Αντώνης Παπαγιάννης, Περί αναστολής εργασίας των υγειονομικών

πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 29/4/2022

Χριστός ανέστη! Μέσα στην πασχαλινή περίοδο, και με δεδομένη την καλή επιδημιολογική εικόνα της χώρας, ίσως θα πρέπει το κράτος να λύσει το πρόβλημα των υγειονομικών που βρίσκονται σε αναστολή εργασίας από τον Σεπτέμβριο. Τονίζω εκ των προτέρων ότι δεν είμαι αντιεμβολιαστής, ότι έχω κάνει τα εμβόλιά μου και ενθαρρύνω συστηματικά τους ασθενείς μου να κάνουν το ίδιο. Ωστόσο το συνεχιζόμενο καθεστώς αναστολής (που δεν δικαιολογείται από τα τρέχοντα στοιχεία) συντηρεί ένα κοινωνικό πρόβλημα, πέρα από τη στέρηση των υπηρεσιών υγείας από ειδικευμένο προσωπικό που σε κάθε περίπτωση ήταν και είναι απολύτως απαραίτητο. Αν η αναστολή είχε σκοπό την πρόληψη της μετάδοσης σε εποχή έξαρσης της πανδημίας, η παράτασή της σήμερα μόνο ως τιμωρία μπορεί να χαρακτηρισθεί. Καλό θα ήταν συνεπώς να αναθεωρηθεί η πολιτική αυτή, όπως άλλωστε έχουν αναθεωρηθεί και όλα τα μέτρα που ίσχυαν μέχρι πρότινος. Ακόμη κι αν κάποιοι σπεύσουν να τη χαιρετίσουν ως «νίκη» ή «δικαίωση» των αντιεμβολιαστών, στην ουσία μόνο καλό θα κάνει τόσο στους εμπλεκόμενους υγειονομικούς όσο και στο σύστημα υγείας εν γένει. Αλλωστε η ευελιξία και η προσαρμογή στις πραγματικές συνθήκες είναι δείγμα συνετής διακυβέρνησης.

Αντώνης Παπαγιάννης

http://antonispapagiannis.blogspot.com/2022/04/blog-post_29.html

Υποχώρηση

Εκοιμήθη ο π. Ανανίας Κουστένης

πηγή: Ρομφαία 

&

https://www.orthodoxianewsagency.gr/epikairotita/ekoimithi-o-patir-ananias-koustenis/

Εκοιμήθη το Σάββατο 15 Μαΐου 2021 ο π. Ανανίας Κουστένης. Ο μακαριστός π. Ανανίας από τις αρχές Απριλίου νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο Αττικόν, όπου έδινε μάχη με τον κορωνοϊό.

Σπούδασε Θεολογία και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ασχολήθηκε συστηματικά με τη μετάφραση του έργου του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού ενώ, μνημειώδες παραμένει το έργο της μετάφρασης και του σχολιασμού της Χρονογραφίας του Θεοφάνη.

Για την προσφορά του στα θεολογικά γράμματα  είχε τιμηθεί κατά η διάρκεια της 6ης Έκθεσης Χριστιανικού Βιβλίου τον Νοέμβριο του 2017 στο ξενοδοχείο Caravel στην Αθήνα.

Απολογία ενός εμβολιασμένου

Η δημοκρατία δεν είναι αλά κάρτ. Δικαιώματα δεν έχει μόνο η πλειοψηφία αλλά και η μειοψηφία. Υπάρχουν συμπολίτες μας, που για διάφορους λόγους αποφεύγουν προς το παρόν τον εμβολιασμό. Μπορεί να φοβούνται, να διστάζουν, να έχουν ενδοιασμούς ή απλώς να το αναβάλουν. Ενδεχόμενη επιβολή υποχρεωτικού εμβολιασμού είναι αντιδημοκρατική και ολοκληρωτικού χαρακτήρα.-

(Apropos και προς αποφυγή πάσης παρεξηγήσεως είμαι άρτι εμβολιασθείς. Θερμές ευχαριστίες οφείλω στο προσωπικό και τους γιατρούς του 1ου Κ. Υ. Ηρακλείου)

Ο ναρκισσισμός του εμβολίου και η ανοσία

Όλος αυτός ο ναρκισσισμός του εμβολίου κουράζει. Δεν λέω, οι προθέσεις είναι αγαθές: να πειστούν, ει δυνατόν, οι αρνητές, όσοι ακόμα αντιδρούν, όσοι διστάζουν, όσοι φοβούνται κλπ. 

Μόνο που δεν ξέρω αν ο στόχος αυτός πραγματικά επιτυγχάνεται μέσω της κουλτούρας της σέλφι ή όλης αυτής της υπερπροβολής. 

Ας αναλάβει ο καθένας την ευθύνη που του αναλογεί! Ας ακούσουμε όλοι τους γιατρούς και όχι τον κάθε τυχάρπαστο κουκουλοφόρο του διαδικτύου.

Καλή ανοσία σε κάθε περίπτωση!

Αρχιμ. Ιωσήφ Κουτσούρη, Στα χέρια της Εκκλησίας

Αρχιμανδρίτου Ιωσήφ Κουτσούρη, Στα χέρια της εκκλησίας, εκδόσεις Απαρχή, Αθήνα 2021.

Το βιβλίο τούτο εκδίδεται σε μία δύσκολη περίοδο για όλους μας. Προσωπικά, κοινωνικά ακόμη και εκκλησιαστικά. Η ασθένεια αποδείχτηκε ικανή να φανερώσει τα υπαρξιακά μας κενά.

Το βιβλίο τούτο, όμως, δεν γράφτηκε για την πανδημία. Δεν γράφτηκε καν εν μέσω πανδημίας.

Συζητά, όμως, μαζί της, γιατί διαλέγεται με τη ζωή και τον θάνατο. Εξερευνά την Εκκλησία. Αναζητά τα χέρια της για να μπορέσει να αφεθεί σε αυτά. Παρατίθεται στα χέρια της μαζί με ολάκερη την ύπαρξή μας. Το βιβλίο τούτο δεν αποτελεί ένα επιστημονικό κείμενο, αλλά το σύνολο δεκατεσσάρων λόγων εκφωνημένων σε αδελφούς και φίλους. [...] 

(Από τον πρόλογο της έκδοσης)

https://www.politeianet.gr/books/9786188534902-archimandritis-iosif-koutsouris-ao-aparchi-sta-cheria-tis-ekklisias-321460

https://aparchi.gr/ekdoseis/

π. Γ. Γανωτής, Η διδασκαλία εν μέσω πανδημίας

πηγή: ΑΠΑΡΧΗ

&

https://www.youtube.com/watch?v=eBJpuxXRlnU&t=1s

Το κλείσιμο των σχολείων λόγω της πανδημίας για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα έχει δημιουργήσει μια πολύ δύσκολη κατάσταση για τα μικρά παιδιά του δημοτικού, ιδιαιτέρως της πρώτης τάξης, καθώς η πρώτη χρονιά αποτελεί σημαδιακή χρονιά, την οποία θα θυμούνται για όλη τους την ζωή. Στην τρυφερή ηλικία των 6 ετών, τα παιδιά αυτά δεν είχαν την ευκαιρία να βιώσουν την εμπειρία της πρώτης χρονιάς στο περιβάλλον του σχολείου, να γνωρίσουν τους συμμαθητές τους, να μάθουν να συμπεριφέρονται σωστά και να συμβαδίζουν με τους κανόνες του σχολείου, να παίξουν, να γελάσουν, να χαρούν. Τίποτα λοιπόν δεν θα μπορέσει να αντικαταστήσει αυτό το κενό της πρώτης χρονιάς, το οποίο θα κουβαλάνε τα παιδιά πάντοτε. Εκτός των άλλων, η τηλεκπαίδευση με απουσία οπτικής επικοινωνίας δυσκολεύει την εκπαιδευτική διαδικασία, καθώς οι δάσκαλοι δεν γνωρίζουν αν τα παιδιά προσέχουν στο μάθημα και αν κατανοούν αυτά τα οποία παραδίδονται.

https://aparchi.gr/2021/04/13/didaskalia-en-meso-pandimias/

Σεβ. Μητροπολίτου Πειραίως κ. Σεραφείμ, Διευκρινίσεις περί της ώρας της Αναστάσεως

 πηγή:  ΡΟΜΦΑΙΑ

Μετά πολλοῦ ἐνδιαφέροντος ἀναγινώσκω τίς τοποθετήσεις ὑπεροχικῶν προσώπων τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας καί τῆς Θεολογικῆς Ἐπιστήμης διά τήν ἀποφασισθεῖσα ἀλλαγή τοῦ χρόνου τελετῆς τῆς Ἀναστάσεως ἀπό τῆς 12ης νυκτερινῆς εἰς τήν 9η ἑσπερινή.

Τιμῶ ἀνυπερθέτως τούς ἐξ εὐλαβείας καί εὐσεβείας ἀντιτιθεμένους καί ἀνησυχούντας ἀδελφούς ἀλλά χρεωστῶ διά τήν ὀρθήν θεώρησιν τοῦ ζητήματος νά ὁμιλήσω εἰς τόν λαόν τοῦ Θεοῦ πού ἁπαρτίζει τό πλήρωμα τῆς κατά Πειραιᾶ συνεκλεκτῆς ἐκ λόγων ποιμαντικῆς εὐθύνης καί ἱεροῦ χρέους.

Τό ἐρώτημα πού τίθεται ἐν προκειμένῳ εἶναι εἰς τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική ἐκκλησία, τό σῶμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ ποῖο ὡρολόγιο τηροῦμε εἰς τάς καθημερινάς ἱεράς Ἀκολουθίας.

Πῶς δηλαδή κατατμίζομε ἐκκλησιαστικῶς τόν ἀδιάστατο χρόνο διότι ἡ ἀπάντησις εἰς αὐτό τό οὐσιῶδες ἐρώτημα ἐπάγεται καί τήν λύσι τοῦ ἀναφυέντος προβληματισμοῦ.

Στή Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία τῶν 2.021 ἐτῶν τήν ἀκαινοτόμητο καί ἀποστολικοπαράδοτο τό ἡμερονύκτιο λειτουργικῶς ἄρχεται διά τοῦ Ἑσπερινοῦ καί κατακλείεται διά τῆς ἐνάτης ὥρας.

Δι’ αὐτό καί αἱ ἀπολύσεις τοῦ Ἑσπερινοῦ ὡς πρώτης Ἀκολουθίας τοῦ ἡμερονυκτίου χαρακτηριστικῶς ἀναφέρονται εἰς τό ἑορταζόμενο ἐκκλησιαστικό γεγονός ἤ τό τιμώμενο ἐκκλησιαστικό πρόσωπο καί περιλαμβάνει τόν Ἑσπερινό, τό Ἀπόδειπνο, τόν Ὄρθρο, τήν Πρώτη Ὥρα, τήν Τρίτη Ὥρα, τήν Ἕκτη Ὥρα καί τήν Ἐνάτην Ὥρα.

Σημαντικό εἶναι τό γεγονός ὅτι στήν Ἀπόλυση τοῦ Ἑσπερινοῦ χρησιμοποιοῦμε ἐνεστῶτα χρόνο διά τό τιμώμενο ἐκκλησιαστικό πρόσωπο «οὗ τήν μνήμην ἐπιτελοῦμεν» καί στήν Ἐνάτη Ὥρα ἀόριστο χρόνο «οὗ τήν μνήμην ἐπετελέσαμεν».

Αὐτό τό ὡρολόγιο ἐφηρμόζετο ἀπό τόν βυζαντινό τρόπο μετρήσεως τοῦ ἡμερονυκτίου πού σήμερον ἀκολουθεῖται στό Ἁγιώνυμο Ὄρος Ἄθω.

Ἀπό τῆς 6ης ἑσπερινῆς τοῦ ὡρολογίου ἄρχεται ἡ νέα ἐκκλησιαστική ἡμέρα μέ τήν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ εἰς τόν ὁποῖον ψάλλονται τά Στιχηρά τά Δοξαστικά, τά Ἀπόστιχα καί τά Ἀπολυτίκια τῆς νέας ἡμέρας καί καταστέφεται ἡ Ἀκολουθία ἐπί Δεσποτικῶν ἑορτῶν μέ τήν ἀνάλογο ἀπόλυσι.

Ἑπομένως κρίνοντες ἐκκλησιαστικῶς τό ἀναφυέν ζήτημα ἡ Παννυχίδα τῆς Ἀναστάσεως, ὁ Ὄρθρος τῆς Ἀναστάσεως καί ἡ Ἀναστάσιμος Θ. Λειτουργία οὐδόλως κωλύονται νά τελεσθοῦν εἰς οἱανδήποτε ὥρα μετά τήν δύσι τοῦ ἡλίου, διότι ἔχομε εἰσέλθει ἤδη εἰς τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναστάσεως.

Εἰδικώτερον κατά τό Ἅγιο καί Μ. Σάββατο ὁ Ἑσπερινός τῆς Ἀναστάσεως τελεῖται τάς πρωϊνάς ὥρας διά πρακτικούς καί μόνον λόγους διά τήν ἐξυπηρέτησι τῆς συμμετοχῆς τῶν πιστῶν εἰς τά Ἄχραντα Μυστήρια, χωρίς αὐτό νά παραβλάπτει ἡ συγκεκριμένη ἐξαίρεσις τό ἐκκλησιαστικό ὡρολόγιο πρόγραμμα διά τήν εἴσοδο εἰς τήν ἡμέρα τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως ἀπό τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου κατά τό Μ. Σάββατο.

Τό αὐτό συμβαίνει καί κατά τήν παραμονή τῶν Χριστουγέννων καί τῶν Θεοφανείων χωρίς νά κωλύεται ἡ ἐπανάληψις τοῦ Ἑσπερινοῦ τῶν δύο αὐτῶν ἑορτῶν κατά τήν δύσι τοῦ ἡλίου τῆς παραμονῆς ὡς ἐπισυμβαίνει εἰς πολλάς Ἱ. Μητροπόλεις.

Δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο καί εἰς ἐπαρχιακάς Ἱ. Μητροπόλεις τελεῖται ἀκωλύτως ἡ Παννυχίδα τῆς Ἀναστάσεως καί ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καί ἡ τέλεσις τῆς Ἀναστασίμου Θ. Λειτουργίας καί πρό τῆς 12ης νυκτερινῆς, διότι ἡ Ἐκκλησία δέν ὑποχρεοῦται νά ἐφαρμόζη τό πολιτικό ὡρολόγιο καθορισμοῦ ἐναλλαγῆς τῆς ἡμέρας.

Ἐφέτος ὑφίσταται μία ἰδιαιτερότης διότι συμπίπτει κατά τό μέγα Σάββατο νά ἑορτάζεται ὑπό τῶν Ἑβραίων ἀδελφῶν μας τό λεγόμενο Νομικό Φάσκα (Μ. Εὐχολόγιον, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, σελ. 684), γεγονός πού παραθεωροῦν πλήρως οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ἀδελφοί μας δι’ ὅ καί ἡμεῖς τά μέλη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας στοιχοῦντες εἰς τόν Ζ΄Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων διακελεύοντα «Εἴ τις Ἐπίσκοπος ἤ Πρεσβύτερος ἤ Διάκονος τήν ἁγίαν τοῦ Πάσχα ἡμέραν πρό τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας μετά Ἰουδαίων ἐπιτελέση καθαιρείσθω» ὡς καί εἰς τόν ὅρο τῆς ἁγίας Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐπαναλαμβάνοντα τά αὐτά, δικαίως ἑορτάζομεν τήν Ἀνάστασι τοῦ Σωτῆρος καί Λυτρωτοῦ τήν ἑπομένη τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Νομικοῦ Φάσκα, ἡ ὁποία ἄρχεται μετά τήν 6η ἑσπερινή τοῦ Μεγάλου Σαββάτου.

Εἰρήσθω ἐν προκειμένῳ ὅτι οἱ Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἔχουν ἐπικυρωθεῖ ὁρισμένως ὑπό τοῦ Β΄ Κανόνος τῆς Ἁγίας Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου τοῦ 691 ἐπί Ἰουστινιανοῦ τοῦ Ρινοτμήτου ἐν Τρούλλῳ Κων/πόλεως.

Εἶναι γνωστό ὅτι τό Σάββατο τῶν Ἑβραίων ἄρχεται ἀπό τήν δύσι τοῦ ἡλίου τήν Παρασκευή καί περατοῦται μέ τήν δύσι τοῦ ἡλίου τό Σάββατο.

Ἑπομένως δέν παραβιάζεται ὁ ὅρος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περί τοῦ Ἁγίου Πάσχα, οὔτε ὁ Ζ΄ Κανών τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων κατά τόν ἐφετινό ἑορτασμό τῆς Ἀναστάσεως, διότι τό Νομικό Φάσκα ἔχει περαιωθεῖ μέ τήν δύσι τοῦ ἡλίου κατά τό ἰδικό μας Μ. Σάββατο.

Ἐπιπροσθέτως ἀπό τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου κατά τό μέγα Σάββατο ἐκκλησιαστικῶς ἄρχεται ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν καί ἐθιμικῶς καί μόνο ἀκολουθεῖται τό κοσμικό πολιτικό ὡρολόγιο ἐναλλαγῆς τοῦ ἡμερονυκτίου.

Συνεπῶς κρίνοντες ὄχι κατ’ ἄνθρωπον καί κατ’ ὄψιν ἀλλά ἐκκλησιαστικῶς καί κανονικῶς ἡ τέλεσις τῆς Ἀκολουθίας τῆς Παννυχίδος, τοῦ Ὄρθρου καί τῆς Θ. Λειτουργίας τῆς Ἀναστάσεως τήν 9η ἀντί τῆς 12ης οὐδόλως προσβάλλει τήν κανονική τάξι καί τήν λαμπροφόρο ἐξανάστασι τοῦ Λυτρωτοῦ μας, διότι ἀπό τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου τοῦ Μ. Σαββάτου εἰσερχόμεθα εἰς τήν τρίτη ἡμέρα, ἀπό τῆς ἐπί τοῦ Σταυροῦ προσφερθείσης ὑπερτάτης θυσίας, κατά τήν ὁποία ὁ Κύριος ἐξαναστάς ἐκ τοῦ Τάφου συνέτριψε θανάτῳ τόν θάνατον.

Ἄλλωστε καί γραφικῶς δέν καθορίζεται ἐπακριβῶς ἡ ὥρα τῆς Ἀναστάσεως, ἐντάσσεται ὅμως ἐντός τῆς τρίτης ἡμέρας κατά τήν ἀψευδῆ τοῦ Λυτρωτοῦ ἐπαγγελία καί τήν πιστοποίησι τῶν Μυροφόρων καί τῶν μαθητῶν, στούς ὁποίους ἐγνώσθη τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεως ὑπό τῶν λαμπροφόρων Ἀγγέλων.

Καί ἐπειδή ἀπό τῆς δύσεως τοῦ ἡλίου εἰσερχόμεθα εἰς νέα ἡμέρα δέν παραβιάζεται ἡ κανονική ἀρχή τῆς τοπικῆς ἐν Ἀντισιοδώρῳ Συνόδου κατά τήν ὁποία ἡ Θεία Εὐχαριστία τελεῖται ἅπαξ τῆς ἡμέρας ἐν μιᾷ τραπέζῃ ὑφ’ ἑνός τελετουργοῦ, διά νά μή διπλασιάζεται ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου, ὅπως εὐστόχως διαλαμβάνεται εἰς τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου.

Καλή Ἀνάσταση καί εὐλογημένο τό ἐπί θύραις Ἅγιο Πάσχα!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ)

 

Giorgio Agamben, Η γυμνή ζωή και το εμβόλιο

φωτό: ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ

 

πηγή: ΦΡΕΑΡ

[Άρθρο του Giorgio Agamben που δημοσιεύτηκε στις 16.4.2021 στο ηλεκτρονικό περιοδικό Quodlibet]

Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος

Αρκετές φορές στις προηγούμενες παρεμβάσεις μου επικαλέστηκα τη μορφή της γυμνής ζωής. Μου φαίνεται, πράγματι, ότι η επιδημία δείχνει, πέρα από κάθε πιθανή αμφιβολία, πως η ανθρωπότητα δεν πιστεύει πια σε τίποτα εκτός από τη γυμνή ύπαρξη που πρέπει να διατηρηθεί ως τέτοια με οποιοδήποτε τίμημα. Η χριστιανική θρησκεία με τα έργα της αγάπης και του ελέους και με την πίστη της που οδηγεί μέχρι το μαρτύριο, η πολιτική ιδεολογία με την απροϋπόθετη αλληλεγγύη της, ως και η εμπιστοσύνη στην εργασία και στο χρήμα, φαίνεται ότι περνούν σε δεύτερη μοίρα αμέσως μόλις απειληθεί η γυμνή ζωή, ακόμα και με τη μορφή ενός κινδύνου του οποίου το στατιστικό μέγεθος είναι ασταθές και ηθελημένα απροσδιόριστο.

Ήρθε η ώρα να διευκρινιστεί το νόημα και η προέλευση αυτής της έννοιας. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι ο άνθρωπος δεν είναι κάτι που μπορεί να οριστεί άπαξ δια παντός. Είναι μάλλον ο τόπος μιας συνεχώς ανανεούμενης ιστορικής απόφασης, η οποία κάθε φορά επαναπροσδιορίζει το όριο που χωρίζει τον άνθρωπο από το ζώο, αυτό που είναι ανθρώπινο στον άνθρωπο από αυτό που δεν είναι ανθρώπινο σε αυτόν και έξω από αυτόν. Όταν ο Λινναίος αναζητά το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό για τις ταξινομήσεις του που διαχωρίζει τον άνθρωπο από τα πρωτεύοντα θηλαστικά, αναγκάζεται να ομολογήσει ότι δεν το γνωρίζει και καταλήγει να θέσει δίπλα στο γενικό όνομα homo μόνο το παλιό φιλοσοφικό ρητό: nosce te ipsum, γνώθι σαυτόν, γνώρισε τον εαυτό σου. Αυτή είναι η έννοια του όρου sapiens που ο Λινναίος θα προσθέσει στη δέκατη έκδοση του έργου του «Σύστημα της φύσης»: ο άνθρωπος είναι το ζώο που πρέπει να αναγνωριστεί ανθρώπινο για να είναι άνθρωπος και επομένως πρέπει να διαιρέσει – να διαχωρίσει αποφασιστικά – το ανθρώπινο από αυτό που δεν είναι ανθρώπινο.

Ο μηχανισμός μέσω του οποίου αυτή η απόφαση εφαρμόζεται ιστορικά, μπορεί να ονομαστεί ανθρωπολογική μηχανή. Η μηχανή λειτουργεί αποκλείοντας τη ζωώδη ζωή από τον άνθρωπο και παράγοντας τον άνθρωπο μέσω αυτού του αποκλεισμού. Όμως, προκειμένου αυτή η μηχανή να μπορεί να λειτουργεί, είναι αναγκαίο ο αποκλεισμός να είναι επίσης μια ενσωμάτωση, ώστε μεταξύ των δύο πόλων — του ζώου και του ανθρώπου — να υπάρχει ένας διαρθρωτικός σύνδεσμος και ένα κατώφλι που τους χωρίζει και τους συνδέει ταυτόχρονα. Αυτός ο διαρθρωτικός σύνδεσμος είναι η γυμνή ζωή, δηλαδή, μια ζωή που δεν είναι ούτε κυριολεκτικά ζωώδης ούτε πραγματικά ανθρώπινη, αλλά στην οποία η απόφαση μεταξύ ανθρώπινου και μη ανθρώπινου εφαρμόζεται κάθε φορά. Αυτό το κατώφλι, το οποίο περνά αναγκαστικά μέσα από τον άνθρωπο, διαχωρίζοντας τη βιολογική από την κοινωνική ζωή του, είναι μια αφηρημένη και εικονική έννοια, που γίνεται εντούτοις πραγματική, ενσαρκούμενη κάθε φορά σε συγκεκριμένες ιστορικές μορφές και πολιτικά προσδιορισμένες: ο σκλάβος, ο βάρβαρος, ο homo sacer, τον οποίο ο καθένας μπορεί να φονεύσει χωρίς να διαπράξει έγκλημα, στον αρχαίο κόσμο· το enfant-sauvage, ο λυκάνθρωπος και ο homo alalus ως ο ελλείπων κρίκος μεταξύ της μαϊμού και του ανθρώπου, μεταξύ του Διαφωτισμού και του 19ου αιώνα· ο πολίτης στην κατάσταση εξαίρεσης, ο Εβραίος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, αυτός που βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση σε θάλαμο εντατικής θεραπείας και το σώμα που διατηρείται για την αφαίρεση οργάνων κατά τον 20ό αιώνα.

Ποια είναι η μορφή της γυμνής ζωής που εμφανίζεται σήμερα στη διαχείριση της πανδημίας; Δεν είναι τόσο ο άρρωστος, που, ωστόσο, απομονώνεται και αντιμετωπίζεται όπως ποτέ ένας ασθενής δεν έχει αντιμετωπιστεί στην ιστορία της ιατρικής· είναι, μάλλον, ο μολυσμένος ή – όπως ορίζεται με μια αντιφατική τυπική έκφραση – ο ασυμπτωματικός ασθενής, δηλαδή κάτι που κάθε άνθρωπος είναι δυνητικά, ακόμα και χωρίς να το γνωρίζει. Το όλο ζήτημα δεν αφορά τόσο την υγεία, όσο κυρίως τη ζωή, μια ζωή που δεν είναι ούτε υγιής ούτε άρρωστη, η οποία, ως τέτοια, ως δυνητικά παθογόνος, μπορεί να στερηθεί των ελευθεριών της και να υπόκειται σε απαγορεύσεις και ελέγχους κάθε είδους. Όλοι οι άνθρωποι, υπό αυτή την έννοια, είναι δυνητικά ασυμπτωματικοί άρρωστοι. Η μόνη ταυτότητα αυτής της ζωής, που κυμαίνεται μεταξύ αρρώστιας και υγείας, παρέχεται με το μοριακό τεστ και το εμβόλιο, τα οποία, όπως και το βάπτισμα μιας νέας θρησκείας, ορίζουν την ανεστραμμένη μορφή εκείνου που κάποτε λεγόταν ιθαγένεια. Το βάπτισμα δεν είναι πλέον ανεξίτηλο, αλλά αναγκαστικά προσωρινό και ανανεώσιμο, γιατί ο νέος πολίτης, ο οποίος πρέπει πάντα να επιδεικνύει το πιστοποιητικό του, δεν έχει πλέον αναφαίρετα και αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα, αλλά μόνο υποχρεώσεις που πρέπει να καθορίζονται και να επανακαθορίζονται συνεχώς.

https://frear.gr/?p=31167

"Ευνοεί το έξω"

Κάτι για "όχλο" είπε ο προφέσορας εξ Ελβετίας σχετικά με τις συγκεντρώσεις. Είπε επίσης ότι ευνοεί το "έξω". Ας ανοίξουν λοιπόν οι εκκλησίες με μέτρα και με όριο ατόμων κι ας κάθεται ο κόσμος έξω.

π. Ε. Κλάψης, «Η μαρτυρία της Εκκλησίας στην δημόσια σφαίρα υπό την σκιά της πανδημίας» (4/3/2021, βίντεο)

https://www.youtube.com/watch?v=6zWi4-ROTDo

Διαδικτυακή διάλεξη του π. Εμμ. Κλάψη με θέμα «Η Μαρτυρία της Εκκλησίας στην δημόσια σφαίρα υπό την σκιά της πανδημίας» στο πλαίσιο τη σειράς ομιλιών "Καιρός του ποιήσαι" της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου (4/3/2021)

Giorgio Agamben, Η αυθαιρεσία και η αναγκαιότητα

πηγή: ΦΡΕΑΡ

Giorgio Agamben, Η αυθαιρεσία και η αναγκαιότητα

Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος

Το ερώτημα εάν οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούν συνειδητά την πανδημία για να δηλώσουν μια κατάσταση εξαίρεσης που ενισχύει τις εξουσίες τους πέρα από κάθε όριο ή εάν δεν έχουν άλλη επιλογή από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τίθεται εσφαλμένα. Αυτό που συμβαίνει σήμερα, όπως και σε οποιαδήποτε ιστορική κρίση αποφασιστικής σημασίας, είναι ότι ισχύουν και τα δύο: η χρήση της κατάστασης εξαίρεσης ως ένα στρατήγημα και η αδυναμία διακυβέρνησης με άλλο τρόπο παρά μόνο μέσω αυτής της κατάστασης, συμπίπτουν. Ο κυρίαρχος, ενώ ενεργεί απολύτως αυθαίρετα, αναγκάζεται ταυτόχρονα να λαμβάνει ακατάπαυστα αποφάσεις για την κατάσταση εξαίρεσης που τελικά καθορίζει τη φύση του. Η εποχή στην οποία ζούμε είναι, δηλαδή, εκείνη στην οποία η ανομία των εξουσιών που κυβερνούν τη γη φανερώνεται με άπλετο φως: εφόσον αυτές έχουν χάσει οποιαδήποτε δυνατότητα να παρουσιαστούν με έναν αναγνωρίσιμο συμβολικό χαρακτήρα, υποχρεούνται να αναστείλουν το νόμο και τις συνταγματικές αρχές που θα μπορούσαν να τον προσδιορίσουν. Η κατάσταση εξαίρεσης γίνεται υπό αυτήν την έννοια η κανονική κατάσταση και όποιος κυβερνά δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να κυβερνά διαφορετικά. Είναι πιθανόν η παρούσα κατάσταση της εξαίρεσης να ανακληθεί επισήμως: αλλά μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, όπως αυτή που διαμορφώνεται, στην οποία παύει κάθε αντιπολίτευση, είναι η τέλεια συνέχεια της κατάστασης εξαίρεσης. Η διάγνωσή μας ότι η εποχή των αστικών δημοκρατιών παρέρχεται οριστικά, επιβεβαιώνεται σε κάθε περίπτωση. Απομένει να δούμε πόσον καιρό η αναστολή της πολιτικής και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι δυνατό να διαρκέσουν ως παράδειγμα διακυβέρνησης, χωρίς να υποδύονται όψη διαφορετική από τον ιατρικό τρόμο στον οποίο στηρίζονται.

12 Φεβρουαρίου 2021

Giorgio Agamben

https://frear.gr/?p=30737

Διαδικτυακή ομιλία του π. Εμμανουήλ Κλάψη με θέμα: «Η μαρτυρία της Εκκλησίας στην δημόσια σφαίρα υπό την σκιά της πανδημίας» την Πέμπτη 4/3/2021 στις 19:00

 

Η τρίτη ομιλία της σειράς «Καιρός του ποιήσαι» της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά την Πέμπτη 4 Μαρτίου και ώρα 19.00, μέσω της πλατφόρμας Ζουμ, με ελεύθερη πρόσβαση για το κοινό. 

Ο σύνδεσμος για την παρακολούθηση της ομιλίας είναι https://zoom.us/j/98740316316.

Ομιλητής είναι ο π. Εμμανουήλ Κλάψης, πρώην καθηγητής στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης, και το θέμα είναι «Η μαρτυρία της Εκκλησίας στην δημόσια σφαίρα υπό την σκιά της πανδημίας».

Αφορμή η άρνηση του εμβολίου

πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 14/2/2021 / αναδημοσίευση: NULA DIES SINE LINEA

Του Χρήστου Γιανναρά

Μεγάλο μέρος του ιατρικού προσωπικού των δημόσιων νοσοκομείων στην Ελλάδα και μεγαλύτερο (ίσως) του νοσηλευτικού προσωπικού αρνούνται να εμβολιαστούν για προστασία από τον εφιάλτη του κορωνοϊού – ο Τύπος και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ έδωσαν έμφαση στην πληροφορία. Τα ερωτήματα που γεννώνται από αυτή την εντυπωσιακή, αυθόρμητη άρνηση είναι πολύ δύσκολο να βρουν ξεκάθαρη, πειστική απάντηση.

Φοβίζει, ασφαλώς, η διαπλοκή της ιδιοφυούς υπερσύγχρονης εργαστηριακής έρευνας με ένα ιλιγγιώδες οικονομικό κόστος, αλλά και με μια μυθώδη κερδοφορία, που ασφαλώς θα προκύψει από τέτοιας εμβέλειας εμπόρευμα. Φοβούνται οι έμπειροι των «επιστημών υγείας», γιατροί και νοσηλευτές, μήπως ένας τέτοιος εξωφρενικός πλουτισμός ξεστρατίσει την έρευνα (και τις βιομηχανικές εφαρμογές της) σε προτεραιότητες κυρίως ορέξεων πλούτου και δευτερευόντως στόχων δημόσιας υγείας.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή, τα πανίσχυρα, μεγάλα στρατόπεδα που περίπου μοιράζονται τον πλανήτη σε επιρροή ισχύος «μοίρασαν» αυτονοήτως και την εκμετάλλευση της επιστημονικής έρευνας και των αποτελεσμάτων της σε τρία προϊόντα του ανταγωνισμού τους: κινέζικο εμβόλιο, ρώσικο, γερμανο-αμερικανικό. Τώρα η κυρία Μέρκελ, με τον απαιτούμενο «ανέμελο» ενθουσιασμό, συνδιαλέγεται, επιδιώκοντας κάτι σαν επανασχεδιασμό της παραγωγής και κατανομής των εμβολίων. Είναι μια κίνηση που μάλλον σχετικοποιεί τον ιατρικό και νοσηλευτικό σχεδιασμό, για χάρη της εξισορρόπησης παγιωμένων φιλοδοξιών ισχύος.

Φυσικά, οι διεθνείς πρωτοβουλίες, από μόνες τους, δεν δικαιολογούν γιατρούς και νοσηλευτές να παραγνωρίζουν τον εξ ορισμού φιλάνθρωπο (ακόμα και με αφελή νοο-τροπία «ανθρωπισμού») χαρακτήρα του εμβολίου. Ισως παραμονεύει η καχύποπτη πάντοτε φοβία όλων μας για τους ραγδαία πλουτίζοντες: Πρέπει να εμβολιαστεί περίπου το 60% του πληθυσμού της γης, για να δημιουργηθεί «ανοσία αγέλης» και ο γήινος πληθυσμός υπερβαίνει τα επτάμισι δισεκατομμύρια ατόμων. Επομένως, η παραγωγή και η διάθεση του εμβολίου σε τέτοιες ποσότητες ιλιγγιώδεις εύκολα θα καταστήσουν κάποιες μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες ισχυρότερες οικονομικά από ένα κράτος –ικανές να εκβιάσουν οργανωμένα κράτη.

Ασφαλώς υπάρχουν ήδη σήμερα ιδιώτες που η περιουσία τους ξεπερνάει το ΑΕΠ κρατών. Αυτή η υπεροχή καθεαυτήν δεν συνιστά οπωσδήποτε απειλή, ακυρώνει ωστόσο προκλητικά την κοινωνική λειτουργία και σκοποθεσία του χρήματος. Κοινωνία συγκροτείται, είχε ορίσει ο Αριστοτέλης, όταν η «χρεία» των ανθρώπων καλύπτεται με αμοιβαία αλληλεξυπηρέτηση των αναγκών τους («το αντιπεπονθός κατ’ αναλογίαν»): Οι ανάγκες μπορούν να κοινωνούνται, όταν συγκρίνονται και η σύγκριση – μέτρηση αποτυπώνεται σε κοινό νόμισμα (το νόμισμα μετράει «πόσα παπούτσια έχουν ίση αξία με ένα σπίτι ή με συγκεκριμένη ποσότητα τροφίμων»). Οταν το συγκεκριμένο νόμισμα-χρήμα αυτονομηθεί από την αμοιβαία αλληλεξυπηρέτηση (από μεγέθη πραγματικών αναγκών – την ανταλλαγή και τη δοσοληψία), αναιρείται το κοινωνικό γεγονός, η κοινωνία της χρείας, οι σχέσεις κοινωνίας της ζωής.

Στον 21ο αιώνα, όπου βρισκόμαστε, είναι πια φανερό ότι η λειτουργία της οικονομίας έχει αυτονομηθεί από τον στόχο της κοινωνίας των αναγκών. Ο κοινός τρόπος του βίου (πολιτισμός μας) καυχάται που είναι ατομοκεντρικός, πολιτισμός του cogito. Σκέπτομαι άρα υπάρχω, και υπάρχω σημαίνει κατέχω, κυριαρχώ, απολαμβάνω. Η χαρά της ζωής αντλείται από την κατοχή, κυριαρχία, ηδονή, όχι από τη σχέση, τη δημιουργική αυτοπροσφορά, τον αυθυπερβατικό έρωτα.

Ασφαλώς και συντηρούμε τη χρηστική ανάγκη να τιθασεύεται η εγωτική απληστία με συμβάσεις, «συντάγματα», νομοθεσίες. Συντηρούμε προσχήματα «δημοκρατίας», δήθεν «ελεύθερων επιλογών», κοινής χρησιμότητας θεσμών, αλλά ταυτόχρονα η ατομική κατασφάλιση θωρακίζεται με την απόλυτη προτεραιότητα του «ατομικού δικαιώματος». Για να υπάρξει και να λειτουργήσει «κοινωνία» σχέσεων, αναγκών, ελπίδας, χρειάζεται άλλη λογική, όχι ο εγωτισμός του ενστίκτου αυτοσυντήρησης.

Στον σημερινό πολιτισμό του «δικαιώματος» ο άνθρωπος λογαριάζεται απρόσωπο άτομο, ουδέτερη μονάδα ομοειδούς συνόλου – δεν παράγει μοναδικότητα μέσα από τη δυναμική σχέσεων κοινωνίας, αντλεί χρηστική μοναδικότητα από έναν αριθμό Δελτίου Ταυτότητας, Αριθμό Φορολογικού Μητρώου, ΑΜΚΑ ή όποια άλλη σύμβαση. Επαρκεί ως ταυτότητα η συμβατικά αριθμημένη διαφορά, η νομική (κρατική) υπηκοότητα. Και «υπήκοος» σημαίνει: υποταγή σε όποιο κράτος (εξουσία) μας αντιπαρέχει ταυτότητα.

Η ίδια χρηστική λογική παρέχει στο άτομο και πολλαπλή υπηκοότητα – η ταυτότητα δεν απηχεί υπαρκτική μοναδικότητα, μόνο επιλογή αυτοκαθορισμού. Η ισχύς του «δικαιώματος» υπερβαίνει το πεδίο επιλογών συμπεριφοράς, διεκδικεί και το πεδίο της ύπαρξης: η εξουσία θεσμοποιεί πολλαπλούς γάμους, επιλογή αλλαγής του φύλου, αλλαγή της επωνυμίας. Τίποτε σήμερα, σε πανανθρώπινη κλίμακα, δεν προϋποθέτει τον άνθρωπο ως «ζώον κοινωνικόν». Ο ατομισμός είναι ο αυτονόητος υποχρεωτικός άξονας της λογικής του βίου. Το άτομο ξέρει μόνο να επιλέγει, όχι να κοινωνεί.

Το ατομοκεντρικό μας, σήμερα, ακοινωνησίας «παράδειγμα» είναι παγιδευμένο στον αυγουστίνειο και προτεσταντικό νομικισμό (ατομική αξιομισθία, ατομική σωτηρία) – αυτόν κηρύττουν (προπαγανδίζουν) σχεδόν η ολότητα επισκόπων και ιεροκηρύκων μας. Το προσδοκώμενο δεν είναι ένας χαρισματικός πρωθυπουργός, αλλά ίσως κάποιοι εκκλησιαστικής αυθεντικότητας επίσκοποι. Ίσως.

https://www.kathimerini.gr/opinion/561263812/aformi-i-arnisi-toy-emvolioy/

Η Ιερά Μητρόπολις Θήρας, Αμοργού και Νήσων για την ανακοίνωση του ΙΣΚΕ και το περιστατικό στο Καμάρι Θήρας

πηγή: ΝΕΑ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ, 15/2/2021

Η Ιερά Μητρόπολις Θήρας, Αμοργού και Νήσων, σχετικά με το θλιβερό περιστατικό επιβολής προστίμου σε κληρικό της στο Καμάρι Θήρας καθώς και σε πιστό που μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, και κατόπιν της δημοσιότητας που έλαβε το περιστατικό από την παρέμβαση του Ι.Σ.Κ.Ε., η οποία προκάλεσε κύμα ερωτημάτων από πιστούς προς ημάς για το τί ακριβώς συνέβη, επισημαίνει τα κάτωθι:

Την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2021 στον Ιερό Ναό Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Καμαρίου, αστυνομικό όργανο με πολιτική αμφίεση, εισήλθε στο Ναό και επέβαλε πρόστιμο ύψους 1.500 € στον ιερέα του Ναού και 300 € σε έναν πιστό που έφερε το μικρό παιδί του στο Ναό για να μεταλάβει των Αχράντων Μυστηρίων, μετά το πέρας της «κεκλεισμένων των θυρών» Θείας Λειτουργίας, κατά την επιθυμία του ίδιου του παιδιού, το οποίο τυγχάνει ΑΜΕΑ.

Στη σχετική πράξη επιβολής προστίμου αναφέρεται ως «παράβαση» η συμμετοχή σε θρησκευτική τελετή (Μυστήριο Θείας Κοινωνίας). Ο δε ηλικιωμένος ιερέας, μετά την επιβολή του προστίμου, οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου σχηματίσθηκε ποινική δικογραφία.

Ωστόσο, στην ισχύουσα εκείνη τη στιγμή υπ’ αρ. Δ1α/Γ·Π.οικ. 8378/2021 (ΦΕΚ 454/Β/5-2-2021) Κοινή Υπουργική Απόφαση που αφορά τα μέτρα για τον περιορισμό μετάδοσης του κορωνοϊού, σε κανένα σημείο δεν αναφέρεται απαγόρευση εισόδου στο Ναό για ατομική προσευχή, ούτε απαγόρευση της Θείας Κοινωνίας, η οποία για την Εκκλησία μας, όπως εκφράστηκε επανειλημμένως από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, αποτελεί «κόκκινη γραμμή». Η «ποινικοποίηση» του κεντρικού πυρήνα της Ορθοδόξου Πίστεως, προκαλεί την δίκαιη αγανάκτηση κάθε χριστιανού, έχει απασχολήσει δε την Ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία απεφάνθη ότι δεν αποτελεί άδικη πράξη η μετάδοση της Θείας Κοινωνίας, ούτε το κάλεσμα σε Αυτήν (1641/2020 ΜΠλΚερκ.).

Η Ιερά Μητρόπολις Θήρας, από την πρώτη στιγμή στάθηκε αθόρυβα στο πλευρό τόσο του ιερέως όσο και του πιστού, αναλαμβάνοντας αφενός τόσο την τακτοποίηση των προστίμων και αφετέρου χρησιμοποιώντας κάθε νόμιμο μέσο για την παύση της προδήλως ανεπέρειστης ποινικής δίωξης κατά του κληρικού. Παράλληλα, διαμαρτυρήθηκε εντόνως προς τα αρμόδια για την τήρηση των μέτρων όργανα, ζητώντας να ασκούν τα καθήκοντά τους με σεβασμό στα δικαιώματα των ανθρώπων και στην Ορθόδοξη πίστη μας.

Η καθ’ ημάς Ιερά Μητρόπολις δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση ότι θα εξακολουθεί να διαφυλάττει με κάθε νόμιμο μέσο τα δικαιώματα των κληρικών και των πιστών της, απέναντι στη συγκεκριμένη και σε παρόμοιες αυθαιρεσίες και καταχρηστικές συμπεριφορές, που προκαλούν το αίσθημα δικαίου, διχάζουν και διαταράσσουν το λαό της πατρίδας μας, σε μία εποχή που η ενότητα και η σύνεση είναι πιο απαραίτητες από ποτέ.

Ο Μητροπολίτης,

† Ο Θήρας, Αμοργού και Νήσων ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

ΙΣΚΕ: Καταγγέλλει ότι επιβλήθηκε πρόστιμο σε ιερέα που κοινώνησε πιστούς μετά τη Θ. Λειτουργία

πηγή: ORTHODOXIA.INFO, 14-2-2021

Του Ζάχου Καρεκλά

Την επιβολή προστίμου 1.500€ αλλά και τον ορισμό δικασίμου σε βάρος ιερέα της Σαντορίνης ο οποίος κοινώνησε πιστούς μετά το τέλος της θείας λειτουργίας καταγγέλει ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος.

Ο ΙΣΚΕ, με ανακοίνωσή του, καταδικάζει το περιστατικό που έλαβε χώρα την προηγούμενη Κυριακή (7.2.2021) στο Καμάρι της Σαντορίνης, όπου – σύμφωνα με την ανακοίνωση – αφού τελείωσε η κεκλεισμένων των θυρών θ. λειτουργία, κάποιοι πιστοί προσήλθαν στον ναό για να κοινωνήσουν. Στον ναό φαίνεται πως βρέθηκε όμως και ο διοικητής της Αστυνομίας, ο οποίος σημείωσε διοικητικό πρόστιμο σε βάρος του ιερέα αλλά και τον οδήγησε στο αστυνομικό τμήμα.

Ο ΙΣΚΕ κάνει λόγο για “ωμή παρέμβαση και περιφρόνηση της λατρείας της Εκκλησίας”, αλλά και για “ακατανόητη, απαράδεκτη και παράνομη” ενέργεια, αφού “καμία ΚΥΑ δεν απαγορεύει και δεν μπορεί να απαγορεύσει τη Θεία Κοινωνία στους πιστούς”.

Η  ανακοίνωση του  ΙΣΚΕ

Το Δ.Σ. του ΙΣΚΕ με θλίψη πληροφορήθηκε ένα περιστατικό σε βάρος αδελφού συμπρεσβυτέρου, ο οποίος λειτουργεί στην Παναγία Μυρτιδιώτισσα στο Καμάρι Σαντορίνης. Κατόπιν επικοινωνίας με τον π. Γεώργιο Φύτρο μας πληροφόρησε πως το συμβάν διαδραματίστηκε την Κυριακή 7/2/2021 μετά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας.

Ο πατήρ Γεώργιος Φύτρος είναι εδώ και πολλά χρόνια εφημέριος της Μυρτιδιώτισσας στο Καμάρι Θήρας και παρά την ηλικία του και τα όποια προβλήματα υγείας είναι φιλακόλουθος και ακούραστος ιερέας και βρίσκεται πάντα επί των επάλξεων και κοντά σε κάθε πάσχοντα συνάνθρωπο. Με τη νέα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί λόγω του COVID -19 είχε προσαρμοστεί και εκείνος όπως όλοι οι κληρικοί μας, στις εντολές και στα κυβερνητικά μέτρα και σε τακτά χρονικά διαστήματα καλούσε τους εκκλησιαζόμενους να προσέχουν και να τηρούν τις αποστάσεις. Επίσης δεν ήθελε να κατηγορηθεί η Εκκλησία καθώς η Σαντορίνη είναι στο βαθύ κόκκινο. Ο ναός της Μυρτιδιώτισσας στο Καμάρι λόγω των μέτρων κλείδωσε ακόμη μια φορά.

Την Κυριακή 7/2/21 έγινε η θεία λειτουργία κεκλεισμένων των θυρών με 4 μόνο άτομα, τα απολύτως απαραίτητα. Μετά το πέρας της λειτουργίας μια οικογένεια με 2 μικρά παιδιά ζήτησε να κοινωνήσουν. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε και εισήλθε στον Ναό ο διοικητής της αστυνομίας με πολιτικά ρούχα. Ο ιερέας πήγε στην Αγία Πρόθεση να παραλάβει την Θεία Κοινωνία για να κοινωνήσει τα δύο παιδιά (το ένα με ειδικές ανάγκες). Μετά τη Θεία Κοινωνία ο διοικητής ζήτησε την ταυτότητα του ιερέα και του είπε να τον ακολουθήσει στο τμήμα.

Ο διοικητής επέβαλε πρόστιμο 1500€ στον ιερέα.

Στο Α.Τ. πήραν αποτυπώματα και από τα 10(!!) δάκτυλα του ιερέα, ο οποίος παρέμεινε μιάμιση ώρα στο τμήμα και του απαγγέλθηκε η κατηγορία της παραβίασης της ΚΥΑ και ορίστηκε τακτική δικάσιμος. Όταν ρώτησε τι παραβίασε του είπαν γιατί …κοινώνησε ανθρώπους.

Επειδή η ως άνω ενέργεια του εν λόγω Αστυνομικού Διευθυντού αποτελεί ωμή παρέμβαση και περιφρόνηση της λατρείας της Εκκλησίας μας και ειδικότερα στο ουσιαστικότερο μέρος Αυτής που είναι η συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία, μάλιστα ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, και επειδή ουδείς έχει το δικαίωμα να αφαιρεί από το λειτουργό το αυτονόητο, δηλαδή την τέλεση και κατ’ επέκταση τη μετάδοση της Θείας Κοινωνίας, ερωτάται ο Αστυνομικός Διευθυντής, με ποία αρμοδιότητα προέβη στην ως άνω ενέργεια, η οποία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως εξάντληση της αυστηρότητας των μέτρων στην Εκκλησία, αλλά κυρίως ακατανόητη, απαράδεκτη και παράνομη. Καμία ΚΥΑ δεν απαγορεύει και δεν μπορεί να απαγορεύσει τη Θεία Κοινωνία στους πιστούς. Οι συγκεκριμένοι πολίτες προσήλθαν στον Ιερό Ναό μετά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και στο πλαίσιο της ατομικής προσευχής.

Ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος στέκεται αρωγός και συμπαραστάτης στον εν λόγω πολυσέβαστο και κατά πάντα άξιο Λειτουργό της Εκκλησίας μας και θα βρίσκεται απέναντι σε παρόμοιες απαράδεκτες, απαξιωτικές και υβριστικές για την Ορθόδοξη πίστη μας συμπεριφορές απ’ όπου και αν προέρχονται. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ (Μάτθ. κβ’ 21).

Καλοθελητές ρουφιάνοι

Καλοθελητές πάντα υπήρχαν! Η χώρα μας δεν έβγαλε μόνο ήρωες αλλά και δοσίλογους. Κάποιοι φαίνεται ότι ζήλεψαν την απανθρωπιά των τελευταίων. Χρήσιμοι ηλίθιοι ή εκ πεποιθήσεως ρουφιάνοι; Πάντως, η ρουφιανιά το διάστημα της κρίσης δίνει και παίρνει. Τελευταίο δείγμα η χτεσινή επέμβαση της χωροφυλακής στη Φανερωμένη Χολαργού. Ερωτάται: συνελήφθησαν οι τεντιμπόηδες που πήγαν να ακούσουν την παραβολή των ταλάντων; 

O tempora, o mores!

Δείτε και:

• Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΡΟΥΦΙΑΝΟΥ
• Κατάντια! Eπενέβη η Χωροφυλακή στην Παναγία Φανερωμένη Χολαργού!

Κατάντια! Eπενέβη η Χωροφυλακή στην Παναγία Φανερωμένη Χολαργού!

Εμείς τα λέγαμε από τον περασμένο Δεκέμβριο: 

Η χαρά του ρουφιάνου! Εδώ ο κόσμος καίγεται (όρα Ικαρία) αλλά ο "ρουφ" το χαβά του. Χωροφυλακίστικα "προληπτικά" μέτρα σε εκκλησίες μετά από "καταγγελίες" αγανακτισμένων "πολιτών"! Ο Αρτέμης Μάτσας μπροστά τους είναι μειράκιον! 

Έλεος! O tempora, o mores!

Σε σχετικό σημερινό (7/2/2021) ρεπορτάζ του orthodoxia.info διαβάζουμε τα εξής: 

Επέμβαση της Αστυνομίας πραγματοποιήθηκε το πρωί κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας στον ναό Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση του ναού, οι αστυνομικοί βρέθηκαν στο χώρο μετά από καταγγελία και, αν και δεν βεβαίωσαν κάποιο διοικητικό πρόστιμο, εντούτοις “απαίτησαν να απομακρυνθούν άμεσα οι εκκλησιαζόμενοι και από το προαύλιο του Ιερού Ναού”.

Ο προϊστάμενος του ναού, π. Συμεών Βενετσιάνος, σημείωσε με νόημα πως “σήμερα μάθαμε ότι ο κορονοϊός δεν μεταδίδεται στην πλατεία της Φανερωμένης σε όλη τη διάρκεια της εβδομάδας, όταν είναι γεμάτη οικογένειες και ηλικιωμένους που χαίρονται τη βόλτα τους –και καλά κάνουν- αλλά μόνο την Κυριακή το πρωί όταν στην πλατεία της Φανερωμένης βρίσκονται εκκλησιαζόμενοι”

 https://orthodoxia.info/news/epemvasi-tis-astynomias-stin-panagia/

 

Ας πορευθούν οι κληρικοί προς τους πιστούς

 

Του Ι. Μ. Κονιδάρη*

πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/1/2021 

Τώρα που πέρασαν τα Θεοφάνεια και τα δαιμόνια, οι «καλικάντζαροι», κατά τη λαϊκή δοξασία, επέστρεψαν και πάλι στα υποχθόνια κελιά τους, κρίνω πως είναι κατάλληλη η στιγμή να διατυπωθούν ψύχραιμα μερικές σκέψεις σχετικά με την πρόσφατη αιφνίδια κρίση στις σχέσεις της διοικούσας Εκκλησίας της Ελλάδος και της πολιτείας με αφορμή τον εορτασμό των Φώτων.

Την ασυνεννοησία των δύο πλευρών, για πρώτη φορά μετά την έναρξη της πανδημίας, ακολούθησε δημόσια συζήτηση που μόνον με τον όρο βαττολογίες μπορεί να χαρακτηρισθεί. Άσκοπες φλυαρίες, οι οποίες αναμάσησαν όλο τα φάσμα των απόψεων που κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί για αλλαγή στο καθεστώς σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας, απόψεων που ποτέ δεν πήραν σάρκα και οστά, καθώς μεταξύ της διοικούσας Εκκλησίας και όλων των πολιτικών δυνάμεων ισχύει αυτό που λέει ο λαός μας, «μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε»…

Ιδιαίτερα θλιβερή, βέβαια, υπήρξε η σύγκριση, από συγκεκριμένες πλευρές, της λειτουργίας των Ναών με το άνοιγμα του λιανεμπορίου, πράγμα που έδωσε λαβή σε κάποιους να ισχυρισθούν ότι όλα αυτά γίνονται για «το παγκάρι». Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου…

Εξίσου θλιβερή υπήρξε η προσωπική αναφορά, από προβεβλημένους Μητροπολίτες, σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα ως υπαίτια των κυβερνητικών αποφάσεων, οι οποίες προφανώς πρέπει να τηρούνται ανεξαιρέτως από όλους. Θυμίζω, ότι κατά τη «διαβεβαίωσή» τους, ενώπιον του/της Προέδρου της Δημοκρατίας, οι Αρχιερείς δηλώνουν «υπακοήν εις το Σύνταγμα και τους νόμους του Κράτους»…

Γεγονός είναι ότι η πανδημία συνεχίζεται, θεραπεία δεν έχει βρεθεί, οι συνέπειες του συγχρωτισμού λόγω των εορτών δεν έχουν ακόμη οριστικά αποτιμηθεί, τα κρούσματα αυξάνονται, ιδίως στην Αττική, οι θάνατοι έχουν ξεπεράσει τους 5.300, που δεν είναι ένας αριθμός, αλλά ψυχές, άνθρωποι, με συγγενείς και κοινωνικό περίγυρο, ενώ οι εμβολιασμοί, τουλάχιστον προ το παρόν, καρκινοβατούν, οι αρνητές, τόσο του ιού όσο και του εμβολίου, επιπολάζουν και η επίτευξη μιας μερικής έστω ανοσίας του πληθυσμού δεν προβλέπεται πριν από το Πάσχα…

Από την άλλη πλευρά το εκκλησιαστικό εορτολόγιο προχωρά κανονικά, μετά ένα μήνα ανοίγει το Τριώδιο, ακολουθούν οι Απόκριες και η εορτή του Ευαγγελισμού, αναζωπυρώσεις είναι πιθανές και νέες συγκρούσεις δεν πρέπει να αποκλείονται…

Εκτιμώ, λοιπόν, ότι ίσως θα πρέπει να επιχειρηθεί από την πλευρά της διοικούσας Εκκλησίας μια ρηξικέλευθη ανατροπή που δεν θίγει την εκκλησιολογία της. Ενώ δηλ. έως τώρα η Εκκλησία, με το ειδικό βάρος της, επιμένει στη διευκόλυνση της μετάβασης των πιστών στους ναούς, ας έλθει αυτή τη φορά εκείνη προς τους πιστούς, προς τα μέλη της, ασκώντας την ενισχυτική και παρηγορητική αποστολή της.

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η Εκκλησία εκτός από το ποίμνιό της εν ζωή (στρατευομένη Εκκλησία) διατηρεί τα μέλη της στους κόλπους της και μετά το θάνατό τους (θριαμβεύουσα Εκκλησία), γι' αυτό και τελούνται τρισάγια και μνημόσυνα γι' αυτούς.

Ας μεταβούν, λοιπόν, όλοι οι Αρχιερείς, Μητροπολίτες και Επίσκοποι, στα νεκροταφεία των περιοχών τους και ας τελέσουν τρισάγια μπροστά στους φρεσκοσκαμμένους τάφους, όπου τα μέλη της τοπικής Εκκλησίας έχουν ενταφιασθεί, συχνά σε ξεχωριστές ζώνες και υπό μακάβριες συνθήκες.

Ας μεταβούν και οι πολλές χιλιάδες κληρικοί μας (Αρχιμανδρίτες, πρεσβύτεροι, διάκονοι) στους ενορίτες τους, σε εκείνους που γνωρίζουν ότι έχασαν δικούς τους ανθρώπους, που δεν μπόρεσαν να τους αποχαιρετήσουν, που δεν τους πένθησαν καν, καθώς τα φέρετρα των νεκρών από κορωνοϊό τυλιγμένα σε διπλούς αδιάβροχους σάκκους ενταφιάζονται, πολλές φορές χωρίς να επιτραπεί η εξόδιος ακολουθία εντός του ναού, αλλά μόνο πάνω στον τάφο, για λόγους υγειονομικούς, για μια δεκαετία.

Ας παρηγορήσουν, λοιπόν, οι κληρικοί τους άτυχους συνανθρώπους μας που έχασαν γονείς και αδέλφια, συντρόφους και παιδιά, ας τους επισκεφθούν στα σπίτια τους, ας τους δείξουν έμπρακτα τη χριστιανική αλληλεγγύη.

΄Όλα αυτά δεν χρειάζεται να γίνουν εντός των ναών, είναι όμως εξίσου σημαντικά, καθώς ο λόγος και η αποστολή της Εκκλησίας μας δεν είναι μόνον ευχαριστιακός και διδακτικός, αλλά και ενισχυτικός και παρηγορητικός. Άλλωστε αυτή είναι η μεγάλη ανάγκη όσων κτυπήθηκαν οι ίδιοι από τον ιό και όσων έχασαν τους ανθρώπους τους από αυτή τη μάστιγα της ανθρωπότητας, καθώς η ψυχική υγεία τους έχει βαρύτατα επιβαρυνθεί.

Και για να μη θεωρηθούν όλα αυτά ακαδημαϊκές αδολεσχίες, ας μου επιτρέψει ο αναγνώστης, όλως εξαιρετικώς, την κατάθεση μιας προσωπικής μαρτυρίας.

Από μικρό παιδί έβλεπα στο σπίτι μας τις φωτογραφίες το διάκου – παππού μου και της γιαγιάς μου, από την πατρική πλευρά, και γνώριζα ότι πέθαναν στην Κεφαλονιά στη διάρκεια της πανδημίας της «ισπανικής», όπως αποκλήθηκε, γρίππης του 1918/1919. Μαζί τους πέθαναν και τα τέσσερα από τα οκτώ παιδιά τους. Αυτά που επέζησαν κατέληξαν στο ορφανοτροφείο, που σημάδεψε την υγεία τους. Η οικογένεια ρήμαξε.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι εκατό χρόνια μετά θα ζούσα μια παρόμοια πανδημία, είχα συνειδητοποιήσει, όμως, πολύ ενωρίς, πως και οι κληρικοί δεν είναι άτρωτοι.

___________________________

* Ο κ. Ι. Μ. Κονιδάρης είναι ομότιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το άρθρο αναδημοσιεύται από την εφημ. "ΤΟ ΒΗΜΑ" (19.01.2021)