[Δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Φρέαρ στις 10/5/2026]
Ονειρεύτηκα ότι έβλεπα έναν εφιάλτη.
Ξύπνησα μέσα στο όνειρο ξανά και ξανά.
Αυτός ήταν ο εφιάλτης: η επανάληψη.
Πέτρος Π. Θεοδωρίδης
Ι.
Ο Αντώνης ήταν ανέκαθεν φιλότιμος, γενναιόδωρος και δοτικός, ένας διανοούμενος που «δεν ήθελε να φαίνεται», όχι από έλλειψη αυτοπεποίθησης αλλά επειδή γνώριζε ότι τα γράμματα θέλουν να έχει κανείς και ολίγη ταπεινοφροσύνη. Πάντα καίριος και απαιτητικός στα διαβάσματά του, στις μουσικές και κινηματογραφικές επιλογές του. Είχε βαθύτατη παιδεία και το χάρισμα να θυμάται και να κατανοεί σε απόλυτο βαθμό αυτά που διάβαζε. Πάνω απ’ όλα όμως ήταν δάσκαλος με μεγάλη μεταδοτικότητα, προσήνεια και ευγένεια. Τον συνάντησα για πρώτη φορά το 2006 στο Μουσικό Σχολείο Ηρακλείου και αμέσως συνειδητοποίησα ότι μας ενώνουν πολλά. Η παρέα μαζί του ήταν μια διαρκής μαθητεία: από αυτόν άκουσα για τον Αγκάμπεν, για τον Ζίζεκ, για τη φιλοσοφία της γλώσσας, για τον Μπένγιαμιν, για την αρνητική διαλεκτική και την κριτική θεωρία, για τον Χάμπερμας, τον Ρώλς και τον Ντεριντά. Αργότερα στο 3ο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω και στο ανθρώπινο επίπεδο. Εκεί κατάλαβα ότι ο Αντώνης ήταν ένας από μας: ένας απλός άνθρωπος που τον απασχολούσαν όλες οι μέριμνες και τα βάσανα της καθημερινότητας. Μοιραζόμασταν συχνά τις ίδιες αγωνίες και ανησυχίες για τα καθημερινά: πώς θα ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας με το γλίσχρο μισθό μας, πώς θα βγάλουμε το δεκαπενθήμερο, πώς θα πληρώσουμε τη ΔΕΗ, πώς θα εξοικονομήσουμε χρήματα για ν’ αγοράσουμε κανένα βιβλίο. Ο κοινός μας φόβος, το συζητούσαμε πολλές φορές, ήταν να μην μας αφήσει πουθενά το αυτοκίνητο!
ΙΙ.
Ο Αντώνης αναγνώριζε το απαράμιλλο κάλλος της εκκλησιαστικής ποίησης. Σχεδιάζαμε μάλιστα μελλοντικά να κάνουμε ένα σχετικό διαθεματικό μάθημα. Δυστυχώς δεν προλάβαμε. Πέρυσι μου είχε ζητήσει να κάνουμε μαζί ένα μάθημα στη Γ’ Λυκείου. Μου πρότεινε να παρουσιάσω το βιβλίο Ισχύς νόμου του Ντεριντά. Το μάθημα κύλησε εξαιρετικά χάρη στο ζήλο, τη μεταδοτικότητα και τα αναρίφνητα χαρίσματά του. Του είχα από τότε, αθέλητα θαρρείς, αφιερώσει την εισήγησή μου.
Αντώνη, θα μείνεις για πάντα αλησμόνητος στους μαθητές και τους συναδέλφους σου.
Ηράκλειο Κρήτης, 5 Μαΐου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου