἡ νέα τάξη πραγμάτων καί ὡς ὁ νέος κόσμος. Ὡς ἡ νέα κοινότης ἀξιῶν. Πού ὁδήγησε ὅμως ἐν τέλει; Στόν διχασμό τῶν κοινωνιῶν ἐντός τῶν κρατῶν μέ πρῶτες τίς ΗΠΑ καί σέ ἕναν κόσμο πού ἀπό τό «ὅλοι μαζί» ὁδηγεῖται στό «ὁ καθένας μόνος του».

Τό νέο ἰδιωτικό σοβιέτ ἐπιβολῆς ἀξιῶν μέ τίς ὁποῖες δέν συμφωνεῖ ὁ πλανήτης ὅλος ἀλλά ἐξακολουθεῖ νά κυριαρχεῖ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά χάσει ὁ κόσμος τήν μαγεία του. Νά ὁδηγηθεῖ σέ αὐτό πού ὁ Γάλλος φιλόσοφος Ἔντγκαρ Μορέν εἶχε χαρακτηρίσει «ἀπομαγικοποίηση» τοῦ κόσμου. Ἐάν φθάσαμε ἕως ἐδῶ ἄς μήν ἀποροῦμε λοιπόν. Ἐλλείψει φωτισμένων ἡγεσιῶν, ἐλλείψει κανόνων καί ἐλλείψει Ἀξιῶν –ἔτσι τό ἔγραφε ὁ Καποδίστριας, μέ [Α] κεφαλαῖο– ὁ κόσμος ἔχασε τήν ἰσορροπία καί τήν ἁρμονία του. [...]

Ἰδιῶτες καί πολυεθνικές οἱ ὁποῖες δέν λογοδοτοῦν πουθενά πέραν τῆς κοινότητας τῶν social media (ἐνῶ ἡ δημοκρατία ἔχει τό …ἐλάττωμα τῆς λογοδοσίας μέ ἐκλογές) σχεδιάζουν τόν κόσμο ἐρήμην τοῦ κόσμου. Οἱ δέ λαοί, ἄχ αὐτοί οἱ λαοί, ἀβοήθητοι, αἰσθάνονται τήν μεταβολή καί ἀντιδροῦν. Ὄχι ἀπαραιτήτως μέ τόν ἐνδεικνυόμενο τρόπο, ὄχι πάντοτε μέ τόν σωστό τρόπο ἀλλά κατά βάση ὀρθῶς. Ἡ ρίζα τῆς ἀντίδρασής τους εἶναι ὑγιής. Ἡ ἐπιφύλαξή τους γιά τό ἐμβόλιο δέν εἶναι προϊόν ἄρνησης ἤ ἀπόρριψης τῆς ἐπιστήμης. Εἶναι προϊόν τοῦ σεβασμοῦ τους σέ ὅλα ὅσα ὀρθολογικά τούς δίδασκε ἡ ἐπιστήμη δεκαετίες τώρα γιά τόν ἀπαραίτητο κλινικό χρόνο δοκιμῆς τῶν ἐμβολίων. Ἡ ἄρνησή τους νά ἐφαρμόζουν γιά καιρό τά μέτρα προκύπτει ἀπό τόν φόβο τῆς ἐπικράτησης αὐτοῦ τοῦ ἰδιωτικοῦ σοβιέτ τό ὁποῖο μειώνει τίς μετακινήσεις, ἀπαγορεύει τήν προσέλευση στήν ἐργασία, μειώνει τίς ἀμοιβές, καταργεῖ τήν ἐθνική μνήμη καί παράδοση (ἐπετείους), ἐμποδίζει τήν ἄσκηση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων, σαρώνει τήν διασκέδαση, καταργεῖ τό ἄγγιγμα καί ἀνάγει τούς ἀλγορίθμους καί τά ἠλεκτρονικά μηνύματα στούς ἀπόλυτους ἐξουσιαστές τῆς ζωῆς του. Ἀντιδροῦν οἱ λαοί γιατί ὁ κόσμος ἔχασε τήν τάξη του, τήν σειρά του. Γιατί διαισθάνονται ὅτι αὐτό δέν εἶναι κάτι προσωρινό ἀλλά μόνιμο. Οἱ δέ νέοι ἔχουν «ἀνέβει» στά κεραμίδια γιατί εἶναι ἡ πρώτη γενιά μετά τόν Πόλεμο πού παραλαμβάνει ἕναν κόσμο χειρότερο ἀπό αὐτόν πού παρέλαβαν οἱ γονεῖς της ἀπό τούς παπποῦδες της. Καί τό κυριώτερο· κόσμο χωρίς προοπτική. Ὁ πλανήτης δείχνει νά ἔχει πιάσει «ταβάνι» καί ἐφ’ ἑξῆς, ἐξ αἰτίας τῶν ἐπιλογῶν τοῦ ἀνθρώπου, μόνο πρός τά πίσω θά κατευθύνεται.

Στήν αὐγή τῆς νέας χρονιᾶς λοιπόν μόνο διαπιστώσεις μποροῦμε νά κάνουμε. Διαπιστώσεις γιά τά συναισθήματα τῶν ἀνθρώπων. Ὄχι προβλέψεις γιά τό μέλλον. Ὁ νέος σοβιετικός κόσμος δέν σχεδιάζεται μέ τόν ἄνθρωπο στό ἐπίκεντρο, ἀλλά μέ τήν μηχανή. Δέν σχεδιάζεται μέ βάση τά συναισθήματά του ἀλλά μέ τά μοτίβα τῶν ἀλγορίθμων πού θά καθοδηγοῦν τήν συμπεριφορά καί θά ἐπεμβαίνουν στά συναισθήματά του. Δέν σχεδιάζεται μέ βάση τήν ἐλευθερία ἀλλά τίς ἀπογευματινές «Πράβδα» τοῦ συστήματος πού μπαίνουν στά σπίτια μας μέ τόν μανδύα τοῦ «εἰδικοῦ» μέ στόχο νά μᾶς ὁδηγήσουν στήν τυραννία τῆς ὁμοιομορφίας. Στήν κατάργηση τῆς ἰδιοπροσωπίας. Στόν περιορισμό τῆς ἐλεύθερης ἀνάπτυξης τῆς προσωπικότητας.

Δέ θέλω νά εἶμαι ἀπαισιόδοξος, ἀλλά τίποτε τό ὄμορφο καί τίποτε τό ἁρμονικό δέν βλέπω σέ αὐτόν τόν νέο σοβιετικό κόσμο πού οἰκοδομεῖται τῇ μερίμνῃ τοῦ δοκιμαζόμενου καπιταλισμοῦ. Καί αὐτή εἶναι ἡ μόνη «πρόβλεψη» πού μπορῶ νά κάνω! Ὅσο γιά τήν συζήτηση περί τῆς μετάβασης ἀπό τόν πολυπολιτισμό στόν πλοῦτο τῶν Ἐθνῶν καί τό Ἔθνος-Κράτος, αὐτή διεξάγεται γιά τήν ὥρα κατά τρόπο πρόχειρο, ἄναρχο καί ἀντιπαραγωγικό ὑπό τήν ἡγεσία λαϊκιστῶν. Ὁπότε, καμμία χρησιμότης πρός στιγμήν, οὐδέν νεώτερον ἀπό τό μέτωπο. Καλή χρονιά, κατά τά λοιπά.

https://www.estianews.gr/apopseis/o-neos-sovietikos-kosmos-anatellei/