φωτογραφήματα 438

 

Άγιος Γεώργιος Διασορίτης (Χαλκί Νάξου, Αύγουστος 2026)

φωτογραφήματα 437

 

φωτογραφήματα 436

 

φωτογραφήματα 435

 

φωτογραφήματα 424

 

Απείρανθος Νάξου
φωτ.: Γ.Μ.Β. / 30-8-2025

φωτογραφήματα 423

 

Αγία Ειρήνη (Απείρανθος Νάξου)

φωτογραφήματα 422

 

Άγιος Γεώργιος (Απείρανθος Νάξου)
φωτ.: Γ.Μ.Β. / 30-8-2025

φωτογραφήματα 421

 

"Αθηναίοι", αυτή η μάστιγα!

 

Είναι απίστευτο το πως οι ούτως λεγόμενοι "Αθηναίοι" κουβαλούν την Αθήνα όπου κι αν πάνε. Όχι τίποτε άλλο, αλλά όλο αυτό το σκηνικό καταντά ανυπόφορο. Δεν μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να χαρούν τις διακοπές τους. Είναι στο νησί και κάνουν λες και είναι στην Κηφισίας! Προ ολίγου στην Τραγαία είχε ένα μίνι μποτιλιάρισμα. Όλοι περίμεναν υπομονετικά. Όλοι; Όχι βέβαια! Ένας αγράμματος νεόπλουτος ξεσήκωσε όλη την Τραγαία με τις κόρνες του μέσα από το θηριώδες Range Rover του. Τι ακριβώς ήθελε να παραστήσει ο πανάθλιος χαχόλος / διάνος παραμένει άδηλο. Στα τριάντα μέτρα έβλεπε μπροστά του ένα φορτηγό που προσπαθούσε να απεγκλωβιστεί, αλλά εκεί αυτός: η κόρνα, κόρνα! Παιδεία μηδέν, καλλιέργεια μηδέν, τρόποι μηδέν! Μόνο λεφτά! Να τα χαίρεται! Που να ξέρει ότι στο νησί υπάρχουν άλλοι ρυθμοί, άλλη νοοτροπία, άλλη αντίληψη της καθημερινότητας. Ακόμα και η σχόλη, η βραδύτητα, η καθυστέρηση, η αδράνεια είναι στο πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει διακοπές. Ειδάλλως, αν δεν του αρέσει και δεν μπορεί να εγκλιματιστεί ας μείνει στο καμίνι της Αθήνας να δει τη γλύκα!

13/8/2025

Γ.Μ.Β.

Αγία Κυριακή Απειράνθου

 

Αγία Κυριακή Απειτράνθου / 16-8-2025
φωτό: Γ.Μ.Β.

***

Απόσπασμα από σχετικό άρθρο της Κ. Χουζούρη (ολόκληρο εδώ):

Ο Ναός της Αγίας Κυριακής, που βρίσκεται στην ορεινή ενδοχώρα της Νάξου, στην περιοχή της Απειράνθου, αποτελεί μία σπάνια περίπτωση βυζαντινού ναού, με διατηρούμενο ανεικονικό διάκοσμο. Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, ο Ναός κτίστηκε κατά την περίοδο της Εικονομαχίας. Ο διάκοσμος περιλαμβάνει σταυρούς, γεωμετρικά και φυτικά θέματα, καθώς και μοναδικές παραστάσεις πτηνών. Με βάση τα εικονογραφικά κριτήρια, χρονολογείται μάλλον στην εποχή του Αυτοκράτορα Θεοφίλου (829-842), όταν με διαταγή του, «εντεύθεν ουν καθηρούντο μεν κατά πάσαν εκκλησίαν αι θείαι μορφαί, θηρία δε και όρνιθες αντί τούτων ανεστηλούντο και ενεγράφοντο» (Συνεχιστής Θεοφάνη Χρονικόν ΙΙΙ, 10). Διασώζεται, επίσης, μία μεταγενέστερη εικονιστική φάση τοιχογραφιών του 13ου αι., όπως η παράσταση της Δεήσεως στο παρεκκλήσιο.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

https://vardavas.blogspot.com/2017/10/blog-post_7.html

Περί φωτογραφίας

 

Η κίνηση στη φωτογραφία για τον Αγκάμπεν έχει κάτι το εσχατολογικό. Εμείς την τεχνική της φωτογραφίας δεν τη γνωρίζουμε. Βγάζουμε με το κινητό "ό, τι βλέπουμε".

17/8/2025

Γ.Μ.Β.

φωτογραφήματα 420

 

Απείρανθος Νάξου

φωτογραφήματα 419

 

φωτογραφήματα 418

 

φωτογραφήματα 417

 

Μεταμόρφωση Απειράνθου 

φωτογραφήματα 416

 

Απείρανθος Νάξου

Ψηφίστε για την παραμονή των Κούρων στις Μέλανες Νάξου

 

Όχι στη μεταφορά των Κούρων της Νάξου από το αρχαίο λατομείο που βρίσκονται 2700 χρόνια

https://secure.avaaz.org/community_petitions/el/upourgos_politismou_okhi_ste_metaphora_ton_kouron_tes_naxou_apo_to_arkhaio_latomeio_pou_briskontai_2700_khronia/

Πολιτιστικός Σύλλογος Μελάνων Νάξου "Κούρος ο Έλληνας": "Σπίτι του Κούρου είναι το Φλεριό" - Σαφές “όχι” στη μεταφορά των Κούρων από τις Μέλανες Νάξου στη Χώρα Νάξου

Πολιτιστικός Σύλλογος Μελάνων Νάξου "Κούρος ο Έλληνας"

Με έκπληξη και έντονο προβληματισμό πληροφορηθήκαμε τις πρόσφατες δηλώσεις της Υπουργού Πολιτισμού κας Λίνας Μενδώνη σχετικά με τη μεταφορά των Κούρων από το αρχαίο λατομείο του Φλεριού στο νέο Μουσείο που προγραμματίζεται στη Χώρα της Νάξου. Ως Πολιτιστικός Σύλλογος που επί δεκαετίες υπηρετεί την πολιτιστική μας κληρονομιά και προστατεύει την ιστορική μνήμη του τόπου μας, εκφράζουμε την πλήρη και τεκμηριωμένη αντίθεσή μας σε μια τέτοια προοπτική.

1. Οι Κούροι βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον – όχι τυχαία

Η περιοχή του Φλεριού αποτελεί ενιαίο αρχαιολογικό και γεωλογικό τοπίο, με έντονα χαρακτηριστικά αρχαίου λατομείου. Οι Κούροι δεν είναι "τυχαία τοποθετημένοι λίθοι", όπως αφήνεται να εννοηθεί. Βρίσκονται σε σημείο άμεσης σχέσης με το σημείο λατόμευσης και μαρτυρούν τη διαδικασία της αρχαίας γλυπτικής και την αλληλεπίδραση ανθρώπου και τοπίου.

Η Χάρτα της Βενετίας (1964), θεμέλιος λίθος της παγκόσμιας πολιτιστικής προστασίας, ορίζει ρητά την αρχή της in situ διατήρησης των μνημείων. Δεν μπορεί αυτή η διεθνής αρχή να ακυρώνεται "για λίγα μέτρα". Είτε ισχύει για όλα τα μνημεία, είτε δεν ισχύει καθόλου.

2. Πού είναι η επιστημονική τεκμηρίωση;

Η επικαλούμενη μελέτη για τη μεταφορά δεν έχει δημοσιοποιηθεί, ούτε έχει τεθεί σε δημόσια διαβούλευση. Αντίθετα, εδώ και δεκαετίες δεν έχει εκπονηθεί καμία μελέτη επιτόπιας προστασίας των Κούρων, γεγονός που προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τις προτεραιότητες του Υπουργείου.

Επιπλέον, η απόφαση του ΚΑΣ δεν έχει ακόμα δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, γεγονός που εγείρει ζητήματα διαφάνειας. Λαμβάνει αυτή η απόφαση υπόψη τα ψηφίσματα όλων σχεδόν των τοπικών φορέων, τη συλλογή χιλιάδων υπογραφών και τη ρητή αντίθεση της κοινωνίας της Νάξου;

3. Επιλεκτική επίκληση κινδύνων

Η Υπουργός επικαλείται βλάβες από καιρικά φαινόμενα, πυρκαγιές, τουριστικές ροές και ανθρώπινη επαφή. Από πότε οι οργανωμένοι αρχαιολογικοί χώροι δεν προστατεύονται από πυρκαγιά; Από πότε δεν λαμβάνονται προληπτικά μέτρα όπως αποψίλωση και καθαρισμός κάθε καλοκαίρι; Από πότε το ημιορεινό φαράγγι του Φλεριού, σε υψόμετρο άνω των 180 μέτρων και 20 χλμ. από τη θάλασσα, θεωρείται «παράκτιο περιβάλλον» με αυξημένο κίνδυνο;

Η επίκληση της «κακής ποιότητας» του ναξιακού μαρμάρου, που έχει αντέξει 2700 χρόνια, ακούγεται τουλάχιστον αντιφατική.

4. Οι Κούροι δεν είναι "κινητά γλυπτά"

Η προσπάθεια υποβάθμισης των Κούρων σε "κινητά" αντικείμενα, μόνο και μόνο για να επιτραπεί η μεταφορά τους, συγκρούεται με την ίδια την ουσία της αρχαιολογικής δεοντολογίας. Οι Κούροι είναι αναπόσπαστα στοιχεία ενός αρχαιολογικού τοπίου και μαρτυρίες της διαδικασίας παραγωγής, όχι μουσειακά εκθέματα αποκομμένα από το περιβάλλον τους.

Η δε πρόθεση μεταφοράς «δοκιμαστικά» του ενός Κούρου και μετά αξιολόγησης του αποτελέσματος, σημαίνει ότι ούτε το Υπουργείο δεν είναι βέβαιο για την ασφάλεια της διαδικασίας. Δηλαδή υπάρχει ρίσκο φθοράς ή καταστροφής κατά τη μεταφορά μέσα από δύσβατα σοκάκια και απόσταση 20 χιλιομέτρων, και αν κάτι πάει στραβά… τότε «θα το ξανασκεφτούμε»;

5. Πού είναι τα Καλαμίτσια;

Η ίδια Υπουργός που επιχειρεί τη μεταφορά των Κούρων δεσμεύτηκε δημοσίως για την αναστήλωση των Καλαμιτσίων, του εξαιρετικής σημασίας μοναστηριακού συγκροτήματος των Ιησουιτών, εμβληματικού μνημείου της νεότερης ιστορίας της περιοχής. Τα Καλαμίτσια καταρρέουν μέρα με τη μέρα, χωρίς να έχει γίνει το παραμικρό.

Πώς δικαιολογείται η επιλεκτική κινητοποίηση για τη μεταφορά μνημείων και όχι για την επιτόπια σωτηρία όσων κινδυνεύουν;

6. Οικονομικά και προτεραιότητες

Έχει υπολογιστεί το κόστος μεταφοράς και το κόστος δημιουργίας αντίγραφων; Πώς συγκρίνεται αυτό το ποσό με το κόστος επιτόπιας προστασίας και συντήρησης; Μήπως η επιλογή της μεταφοράς εξυπηρετεί άλλες σκοπιμότητες και όχι την ουσία της πολιτιστικής διαχείρισης;

Συμπερασματικά: Οι Κούροι δεν είναι απλώς μνημεία. Είναι η ίδια η ψυχή του τόπου μας, ριζωμένοι στον βράχο, στη μνήμη, στην ταυτότητά μας. Η αποκοπή τους από το περιβάλλον τους δεν είναι «προστασία». Είναι αποξένωση και ιστορική ασέβεια.

Ζητούμε:

Την άμεση ακύρωση κάθε σχεδίου μεταφοράς των Κούρων.

Την εκπόνηση μελέτης επιτόπιας συντήρησης και ανάδειξης.

Την αναστήλωση των Καλαμιτσίων, όπως είχε δεσμευτεί η Υπουργός.

Την ουσιαστική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στις αποφάσεις για την πολιτιστική μας κληρονομιά.

https://www.facebook.com/kourosoellinas/posts/pfbid021mVTrqBqEKTATDoKXYD966ejxX7Qts5YBmJ6o9pXYRerdwPe6XNhPieMk9SkPhwvl

https://naxospress.gr/naxos-mikres-kyklades/safes-ochi-sti-metafora-ton-koyron-leei-o-syllogos-melanon-koyros-o-ellinas/

Η σαγήνη της βίας και το σύμπτωμα

πηγή: Naxospress

του Αρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου

Καθηγουμένου Ιεράς Μονής Φανερωμένης Νάξου

Στην επιγονική εποχή μας επικρατούν αλόγιστα στερεότυπα. Μεταξύ αυτών το δόγμα της πολιτιστικής εξέλιξης της ανθρωπότητας με τη ρητορική της προόδου και της οπισθοδρόμησης που είναι τόσο παλιό και ξεπερασμένο όσο ο Διαφωτισμός. Δεν θα συμφωνούσαν βεβαίως με το δόγμα αυτό ούτε ο Όργουελ ούτε ο Χάξλευ, που προφήτεψαν δυο διαφορετικές απολήξεις της «προόδου», εξίσου δυστοπικές.

Ωστόσο, το σταθερό και ακαταμάχητο επιχείρημα σε ερωτήματα και αμφισβητήσεις που ακούγεται σήμερα από λεγόμενες προοδευτικές πλευρές είναι το εξής: Βρισκόμαστε στο 2025! Μπορούμε να μιλάμε για πράγματα που ανήκουν στο παρελθόν; Μπορούμε, παραδείγματος χάριν, να μιλάμε για συμβολή των Τριών Ιεραρχών στην παιδεία; Ή μήπως να αρνηθούμε την έκθεση έργων τέχνης επειδή θεωρούνται βλάσφημα; Θα οπισθοχωρήσουμε στον μεσαίωνα;

Άραγε γνωρίζει αυτή η μερίδα ελλογίμων και μη ότι η σκοτεινή εικόνα που έχουν για τον μεσαιωνικό κόσμο δεν είναι καθόλου ενημερωμένη; Ή μήπως αγνοούν ότι το δόγμα της προόδου που έχει εμποτίσει εξίσου τον αυταρχισμό και τον φιλελευθερισμό έχει απομαγευθεί ήδη από την εποχή του ρομαντισμού αλλά και από τους μεγάλους φιλοσόφους του 20ού αιώνα;

Γιατί αυτή η μαγική επίκληση στην αυθεντία του έτους 2025, όπως άλλοτε η επίκληση στον 20ό αιώνα που καυχάται για τους καταστροφικότερους πολέμους; Ποιούς και τί σεβόμαστε το 2025; Τη διαφορετικότητα; Τούτο ισχύει αποκλειστικά για επιλεγμένες μειονότητες. Την αξία της ανθρώπινης ζωής; Τούτο δεν ισχύει ούτε για επιλεγμένες μειονότητες. Βρισκόμαστε-ξανά-μπροστά στο πυρηνικό ολοκαύτωμα, λαοί αλληλοσφαγιάζονται σε πολέμους χωρίς κανόνες, παιδιά πνίγονται και καίγονται χωρίς ευθύνη κανενός, οικογένειες πετιούνται στον δρόμο από τους επισήμους ευεργέτες-τοκογλύφους, πτώματα άθαφτα, σφαγές ανάλγητες ζώων, σκουπίδια, και ολοκληρωτισμός που απλώνεται ευεργετικά σαν ασπίδα προστασίας μαζί με τους βωμούς του κέρδους. Αυτά είναι τα καυχήματα της μετανεωτερικής εποχής μας. Όχι οπισθοδρομήσεις, αλλά φαινόμενα καινούργια, στα οποία δεν έχει καμιά συμβολή μήτε η εκκλησία μήτε ο μεσαίωνας.

Το 2025, λοιπόν, έχουμε κουραστεί από τη μετανεωτερική παράνοια. Έχουμε κουραστεί από την προσποίηση της συμπερίληψης, η οποία στην πράξη καλλιεργεί το μίσος χωρίζοντας την κοινωνία σε αντιμαχόμενες ομάδες. Άλλωστε, για ποιά συμπερίληψη, ισότητα, αδελφοσύνη και σεβασμό μιλάμε, όταν το ανθρώπινο υποκείμενο που πλάθει στανικώς η προοδευτική κοινωνία μας στο πρόσωπο του 18άχρονου είναι αμείλικτα ανταγωνιστικό, με αίσθηση μοναδικότητας και φιλοδοξία άκρατη, ξένο προς οποιαδήποτε υπερβατική σύλληψη πέρα από το εγώ του, υλιστικό όσο και δεισιδαίμον, με επιλεκτική ευφυία, έτοιμο να δημιουργήσει την κοινωνία του αύριο και πανέτοιμο να την αφανίσει;

Μας κούρασε εξίσου το προβληματικό τσιτάτο ότι η θρησκεία διχάζει τον κόσμο, δόγμα που θέλει να αγνοεί ότι και η τέχνη και τα πάντα διχάζουν, εάν το μυαλό των ανθρώπων είναι διχαστικό και πρωτίστως διχασμένο.

Τέλος, μας κούρασε το σκοτάδι του υπογείου που προβάλλεται ως τέχνη για να σκοτεινιάσει τα πάντα. H παραζάλη ούτε μέθη ούτε μέθεξη είναι. Υπήρχαν σε κάθε εποχή καλλιτέχνες και λογοτέχνες που ασχολήθηκαν με το αλλόκοτο και τη σαγήνη του, που αμφισβήτησαν τις παραδοχές μας χωρίς να δίνουν λύσεις ή κάθαρση. Όμως, είχαν τον τρόπο να αξιοποιούν το σκοτάδι, ίσως γιατί είχαν πηγές νοήματος και γνώριζαν ότι η αληθινή τέχνη απαιτεί δρόμους υπέρβασης και μετοχής. Το γκροτέσκο τους μας αναστατώνει γόνιμα. Κανένας από αυτούς, όμως, δεν οικειοποιείται ιερά πρόσωπα. Στην ψευδώνυμη τέχνη δεν υπάρχει ούτε υπέρβαση ούτε μετοχή σε κάτι έξω από τη συνειδητή και ασυνείδητη νοσηρότητα του κατασκευαστή. Και όπως θα έλεγε ο Παπανούτσος, τα έργα της είναι ντοκουμέντα για την έρευνα του ψυχαναλυτή, όχι όμως τέχνη.

Τί κοινοποιεί η γριά με το τσιγάρο στη θέση της Παναγίας με μια νεκροκεφαλή στην αγκαλιά της, χαρακτηρισμένο ως εικόνισμα; Ή ο σιχαμερός alien που παίρνει τη θέση και το όνομα του Αγίου Γεωργίου; Τη σαγήνη του αλλόκοτου που εκφράζουν οι πίνακες των πρώτων εξπρεσσιονιστών; Δεν νομίζω. Δεν είναι πνευματικός άθλος, δεν είναι αποτέλεσμα «βίας» του καλλιτέχνη πάνω στο υλικό του. Είναι εκδήλωση της βίας πάνω στο ιερό και στη φύση. Το κατασκεύασμα καθεαυτό είναι ο πρώτος βανδαλισμός πριν από τη βίαιη καθαίρεσή του. Είναι το σύμπτωμα κάποιου αυτοάνοσου που αναπαύεται στη μιζέρια του και επιζητά να τη μεταδώσει. Και, παιδαγωγικά μιλώντας, κοινοποιεί, παρά τις καλύτερες προθέσεις του κατασκευαστή, το εξής: O κόσμος, και εγώ, και κάθε τι που θεωρούσα εικόνισμα είμαστε ένα ξοφλημένο ψέμα με δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις. Δεν είναι τούτο μια ερμηνεία, αλλά αυτό που ενσταλάζεται ασυνείδητα στην ψυχή του νεαρού θεατή που διαμορφώνει και χτίζει εαυτόν.

Ωστόσο, όπως είπε η Τρέισι Έμιν, «τα έργα μου είναι τέχνη γιατί το λέω εγώ ότι είναι». Πάνω στην αποδόμηση των πάντων και στην αποθέωση του «έτσι μ’ αρέσει» χτίζεται σήμερα η δυστοπία. Αυτό φυσικά ικανοποιεί κάθε ψυχικά ασθενή που επιζητά εκτόνωση, υπηρετούμενος από την τέχνη, όσο κι αν φωνάζουν οι θεωρητικοί της ότι υπάρχουν κανόνες, όπως και ο ίδιος ο άνθρωπος δεν μπορεί να ολοκληρωθεί έξω από πλαίσιο. Υπάρχει καλύτερη πλατφόρμα για την καλλιέργεια της βίας από το «έτσι είναι, γιατί έτσι μ’ αρέσει;»

Δεν είναι οι δήθεν ανοιχτές κοινωνίες της Ευρώπης που έθρεψαν με την προοδευτική παιδεία τους, με τις συμπεριλήψεις και την ενεργό πολιτειότητα, στρατεύματα νεοναζί αμόρφωτων και βίαιων; Από ποιά εκπαίδευση αποφοίτησαν αυτοί και οι γονείς τους; Από αυτήν που επιμένει να αγνοεί ότι ο εύθραυστος και χωρίς όρια άνθρωπος, που γνωρίζει μόνο τη χαοτική επιθυμία του, σαγηνεύεται όχι από το αλλόκοτο αλλά από το βίαιο.

Το 2025, λοιπόν, δεν μας έχει κουράσει το βλάσφημο η το άσχημο αλλά η έκθεση της ασχήμιας που ενεδρεύει να μας καταβροχθίσει. Ασχήμια ως εικόνα εικονοκλαστική, που δεν εχει να πει τίποτα πέρα από τη βία. Και που δεν μπορεί να δει ούτε μέσα ούτε έξω κάτι να λάμπει πέρα από τη σάψη, σαν τη λάμψη που είδε στο «Άγραφον» του Σικελιανού ο Χριστός στα δόντια του σαπισμένου σκύλου και θαύμασε ως «αντιφεγγιά του αιώνιου», «σκληρή του Δίκαιου αστραπή κι ελπίδα».

Ωστόσο, ένα ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Ποιός είναι ο μεγάλος φόβος των σημερινών ελλογίμων της προόδου και προοδευτικών εντέχνων; Η ανελευθερία στην τέχνη; Μα εδώ ο καθείς είναι ελεύθερος να εκθέσει όχι μόνο τέχνη αλλά και τη διαστροφή του στο πεζοδρόμιο με υπερεθνική περηφάνεια. Αλλά ποιός είναι ο φόβος; Μια οπισθοδρόμηση στον μεσαίωνα; Μα ο σημερινός σκοταδισμός έχει μορφές που δεν φαντάστηκε ο μεσαίωνας. Μήπως ο συντηρητισμός του κλήρου; Μα ποιός τους ακούει το 2025; Μήπως η αποθάρρυνση του επίδοξου καλλιτέχνη να ξεφτιλίζει ό,τι έχει σχέση με την εκκλησιαστική παράδοση; Μα και αυτό συστηματικά γίνεται. Μήπως τελικά ο έσχατος φόβος είναι ο Θεός, τον οποίον κι αν σκοτώσαμε, κάτι μας λέει ότι δεν πέθανε;

https://naxospress.gr/opinions/arch-xrysostomos-i-sagini-tis-vias-kai-to-symptoma/

Η γοητεία της έκπληξης

Συχνά συναντάμε ευχάριστες εκπλήξεις εκεί που δεν το περιμένουμε. Εδώ στ' Απεράθου οι γείτονες, που ξέρουν πώς να γλεντούν, χθες το βράδυ τραγούδησαν τον Ερωτόκριτο!

Απείρανθος, 20 Αυγούστου 2024

Γ.Μ.Β.