Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (11 Ιουνίου), από το χειρουργείο στην εξορία και στις καρδιές μας…

Του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που αν μελετήσεις τη ζωή τους είναι πιθανόν ν’ αλλάξει η δική σου. Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να βρεθούν σε όλους τους τομείς της ζωής – άνθρωποι, που δεν προσφέρουν μόνο με το έργο τους στον τομέα όπου έδρασαν, είτε πρόκειται για την επιστήμη, είτε για την τέχνη ή την πολιτική ή τους κοινωνικούς αγώνες ή τον αθλητισμό κτλ, αλλά και με την ίδια τη ζωή τους, η οποία διδάσκει τις επόμενες γενιές θάρρος, δικαιοσύνη, καλοσύνη και γενικά ήθος…

Τέτοιοι άνθρωποι είναι και οι άγιοι, τους οποίους γιορτάζουμε κάθε τόσο στις εκκλησίες μας. Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς πράγματι έχουν συγκινήσει χιλιάδες ανθρώπους και τους έχουν βοηθήσει (με το παράδειγμα της ζωής τους, πέρα από όσα έγραψαν ή δίδαξαν) να βελτιώσουν τις σχέσεις τους, όχι μόνο με το Θεό, αλλά και με τους συνανθρώπους τους και φυσικά και με τον ίδιο τον εαυτό τους. Τέτοιοι άγιοι είναι π.χ. ο Μέγας Βασίλειος και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο άγιος Νεκτάριος, ο σύγχρονος άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, η αγία Φιλοθέη η Αθηναία, η αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου και πολλοί άγιοι, όπως φυσικά και οι σύγχρονοι άγιοι Πορφύριος, Παΐσιος, Ιάκωβος της Εύβοιας, Σοφία της Κλεισούρας, Μαρία Σκόμπτσοβα, Γερόντισσα Γαβριηλία, Σωφρόνιος του Έσσεξ και Ευμένιος Σαριδάκης (του Λεπροκομείου Αθηνών)…

Αναμφίβολα τέτοιος άγιος είναι και ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, κορυφαίος επιστήμονας της εποχής του, εξόριστος και φυλακισμένος για πολλά χρόνια, ιερέας και επίσκοπος και τελικά άγιος, που έχει κερδίσει έδαφος στις καρδιές των ανθρώπων, τα τελευταία χρόνια, σε όλο τον κόσμο.

***

Ο άγιος Λουκάς ήταν Ουκρανός (με τα δεδομένα της εποχής του, θεωρείται Ρώσος). Γεννήθηκε το 1877 και «εκοιμήθη», όπως λέμε, δηλ. ολοκλήρωσε την επίγεια ζωή του, το 1961. Το αρχικό του όνομα ήταν Βαλεντίν Βόινο-Γιασενέτσκι. Αν και από μικρός αγαπούσε τη φιλολογία, επέλεξε τελικά να γίνει γιατρός, επειδή στα εφηβικά του χρόνια διαπίστωσε τη μεγάλη ανάγκη που είχαν οι πάμπτωχοι αγρότες των απέραντων εκτάσεων της Ρωσίας από γιατρούς – αυτό το κριτήριο επιλογής επαγγέλματος ίσως έχει κάτι να πει και σ’ εμάς και στα παιδιά μας, μέρες των πανελληνίων εξετάσεων που είναι τώρα...

Δεν έγινε μόνο γιατρός (χειρούργος), αλλά και πρωτοπόρος σε τομείς όπως η τοπική αναισθησία και η μετάγγιση αίματος (που ήταν κάτι καινούργιο την εποχή εκείνη και στον τόπο εκείνο) και εξελίχθηκε σε καθηγητή της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Τασκένδης, ενώ το επιστημονικό του έργο κάποια στιγμή βραβεύτηκε με ανώτατη κρατική διάκριση. Επίσης νυμφεύθηκε και απέκτησε τέσσερα παιδιά. Δυστυχώς όμως η σύζυγός του Άννα πέθανε νέα από φυματίωση.

Μετά την κοίμηση της συζύγου του, ο καλός και πιστός γιατρός Βαλεντίν χειροτονήθηκε ιερέας και αργότερα έλαβε το λεγόμενο «μοναχικό σχήμα» (έγινε δηλαδή μοναχός), παίρνοντας το όνομα Λουκάς, επειδή και ο ευαγγελιστής Λουκάς ήταν γιατρός. Αργότερα χειροτονήθηκε και επίσκοπος και υπηρέτησε σε διάφορες πόλεις, στα διαστήματα ανάμεσα στις ταλαιπωρίες και τις διώξεις του.

Δυστυχώς, η σταθερότητά του στις θρησκευτικές πεποιθήσεις του και πράξεις όπως η επιμονή του να φοράει ράσο και να έχει μια εικόνα της Παναγίας στο χειρουργείο, τον έθεσαν στο στόχαστρο του αθεϊστικού καθεστώτος που επικράτησε στη Ρωσία μετά το 1917. Έτσι, καθαιρέθηκε από τη θέση του ως πανεπιστημιακού και ως γιατρού και κλείστηκε στη φυλακή, ενώ αργότερα στάλθηκε εξορία για αρκετά χρόνια σε διάφορα απομακρυσμένα και δυσπρόσιτα μέρη της Ρωσίας. Εκεί νομίζω πως φάνηκε περισσότερο από κάθε άλλη περίσταση της ζωής του ότι επρόκειτο για έναν αληθινό άνθρωπο του Θεού: όπου και αν πήγαινε ανακοίνωνε στους ανθρώπους ότι είναι γιατρός και ότι είναι πρόθυμος να βοηθήσει (δωρεάν εννοείται) όποιον έχει ανάγκη. Έτσι, ο άγιος Λουκάς έγινε ένας «ανάργυρος ιατρός» (δηλ. γιατρός χωρίς αργύρια, χωρίς χρήματα) και θεωρείται ένας από τους αγίους Αναργύρους, οι οποίοι ήταν ακριβώς αυτό, γιατροί που θεράπευαν τους ασθενείς δωρεάν.

Άσκησε την ιατρική κάτω από φρικτά αντίξοες συνθήκες, σε χωριά που βρίσκονταν στην απόλυτη φτώχεια και εγκατάλειψη. Υπήρξε περίπτωση, όπου χειρούργησε κάποιον ασθενή σε μια καλύβα και έραψε την τομή με τρίχες από τα μαλλιά μιας γυναίκας, γιατί δεν υπήρχε τίποτε άλλο για να χρησιμοποιήσει. Γενικά, η ζωή του ήταν μια μεγάλη περιπέτεια αγάπης, πίστης, φτώχειας και διωγμών.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, η Ρωσική Εκκλησία – με την οποία το καθεστώς είχε συμφιλιωθεί σε μεγάλο βαθμό μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λόγω της βοήθειας που πρόσφερε στην άμυνα του ρωσικού λαού εναντίον των Ναζί – τον χειροτόνησε αρχιεπίσκοπο στη Συμφερούπολη της Κριμαίας, στην πολύπαθη σήμερα Ουκρανία, που τα τελευταία χρόνια (στην εποχή μας, εννοώ) σπαράσσεται από εμφύλιο πόλεμο. Εκεί και πάλι (ηλικιωμένος πια και τελικά τυφλός) αξιοποίησε όλες τους τις δυνάμεις για να βοηθήσει κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη. Στην κοίμησή του, οι πολιτικές αρχές προσπάθησαν να εμποδίσουν τη συγκέντρωση πλήθους για τον τελευταίο αποχαιρετισμό του, αλλά δεν το κατόρθωσαν. Έτσι, η κηδεία του έγινε περίπου όπως είχε γίνει η κηδεία του Μεγάλου Βασιλείου (ενός άλλου γιατρού και επισκόπου, που είχε ζήσει δεκαεπτά αιώνες νωρίτερα στην άλλη πλευρά του Εύξεινου Πόντου), αφού δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έσπευσαν να τον αποχαιρετίσουν συγκινημένοι και να τον συνοδεύσουν στην τελευταία επίγεια κατοικία του.

Αυτός λοιπόν είναι ο άγιος που γιορτάζουμε σήμερα. Θα ήθελα να προσθέσω ότι μετά την κοίμησή του και μέχρι σήμερα υπάρχουν πάρα πολλές μαρτυρίες για θαύματα και εμφανίσεις του (μαρτυρίες συχνά συγκλονιστικές), τόσο στην Ουκρανία και τη Ρωσία, όσο και στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες του κόσμου.

Στην Ουκρανία πρόσφατα γυρίστηκε μια εξαιρετική κινηματογραφική ταινία με θέμα τη ζωή του και με τίτλο «Θεραπεύοντας το φόβο», που αξίζει κάθε άνθρωπος που ένιωσε κάπως να τον αγγίζουν τα παραπάνω να την παρακολουθήσει εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=_Bk_5fs4jNE. Μάλιστα ο υποτιτλισμός και η επεξεργασία της ταινίας για το Διαδίκτυο έγιναν από εθελοντές της ενορίας Αγίου Παντελεήμονος Χαλέπας Χανίων.

Επίσης προτείνουμε, ως συμπλήρωμα, μια επίσκεψη στις αναρτήσεις:

«Πώς θα ήταν ο Άγιος Λουκάς ως γιατρός του Ε.Σ.Υ;» (Εισήγηση του ιατρού Νικολάου Τζαφέστα σε ημερίδα στην Κέρκυρα την 11η Ιουνίου 2012 προς τιμήν του Αγίου Λουκά του Ιατρού): https://proskynitis.blogspot.com/2012/06/blog-post_1250.html

«Αγάπησα το μαρτύριο, που τόσο παράξενα καθαρίζει την ψυχή» (αναλυτικό αφιέρωμα στη ζωή του και στο επιστημονικό του έργο, με πολλές φωτογραφίες, αλλά και δικά του σκίτσα για τη διδασκαλία ιατρικών ζητημάτων): https://www.impantokratoros.gr/agios_loukas_symferoupoleos.el.aspx.

«Ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός και οι Πανελλήνιες Εξετάσεις»: http://o-nekros.blogspot.com/2017/06/blog-post_12.html.

Άλλοι άγιοι που γιορτάζουν στις 11 Ιουνίου, όπως η Σύναξη της Εικόνας της Παναγίας «Άξιον Εστί», οι άγιοι απόστολοι Βαρθολομαίος και Βαρνάβας, οι άγιοι 222 ορθόδοξοι μάρτυρες του Πεκίνου (οι Κινέζοι άγιοί μας, που μαρτύρησαν το 1900) κ.ά.: https://www.saint.gr/06/11/index.aspx.

Έτη πολλά και βοήθειά μας ο άγιος, σε όλο τον κόσμο, τόσο εδώ όσο και στον ουρανό.

Η αγία Κορώνα, ο άγιος Αυξίβιος και η πανδημία

πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12/4/2020

Η Αγία Κορώνα / Στεφανίδα
Φωτό: BAVARIA.GR / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Του Παντελή Μπουκάλα

Στα μεγάλα βάσανα, ατομικά και συλλογικά, ο νους πολλών ανθρώπων, ίσως των περισσότερων, στρέφεται προς τα πάνω – ή προς τα μέσα, βαθιά, το ίδιο είναι. Και του πιστού ο νους και του αγνωστικιστή και του δύσπιστου και του αρνησίθεου. Του επιστήμονα και του απαίδευτου. Του φτωχού και του πλούσιου. Αλλος για να πει το παράπονό του με λέξεις δίχως ήχο, άλλος για ν’ αραδιάσει τις πολλές απορίες του, και μάλιστα σ’ εκείνον που τις γνωρίζει ήδη, σαν παντογνώστης, κι άλλος για να αναμετρηθεί πεισματικά με τον Θεό, με ό,τι εννοεί σαν Θεό. Υπάρχουν μοιρολόγια, μανιάτικα, πλασμένα από ανθρώπους βαθιά θρησκευόμενους, τα οποία αποτολμούν την ύβρι, την απόλυτη εναντίωση στον «τρισκαταραμένο», που δεν είναι πια ο Διάβολος αλλά ο ουράνιος πολέμιός του: «Τι ναν του κάνω του Θεού, που ’ναι ψηλά κλεισμένος»… Η βλασφημία είναι συχνά ένα άλλο όνομα για την πίστη, αλλά για την πίστη που αισθάνεται αδικημένη.

Οταν θεριεύει το κακό, όπως τώρα με την πανδημία, ξανάρχονται στο προσκήνιο ξεχασμένοι άγιοι και οσιομάρτυρες, με την προσδοκία ή την αυταπάτη ότι θα αποδειχθούν αποτελεσματικότεροι μεσίτες και προστάτες από τους «επώνυμους» αγίους. Ανακαλούνται επίσης ενστικτωδώς παλιές μαγικοθρησκευτικές πρακτικές, όπως ο περισχοινισμός ναών, που πιστοποιούν ότι ο παγανισμός δεν ηττήθηκε οριστικά από τις κυρίαρχες μονοθεϊστικές θρησκείες. Συνεχίζει να διεκδικεί το μερίδιό του στον μαζικό ψυχισμό, στη λαϊκή θρησκευτικότητα, καθαρός ή ηθελημένα νοθευμένος, ώστε να μην ενοχλήσει την επίσημη θρησκεία, περιοριστικά ταυτισμένη με το ιερατείο.

Από την πλευρά τους τα ιερατεία δεν έπαψαν ποτέ να προσπαθούν να επιβληθούν όχι μόνο διά της βίας, συμβολικής και υλικής, αλλά και διά του προσεταιρισμού και της αφομοιώσεως. Οι χριστιανικοί «εξορκισμοί επί πασχόντων υπό δαιμόνων» ή «εις κήπους, αμπελώνας και χωράφια», ή οι περιστατικές ευχές «εις βασκανίαν», «επί μιαροφαγησάντων» κ.ο.κ., έχουν μέσα τους μια παγανιστική αρχαιότητα που ακούγεται να σαρκάζει την ώρα που ο ιερέας δέεται στον Θεό να στείλει, λ.χ., «Αγγελον, του πατάξαι παν φύλον, και παν γένος κακούργων θηρίων, οία κάμπη, σκώληξ, σκωληκάμπη, σκάνθαρος, βρούχος, ακρίς, επίμαλος καλιγάρις, μακρόπους, μύρμηγξ, φθειρ» κ.τ.λ.

Ξορκίζονται άραγε τα λιλιπούτεια «θηρία»; Αν ο ιδιοκτήτης του αμπελώνα ή του κήπου ήταν απολύτως βέβαιος ότι η μουρμουριστή ευχή του ιερέα θα αποδειχθεί ιαματική, δεν θα ’μπαινε στον κόπο να ποτίζει, να ξεβοτανίζει, να κλαδεύει, να ραντίζει. Και να μην ξέρει το παλιό, το «Συν Αθηνά και χείρα κίνει», ξέρει το νεότερο (ή τουλάχιστον το ήξερε μέχρι χθες, πάντα σε κοινωνικό χρόνο): «Αϊ-Γιώργη, βόηθα με». – «Βάλε κι εσύ το χέρι σου». Οσο πιστός κι αν είναι, εξακολουθεί να εμπιστεύεται τα χέρια του, καθώς και τα χέρια των συνανθρώπων του. Των γιατρών ας πούμε, όπως συμβαίνει τώρα, με την πανδημία, αλλά και με κάθε αρρώστια. Προσεύχεται ο ασθενής, μπορεί να διαβάσει και κάποιες ευαγγελικές αράδες (άλλωστε, στα νοσοκομεία μας υπάρχει μια Καινή Διαθήκη σε κάθε κομοδίνο), αλλά ο περιστασιακός μικροθεός του, ο προστάτης άγιός του, είναι ο γιατρός.

Μολαταύτα, υπάρχουν άγιοι που η λαϊκή πίστη τούς θεωρεί ειδικευμένους στην αντιμετώπιση επιδημιών. Ασημοι μέχρι πρότινος, ήρθαν στο προσκήνιο εξαιτίας της φονικής δράσης του κορωνοϊού. Πρόκειται για την αγία Στεφανίδα και τον άγιο Αυξίβιο. Ομολογώ ότι δεν τους ήξερα, όπως δεν είχα καν ακουστά τους αγίους που τιμά η Εκκλησία σήμερα Τετάρτη, μέρα που γράφονται τούτες οι αράδες: Αγαβος, Ασύγκριτος, Ερμής, Ηρωδίων, Ρούφος και Φλέγων οι Απόστολοι εκ των Εβδομήκοντα, Παυσίλυπος, Αρμάνδος, Περπέτουος, Νήφων ο Θαυματουργός. Κάθε βίος και μια κουκκιδίτσα στην απέραντη τοιχογραφία της μεγάλης Ιστορίας.

Η Αγία Κορώνα (Σιέννα, Ιταλία / πηγή: dw)

Μπορεί λοιπόν να μοιάζει απίστευτο ή να ηχεί σαν μακάβριο λογοπαίγνιο, πλην υπάρχει αγία Κορώνα. Η αγία Στεφανίς των ορθοδόξων (γιορτάζει στις 11 Νοεμβρίου), η Santa Corona των Ρωμαιοκαθολικών, που τη γιορτάζουν στις 14 Μαΐου. Παραθέτω από τον «Μεγάλο Συναξαριστή»: «Αύτη ήτο συμβία ενός στρατιώτου, εν Ιταλία τω 160, επί Αντωνίνου, και επίστευεν εις τον Χριστόν άνωθεν εκ προγόνων· αποθανόντος δε του συζύγου της, έμεινε χήρα. Αύτη λοιπόν βλέπουσα τον άγιον Βίκτορα, ότι έπασχεν υπέρ άνθρωπον, εμακάρισεν αυτόν διά την ανδρείαν του. […] Οθεν διά την αιτίαν ταύτην εφέρθη και αυτή εις τον Ηγεμόνα· και επειδή ωμολόγησε παρρησία τον Χριστόν Θεόν προαιώνιον, έδεσαν τας χείρας της από δύο δένδρα των φοινίκων, τα οποία με βία πολλήν ελυγίσθησαν· ύστερον δε ταύτα αφεθέντα, και στρέψαντα με ορμήν εις την πρώτην των στάσιν, έσχισαν την Αγίαν εις δύο, και ούτως η μακαρία παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού». Αθλιοι Πιτυοκάμπτες εν δράσει.

Ο καθεδρικός Ναός του Άαχεν όπου φυλάσσονται τα λείψανα της αγίας Κορώνας (πηγή: dw)

Πότε και γιατί αποδόθηκε στην αγία Κορώνα η ιδιότητα της ασπίδας εναντίον ασθενειών και επιδημιών δεν το λέει ο Μέγας Συναξαριστής ούτε γιατί θεωρείται προστάτρια των ξυλοκόπων. Το κοντάκιό της την τιμά ως «γενναιόφρονα», ενώ το απολυτίκιο την εγκωμιάζει συγκαταλέγοντάς τη στους «αριστείς του Λόγου». Από τον 14ο αιώνα και μετά στην Αυστρία και στη Γερμανία χτίστηκαν αρκετές εκκλησίες προς τιμήν της. Πιο φημισμένο –και δημοφιλές τούτες τις μέρες– είναι ένα εκκλησάκι στην κωμόπολη Αργκετ, 35 χιλιόμετρα από το Μόναχο, που χτίστηκε σαν επιστέγασμα μιας ιστορίας που έχει επαναληφθεί αμέτρητες φορές: Το 1599 ένα ζευγάρι Βαυαρών βρήκε στο χωράφι του την εικόνα της αγίας Κορώνας. Οι ευλαβείς χριστιανοί τη μετέφεραν στο σπίτι τους, όμως η εικόνα επέστρεψε στο χωράφι. Κι έτσι, μισόν αιώνα αργότερα, αποφασίστηκε να χτιστεί εκεί ένα εκκλησάκι για να στεγάσει την εικόνα. Τα λείψανα της αγίας φυλάσσονται στον καθεδρικό ναό του Ααχεν. Φέτος οι επισκέψεις αναμένονται πολύ περισσότερες. Εστω με μάσκα.

Ως ιαματικός δεν τιμάται μόνο ο άγιος Παντελεήμων αλλά και ο άγιος Αυξίβιος, βοηθάει άλλωστε και τ’ όνομά του. «Ούτος εκατάγετο από την παλαιάν Ρώμην, Ελλην ων κατά την θρησκείαν. Ακολουθήσας εις τον άγιον απόστολον και ευαγγελιστήν Μάρκον εδιδάχθη παρ’ αυτού τον λόγον της αληθείας. Οθεν βαπτισθείς, εχειροτονήθη επίσκοπος Σόλωνος της εν Κύπρω». Ο Αυξίβιος φημίστηκε ως «αυτουργός θαυμάτων», κι έτσι όλοι οι νοσούντες στα περίχωρα των Σόλων έσπευδαν να τους γιατρέψει.

Διάδοχος της Επισκοπής Σόλων είναι η Μητρόπολη Μόρφου. Και διάδοχος του αγίου Αυξιβίου ο Μόρφου Νεόφυτος, που χρωστάει τη φήμη του σε προκλητικές δηλώσεις και σε προφητείες προορισμένες για την πρώτη σελίδα ακροδεξιών κιτρινόφυλλων. Τώρα προφητεύει πως «θα πέσει πείνα στη Ελλάδα» και δηλώνει ότι «ο κορωνοϊός είναι αποτέλεσμα αμετανόητης αμαρτίας και κακίας», γι’ αυτό και «χρειάζεται να δώσουν μια μαρτυρία οι άνθρωποι, όπως για παράδειγμα μια αρρώστια». Τα ίδια λένε μουσουλμάνοι κληρικοί στην Αίγυπτο και την Τυνησία κι ένας υπερορθόδοξος ραβίνος στο Ισραήλ. Στρέφονται λοιπόν οι άνθρωποι στα ψηλά για προστασία, αλλά εκεί υπάρχει ένας θεός –αμείλικτος τιμωρός.

https://www.kathimerini.gr/opinion/1073346/i-agia-korona-o-agios-ayxivios-kai-i-pandimia/

Δεήσεις στην Αγία Κορώνα για να φύγει η πανδημία

 πηγή-φωτό: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/1/2021

Του Σταύρου Τζίμα

Την επομένη των Χριστουγέννων ο ελληνορθόδοξος ιερέας Απόστολος Μαλαμούσης μετέβη σε ένα καθολικό παρεκκλήσι έξω από το Μόναχο και έψαλε δέηση για τη σωτηρία των πασχόντων από τον κορωνοϊό και την ταχεία εξαφάνιση της πανδημίας. Σε αυτό το μικροσκοπικό εκκλησάκι του 15ου αιώνα, στο δάσος κοντά στην κωμόπολη Arget, προστρέχουν από το ξέσπασμα της κορωνοκαταιγίδας, καθημερινά, χριστιανοί από όλη τη Βαυαρία για να ζητήσουν προστασία από την απειλή της COVID-19. Θα μπορούσαν, βεβαίως, να προσευχηθούν σε κάποια από τις πάμπολλες, επιβλητικές εκκλησίες του Μονάχου και ο Έλληνας ιερέας να ανάψει κερί σ’ έναν από τους ορθόδοξους χριστιανικούς ναούς της βαυαρικής πρωτεύουσας. Όταν όμως η δέηση απευθύνεται από το «σπίτι» της Αγίας προστάτιδος, είναι για τους πιστούς ίσως πιο αποτελεσματική.

Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Από την εποχή της Βίβλου ακόμα, οι θρησκείες στην ιστορική τους διαδρομή προσέφευγαν στην επίκληση του Θείου ως ασπίδας προστασίας της ανθρώπινης ζωής από ασύμμετρα απειλητικά φαινόμενα, όπως οι θανατηφόρες πανδημίες. Αναγορεύονταν άγιοι προστάτες, ανεγείρονταν εκκλησίες, αναπέμπονταν δεήσεις και οι πιστοί ήλπιζαν σε άνωθεν θαύματα. Πολλά χωριά στην ορεινή Ελλάδα ύψωναν, τα παλιά τα χρόνια, ασπίδα «προστασίας» από τις πανδημίες χτίζοντας γύρω τους παρεκκλήσια ή υψώνοντας τεράστιους ξύλινους και πέτρινους σταυρούς στις εισόδους τους, απομεινάρια των οποίων συναντώνται ακόμα και σήμερα.

Εν προκειμένω, στο αγιολόγιο της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας είναι καταχωρισμένη, ως προστάτις του ανθρώπου από τις επιδημίες, η Αγία Κορώνα, η οποία γιορτάζεται στις 14 Μαΐου, ενώ στο ορθόδοξο καταγράφεται ως Αγία Στεφανίδα και τιμάται στην Ορθόδοξη Εκκλησία στις 11 Νοεμβρίου μαζί με τους μάρτυρες Μηνά, Βίκτωρα και Βικέντιο.

Έως ότου ενσκήψει η επιδημία, η Αγία Κορώνα/Στεφανίδα, με πλήθος παρεκκλησίων από την εποχή του Μεσαίωνα στην Κεντρική Ευρώπη και ειδικά στη Βαυαρία και στην Αυστρία, τελούσε μάλλον σε «αχρηστία», αφού για τελευταία φορά που παρακλήθηκε υπέρ προστασίας των πιστών, ήταν η ισπανική γρίπη του 1916. Τώρα οι άνθρωποι καταφεύγουν και πάλι στα ανά τα δάση εκκλησάκια της, επιζητώντας την άνωθεν σωτηρία. Μεταξύ των πρώτων που έσπευσαν να απευθύνουν έκκληση στην Αγία Κορώνα του Μονάχου με την εμφάνιση της επιδημίας ήταν δύο ορθόδοξοι ιερείς, οι Γεώργιος Βλέτσης και Απόστολος Μαλαμούσης.

Ταυτόχρονα, οι ελληνορθόδοξοι της Βαυαρίας φιλοτέχνησαν, με δικά τους έξοδα, εικόνα της Αγίας Κορώνας, η οποία μόλις κοπάσει η τρικυμία και επιτραπούν ελεύθερες τελετές, θα τοποθετηθεί με κάθε επισημότητα στο παρεκκλήσι της Arget, ενώ ο πρωτοπρεσβύτερος κ. Κωνσταντίνος Μύρων, πρόεδρος του Συμβουλίου Χριστιανικών Εκκλησιών Γερμανίας και προϊστάμενος της Ενορίας της Μητροπόλεως Γερμανίας στην Κολωνία, συνέθεσε ύμνο (Απολυτίκιο) για την Αγία Κορώνα/Στεφανίδα.

Η αγιογράφηση

Ο πρωτοπρεσβύτερος κ. Μαλαμούσης λέει στην «Κ» για την αγιογράφηση της αγίας του κορωνοϊού. «Η εικόνα αγιογραφήθηκε σύμφωνα με την ορθόδοξη τεχνοτροπία από τον Πασχάλη Δουγαλή και τοποθετήθηκε στο Ιερό Βήμα του ιερού ναού των Αγίων Πάντων Μονάχου, για τον καθαγιασμό της και την εν ευθέτω χρόνω μεταφορά της στο παρεκκλήσι της στην κωμόπολη Arget ως μόνιμη συνοδός των προσευχών των πιστών».

Είναι η πρώτη φορά που μια ορθόδοξη εικόνα της Αγίας Κορώνας/Στεφανίδας αγιογραφείται στη Γερμανία και καθαγιάζεται στο Μόναχο. Μάλιστα φέρει το όνομά της στη γερμανική και ελληνική γλώσσα. Οικογένειες της ομογένειάς μας συνέβαλαν οικονομικά στη δαπάνη της αγιογράφησης της εικόνας της Αγίας Κορώνας/Στεφανίδας και της κατασκευής του υπέροχου ξυλόγλυπτου πλαισίου (κορνίζας) της. Ο πατέρας Απόστολος υπογραμμίζει ως «ιδιαίτερης σημασίας το γεγονός ότι οι μεγάλης κυκλοφορίας βαυαρικές εφημερίδες ασχολήθηκαν διεξοδικά με την Ορθόδοξη παρουσία στο παρεκκλήσι της Αγίας Κορώνας και τη συμβολή της στο θέμα της διεκκλησιαστικής αντιμετώπισης της πανδημίας του κορωνοϊού». Η ορθόδοξη χριστιανική πρωτοβουλία έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον του γερμανικού Τύπου που αφιέρωσε ρεπορτάζ και σχόλια κυρίως για την αγιογράφηση της αγίας του ιού, με τίτλους όπως «Αγία Κορώνα προσευχήσου για μας», «Αγία βοήθησε», «Η Αγία Κορώνα έχει ένα παρεκκλήσι – οι Ορθόδοξοι δωρίζουν μία εικόνα».

Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση η Αγία Κορώνα ή Στεφανίδα, όπως αναφέρεται στο Ορθόδοξο Συναξάριο, ήταν γυναίκα στρατιωτικού και έζησε στα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ. πιθανότατα στη σημερινή Συρία. Χήρα ούσα παρέστη στο μαρτύριο του Αγίου Βίκτωρα, τον οποίο προέτρεπε και ενθάρρυνε να υποστεί με θάρρος το μαρτύριο. Το γεγονός αυτό προκάλεσε τους ειδωλολάτρες που τη συνέλαβαν και την οδήγησαν στον ηγεμόνα και αφού εκεί ομολόγησε την πίστη της στον Χριστό, της έδεσαν τα χέρια στις κορυφές δύο δέντρων (φοινίκων) που με τη βία λύγισαν. Ακολούθως άφησαν ελεύθερες τις κορυφές των δέντρων που επανήλθαν στην αρχική θέση τους, σχίζοντας το σώμα της μάρτυρος σε δύο μέρη.

Το 1599 μ.Χ. ένα ζευγάρι Βαυαρών βρήκε στο χωράφι, που είναι σήμερα κτισμένο το παρεκκλήσι, μια ξύλινη εικόνα της Αγίας Κορώνας, την οποία και μετέφεραν στο σπίτι τους. Η εικόνα όμως αυτή επέστρεφε μόνης της με θαυματουργικό τρόπο στο χωράφι, όπου ευρέθη. Για τον λόγο αυτό κτίστηκε στον τόπο εκείνο το 1648 μ.Χ. ένα εκκλησάκι προς τιμήν της αγίας. Στο εσωτερικό του παρεκκλησίου υπάρχει μια ξύλινη αγία τράπεζα με παραστάσεις από το μαρτύριο της Αγίας Κορώνας, εικόνες, αφιερώματα και πίνακες με το ιστορικό του παρεκκλησίου.

Μύθοι και παραδόσεις

Ήταν πράγματι η Αγία Κορώνα η προστάτις από τις επιδημίες; Μύθοι και παραδόσεις επ’ αυτού κυκλοφορούν πολλοί με δεδομένη την επικαιρότητα λόγω της COVID-19 και τη συρροή πιστών στα ξωκκλήσια για προσευχή. Η γερμανική Deutcshe Welle αναφέρει ότι η αλήθεια χάνεται στα στενά σοκάκια της Ιστορίας. Όπως και σε πολλά άλλα ιστορικά γεγονότα, σημασία δεν έχει ποια είναι η αλήθεια, αλλά τι πιστεύουν οι άνθρωποι ότι είναι αλήθεια, εν προκειμένω για τους χριστιανούς πιστούς το εκκλησάκι της Αγίας Κορώνας έξω από το Μόναχο έγινε σύμβολο προστασίας από την πανδημία της COVID-19. 

Καθολικοί και Ορθόδοξοι σπεύδουν για να ζητήσουν τη βοήθειά τους, αφήνοντας κατά μέρος τις δογματικές διαφορές, ενώ η μεταφορά και εγκατάσταση της εικόνας που αγιογραφήθηκε από τους ορθοδόξους της Βαυαρίας αναμένεται να γίνει σε λαμπρή τελετή, στην οποία θα παρευρεθούν ανώτερα στελέχη του Βατικανού.

https://www.kathimerini.gr/society/561221509/deiseis-stin-agia-korona-gia-na-fygei-i-pandimia-k/

Ὁ Ἅγιος Προκόπιος ὁ Μεγαλομάρτυρας (8 Ἰουλίου)

πηγή: ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

Ὁ Ἅγιος Προκόπιος, ἔζησε καὶ μεγάλωσε τὰ χρόνια ποὺ αὐτοκράτορας τῶν Ρωμαίων ἦταν ὁ Διοκλητιανός. Ὁ πατέρας του, ὁ Χριστοφόρος, ἦταν εὐσεβὴς ἄνθρωπος, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μητέρα του ποὺ πίστευε στὰ εἴδωλα. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἡ μητέρα του τὸν πῆγε στὸν αὐτοκράτορα, ὁ ὁποῖος τὸν ἔκανε ἡγεμόνα τῆς πόλης τῶν Ἀλεξανδρέων καὶ τοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ καταδιώκει καὶ νὰ βασανίζει τοὺς χριστιανούς.

Ἔτσι ὁ Προκόπιος ξεκίνησε γιὰ τὴν Ἀλεξάνδρεια. Κατὰ τὴν πορεία του ὅμως, ξαφνικὰ ἄρχισαν νὰ πέφτουν ἀστραπὲς καὶ βροντὲς καὶ ταυτόχρονα ἄκουσε φωνὴ νὰ τὸν καλεῖ μὲ τὸ ὄνομά του, ποὺ τὸν ἀπειλοῦσε μὲ θάνατο ἐπειδὴ θὰ κατεδίωκε τοὺς χριστιανοὺς καὶ ταυτόχρονα καὶ τὸν Ἀληθινὸ Θεό. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ Προκόπιος παρακάλεσε Ἐκεῖνον ποὺ τοῦ μιλάει νὰ τοῦ φανερωθεῖ περισσότερο γιὰ νὰ δεῖ ποιὸς εἶναι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστὰ του ἕνας Σταυρὸς ἀπὸ κρύσταλλο καὶ ἀκούστηκε μία φωνὴ νὰ τοῦ λέει: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἐσταυρωμένος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ θαῦμα πίστευσε καὶ ἔγινε χριστιανός.

Λίγο ἀργότερα ἐπιστρέφοντας ἀπὸ νικηφόρα ἀποστολὴ κατὰ τῶν Σαρακηνῶν, ἡ μητέρα του προσπάθησε νὰ τὸν πείσει νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Κατάλαβε ὅμως ὅτι εἶχε γίνει χριστιανὸς καὶ τὸν πρόδωσε στὸν αὐτοκράτορα. Ἐκεῖνος διέταξε τὸν ἡγεμόνα τῆς Καισαρείας Οὔλκιο νὰ τὸν ἀνακρίνει. Αὐτὸς τὸν χτύπησε πολὺ μέχρι λιποθυμίας καὶ μετὰ τὸν ἔκλεισε στὴν φυλακή. Μὲ τὴν χάρη τοῦ Κυρίου ὅμως οἱ πληγὲς ἐπουλώθηκαν καὶ ἀπελευθερώθηκε ἀπὸ τὰ δεσμά.

Στὴν συνέχεια ὁδηγήθηκε στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων ὅπου μὲ τὴν προσευχή του κατάφερε καὶ συνέτριψε τὰ εἴδωλα. Τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ πιστεύσουν σὲ αὐτὸν πολλοὶ, ἀνάμεσά τους καὶ ἡ μητέρα του. Ἀμέσως δόθηκε ἐντολὴ νὰ ἀποκεφαλιστοῦν ὅλοι ὅσοι εἶχαν πιστεύσει. Μετὰ ἀπὸ αὐτό, δόθηκε ἐντολὴ νὰ γίνουν φρικτὰ βασανιστήρια στὸν Προκόπιο. Ὁ Ἅγιος ὑπέμενε μὲ πάρα πολὺ μεγάλη καρτερία ὅλα αὐτὰ καὶ μάλιστα κατάφερνε νὰ τὰ ξεπερνάει μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ.

Τέλος δόθηκε ἐντολὴ νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν καὶ ἔτσι παρέλαβε τὸστεφάνι τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον

Ἀγρευθεὶς οὐρανόθεν πρὸς τὴν εὐσέβειαν, κατηκολούθησας χαίρων ὥσπερ ὁ Παῦλος Χριστῷ, τῶν Μαρτύρων καλλονὴ Μάρτυς Προκόπιε· ὅθεν δυνάμει τοῦ Σταυροῦ, ἀριστεύσας εὐκλεῶς, κατῄσχυνας τὸν Βελίαρ· οὗ τῆς κακίας ἀτρώτους, σῶζε τοὺς πόθῳ σε γεραίροντας.

Κοντάκιον Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν

Τῷ ζήλῳ Χριστοῦ, τῷ θείῳ πυρπολούμενος, καὶ τῇ τοῦ Σταυροῦ, ἰσχύϊ συμφραξάμενος, τῶν ἐχθρῶν τὸ φρύαγμα, καὶ τὸ θράσος καθεῖλες Προκόπιε, καὶ τὴν Ἐκκλησίαν ὕψωσας, τῇ πίστει προκόπτων καὶ φωτίζων ἡμᾶς.

Μεγαλυνάριον

Κλήσει οὐρανίῳ ἀκολουθῶν, φερωνύμως Μάρτυς, καὶ προκόπτων ἀθλητικῶς, σύμμορφος ἐδείχθης, τοῦ σοὶ καθαροθέντος, Προκόπιε θεόφρον, ἀθλήσας ἄριστα.

http://www.synaxarion.gr/gr/sid/69/sxsaintinfo.aspx

"Λαϊκή Πίστη και Λατρεία": Το νέο βιβλίο του Κωστή Ηλ. Παπαδάκη

Κωστής Ηλ. Παπαδάκης, Λαϊκή Πίστη και Λατρεία, εκδόσεις Γρηγόρη. Αθήνα 2018, ISBN: 978-960-612-057-2.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου: 

Την ανάγκη του ο άνθρωπος για ανακούφιση, παραμυθία, απαλλαγή και θεραπεία από τα δεινά των διαφόρων ασθενειών εναποθέτει στους Θεράποντες Αγίους, ενώ στους Προστάτες την επιθυμία του για επαγγελματική καταξίωση, αναγνώριση και επιβράβευση και στους Εφόρους την ευμενή, φιλική και ευνοϊκή προς αυτόν διάθεση παντός του υλικού και πνευματικού σύμπαντος.

Σε κάθε περίπτωση Αγίου, πέραν της καθαρά θεολογικής και αγιολογικής παρουσίασής του, εστιάζουμε, με κάθε δυνατή λεπτομέρεια, και σε παραδόσεις, τελετές και λοιπές παγανιστικές πράξεις, που απευθύνονται στο πρόσωπό του κατά τη λατρευτική διαδικασία που του απονέμεται από τους απλούς ανθρώπους, από τον λαό μας, και αφορούν και ενδιαφέρουν την επιστήμη, κυρίως, της Λαογραφίας.

Έτσι, με τη μελέτη μας αυτήν, ερχόμαστε σε άμεση επαφή και επικοινωνία με τους απλούς ανθρώπους του λαού μας και παρακολουθούμε τη ζωή τους –που είναι, σε πολλές περιπτώσεις, όμοια με τη δική μας ζωή– στην εναγώνια και ακατάπαυστη μέριμνά τους να αποφύγουν το κακό και να επιτύχουν την ευημερία με τάματα, ευετηρικές τελετές και πράξεις και λατρευτικές προσφορές στους Αγίους. Πολλές, βέβαια, από τις λαϊκές αυτές τελετές (αιματηρές θυσίες, εγκοιμήσεις, καλογερώματα, περισχοινισμοί κ.λπ.)– που την προέλευσή τους έλκουν από την αρχαία, κυρίως, ελληνική θρησκεία– έχουν παύσει προ πολλού να υπάρχουν στο θρησκευτικό τελετουργικό των νεοελλήνων, μαζί με την ερήμωση που υφίσταται τα τελευταία χρόνια ο λαός της υπαίθρου, χωρίς αυτό, βέβαια, να σημαίνει ότι οι περιπτώσεις αυτές έπαυσαν ποτέ να ενδιαφέρουν την επιστήμη της Λαογραφίας και της φιλολογικής μελέτης του βίου και πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων, αφού, ως γνωστόν, με την έρευνα και γνώση της θρησκευτικής ζωής των Νεοελλήνων αγόμεθα και κατανοούμε καλύτερα και τον εθνικό και θρησκευτικό βίο των αρχαίων Ελλήνων.

Γιατί η αρχαία ελληνική πίστη διαφαίνεται πάντοτε καθαρά κάτω από το χριστιανικό περικάλυμμά της στην πίστη του απλού ελληνικού λαού. Γι’ αυτό, σε κάθε περίπτωση, με την παρούσα μελέτη μας, προσπαθούμε να δώσουμε και την ορθή θεολογική ερμηνεία και διάσταση σε πολλές από τις εκδηλώσεις της σύγχρονης λαϊκής πίστης και λατρείας και να προσανατολίσουμε σωστά την ορθόδοξη συνείδηση του πιστού, κάτι που δεν παρατηρείται στη λαογραφική και φιλολογική επιστήμη, που δρα, συνήθως, μονομερώς. 

***

Για τα περιεχόμενα του βιβλίου πατήστε εδώ.

[πηγή]

26 Νοεμβρίου: Μνήμη του αγίου Στυλιανού

Σύντομο συναξάρι του αγίου Στυλιανού:

http://www.saint.gr/3096/saint.aspx

***

Δείτε και:

Άγιοι Προστάτες: Ο άγιος Στυλιανός

11 Απριλίου: μνήμη του αγίου Αντίπα προστάτου των οδοντιάτρων

 

ΚΛΙΚ:

11 Απριλίου: μνήμη του αγίου Αντίπα προστάτου των οδοντιάτρων

Άγιος Αντίπας ο αρχαίος, ο αναφερόμενος στην Αποκάλυψη

 

11 Απριλίου: μνήμη του αγίου Αντίπα προστάτου των οδοντιάτρων

εικόνα από εδώ

πηγή: ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ


Ο Άγιος Αντίπας, ιατρός στο επάγγελμα, με ειδι­κότητα στα οδοντικά νοσήματα, ήταν ένας από τους πρώτους Χριστιανούς της Περγάμου και χειροτονήθηκε δεύτερος επίσκοπος της πόλης αυ­τής περί το 70 μ.Χ., πιθανότατα από τον Άγιο Ιω­άννη τον Θεολόγο, ο οποίος μνημονεύει και το όνομα του Αγίου Αντίπα στην Αποκάλυψη (Κεφ. Β', 13).








Στα πρώτα χρόνια της αυτοκρατορίας του Δομετιανού (81-96 μ.Χ.) ο Άγιος, όντας 83 ετών διαβλήθηκε από τους ιατρούς του Ασκληπιού στον έπαρ­χο της πόλης, ο οποίος τον συνέλαβε για τη χρι­στιανική του δράση, εξαιτίας της οποίας οι δαί­μονες παραπονούνταν στους εθνικούς κατοίκους ότι έπρεπε να εγκαταλείψουν την πόλη. Ο Άγιος καταδικάστηκε να καεί μέσα σε ένα χάλ­κινο βόδι, το οποίο αποτελούσε δωρεά του βασι­λιά της Περγάμου Αττάλου του Α' (241-197 π.Χ.) στην Ακρόπολη της πόλεως ως τρόπαιο της νίκης του κατά των Γαλατών και το οποίο είχε μεταφερ­θεί από τους Ρωμαίους στο αιγυπτιακό ιερό του Σέραπη, όπου τιμούσαν το βόδι ως ιερό ζώο. Η σορός του Αγίου τάφηκε έξω από το Σεράπιο σε ένα χώρο όπου αργότερα διαμορφώθηκε σε «Μαρ­τύριο», μικρό δηλαδή ναό προς τιμήν του. Όσο για το χάλκινο βόδι μεταφέρθηκε από τον Θε­οδόσιο τον Μέγα στην Κωνσταντινούπολη και το­ποθετήθηκε στην έκτοτε αποκαλούμενη πλατεία του βοός. Μέσα σε αυτό το χάλκινο βόδι, το έτος 610 μ.Χ. οι βυζαντινοί κάψανε τον τυραννικό αυ­τοκράτορα Φωκά Α'.


Η μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Αντίπα, τιμάται και από την Ελληνική και από τη Ρωσική εκκλη­σία στις 11 Απριλίου, θεωρούμενου από τους πι­στούς και στις δύο χώρες ως προστάτη από τους οδοντόπονους.


ΜΑΝΟΥΗΛ ΤΑΣΌΥΛΑΣ

***

Πότε καθιερώθηκε ο Άγιος Αντύπας ως προστάτης των Οδοντιάτρων


Σύμφωνα με την οδοντιατρική ιστοσελίδα dentnews.net το 1967 ο Πανελλήνιος Οδοντιατρικός Σύλλογος αποφάσισε την αντικατάσταση της (μέχρι τότε προστάτιδος του) Αγίας Απολλωνίας των Καθολικών, με τον Άγιο Αντύπα, πολιούχο της Περγάμου. Η ίδια ιστοσελίδα παραθέτει το δημοσίευμα της εφημερίδος "Ελευθερία", που αναφέρεται στο θέμα.

4 Δεκεμβρίου: της Αγίας Βαρβάρας προστάτιδος του τιμημένου Πυροβολικού

Βαρβάραν τὴν ἁγίαν τιμήσωμεν· ἐχθροῦ γὰρ τὰς παγίδας συνέτριψε, καὶ ὡς στρουθίον ἐρρύσθη ἐξ αὐτῶν βοηθείᾳ καὶ ὅπλῳ τοῦ Σταυροῦ ἡ πάνσεμνος.

Ἀποτελεῖ κόσμημα τῶν μαρτύρων τοῦ 3^ου αἰώνα μ.Χ. Ὁ πατέρας της ἦταν ἀπὸ τοὺς πιὸ πλούσιους εἰδωλολάτρες τῆς Ἠλιουπόλεως καὶ ὀνομαζόταν Διόσκορος.

Μοναχοκόρη ἡ Βαρβάρα, διακρινόταν γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ σώματός της, τὴν εὐφυΐα καὶ σωφροσύνη της. Στὴν χριστιανικὴ πίστη κατήχησε καὶ εἵλκυσε τὴν Βαρβάρα μία εὐσεβῆς χριστιανὴ γυναίκα. Τὴν ζωή της μέσα στὸ εἰδωλολατρικὸ περιβάλλον ἡ Βαρβάρα περνοῦσε «ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι». Δηλαδὴ μὲ κάθε εὐσέβεια καὶ σεμνότητα.

Ὅμως τὸ γεγονὸς αὐτό, δὲν ἔμεινε γιὰ πολὺ καιρὸ μυστικό. Ὁ Διόσκορος ἔμαθε ὅτι ἡ κόρη του εἶναι χριστιανὴ καὶ ἐκνευρισμένος διέταξε τὸν αὐστηρὸ περιορισμό της. Ἀλλὰ ἡ Βαρβάρα κατόρθωσε καὶ δραπέτευσε. Ὁ πατέρας της τότε ἐξαπέλυσε ἄγριο κυνηγητὸ μέσα στὶς σπηλιὲς καὶ τὰ δάση, ὅπου κρυβόταν ἡ κόρη του. Τελικά, κατόρθωσε καὶ τὴν συνέλαβε.

Ἀλλὰ ὁ ἄσπλαχνος καὶ πωρωμένος εἰδωλολάτρης πατέρας, παρέδωσε τὴν κόρη του στὸν ἡγεμόνα Μαρκιανό. Αὐτός, ἀφοῦ στὴν ἀρχὴ δὲν κατόρθωσε μὲ δελεαστικοὺς τρόπους νὰ μεταβάλει τὴν πίστη της, διέταξε καὶ τὴν μαστίγωσαν ἀνελέητα. Κατόπιν τὴν φυλάκισε, ἀλλὰ μέσα ἐκεῖ ὁ Θεὸς θεράπευσε τὶς πληγὲς τῆς Βαρβάρας καὶ ἐνίσχυσε τὸ θάρρος της.
Τότε ὁ ἡγεμόνας θέλησε νὰ τὴ διαπομπεύσει δημόσια γυμνή. Ἀλλὰ ἐνῶ ἔβγαζαν τὰ ροῦχα της, ἄλλα ὡραιότερα ἐμφανίζονταν στὸ σῶμα της. Ὁ ἡγεμόνας βλέποντας τὸ θαῦμα, διέταξε νὰ ἀποκεφαλισθεῖ. Χωρὶς καθυστέρηση, ὁ ἴδιος ὁ κακοῦργος πατέρας της, ἀνέλαβε καὶ τὴν ἀποκεφάλισε.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς Τριάδος τὴν δόξαν ἀνακηρύττουσα, ἐν τῷ λουτρῷ τρεῖς θυρίδας ὑπεσημήνω σοφῶς, κοινωνίαν πατρικὴν λιποῦσα πάνσεμνε· ὅθεν ἠγώνισαι λαμπρῶς, ὡς παρθένος εὐκλεής, Βαρβάρα Μεγαλομάρτυς. Ἀλλὰ μὴ παύσῃ πρεσβεύειν, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῷ ἐν Τριάδι εὐσεβῶς ὑμνουμένῳ, ἀκολουθήσασα σεμνὴ Ἀθληφόρε, τὰ τῶν εἰδώλων ἔλιπες σεβάσματα, μέσον δὲ τοῦ σκάμματος, ἐναθλοῦσα Βαρβάρα, τυράννων οὐ κατέπτηξας, ἀπειλὰς ἀνδρειόφρον, μεγαλοφώνως κράζουσα σεμνή· Τριάδα σέβω, τὴν μίαν Θεότητα.

Μεγαλυνάριον.
Πατέρα λιποῦσα τὂν δυσσεβῆ, ἐδείχθης θυγάτηρ, Βασιλέως τῶν οὐρανῶν, ὑπὲρ οὗ προθύμως, ἀθλήσασα Βαρβάρα, λυτροῦσαι πάσης νόσου, τοὺς προσιόντας σοι.

Πηγή:
synaxarion.gr

Διαβάστε επίσης:

• Αχ. Πιτσίλκα, δρ. Θεολογίας,ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ: Η προστάτιδα του Πυροβολικού (εφημερίδα Ελευθερία Λάρισας, 4-12-2009)

• Η ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΠΡΟΣΤΑΤΙΔΑ ΤΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΙΚΟΥ (επίσημη ιστοσελίδα ΓΕΣ-Διεύθυνση Πυροβολικού)

Χρόνια πολλά στο τιμημένο Πυροβολικό μας!

(AHDONI): ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

(AHDONI): ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ