Θ. Καρυώτης: Το σχέδιο για «μοιρασιά» στο Αιγαίο των ΗΠΑ και το «κλειδί» της ΑΟΖ με την Λιβύη

πηγή: ΡΑΔΙΟ 984
&
https://www.youtube.com/watch?time_continue=47&v=IHpikvH4028

Η συνέντευξη του Ν. Λυγερού στον Κ. Συλιγάρδο για το Μακεδονικό (ΡΑΔΙΟ ΚΡΗΤΗ, 13/6/2018)

https://www.youtube.com/watch?v=qyNUqQhLE8E

Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στον δημοσιογράφο Κ. Συλιγάρδο (ΡΑΔΙΟ ΚΡΗΤΗ, 13/6/2018)

Ν. Λυγερός, Αποκλειστικά για το Σκοπιανό

πηγή: Ιστοσελίδα Ν. Λυγερού

Όσοι θέλουν να αποσπάσουν την προσοχή μας από το Σκοπιανό με διάφορα σκάνδαλα ή επεισόδια, κάνουν ένα στρατηγικό λάθος. Διότι ο Ελληνισμός έχει αποφασίσει ποιο είναι το κυρίαρχο θέμα αυτής της περιόδου. Και οι κινήσεις αντιπερισπασμού σε επίπεδο επικαιρότητας δεν αλλάζουν απολύτως τίποτα. Διότι τώρα ο Ελληνισμός έχει επικεντρωθεί αποκλειστικά στο θέμα του Σκοπιανού. Όλοι έχουν καταλάβει ποιες επιπτώσεις προκαλεί και ποιες ορέξεις έχουν δημιουργηθεί σε άλλες χώρες που έχουν κοινά σύνορα μαζί μας. Αν δεν μπορούμε να επιλύσουμε το Σκοπιανό με αξιοπρέπεια πώς θέλουμε να είμαστε αξιόπιστοι όσον αφορά στις άλλες κρίσεις; Τα Σκόπια είναι μια μικρή χώρα, με ένα μικρό πληθυσμό, δίχως πρόσβαση στη θάλασσα και κατά συνέπεια χωρίς ΑΟΖ. Επίσης δεν ανήκει στο ΝΑΤΟ, ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν έχει ανοίξει ούτε ένα κεφάλαιο από τα 35 που απαιτεί η ενταξιακή πορεία. Αν λοιπόν όλα αυτά τα δεδομένα που αποδεικνύουν ότι τα Σκόπια δεν έχουν μεγάλες δυνατότητες και σίγουρα μικρότερες από την Αλβανία, τη Βουλγαρία και την Τουρκία. Στην πράξη λοιπόν, η διαχείριση μιας κρίσης που δεν έχει υψηλό επίπεδο, αναδεικνύει ποιες είναι οι αδυναμίες μιας έλλειψης στρατηγικής. Και αν με μία χώρα που λόγω ιδεολογικού εγκλωβισμού δεν είχε επί της ουσίας ισχυρές συμμαχίες δεν είμαστε ικανοί να τα βγάλουμε πέρα, τότε πώς θα τα καταφέρουμε με αυτές που έχουν και δύναμη και συμμαχίες; Αντιθέτως πρέπει να αξιοποιήσουμε όλη τη νομοθεσία του ΝΑΤΟ και το ευρωπαϊκό κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να ξεπεράσουμε τον σκόπελο των Σκοπίων αποτελεσματικά και στρατηγικά δίχως να σπαταλάμε χρόνο με άλλα θέματα που εμφανίζονται τεχνητά.

http://lygeros.org/articles.php?n=37474&l=gr

Παναγιώτης Ήφαιστος, Στρατηγική κουλτούρα αποτροπής (ΡΑΔΙΟ 984, 21/2/2018)

https://www.youtube.com/watch?v=S14qSo36yZY&feature=em-subs_digest

Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής Ανάλυσης στο πανεπιστήμιο Πειραιά Παναγιώτης Ήφαιστος, μιλώντας στο Ράδιο 98,4 και στο Γιώργο Σαχίνη, ανέλυσε γιατί ο Ελληνισμός σήμερα δεν διαθέτει στρατηγική κουλτούρα αποτροπής και γιατί, η πολιτική του κατευνασμού της Τουρκίας, οδηγεί μαθηματικά σε νέες Εθνικές περιπέτειες.

Ν. Λυγερός, Απαράδεκτες καθυστερήσεις για την ΑΟΖ

φωτό: Αντίβαρο

Πηγή: Ιστοσελίδα Νίκου Λυγερού

Το γεγονός ότι δεν έχει καταλήξει ακόμα ο μεγάλος διαγωνισμός για τα θαλάσσια οικόπεδα 1, 2 και 10, είναι ενδεικτικό μιας απαράδεκτης πολιτικής που έκανε και κάνει ό,τι μπορεί για να μην αξιοποιηθεί η Ελληνική ΑΟΖ. Από την αρχή προσπάθησαν να ακυρώσουν τον διαγωνισμό για τα είκοσι θαλάσσια οικόπεδα σε αντίθεση με τη δυναμική της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στη συνέχεια έβαλαν τεχνητές παρατάσεις για να χαθεί χρόνος. Όταν έληξε και η δεύτερη προθεσμία, δεν είχαν ακόμα επανδρώσει την επιτροπή αξιολόγησης. Μετά άλλαξαν τους Υπουργούς της αρμοδιότητας για λόγους εσωκομματικούς. Ύστερα συνδύασαν το άνοιγμα των τριών φακέλων με τον έλεγχο των κεφαλαίων ενώ είναι καθαρά προς όφελος της πατρίδας μας. Προσποιούνται ότι η ΑΟΖ είναι σημαία για το κόμμα αλλά όχι μόνο δεν έχει γίνει τίποτα αλλά οι αναβολές μάς έχουν πάει και πιο πίσω. Με αποτέλεσμα ο τρίτος γύρος αδειοδότησης της Κύπρου να τελειώνει και πριν από αυτόν τον διαγωνισμό που άρχισε το 2014. Επί του πρακτέου κάνουν ό,τι μπορούν για να μην υπάρξει ανάπτυξη σε αυτόν τον τομέα εις βάρος βέβαια της Ελλάδας. Και δεν τους φτάνει αυτό προσπαθούν ταυτόχρονα να μας πείσουν ότι η έλλειψη ενδιαφέροντος προέρχεται από την απουσία γεωλογικών δομών ενώ τις έχουμε εντοπίσει κι έχουμε κοιτάσματα-στόχους. Στην πραγματικότητα όλοι ξέρουμε ότι είναι η πολιτική ασάφεια και τώρα η πολιτική αστάθεια που εμποδίζει την όλη διαδικασία και τίποτα άλλο.

http://lygeros.org/articles.php?n=24975&l=gr

Η συνέντευξη του Νίκου Λυγερού στον Γ.Σαχίνη (ΚΡΗΤΗ TV, 11-1-2013)

http://www.youtube.com/watch?v=pHLfmQDOwGE

Νίκος Λυγερός, Τα στίγματα της ασχετοσύνης

Ενώ υπάρχουν όχι μόνο σοβαρές ενδείξεις, αλλά δεδομένα ουσιαστικά ότι προχωράμε σταθερά και δυναμικά πάνω στο θέμα της ελληνικής ΑΟΖ και ειδικά της θέσπισής της, βρίσκουμε ακόμα άτομα που όχι μόνο δεν ξέρουν τίποτα για τις εξελίξεις, αλλά εκτιμούν επιπλέον ότι δεν έχει γίνει κάτι το σημαντικό και προσπαθούν να περάσουν μηνύματα του παρελθόντος που δεν έχουν καμία προοπτική. Επειδή μερικοί θεωρούν ότι δεν πρέπει να πάρουν τα εύσημα άλλοι, επιχειρούν να δείξουν ότι υπάρχει άλλη κινητικότητα. Έτσι ακούμε τώρα και για το θέμα των συντεταγμένων της υφαλοκρηπίδας, δίχως ν' ακούμε ότι είναι θεωρητικά και πρακτικά για την Ελλάδα ταυτόσημες με τις συντεταγμένες της ΑΟΖ. Φαίνεται ότι αυτά τα πρόσωπα όχι μόνο δεν έχουν διαβάσει το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά επιπλέον είναι ανίκανοι να υπολογίσουν τα στίγματα με ακρίβεια, διότι δεν κατέχουν ακόμη τα διαγράμματα Voronoi. Το πιο σημαντικό είναι όμως βέβαια ότι έχουν ξεχάσει απολύτως ότι δεν μπορείς να δώσεις επίσημα στίγματα, αν δεν υπάρχει συμφωνία οριοθέτησης. Η μόνη εξαίρεση που προβλέπεται αφορά κράτη που βρίσκονται σε μια απόσταση μεγαλύτερη από τα 400 ΝΜ, για να μην υπάρχει επικάλυψη των σχετικών ζωνών. Για την Ελλάδα όμως αυτή η εξαίρεση δεν ισχύει, αφού κανένα από τα επόμενα κράτη Αλβανία, Ιταλία, Λιβύη, Αίγυπτος, Κύπρος και Τουρκία δεν πληροί αυτήν την ιδιότητα. Κατά συνέπεια, οι συντεταγμένες δεν μπορούν να δοθούν δίχως τις απαιτούμενες συμφωνίες όποιο και να είναι το θέμα δηλαδή να αφορά την υφαλοκρηπίδα ή την ΑΟΖ. Έχουμε να κάνουμε λοιπόν πάλι με μια τεχνητή ασχετοσύνη που δεν αφορά την πατρίδα μας. Τόσα χρόνια ο Θεόδωρος Καρυώτης προσπαθεί να ενημερώσει τους πάντες για το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ και αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα και σήμερα υπάρχουν άτομα που δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τα μαθήματά του λες και δεν έχει κανένα ρόλο πάνω σε αυτό το εθνικό θέμα. Και δεν νομίζουμε ότι μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει για τις διδακτικές του ικανότητες. Συνεπώς θεωρούμε ότι μερικοί δεν θέλουν ν' ακούσουν τίποτα το ουσιαστικό περί ΑΟΖ και δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να εξελιχθούν. Απλώς τώρα πρέπει να καταλάβουν ότι, θέλουν δεν θέλουν, η ελληνική ΑΟΖ γίνεται ανεξαρτήτως από το ρόλο τους. Θα ήταν λοιπόν καλό να ενημερωθούν επιτέλους και να προχωρήσουμε δυναμικά όλοι μας προς αυτήν την κατεύθυνση, δίχως να καθυστερούμε άλλο, γιατί κάθε άσχετος με το θέμα θέλει να πει και τα δικά του. Η Ελλάδα έχει ανάγκη την ΑΟΖ της κι αποτελεί ένα έγκλημα η όποια καθυστέρηση διότι η ιστορία δεν περιμένει και οι εξελίξεις υπάρχουν ήδη. Κι όταν θα είναι ξεκάθαρο για όλους το τι βρίσκεται τουλάχιστον σ' ένα μέρος της ελληνικής ΑΟΖ λόγω των σεισμικών ερευνών της νορβηγικής εταιρείας PGS, θα μπορέσουμε να μιλάμε για συγκεκριμένα πράγματα δίχως να χάνουμε χρόνο με τάσεις ηττοπάθειας, κατάθλιψης ή ραγιαδισμού. Θα έχουμε τα δεδομένα που θα δείχνουν ακριβώς ποια θα πρέπει να είναι η πορεία μας σε αυτό το σπουδαίο θέμα, κι ελπίζουμε ότι θα σταματήσουν οι φωνές της ασχετοσύνης, για να περάσουμε στα επόμενα στάδια που είναι τόσο σημαντικά για την πατρίδα μας. Πέρασε η ώρα της παραδοσιακής καθυστέρησης τώρα ακολουθούμε αυτά που προωθούν ο Σόλωνας Κασσίνης, ο Ηλίας Κονοφάγος κι ο Αντώνης Φώσκολος.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=11057&l=gr

Ν. Λυγερός, Η αξιοποίηση του φυσικού πλούτου

[πηγή: ιστότοπος Νίκου Λυγερού] 

Χάρτης από εδώ.

Η αξιοποίηση του φυσικού πλούτου δεν πρέπει να γίνεται ποτέ εις βάρος του πληθυσμού και του περιβάλλοντος, αλλιώς δεν έχει καμία διαχρονική αξία και κατά συνέπεια είναι μια πολυπλοκότερη μορφή εγκλήματος κατά της Ανθρωπότητας. Και καμιά οικονομική κατάσταση δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτήν την πράξη. Όταν επιπλέον συμβαδίζει με την επιπολαιότητα και την αλαζονεία, τότε πρέπει να πάψει όσο πιο γρήγορα γίνεται, γιατί η καταστροφή μπορεί να είναι εκθετική. Επίσης δεν μπορούμε να μετατρέψουμε σε χρυσωρυχεία μια χρυσόσκονη που υπάρχει παντού, επειδή το επιτρέπει τεχνητά το χρηματιστήριο. Διότι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το επέτρεψε μπορεί και να πάψει να το επιτρέπει, ενώ τα έργα και οι υποδομές θα υπάρχουν. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί με το εύκολο χρήμα που έχει μη αναστρέψιμες επιπτώσεις πάνω στη γη μας, γιατί αυτή, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι μοναδική και δεν μπορούμε να την αντικαταστήσουμε. Επιπλέον το να ακούμε για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες με τεχνητά ορυχεία και λαθρομετανάστες είναι ένας συνδυασμός πάρα πολύ ύπουλος, ειδικά τώρα που είμαστε στην τελική φάση της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ. Διότι όλα τα κέρδη που προσφέρουν όλες αυτές οι τεχνητές λύσεις είναι απειροελάχιστα σε σχέση με τις δυνατότητες που έχει η ελληνική ΑΟΖ. Άρα είναι απλώς απαράδεκτο να επενδύουμε σε λύσεις που καταστρέφουν το εργατικό δυναμικό και το περιβάλλον την ώρα που οι στρατηγικές επενδύσεις βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που βλέπουμε στην κυπριακή ΑΟΖ με το μοντέλο το νορβηγικό. Πρέπει λοιπόν να κοιτάξουμε πιο σοβαρά και σίγουρα πιο ορθολογικά τα πράγματα, για να μην καταστρέψουμε κατά λάθος περιοχές σαν την Θράκη, την Ανατολική Μακεδονία ή ακόμα και την Πελοπόννησο, ειδικά τώρα που όλος ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει την αξία και το βάθος της ελληνικής ΑΟΖ, διότι το πολιτικό κόστος θα είναι άμεσο και χωρίς καμία διόρθωση. Η Ελλάδα μας άντεξε τόσους κατακτητές και είναι ακόμα εδώ όμορφη και άθικτη, δεν είναι σε μας που ανήκει ο ρόλος να την καταστρέψουμε με τις ίδιες τις πράξεις μας την ώρα που αρχίζουμε το μεγάλο άνοιγμα. Διότι ο ορυκτός μας πλούτος είναι πάνω από όλα το φυσικό αέριο.

 http://www.lygeros.org/articles.php?n=10928&l=gr

Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος: Γελοιότητες και Απαιτήσεις

[πηγή: ιστότοπος Ν.Λυγερού]

Έχουν μεγάλο ενδιαφέρον αυτοί που έσπευσαν να ασκήσουν κριτική ενάντια στην Τουρκία, εφόσον δεν πέτυχε τη γελοία προσπάθεια να παραχωρήσει οικόπεδα που δεν της ανήκουν. Βέβαια θα θέλαμε πολύ να δούμε την αντίδρασή τους, αν οι μεγάλες εταιρείες είχαν αποδεχθεί την παράνομη πρόταση. Οι περισσότεροι δεν θα είχαν πει τίποτα και θα μας είχαν εξηγήσει μάλιστα ότι οι μεγάλες εταιρείες δεν ασχολούνται με εθνικά θέματα και λειτούργησαν ορθολογικά, αφού το μόνο που τους απασχολεί είναι το κέρδος κι η οικονομία. Τώρα βέβαια δεν θα φωνάξουν, όπως πάντα, ότι η οικονομία είναι πάνω από όλα αφού θα είχαν ένα ωραίο και χειροπιαστό αντιπαράδειγμα, αν το είχαν καταλάβει. Στην πραγματικότητα, βλέπουμε και πάλι ότι η Τουρκία αποδεικνύει ότι το γελοίο δεν σκοτώνει. Καλά κάνει και προσπαθεί, αφού το παίγνιο είναι χαμένο από χέρι γι' αυτήν κατά συνέπεια η παραμικρή λανθασμένη κίνηση από τους άλλους παίκτες, θα αποτελούσε ένα κέρδος γι' αυτήν. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ποια είναι η στρατηγική της Ελλάδας και της Κύπρου όσον αφορά στην έννοια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Κι η σκέψη δεν αγγίζει μόνο την θέσπιση, αλλά και την οριοθέτηση. Διότι το πιο σημαντικό δεν είναι να εξετάζουμε τις λανθασμένες κινήσεις της Τουρκίας, αλλά τις απαραίτητες και ορθολογικές κινήσεις που πρέπει να κάνουν η Ελλάδα και η Κύπρος. Σε γενικές γραμμές η Κύπρος έχει κάνει όλες τις απαιτούμενες κινήσεις, αφού έχει θεσπίσει την ΑΟΖ της από το 2004 κι έχει πετύχει τρεις συμφωνίες με την Αίγυπτο, το Λίβανο και το Ισραήλ. Το μόνο που της λείπει ουσιαστικά είναι μια συμφωνία με την Ελλάδα, πράγμα το οποίο εμπλέκει και την Ελλάδα βέβαια. Από την πλευρά της Ελλάδας δεν έχει γίνει τίποτα το θεσμικό, αφού δεν έχουμε θεσπίσει την ΑΟΖ και δεν έχουμε υπογράψει καμιά συμφωνία οριοθέτησης. Διότι ο νόμος 2289/1995 που τροποποιήθηκε από το νόμο 4001/2011 δεν δίνει κανένα αναγνωρισμένο δικαίωμα σε διεθνές επίπεδο. Είναι ένας νόμος εθνικός και μόνο, ο οποίος θα χρειαστεί άλλες τροποποιήσεις, όταν θα γίνει η θέσπιση κι οι πρώτες οριοθετήσεις, διότι δεν είναι πλήρης. Σε κάθε περίπτωση, τα πρόσφατα γεγονότα που αφορούν στην Τουρκία και τις μεγάλες εταιρείες δείχνουν ξεκάθαρα ποιο είναι το πρέπον για την Ελλάδα και την Κύπρο. Πρέπει λοιπόν να πάψουμε να κοροϊδεύουμε και να κοιτάζουμε μόνο τις γελοιότητες και να ασχοληθούμε με την ίδια μας τη στρατηγική. Τα οικόπεδά μας είναι ο πλούτος. Όμως δεν υπάρχουν οικόπεδα δίχως οριοθέτηση. Και οι οριοθετήσεις μας πρέπει να υποστηρίζονται από την θέσπιση. Αυτό είναι λοιπόν το πρώτο βήμα. Τώρα είμαστε έτοιμοι, ας το κάνουμε λοιπόν όσο πιο σύντομα γίνεται, για να προετοιμάσουμε το μέλλον της πατρίδας μας.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=10270&l=gr

Ν. Λυγερός, ΑΟΖ ή ραγιαδισμός

[πηγή: ιστοσελίδα Ν.Λυγερού]

φωτό από εδώ

Δεν αρκεί που παλεύουμε όλοι μας για να αναδείξουμε το θέμα της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης και να αποκτήσει επιτέλους η πατρίδα μας το δικαίωμα που της ανήκει, αλλά πρέπει επιπλέον να διαχειριστούμε και τον ραγιαδισμό. Δεν φτάνει που τόσα χρόνια θα έπρεπε να είχαμε ΑΟΖ και λόγω της απραξίας, της ανικανότητας και της αδράνειας, ο ελληνικός λαός περιμένει, αλλά θέλουν και να απολογηθούν με τεχνητά προσχήματα. Δεν αρκεί που δεν έχουν διαβάσει το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά προσπαθούν να τρομάξουν τους μη ειδικούς με αυθαιρεσίες. Η Κύπρος έχει θεσπίσει την ΑΟΖ από το 2004 χωρίς να προκαλέσει καμιά αντίδραση και στην πατρίδα μας έχουμε ακόμα ραγιάδες που φοβούνται ακόμα και τη σκιά τους. Η ανακήρυξη της ΑΟΖ γίνεται πάντα μονομερώς και δεν προβλέπεται άλλος τρόπος. Θα το λέμε και θα το ξαναλέμε για να το μάθουν όλοι, έτσι ώστε να μην υπάρχει η δικαιολογία της ασχετοσύνης. Αυτοί που θα είναι εναντίον της ΑΟΖ δεν θα είναι πια οι άσχετοι, αλλά όντως οι αντίπαλοί της και βέβαια οι αντίπαλοι της πατρίδας μας. Ο λαός μας δεν έχει ανάγκη ν’ ακούει κότες να φωνάζουν για τους κινδύνους, τις έχει βαρεθεί και βλέπει τα αποτελέσματα της δράσης τους. Πόσο πιο κάτω πρέπει να φτάσει το κράτος μας οικονομικά, για να αποδεχθούν τα λάθη τους. Δεν έχουν καν ανάγκη από εχθρό για να συμπεριφερθούν όπως κάνουν. Μας έχουν αγανακτήσει με το στρατηγικό βάθος ενός εκπροσώπου τύπου. Μας εξηγούν για την αξία ενός νέου δόγματος που υπάρχει εδώ και αιώνες. Μας δημιουργούν την αίσθηση ότι η ΑΟΖ είναι ένα κομματικό παίγνιο, ενώ η ουσία είναι ότι η ΑΟΖ είναι ένα εθνικό θέμα που κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το καπηλευτεί. Η οικονομική κατάσταση στη Ελλάδα δεν μας προσφέρει την πολυτέλεια να πεταλώνουμε άλλο τα τζιτζίκια. Αν θέλουμε οι ραγιάδες μας να έχουν αυτές τις συζητήσεις και μετά την θέσπιση για να ασχολούνται με κάτι, δεν θα μας πειράξει, αλλιώς ας διαβάσουν επιτέλους το Δίκαιο της Θάλασσας. Διότι η θέσπιση της ελληνικής ΑΟΖ θα γίνει, θέλουν δεν θέλουν, κι εκτός αν τους ενοχλεί να ζουν σε μια χώρα με ΑΟΖ, η ΑΟΖ θα γίνει και γι' αυτούς, αλλά και για τους προδότες μας, δεν έχουμε θέμα με αυτό. Σημασία έχει μόνο να ξεφύγουμε από την γενιά της κρίσης, της κατάθλιψης και της ηττοπάθειας και να γίνουμε η γενιά της ΑΟΖ. Η γενιά που κατάφερε ν' αφήσει κάτι ουσιαστικό για το μέλλον των παιδιών. Διότι αυτό είναι το πρέπον. Να σταματήσουμε το μοιρολόι και ν' αναρωτιόμαστε συνεχώς «πώς καταντήσαμε Λοχία». Και ν' αλλάξουμε επιτέλους νοοτροπία, διότι θέλουμε δεν θέλουμε, «είναι πολλά τα λεφτά Άρη»! Μετά θα έχουν μισθό και οι ραγιάδες μας.

 http://lygeros.org/articles?n=9747&l=gr

Ν. Λυγερός, Περί Νόμου του 2012 για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη

[πηγή: ιστότοπος Νίκου Λυγερού]

Ο Νόμος του 2012 για την ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει ότι το εξωτερικό της όριο δεν εκτείνεται πέραν των 200 ναυτικών μιλίων – 1ΝΜ= 1852m – από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης. Αυτό, βέβαια, ως θεμελιακή αρχή. Στην συνέχεια είναι σημαντικό να εξετάσουμε το θέμα της επικάλυψης, αφού για την Ελλάδα θα έχουμε όντως 6 περιπτώσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, ο Νόμος πρέπει να εμπεριέχει την εξής διευκρίνιση. Σε περιπτώσεις όπου μέρος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης επικαλύπτεται από μέρος της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης οποιουδήποτε άλλου κράτους με ακτές που κείτονται απέναντι από αυτές της ελληνικής Δημοκρατίας, η χάραξη μεταξύ της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της ελληνικής Δημοκρατίας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης του άλλου κράτους θα λάβει χώρα με συμφωνία μεταξύ των άμεσα ενδιαφερομένων κρατών. Σε αυτό το πεδίο, ακολουθούμε επί του πρακτέου τις συμφωνίες της Κύπρου με την Αίγυπτο το 2003, με το Λίβανο το 2007 και το Ισραήλ το 2010. Και σε περίπτωση έλλειψης κάποιας συμφωνίας, η χάραξη αυτής της ζώνης δεν θα εκτείνεται πέραν της μέσης γραμμής ή της γραμμής ίσης απόστασης ή της μεθόδου των μεγίστων κύκλων- όλες αυτές ταυτίζονται στην πράξη όπως το δείχνουν τα διαγράμματα Voronoi και η τριγωνοποίηση Delaunay- η οποία μετράται από τις αντίστοιχες γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας. Αντιλαμβανόμαστε βέβαια ότι αυτός ο Νόμος δεν θα εμπεριέχει στοιχεία οριοθέτησης, αφού η διαδικασία που προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, που έχουμε κυρώσει το 1995, είναι μονομερής, ενώ οι οριοθετήσεις γίνονται σε διμερείς σχέσεις. Έτσι, ο Νόμος μας θα διευκρινίζει, όπως είναι το πρέπον, ότι τα ακριβή όρια της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης οποτεδήποτε προσδιορίζονται, θα καθίστανται δημόσια με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών που θα δημοσιεύεται στην επίσημη εφημερίδα της Κυβέρνησης, καθώς αυτά τα όρια θα διαμορφώνονται ανάλογα με τις συγκεκριμένες περιοχές και τις πιθανές συμφωνίες οριοθέτησης που υπογράφονται σύμφωνα με τις διατάξεις στις οποίες αναφερθήκαμε προηγουμένως. Θα πρέπει, επίσης, να περιγράφει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα για σκοπούς έρευνας και εκμετάλλευσης, συντήρησης και διαχείρισης των φυσικών πόρων είτε ζώντων είτε μη ζώντων, στα ύδατα που υπέρκεινται του βυθού της θάλασσας στον βυθό της θάλασσας και το υπέδαφος του, και ως προς άλλες δραστηριότητες για την οικονομική εκμετάλλευση και έρευνα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, όπως για την παραγωγή ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τον άνεμο. Αυτές οι διευκρινίσεις είναι βασικές και θα πρέπει στη συνέχεια να εξετάζονται με λεπτομέρεια από το Νόμο, έτσι ώστε η ερμηνεία του να είναι μοναδική και να φανεί σε όλα τα κράτη και όχι μόνο στους δικούς μας ότι ακολουθεί πιστά και νομικά το Δίκαιο της Θάλασσας.

Ν. Λυγερός, Ο αγώνας του ελληνισμού

[πηγή: ιστοσελίδα Νίκου Λυγερού]

Χάρτης από εδώ

Από την αρχή, ο αγώνας του ελληνισμού σχετίζεται με τη θάλασσα. Ο πολιτισμός μας γεννήθηκε στη θάλασσα κι είμαστε ο λαός της θάλασσας από την Αρχαιότητα. Κανείς δεν μας την έμαθε. Με τη ζωή μας τη μάθαμε και με τη μνήμη μας την κρατήσαμε μέσα στο πνεύμα μας. Η πατρίδα μας είναι γη θάλασσας. Είμαστε φτιαγμένοι από αυτήν την ύλη και μ’ αυτήν την έννοια είμαστε γαλαζοαίματοι. Τα κορμιά μας έδεσαν με τη θάλασσα. Κατά συνέπεια, δεν διεκδικούμε κάτι που δεν μας ανήκει. Εμείς ανήκουμε σε αυτό το απέραντο γαλάζιο. Είναι το παρελθόν και το μέλλον μας, διότι είναι η ζωή μας. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας δεν ήταν μόνο συμβολική. Ήταν αναγκαία για να σταματήσει η περσική εκστρατεία στην Ελλάδα. Και η Σαλαμίνα έδωσε το σύνθημα σε όλους τους Έλληνες ότι όχι μόνο μπορούσαν ν’ αντισταθούν στους Πέρσες αλλά και να τους νικήσουν με την κατάλληλη στρατηγική ακόμα και αν η διαφορά, σε ποσότητα, μεταξύ των δύο στρατών, ήταν τεράστια. Το παράδειγμα της Σαλαμίνας έδωσε κουράγιο στους Έλληνες, οι οποίοι κέρδισαν μετά στις Πλαταιές και στη Μυκάλη, αποφασιστικές μάχες εναντίον των Περσών. Μπορεί για μερικούς δικούς μας, και ειδικά για τους ραγιάδες, όλα αυτά να ανήκουν απλώς στην ιστορία και στο παρελθόν δίχως να έχουν καμιά επίπτωση στο παρόν και στο μέλλον. Εμείς όμως πιστεύουμε, επί του πρακτέου, στη διαχρονικότητα του ελληνισμού και αντιλαμβανόμαστε ότι το ίδιο ισχύει και για τη θάλασσά μας στο πέρασμα του χρόνου. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε εντάξει όλες τις προσπάθειές μας για το θέμα της θέσπισης της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Η ΑΟΖ είναι ένα από τα δικαιώματα που έχουμε λόγω του Δικαίου της Θάλασσας. Είναι λοιπόν καθήκον μας να την αναδείξουμε σε πολιτικό επίπεδο, και στο στρατηγικό πεδίο, για να ενισχύσουμε την πατρίδα μας αυτήν τη δύσκολη περίοδο, αλλά και για να δώσουμε μήνυμα στους ξένους, ότι στην Ελλάδα αλλάζουμε φάση με την ΑΟΖ και είναι δυνατόν πλέον να γίνουμε ένας γεωπολιτικός παίκτης με μεγάλη βαρύτητα.

Ν. Λυγερός, Διευκρινίσεις περί ΑΟΖ

Πηγή: Ιστοσελίδα Ν. Λυγερού

Η ΑΟΖ αποτελεί ένα δείγμα υψηλής στρατηγικής για την Ελλάδα και όχι μια απλή κίνηση τακτικής σε οικονομικό επίπεδο. Η εμβέλεια της ΑΟΖ προέρχεται από τη στρατηγική, ενώ το βάρος της από την οικονομία. Κι αν είναι ισχυρό χαρτί για την πατρίδα, είναι ακριβώς επειδή υπάρχει αυτός ο συνδυασμός. Απλώς πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι και με τις έννοιες που καθορίζουν την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Υπάρχει μια σειρά στη διαδικασία της ΑΟΖ, η οποία δεν είναι μόνο ορθολογική, αλλά και αποτελεσματική. Πρώτα γίνεται η θέσπισή της, η οποία γίνεται πάντα μονομερώς. Ύστερα σε διμερείς σχέσεις γίνεται η οριοθέτηση της επαφής των δύο ΑΟΖ. Στη συνέχεια γίνεται η οικοπεδοποίηση και μετά η αδειοδότηση, όπου θα είναι υποψήφιες οι ξένες, ή μη, εταιρείες. Αυτός ο τρόπος είναι ο πιο ανθεκτικός για την υψηλή στρατηγική της ΑΟΖ. Όλα τα άλλα που ακούμε προέρχονται από μη ειδικούς που δεν έχουν διαβάσει ούτε το Δίκαιο της Θάλασσας, ούτε τα κείμενα του Θ. Καρυώτη, ούτε το έργο του Σ. Κασσίνη. Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να «κολλήσουμε» πάνω στην Τουρκία, η οποία θα είναι ούτως ή άλλως ο έκτος παίκτης στις διαπραγματεύσεις μας για την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Πρέπει να ενεργοποιήσουμε την Ιταλία, με την οποία έχουμε υπογράψει από το 1977 συμφωνία περί υφαλοκρηπίδας και να πατήσουμε την ΑΟΖ μας ακριβώς πάνω στα ίδια σημεία. Μετά έχουμε την Αλβανία, η οποία είναι θετική, όπως ξέρουμε. Βέβαια, το ίδιο ισχύει και με την Κύπρο. Με τη Λιβύη πρέπει να προσέξουμε την υπόθεση της Γαύδου. Κι όσον αφορά στην Αίγυπτο, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι υπέγραψε συμφωνία για την ΑΟΖ με την Κύπρο, ακόμα και αν θεωρείται παραδοσιακά ως σύμμαχος της Τουρκίας. Αυτά τα στρατηγικά βήματα για τον καθορισμό της ΑΟΖ τα έχουμε ήδη αναλύσει εδώ και καιρό. Απλώς τα διευκρινίζουμε επειδή βλέπουμε ότι υπάρχει ανάγκη. Επιπλέον, αυτός ο στρατηγικός συνδυασμός είναι απόλυτα συμβατός με τις μελέτες του Α. Φώσκολου και του Η. Κονοφάγου. Κατά συνέπεια, έχουμε ένα ολόκληρο σχέδιο δράσης, το οποίο είναι εθνικό και ορθολογικό, ενταγμένο στο πεδίο της θεωρίας παιγνίων μη μηδενικού αθροίσματος με ένα τοποστρατηγικό υπόβαθρο. Αυτό έχουν αντιληφθεί και οι πολιτικοί μας πλέον. Γι’ αυτό το λόγο, η επόμενη κυβέρνηση θα είναι αυτή της ΑΟΖ και βέβαια το 2012 θα είναι το έτος θέσπισης της ΑΟΖ.

Νίκος Λυγερός,Η Γαύδος, το άλλο μας Καστελλόριζο

Το θέμα της ΑΟΖ δεν αναδεικνύει μόνο την σημασία του Καστελλόριζου, αλλά κάθε ακριτικού νησιού της Ελλάδας. Μια από αυτές τις σημαντικές περιπτώσεις είναι και η Γαύδος. Με τη Γαύδο εμπλέκεται, φαινομενικά, μόνο και μόνο η Λιβύη, λόγω γεωγραφίας. Μόνο που στην πραγματικότητα η υπόθεση του Καστελλόριζου με την Τουρκία επηρεάζει και την υπόθεση της Γαύδου με την Λιβύη. Η ιδέα είναι απλή. Η παθητική στάση με το πρώτο θέμα έχει επιπτώσεις και στο δεύτερο. Αφού η αμφισβήτηση προκαλεί την αμφισβήτηση του άλλου, θα μπορούσαμε να σκεφτούμε το πρόβλημα αντίστροφα και να αρχίσουμε την μελέτη του προβλήματος της Γαύδου, για να έχει επιπτώσεις σ' εκείνο του Καστελλόριζου. Διότι οι θέσεις της Τουρκίας και της Λιβύης δεν είναι απόλυτα συμμετρικές. Ενώ η Τουρκία είναι αρνητική με τα πάντα στο Αιγαίο, η Λιβύη αποδέχεται την ΑΟΖ της Κρήτης. Κατά συνέπεια, αν ακολουθήσουμε τη γενική στρατηγική μας μέσω της θεωρίας παιγνίων, δεν θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε μία διπλωματική αντιπαράθεση και να ανοιχθούμε με τις χώρες που έχουν μία πιο θετική αντιμετώπιση προς εμάς. Συνεπώς, η υπόθεση της Γαύδου προσφέρει περισσότερες δυνατότητες εξ αρχής. Επιπλέον, με τα ίδια δεδομένα όσον αφορά στη τάξη πραγμάτων στη Λιβύη, το έδαφος είναι πιο πρόσφορο για περισσότερες κινήσεις και μάλιστα πιο ευέλικτες. Διότι ακόμα κι αν υπάρχει μία ενδιάμεση κατάσταση, αυτή δεν είναι πια τόσο μονοκόμματη de facto και δεν μπορεί πλέον να είναι τόσο κάθετη. Για όσους πιστεύουν ότι το θέμα της Γαύδου είναι ασήμαντο, αρκεί να αναρωτηθούν γιατί είναι σημαντικό για τη Λιβύη κι η απάντηση είναι απλή, αφορά και την περιοχή και το μέγεθος της περιοχής. Η Γαύδος μπορεί να έχει έκταση μόνο 29 τετραγωνικά χιλιόμετρα και να βρίσκεται μόνο 26 ναυτικά μίλια νότια της χώρας των Σφακίων, κι όμως το δικό της απέραντο γαλάζιο προβληματίζει. Η εξήγηση δεν είναι δύσκολη. Η ΑΟΖ δεν αφορά αποκλειστικά το μήκος, λόγω των 200 ΝΜ, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. Η ουσία της ΑΟΖ είναι το εμβαδόν. Έτσι, η συμβολή της Γαύδου, μέσω της μέσης γραμμής, δεν είναι μόνο τα μισά από τα 26 ΝΜ. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα ολόκληρο μέτωπο με αυτό το πάχος. Όταν ξέρουμε, λοιπόν, πόσο σημαντική είναι η πετρελαϊκή δραστηριότητα σε αυτήν την περιοχή, κατανοούμε απόλυτα το μέγεθος του προβλήματος. Αρκεί να υπενθυμίσουμε τη διαπραγμάτευση της Κύπρου με την Αίγυπτο, για να επινοήσουμε πρακτικά την αξία της μέσης γραμμής στον καθορισμό των συνόρων των ΑΟΖ. Όλα αυτά τα στοιχεία αφορούν το πλαίσιο της υπόθεσης, αλλά δεν μπορούμε να εξετάσουμε το πεδίο δράσης, δίχως ν' αναφερθούμε στο πρόβλημα της οικονομικής δραστηριότητας. Όντως όλα αυτά τα στοιχεία δηλώνουν πόσο σημαντική πρέπει να είναι όχι μόνο η υποστήριξη της οικονομικής δραστηριότητας της Γαύδου, αλλά κι οι επενδύσεις που πρέπει να γίνουν σε αυτό το νησί. Η συντήρηση μία φθίνουσας κατάστασης δεν επαρκεί. Για να έχει μέλλον το θέμα της ΑΟΖ και να είναι δυναμικό το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, πρέπει να επενδύσουμε στους ανθρώπους μας στη Γαύδο.

Πηγή:  ιστότοπος Νίκου Λυγερού & Ανιχνεύσεις

Η συνέντευξη του καθηγητή Θ.Καρυώτη για την ΑΟΖ στο Ράδιο Νέο της Νέας Υόρκης

Κάντε κλίκ στον παρακάτω σύνδεσμο για να ακούσετε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη του καθηγητή Θ. Καρυώτη για την ΑΟΖ στο Ράδιο Νέο της Νέας Υόρκης:

http://www.box.net/shared/8y0ralycsejeovvfz7vl

Νίκος Κοτζιάς, Ελληνική ΑΟΖ: η «μόδα» της παραίτησης

Πηγή: Ελευθεροτυπία, 15-5-2011

Η πάγια πολιτική της Τουρκίας είναι να εμποδίσει την Ελλάδα να ασκήσει τα δικαιώματά της που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο.

Η πρώτη και κυριότερη πράξη της είναι να τα παγώσει. Αυτό συμβαίνει εδώ και αρκετά χρόνια. Δυστυχώς η κυβέρνηση προχώρησε ένα βήμα παραπέρα. Παραδέχτηκε ότι δεν κάνει άσκηση διεθνών δικαιωμάτων της χώρας (λες και πρόκειται για την προίκα της), όχι μόνο διότι θεωρεί ότι δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, αλλά διότι κάτι τέτοιο θα ενοχλήσει την Τουρκία. Προκειμένου η κυβέρνηση να δικαιολογήσει τη διαφαινόμενη παραίτηση από τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ, δήλωσε ότι η ΑΟΖ στην Ελλάδα έχει καταντήσει «μια μόδα» της οποίας δεν πρόκειται να κάνει χρήση.

Η υποτίμηση δημοσίως της ΑΟΖ ως «μόδας» σημαίνει βαθιά υποτίμηση του θεμέλιου της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, που είναι το διεθνές δίκαιο. Δεν γνωρίζω καμία άλλη κυβέρνηση ευρωπαϊκής χώρας που να μιλάει με τέτοιο υποτιμητικό τρόπο για το διεθνές δίκαιο, όπως αυτή την εποχή η ελληνική. Να χαρακτηρίζει το διεθνές δίκαιο της θαλάσσης, θεμέλιο της οποίας είναι και η ΑΟΖ, ως «μια μόδα», στην οποία δεν θέλει να προσχωρήσει. Να παραιτείται από τμήμα της ΑΟΖ, σε αντίθεση με την Κύπρο, καθώς και τα οικονομικά συμφέροντα της χώρας.

Προκειμένου η κυβέρνηση να καλύψει την απίστευτη αυτή υποχώρησή της προχωρεί σε δύο ελιγμούς: Ανακοίνωσε τη διεξαγωγή ερευνών στο Ιόνιο, έτσι ώστε να καλυφθεί η ουσιαστική παραίτηση από την ελληνική κυριαρχία στα νότια του Καστελόριζου και πιθανά της Κρήτης. Ο δεύτερος ελιγμός είναι το μέγιστο ψέμα που ειπώθηκε από τα χείλη της, σύμφωνα με το οποίο στη Μεσόγειο η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ έχουν την ίδια έκταση (η μία έχει ακτίνα 12 μίλια, ενώ η άλλη 200). Δεν γνωρίζω καμία απόφαση διεθνούς δικαστηρίου, κανέναν ευπρεπή επιστήμονα που να λέει τέτοιες ανοησίες παρά μόνο την Τουρκία.

Για τη μεν Τουρκία αντιλαμβάνομαι την επιδίωξη της να οδηγήσει την Ελλάδα σε πάγωμα, ακόμα και παραίτηση από τα δικαιώματά της. Να τα παγώσει και αν είναι δυνατόν να την υποχρεώσει ακόμα και σε παραίτηση. Αλλά να υιοθετείται η τουρκική θέση ως ελληνική προκειμένου να «μην επιβαρυνθούν οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες», όπως ειπώθηκε, δεν είναι απλά ένας ελιγμός σε μια διαπραγμάτευση, αλλά η προκαταβολική παράδοση στις απαιτήσεις της άλλης πλευράς που πέτυχε να μην συμπεριληφθεί το Καστελόριζο στις διαπραγματεύσεις.

Η παραίτηση από δικαιώματα και η κατάτμηση του ελλαδικού χώρου σύμφωνα με τις απαιτήσεις της Τουρκίας είναι στάση φοβισμένου και όχι κυρίαρχου. Διαπραγματευτικά, αυτή η παραίτηση αποτελεί συνέχεια της στάσης που κράτησε η κυβέρνηση στο μνημόνιο. Τότε που οι υπουργοί των Οικονομικών και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δήλωναν δημόσια ότι όποιος έχει χρέη δεν μπορεί να διαπραγματευτεί. Δεν έχω ακόμη καταλάβει, όμως, ως προς την ΑΟΖ ποιο είναι το χρέος μας απέναντι στην Τουρκία. Μήπως ότι θα αποσύρει τις παρανομίες και προκλήσεις της περί γκρίζων ζωνών αν η Ελλάδα παραιτηθεί από τον διεθνή νόμο και τα δικαιώματά της; Αυτό που επίσης δεν έχω υπόψη μου είναι πότε συνεδρίασε το Υπουργικό Συμβούλιο ή το Κοινοβούλιο και αποφάσισε αυτή τη «μοδάτη» παραίτηση.