Ανθολόγιον 369: Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης

[...] [Η] έκφραση μιας ζωής είναι πάρα πολλά άλλα, πέρα από τη δυστυχία στην οποία εμμένουμε επειδή ακριβώς φοβόμαστε. Η ζωή κρατά κάποιο μυστήριο προσωπικό, δεν είναι ποτέ μόνο μια έννοια ή ιδέα αλλά η πορεία και τα βήματα απειρίας βιωμάτων. [...]

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης, Πραγματογνωσία, εκδόσεις ΑΣΕ, Θεσσαλονίκη 1977, σελ. 27.

φωτογραφήματα 437

 

Χριστιανισμός και φύλο, έμφυλες διακρίσεις και βία

Του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη

πηγή: ΕΥΧΗ

Η άποψη του χριστιανισμού για τα δύο φύλα είναι σαφής: άνδρες και γυναίκες είναι απολύτως ισότιμοι, είναι εξίσου και οι δύο «εικόνες του Θεού» (ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί «κατ’ εικόνα Θεού»), έχουν ακριβώς την ίδια αξία και την ίδια συμμετοχή στην αγιότητα. Οι διαφορετικοί ρόλοι τους μέσα στην κοινωνία και στην οικογένεια είναι εξίσου απαραίτητοι και συμπληρωματικοί, δεν επιτρέπεται να θεωρούνται «ανώτεροι» και «κατώτεροι» – και αμέτρητες φορές έχουν αλλάξει, προπαντός γυναίκες έχουν αναλάβει ρόλους παραδοσιακά «ανδρικούς», όπως στις αγροτικές εργασίες ή στον πόλεμο ή ακόμη και στη διακυβέρνηση του κράτους (βασίλισσες) και αυτό έχει θεωρηθεί αξιέπαινο. Οποιαδήποτε διάκριση εις βάρος του ενός φύλου (κατά κανόνα, της γυναίκας) είναι αντίθετο με τη χριστιανική διδασκαλία και έχει καταγγελθεί έντονα από τους αγίους διδασκάλους του χριστιανισμού, στους οποίους βεβαίως περιλαμβάνονται και γυναίκες.

Χρήστος Μαρκίδης (1954 – 2026) - Του Γιώργου Χωματηνού

 

φωτογραφία: Γιώργος Χωματηνός

Αντικρίζω τα πρόσωπα που ζωγράφισε ο Χρήστος Μαρκίδης ως τόπους θεοπτίας, σημεία συνάντησης του ανθρώπινου και του άρρητου. Γύρω τους, η σιωπή των σβησμένων σωμάτων και του άπειρου φόντου δεν κενώνει τον χώρο, μα τον ανοίγει. Εκεί, στο βάθος του σκότους, κάτι αρχίζει να γεννιέται.

Το μαύρο ως θείος γνόφος: τόπος μυστικής παρουσίας, μήτρα που κυοφορεί το φως.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.

Γιώργος Χωματηνός

φωτογραφία: Γ.Μ.Βαρδαβάς

Δύο χρόνια χωρίς τον Χρήστο Γιανναρά

 

Χρήστος Γιανναράς (10/4/1935 - 24/8/2024)

Δάσκαλε,

η ευγένεια σου ανεξάλειπτη

η προσήνεια σου ανεξάντλητη

η αρχοντιά σου ανυπέρβλητη

το παράδειγμα σου ζείδωρο και λυσιτελές.

Δάσκαλε,

σπουδάσαμε μαζί σου

την κριτική οντολογία

γνωρίσαμε εναργώς το πρόσωπο 

ως ετερότητα και σχέση,

ως υπέρβαση της φύσης και πάσης αναγκαιότητας,

ως αγαπητική και ερωτική αυθυπέρβαση,

ως αποφατική ατραπό 

που εκβάλλει στα έσχατα.

Δάσκαλε,

κοντά σου μάθαμε 

πως ο αγώνας της μετοχής 

ποτέ δεν είναι άγονος,

πως η αληθινή γνώση

είναι εμπειρικώς κοινωνούμενη,

πως η ζωή δεν είναι διάρκεια ευτυχίας,

πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος.

Όλα τα υπόλοιπα 

"αποτυχία και δίψα".

Απειράνθος, 23 Αυγούστου 2026

Γ. Μ Βαρδαβάς