Χριστιανισμός και φύλο, έμφυλες διακρίσεις και βία

Του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη

πηγή: ΕΥΧΗ

Η άποψη του χριστιανισμού για τα δύο φύλα είναι σαφής: άνδρες και γυναίκες είναι απολύτως ισότιμοι, είναι εξίσου και οι δύο «εικόνες του Θεού» (ο άνθρωπος έχει δημιουργηθεί «κατ’ εικόνα Θεού»), έχουν ακριβώς την ίδια αξία και την ίδια συμμετοχή στην αγιότητα. Οι διαφορετικοί ρόλοι τους μέσα στην κοινωνία και στην οικογένεια είναι εξίσου απαραίτητοι και συμπληρωματικοί, δεν επιτρέπεται να θεωρούνται «ανώτεροι» και «κατώτεροι» – και αμέτρητες φορές έχουν αλλάξει, προπαντός γυναίκες έχουν αναλάβει ρόλους παραδοσιακά «ανδρικούς», όπως στις αγροτικές εργασίες ή στον πόλεμο ή ακόμη και στη διακυβέρνηση του κράτους (βασίλισσες) και αυτό έχει θεωρηθεί αξιέπαινο. Οποιαδήποτε διάκριση εις βάρος του ενός φύλου (κατά κανόνα, της γυναίκας) είναι αντίθετο με τη χριστιανική διδασκαλία και έχει καταγγελθεί έντονα από τους αγίους διδασκάλους του χριστιανισμού, στους οποίους βεβαίως περιλαμβάνονται και γυναίκες.

Στέλιος Ράμφος (1939 - 2026)

Στέλιος Ράμφος (1939 - 2026)

φωτογραφία: Ναυτεμπορική 

Τέλος εποχής!

Είχα ασκήσει κατά καιρούς σκληρή κριτική στον Στέλιο Ράμφο κυρίως για τις δημόσιες παρεμβάσεις του την περίοδο των μνημονίων. Επρόκειτο σε κάθε περίπτωση για έναν σημαντικό παρεμβατικό διανοούμενο ανεξαρτήτως αν συμφωνούσε ή διαφωνούσε κανείς μαζί του. Το έργο του τεράστιο. Στον Πλάτωνα δεν τον πιάνει κανείς. Οι "Πελεκάνοι ερημικοί", τα "Στάσιμα και έξοδος", το "Τριώδιον" είναι έργα αναφοράς. Ο "Καημός του ενός" αμφιλεγόμενο έργο θα εξακολουθήσει και στο μέλλον να συζητάται.

Ο Θεός να τον αναπαύσει!

Επιστολή της ΟΙΕΛΕ για τον κίνδυνο κατάρρευσης του εκπαιδευτικού επαγγέλματος

πηγή: ΟΙΕΛΕ, 1/7/2026

Η ΟΙΕΛΕ απευθύνει σήμερα επιστολή-πρόσκληση προς τον Πρωθυπουργό, τους αρχηγούς των κομμάτων, την Υπουργό Παιδείας, επιστημονικούς και συνδικαλιστικούς φορείς για την έναρξη επείγοντος Εθνικού Διαλόγου για τον κίνδυνο κατάρρευσης του εκπαιδευτικού επαγγέλματος. Το ογκούμενο κύμα φυγής από την ιδιωτική και τη δημόσια εκπαίδευση, οι 20.000 λιγότερες αιτήσεις στον Πίνακα του ΑΣΕΠ και, κυρίως, η κατακρήμνιση των βάσεων σε παιδαγωγικές και στις λεγόμενες καθηγητικές σχολές λόγω των χαμηλότατων αμοιβών και των διαρκώς επιδεινούμενων συνθηκών εργασίας στα δημόσια και ιδιωτικά σχολεία κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Έχουμε φτάσει στην ώρα μηδέν. Καλείται ο πολιτικός κόσμος να αναλάβει άμεσα ευθύνη, αν θέλει οι νέες γενιές να έχουν ποιοτικούς εκπαιδευτικούς στις τάξεις.

Η επιστολή που απέστειλε η ΟΙΕΛΕ αναφέρει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:

«Η εκπαίδευση είναι η μεγαλύτερη επένδυση μιας χώρας. Είναι ο σημαντικότερος μοχλός ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής καθώς και η κυριότερη οδός κοινωνικής κινητικότητας. Μόνο κοινωνίες με ισχυρό εκπαιδευτικό και πολιτισμικό κεφάλαιο ευημερούν.

Στην εκπαιδευτική διαδικασία, ο ρόλος των εκπαιδευτικών είναι κεντρικός. Για το λόγο αυτό το εκπαιδευτικό επάγγελμα στις περισσότερες ευνομούμενες χώρες είναι σεβαστό, αμείβεται ικανοποιητικά και οι συνθήκες εργασίας είναι ανθρώπινες.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική εκπαίδευση, πλήττεται. Με το Ενιαίο Μισθολόγιο οι εκπαιδευτικοί απώλεσαν το 40% περίπου του εισοδήματός τους. Ταυτόχρονα νομοθετικές πρωτοβουλίες, όπως ο Ν. 4713/2020 για την ιδιωτική εκπαίδευση, έχουν δημιουργήσει ένα εξαιρετικά δυσμενές εργασιακό περιβάλλον για τους εκπαιδευτικούς. Η διαρκής εντατικοποίηση και ο εντεινόμενος γραφειοκρατικός έλεγχος σε συνδυασμό με τις συνακόλουθες πειθαρχικές διώξεις έχουν προκαλέσει πρόσθετο άγχος, ανασφάλεια και αβεβαιότητα. Τέλος, η γονεϊκή παρεμβατικότητα στην εκπαιδευτική πράξη δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο το έργο μας καθιστώντας τους εκπαιδευτικούς ευάλωτους και χωρίς καμία θεσμική υποστήριξη.

Όλα αυτά αποτελούν μερικές μόνο ψηφίδες μιας δυστοπικής πραγματικότητας για το εκπαιδευτικό επάγγελμα. Η οικονομική και η εργασιακή απαξίωση συναντούν την κοινωνική απαξίωση, με τον εκπαιδευτικό να βάλλεται διαρκώς από γονείς και κηδεμόνες αλλά και από αδηφάγα μέσα επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης που καιροφυλακτούν.

Η εν λόγω πολυδιάστατη απαξίωση, έχει οδηγήσει αντίστοιχα σε ένα εντεινόμενο κύμα φυγής από την τυπική δημόσια και ιδιωτική εκπαίδευση:

• Το μεγάλο κύμα φυγής από την ιδιωτική εκπαίδευση. Με βάση επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Παιδείας, περίπου 3.000 εκπαιδευτικοί (σε σύνολο 11.000) έχουν παραιτηθεί από το 2020 (έτος ψήφισης του προαναφερθέντος νόμου), ενώ το 48% των εκπαιδευτικών έχει καταθέσει τις τελευταίες εβδομάδες αίτηση στις Διευθύνσεις Εκπαίδευσης για βεβαίωση προϋπηρεσίας προκειμένου να τη χρησιμοποιήσουν για μοριοδότηση στον Πίνακα του ΑΣΕΠ.
• Το κύμα φυγής των αναπληρωτών. Περίπου 2.000 εκπαιδευτικοί αρνήθηκαν να αναλάβουν υπηρεσία ή αποχώρησαν κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους, ειδικά σε νησιωτικές περιοχές, λόγω του χαμηλού μισθού, του υψηλού κόστους ζωής και των πανάκριβων μετακινήσεων.
• Το μικρό, ογκούμενο όμως, κύμα φυγής ακόμη και μόνιμων εκπαιδευτικών. Καταγράφεται το τελευταίο διάστημα ένας αξιοσημείωτος αριθμός μόνιμων εκπαιδευτικών που αποχωρούν συνολικά από το χώρο της εκπαίδευσης λόγω των διαρκώς επιδεινούμενων συνθηκών.

Αξιοσημείωτο επίσης είναι το γεγονός πως οι αιτήσεις για τον τελευταίο Πίνακα του ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών είναι κατά 20.000 λιγότερες από τις αιτήσεις του 2023. Αριθμός ιδιαίτερα εντυπωσιακός, αν αναλογιστεί κανείς τον μεγάλο αριθμό ιδιωτικών εκπαιδευτικών που υπέβαλλαν αίτηση την τρέχουσα ακαδημαϊκή χρονιά. Ακόμη πιο ανησυχητικό όμως είναι το γεγονός της κατακρήμνισης των βάσεων στα παιδαγωγικά τμήματα και στις λεγόμενες «καθηγητικές» Σχολές. Πλέον, ένας μεγάλος αριθμός μελλοντικών εκπαιδευτικών εισάγεται ακόμη και με κάτω από 10.000 μόρια, γεγονός που υποδηλώνει το χαμηλό βαθμό ελκυστικότητας των σπουδών γύρω από το εκπαιδευτικό επάγγελμα. Είναι ολοφάνερο ότι οι νέοι άνθρωποι σε ανησυχητικά μεγάλους αριθμούς στρέφουν τα νώτα τους στο εκπαιδευτικό επάγγελμα και αναζητούν άλλες, περισσότερο ελκυστικές διεξόδους στην αγορά εργασίας.

Δυστυχώς, πολιτικά ιστάμενοι αλλά και εργοδοτικά συμφέροντα στην ιδιωτική εκπαίδευση δεν βλέπουν την επερχόμενη θύελλα. Σε βάθος δεκαετίας, ίσως και συντομότερα, θα υπάρξουν σοβαρές ελλείψεις εκπαιδευτικών, ενώ θα σπανίζουν οι ποιοτικοί εκπαιδευτικοί, και κυρίως οι επιστήμονες που θα αγαπούν το λειτούργημα. Μοιραία, πτυχιούχοι με περιορισμένο και ισχνό ακαδημαϊκό background θα καλούνται να ανταποκριθούν στις ολοένα και μεγαλύτερες απαιτήσεις του εκπαιδευτικού επαγγέλματος.

Διαχρονικά οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου, σε επίπεδο ρητορικής, εκθειάζουν την Παιδεία διακηρύσσοντας πως είναι πρώτιστος και στρατηγικός στόχος. Αντικειμενικά όμως, η πραγματικότητα τις προδίδει καθώς η απαξίωση των εκπαιδευτικών εντείνεται και το εκπαιδευτικό μας σύστημα αποδυναμώνεται διαρκώς.

Αν οι δικές μας προβλέψεις, αλλά και του συνόλου της εκπαιδευτικής κοινότητας, επαληθευθούν, τότε οι νέες γενιές δεν θα έχουν τους δασκάλους που τους αξίζουν.

Η έλλειψη ποιοτικού εκπαιδευτικού προσωπικού θα οδηγήσει σε μια εθνική, εκπαιδευτική, οικονομική και αναπτυξιακή τραγωδία από την οποία η χώρα θα πληγεί ανεπανόρθωτα.

Ευελπιστούμε, η έκκληση της Ομοσπονδίας μας για Εθνικό, ανοικτό και ειλικρινή κοινωνικό διάλογο, έστω και την ύστατη στιγμή, να εισακουσθεί.

Είναι προς όφελος της κοινωνίας, της νέας γενιάς, του μέλλοντος του τόπου.»



https://oiele.gr/epistoli-prosklisi-tis-oiele-ston-prothypourgo-stous-archigous-ton-kommaton-stin-ypourgo-paideias-kai-se-foreis-gia-tin-enarksi-epeigontos-ethnikou-dialogou-gia-ton-kindyno-katarrefsis-tou-ekpaideft/

Πολλαπλό βιβλίο: Στη "Μελίσπη" διαθέσιμα τα εγχειρίδια των Θρησκευτικών του Γυμνασίου και της Α' Λυκείου [LINKS]

Στη "Μελίσπη" είναι διαθέσιμα τα εγχειρίδια των Θρησκευτικών του Δημοτικού, του Γυμνασίου και της Α' Λυκείου.

Για μετάβαση στη "Μελίσπη" κάντε κλικ εδώ: https://ebooksdl.cti.gr/home.jsp

Για τα βιβλία των Θρησκευτικών της Α' Λυκείου κάντε κλικ εδώ.

Για τα βιβλία των Θρησκευτικών του Γυμνασίου κάντε κλικ εδώ.

Για τα βιβλία των Θρησκευτικών του Δημοτικού κάντε κλικ εδώ.

Μισθολογικά - Του Αντώνη Παπαγιάννη

πηγή: ΓΟΡΓΑ ΠΑΡΕΣΤΙΓΜΕΝΑ

Γενικά αποφεύγω να σχολιάζω εκκλησιαστικά θέματα. Το κάνουν τόσοι άλλοι, και αν αρχίσει κανείς είναι δύσκολο να βάλει μια ‘κόκκινη γραμμή’ ανάμεσα στον καλοπροαίρετο σχολιασμό και την κρίση και κατάκριση. Ωστόσο, οι γενναίες αυξήσεις στους μισθούς των μητροπολιτών και λοιπών αρχιερέων που ανακοινώθηκαν τελευταία είναι κυρίως οικονομικό θέμα, για το οποίο έγιναν ποικίλα σχόλια, όπως θα αναμενόταν. Για παράδειγμα, κάποιοι έγραψαν (και συμφωνώ μαζί τους) ότι θα ήταν πιο ουσιαστικό να δοθούν αυξήσεις στους ιερείς, και μάλιστα τους πολυτέκνους, αντί για τους επισκόπους. Η επίσημη απάντηση ήταν ότι ‘δεν υπήρχε ο απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος’. Δική μου εντύπωση είναι ότι ο χώρος αυτός έχει ιδιαίτερες ιδιότητες: στενεύει και ξεχειλώνει κατά την βούληση των ‘ἐχόντων τὸ γλωσσόκομον’ (κατά την βιβλική έκφραση, κοινώς το πορτοφόλι), άλλοτε δεν φτάνει και άλλοτε περισσεύει.

Κάποιοι συνέδεσαν τις αυξήσεις με τις επερχόμενες εκλογές, ως μια προσπάθεια της κυβέρνησης να καλοπιάσει την διοικούσα εκκλησία, αν και λέγεται ότι η υπόσχεση για αυξήσεις είχε δοθεί από την εποχή του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Στην εποχή μας η καχυποψία απέναντι στους πολιτικούς είναι δικαιολογημένη, και ο χρόνος τήρησης των υποσχέσεων είναι από τα μέσα που χρησιμοποιούν οι τελευταίοι προς όφελός τους (ενώ άλλοτε, πολύ βολικά, απλώς τις ξεχνούν). Ο σεβαστός μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ δήλωσε ότι τα χρήματα θα τα διαθέσει για την στέγαση εκπαιδευτικών και γιατρών που θα πάνε στα Κύθηρα, και είναι γνωστό το πρόβλημα στέγης που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι αυτοί που διορίζονται στα νησιά. Αναμφίβολα υπάρχουν πολλοί αρχιερείς που ανέκαθεν διέθεταν και διαθέτουν τις όποιες οικονομικές απολαβές τους για έργα φιλανθρωπίας, ‘μὴ σαλπίζοντες, μὴ δημοσιεύοντες τὴν ἑαυτῶν εὐποιίαν’ και που θα συνεχίσουν να το κάνουν είτε λάβουν είτε όχι αυξήσεις.

Τέλος, στέκομαι στη δικαιολογία ότι οι αρχιερείς ‘έχουν τυπικά προσόντα που σε οποιαδήποτε θέση θα αμείβονταν με πολλαπλάσιες αμοιβές’. Θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι επίσκοποι δεν επεδίωξαν το αξίωμά τους ως μια υψηλόμισθη καριέρα, αλλά εκλέχθηκαν για να διακονήσουν την εκκλησία. Το παραπάνω επιχείρημα είναι μάλλον πολύ φθηνό.

https://antonispapagiannis.blogspot.com/2026/06/blog-post_14.html

Ο… σαμουράι φύλακας της Παναγίας Πορταΐτισσας με το κρητικό… επίθετο!

 

πηγή φωτογραφίας: https://creta24.gr/

Του Κώστα Μπογδανίδη

«Είμαι από την Ιαπωνία, είμαι χριστιανός Ορθόδοξος και το όνομα μου… ακούγεται κρητικό!»

Διαβάστε ολόκληρο το ρεπορτάζ εδώ:

https://creta24.gr/o-samoyrai-fylakas-tis-panagias-portaitissas-me-to-kritiko-epitheto/

Ανάγκη για τη Διοικούσα Εκκλησία να ξαναβρεί την ταυτότητά της

πηγή: https://www.larissanet.gr/

Του Χρήστου Γκουνέλα, δρ Θεολογίας

Έντονο δημόσιο διάλογο και προβληματισμό προκάλεσε στην κοινωνία η νομική πρόθεση της Πολιτείας να εξισώσει τον μισθό του Αρχιεπισκόπου, των Μητροπολιτών και των Τιτουλάριων Επισκόπων με αυτόν του Γενικού Γραμματέα ενός Υπουργείου. Δεν είναι δυνατόν να μην παρατηρήσει κανείς τη χρονική συγκυρία (προεκλογικά, οικονομική κρίση και ακρίβεια) κατά την οποία έρχεται μία τέτοια πρόθεση και τίθεται σε δημόσια διαβούλευση.

Ωστόσο, πέρα από τον χρόνο κατάθεσης της νομικής πρότασης, μία τέτοια απόφαση έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τον Ευαγγελικό λόγο της Εκκλησίας. Για την Εκκλησία, ο Επίσκοπος είναι Πατέρας και σαφώς όχι ανώτερος κρατικός υπάλληλος, όπως τον βλέπει η Πολιτεία. Πόσο δύσκολο όμως είναι να δει κάποιος τον εαυτό του ως Πατέρα όταν τα πάντα γύρω του συνάδουν με τον τρόπο ζωής ενός ανώτερου κρατικού υπαλλήλου, ο οποίος μένει σε Μητροπολιτικό Μέγαρο (sic), έχει κρατικό αυτοκίνητο και οδηγό, διεκπεραιώνει καθημερινά ένα σωρό διοικητικές και οικονομικές υποθέσεις και έχει δεκάδες συναντήσεις με ως επί το πλείστον ηγεσίες εκκλησιαστικές, πολιτικές, στρατιωτικές, επιχειρηματικές κ.ά.; Αλλά ακόμη και στον ναό κατά τη διάρκεια της λατρείας, η απόσταση από το ποίμνιο είναι πολλές φορές, δυστυχώς, δεδομένη. Ας θυμηθούμε τον μεγαλωμένο μέσα στην Εκκλησία Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη στα «Πτερόεντα Δώρα»: «…Ὑπέφωσκεν ἤδη ἡ πρωία τῆς πρωτοχρονιᾶς, καὶ ὁ Ἄγγελος διὰ νὰ παρηγορηθῇ, εἰσῆλθεν εἰς μίαν ἐκκλησίαν. Ἀμέσως πλησίον τῆς θύρας εἶδεν ἀνθρώπους νὰ μετροῦν νομίσματα, μόνον πὼς δὲν εἶχον παιγνιόχαρτα εἰς τὰς χεῖρας· καὶ εἰς τὸ βάθος, ἀντίκρυσεν ἕνα ἄνθρωπον χρυσοστόλιστον καὶ μιτροφοροῦντα ὡς Μῆδον σατράπην τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαρείου, ποιοῦντα διαφόρους ἀκκισμοὺς καὶ ἐπιτηδευμένας κινήσεις. Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἄλλοι μερικοὶ ἔψαλλον μὲ πεπλασμένας φωνάς: Τὸν Δεσπότην καὶ ἀρχιερέα! Ὁ Ἄγγελος δὲν εὗρε παρηγορίαν…».

Για να κάνουμε τη σύγκριση με το πρόσωπο του Χριστού, ας φανταστούμε τον Χριστό ως έναν Διευθυντή Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου και τους μαθητές Του ως δημοσίους υπαλλήλους. Ο Χριστός όμως κατηγορήθηκε από το τότε ιερατείο (η πολιτική εξουσία ένιψε τας χείρας της) και σταυρώθηκε ως Αναρχικός, Ανήθικος και Επαναστάτης. Και ήταν όντως έτσι, αλλά και σήμερα έτσι θα ήταν. Για τους ίδιους λόγους μαρτύρησαν και οι μαθητές Του αλλά και πλειάδα αγίων της Εκκλησίας. Εδώ δεν πρόκειται περί εκκλησιαστικού ή θεολογικού λαϊκισμού (ή ρομαντισμού) αλλά αυτής της ίδιας της ουσίας και του ρεαλισμού του εκκλησιαστικού τρόπου ζωής. Άλλωστε, ήδη από το πρώτο έτος στη Θεολογική Σχολή μαθαίνουμε ότι ο Επίσκοπος είναι «εις τύπον και τόπον Χριστού». Η δε Εκκλησία έχει αναδείξει μεγάλες προσωπικότητες τέτοιων Επισκόπων όπως του αγίου Σπυρίδωνα που ήταν παράλληλα και κτηνοτρόφος και με οικογένεια ή όπως του ιερού Χρυσοστόμου ο οποίος μαρτύρησε στην έρημο επειδή κατακεραύνωνε όχι μόνο με τον λόγο του αλλά ακόμη περισσότερο με τον τρόπο ζωής του την αυτοκρατορική αυλή υπέρ των αδύναμων κοινωνικά στρωμάτων. Στα δε σύγχρονα χρόνια στην πατρίδα μας η Εκκλησία, μεταξύ άλλων, έχει το παράδειγμα του μακαριστού Επισκόπου Αντώνιου Σιατίστης, του Επισκόπου των τρόλεϊ, ο οποίος δεν δίσταζε να κάνει ακόμη και ωτοστόπ ως τρόπο ζωής και όχι ως ευκαιριακό πυροτέχνημα για θαυμασμό των ανθρώπων.

Η αλήθεια είναι ότι στο σημείο που φτάσαμε (και φτάσαμε εδώ και πολλά χρόνια) είναι αδήριτη ανάγκη η Διοίκηση της Εκκλησίας να πάρει γενναίες αποφάσεις διάκρισης από την Πολιτεία. Θα λέγαμε να προλάβει η ίδια την Πολιτεία και να διακριθεί από αυτήν όχι μόνο νομικά, αλλά ακόμη πιο βαθιά ως προς τον τρόπο βιοτής. Να βρει και πάλι τον τρόπο σχέσης του Πατέρα, όπως θα σημείωνε και ο μακαριστός καθηγητής Χρήστος Γιανναράς. Ή αλλιώς, να σκάψει και να ανασύρει τον Σταυρό από τις επιχωματώσεις της ιστορίας, όπως τόνιζε ο αείμνηστος καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης. Να αφήσει εν τέλει ό,τι την βαραίνει και να απελευθερωθεί στο οξυγόνο της θείας Χάρης. Έτσι, θα την αναγνωρίσει και η κοινωνία ως συνέχεια του Χριστού την οποία είναι ανάγκη να αφουγκραστεί επιτέλους.

https://www.larissanet.gr/2026/06/10/anagki-gia-ti-dioikousa-ekklisia-na-xanavrei-tin-taftotita-tis/

Ο Καιρός για το μάθημα της "Ηθικής"

 

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2026

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος ΚΑΙΡΟΣ για την αναβάθμιση της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης λαμβάνοντας υπόψη τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το νέο μάθημα της ΗΘΙΚΗΣ, σας ενημερώνει:

• Πρώτον, η πρώτη ανάθεση έχει δοθεί σε Θεολόγους (ΠΕ01), η δεύτερη σε Φιλολόγους (ΠΕ02), η τρίτη σε εκπαιδευτικούς του Τμήματος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας (ΠΕ33) και η τέταρτη σε εκπαιδευτικούς Κοινωνικών Επιστημών (ΠΕ78). Η ανάθεση στη δική μας ειδικότητα προέκυψε κατόπιν παρεμβάσεων του Συνδέσμου μας προς την ηγεσία του ΥΠΑΙΘΑ, με κύριο αίτημα ότι αυτό το γνωστικό αντικείμενο αποτελεί οργανικό μέρος των θεολογικών σπουδών (Κοινωνική, Φιλοσοφική και Χριστιανική Ηθική).
• Δεύτερον, οι Φάκελοι του Μαθήματος, τόσο για το Δημοτικό όσο και για το Γυμνάσιο - Λύκειο, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, αναμένεται να κυκλοφορήσουν εντός της νέας σχολικής χρονιάς.
• Τρίτον, ως προς τη διδασκαλία του νέου μαθήματος, το οποίο πράγματι χαρακτηρίζεται ισότιμο με τα Θρησκευτικά δεν είναι όμως εναλλακτικό, διαπιστώνουμε πως θα υπάρξουν οργανωτικά προβλήματα ως προς την κατάρτιση του Ωρολογίου Προγράμματος σε όποια σχολεία προκύψουν απαλλαγές από το μάθημα των Θρησκευτικών. Επί παραδείγματι, στην περίπτωση που σε κάποια σχολική μονάδα δημιουργηθεί τμήμα δέκα απαλλασσόμενων μαθητών/τριών από τα Θρησκευτικά (όπως ορίζουν οι σχετικές διατάξεις), πώς θα το διδάξει ο θεολόγος του σχολείου όταν την ίδια ώρα θα διδάσκει το μάθημα των Θρησκευτικών; Το ΥΠΑΙΘΑ προτίθεται να προσλάβει θεολόγους για να αποφευχθεί αυτή η δυσλειτουργία στο Ωρολόγιο Πρόγραμμα; Ειδικότερα, για να αποφευχθούν απροϋπόθετες απαλλαγές, οι διευθυντές σχολικών μονάδων οφείλουν απαρέγκλιτα να τηρήσουν τη σχετική νομοθεσία.
• Τέταρτον, για τη διδασκαλία του νέου μαθήματος χρειάζεται άμεση ουσιαστική και εξειδικευμένη επιμόρφωση των θεολόγων καθώς πρόκειται για ένα μάθημα Κανονιστικής Ηθικής. Την επιμόρφωση μπορούν να οργανώσουν οι σχολικοί σύμβουλοι σε συνεργασία με τις Θεολογικές Σχολές και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής.
• Πέμπτον, είναι απαραίτητο, προς κάθε κατεύθυνση (επόπτες ποιότητας της εκπαίδευσης, σχολικούς συμβούλους, διευθυντές σχολείων, εκπαιδευτικούς) να τονιστεί ότι, το νέο μάθημα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως αντίβαρο προς το μάθημα των Θρησκευτικών, το οποίο επί τη βάσει του Συντάγματος (άρθρο 16, παρ. 2) είναι και παραμένει υποχρεωτικό μάθημα.
•  Έκτον, οι συνάδελφοι θεολόγοι που θα το διδάξουμε, οφείλουμε να «περιφρουρήσουμε» τη δυνατότητα της πρώτης ανάθεσης που διαθέτουμε, ώστε να μη δοθούν αφορμές σε άλλες ειδικότητες να αμφισβητήσουν περαιτέρω τη θέση μας.

Για διευκόλυνσή σας παραθέτουμε τους διαδικτυακούς συνδέσμους των ΦΕΚ όπου θα βρείτε το Πρόγραμμα Σπουδών του νέου μαθήματος για κάθε βαθμίδα:

• https://www.kodiko.gr/nomologia/download_fek?f=fek/2025/b/fek_b_6316_2025.pdf&t=b4e660ed1e0714642b51824cb73c2d76 (για το Δημοτικό).
• https://www.esos.gr/sites/default/files/articles2023/20250206259.pdf (για το Γυμνάσιο)
• https://www.e-nomothesia.gr/kat-ekpaideuse/deuterobathmia-ekpaideuse/ya-149259-gd4-2025.html (για το Λύκειο).

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Πέτρος Παναγιωτόπουλος

Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Αθανάσιος Ι. Καλαμάτας

Δρ Θεολογίας ΑΠΘ

eduthriskeftika.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

Τα «μαγικά στυλό» των πανελλαδικών εξετάσεων και ένας λανθάνων διαφωτισμός

πηγή: ΕΝΔΟΤΟΠΟΣ

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑ

Κάθε χρόνο, λίγο πριν την έναρξη των πανελλαδικών εξετάσεων, σύνηθες είναι το γεγονός σε ναούς να οργανώνονται ειδικές ιερές τελετές στις οποίες υποψήφιοι μαθητές συμμετέχουν μαζί με τους γονείς τους. Σ’ αυτές, για ευλογία στους μαθητές, οι ιερείς μοιράζουν στυλό και εικόνες του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων. Ετούτη η πρακτική, καθώς φαίνεται, σε κάποιους φαίνεται παράξενη· μάλιστα δεν χάνουν την ευκαιρία να την κατακρίνουν, μιλώντας για «μαγικά στυλό», «φυλαχτά», «ευλογημένα αντικείμενα» που, στους υποψήφιους μαθητές, προσθέτουν «μαγικές προσδοκίες», «θρησκευτική φόρτιση», περισσότερο φόβο και άγχος. Στην εποχή που η γνώση καλπάζει, τέτοιες πρακτικές, σε θιασώτες ενός λανθάνοντος διαφωτισμού μοιάζουν «πικρό ανέκδοτο».

«Ένα από τα σπανιότερα πράματα σε τούτη τη γη φαίνεται πως είναι η σωστή κρίση», γράφει ο Ζήσιμος Λορεντζάτος στα Collectanea του, τις καταγραφές του, τις «χαμάδες» του όπως τις χαρακτηρίζει. Σε όποιον δεν έχει σχέση με την εκπαίδευση και την Εκκλησία -ή αν έχει, η σχέση του είναι προβληματική- λογικό είναι να μην έχει σωστή κρίση και να παρερμηνεύει τη βοήθεια που, δια της προσευχής, η Εκκλησία απλόχερα προσφέρει στους υποψήφιους μαθητές σε περιόδους εξετάσεων. Στην προκειμένη περίπτωση ο ψόγος του «ψευδοδιαφωτιστή» προς την Εκκλησία και τους εκπροσώπους της είναι πέρα για πέρα άδικος. Κανένας στυλός και καμιά ιερή εικόνα δεν προσφέρεται έχοντας «μαγικές ιδιότητες», ούτε ως «ευλογημένο αντικείμενο». Απεναντίας, ότι η Εκκλησία προσφέρει προς τους υποψήφιους μαθητές το πράττει γιατί έχει τη φρονιμάδα και την ευθύνη που, δυστυχώς, δεν έχει το ελλαδικό εξετασιοκεντρικό και βάρβαρο εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο σκοτώνει κάθε ιδέα παιδαγωγικής ενσυναίσθησης, την οποία μαθητές και γονείς βρίσκουν σε ιερές τελετές στους ναούς, λίγες ημέρες πριν τις πανελλαδικές εξετάσεις. Ποιος είναι αυτός που θα τους απαγορεύσει αυτή την ελπίδα; Και γιατί τους ψέγει, υποστηρίζοντας πως η γνώση δεν χρειάζεται «τελετουργικά στολίδια;» Η Εκκλησία δεν μοιράζει «μαγικά στυλό». Πέραν του πλούτου της υμνογραφικής ποιητικής της παράδοσης, λειτουργεί και με σύμβολα· μέσω αυτών εύχεται οι μαθητές να έχουν καλή επιτυχία στις εξετάσεις. Ποιος είναι αυτός, που σε μαθητές θα απαγορεύσει στο θρανίο όταν θα γράφουν στις εξετάσεις, σε εμφανές σημείο, να έχουν μια ιερή εικόνα; «Η πίστη δεν παίρνει απόδειξη. Η απόδειξη θα έκανε την πίστη απλή γνώση», κατά Ζήσιμο Λορεντζάτο. Ποιος, επίσης, είναι αυτός που θα τους απαγορεύσει με την προσευχή τους να αντιστέκονται στον εκπαιδευτικό μηχανισμό όταν αυτός κάνει τη σκέψη τους κουρκούτι στην παπαγαλία; «Στην αλήθεια», που διδάσκει η Εκκλησία «δεν έχει απογύρια»… ξανά κατά Ζήσιμο Λορεντζάτο.

Τώρα, τα ευχολόγια πως οι μαθητές και η Παιδεία τους χρειάζεται «φως» και «ευθύνη», κινδυνεύουν να γίνουν στερεότυπα. Όπερ σημαίνει ότι, αν πραγματικά νοιαζόμαστε για αλλαγή στα εκπαιδευτικά μας πράγματα οφείλουμε να «κλείσουμε τα σχολειά για να φτιάξουμε καινούργια», όπως έλεγε ο σοφός ΔΑΣΚΑΛΟΣ Μίλτος Κουντουράς. Άλλωστε αιώνες σ’ αυτόν τον τόπο που λέγεται πατρίδα Ελλάδα, η μεταφυσική είναι γερά δεμένη με τη βούληση, την υπόσταση και το γίγνεσθαι των ανθρώπων της.

Ο υποψήφιος μαθητής στις πανελλαδικές εξετάσεις είναι ακόμα παιδί – έφηβος. Ψάχνει στηρίγματα και πρότυπα, κι εμπνέεται από αυτά. Ψάχνει «μυστικές φωνές μέσα του». Για κάποια παιδιά – εφήβους, στήριγμα είναι και η Εκκλησία. Γιατί τα ψέγουμε; Ιδού τι γράφει ο κορυφαίος ακαδημαϊκός, αρχιτέκτονας και ζωγράφος Πικιώνης στα αυτοβιογραφικά του σημειώματα:

«Το παιδί μαθαίνει ακούοντας μυστικές φωνές μέσα του. Μαθαίνει κάθε στιγμή, κάθε ώρα, την ώρα που πρέπει, όπως από μόνο του μπορεί μάθει. Εμάθαινε από όλα, από τη φύση, από τη διαγωγή των ανθρώπων. Αισθανόμουν πως ο καθένας θέλει ιδιαίτερη ανατροφή, ιδιαίτερη παίδευση, ανάλογη με τις κλίσεις τους, για να καρποφορήσει. Κι όμως μας εξαναγκάζουν να διατρέξουμε τη μακριά έρημο μιας συμβατικής παιδείας που απονεκρώνει απειράριθμες ψυχές. Από νωρίς αισθανόμουν την ανάγκη ενός παιδαγωγού που θα διάβαζε μέσα στην ψυχή μου και θα μπορούσε να με ποδηγετήσει.

»Εκεί κάτω, εις τα βράχια της Φρεαττύδας που καθημερινά μας πήγαινε την αδελφή μου κι εμένα η γιαγιά μας, ανάμεσα στα τραχιά εκείνα βράχια, όπου η αύρα έσειεν απαλά το μίσχο του φυτού που φύτρωνε στις κουφάλες των βράχων, στο χώμα το θεοφόρο, το σπαρμένο από τα θραύσματα των αγγείων, ανάμεσα από τα χαίνοντα πηγάδια που μου μιλούσαν για τους αρχαίους κάτοικους αυτής της γης, τη γης μου, εμόρφωνα τη συνείδησή της, έπλαθα την ιστορία της…».

Η αποϊεροποίηση σημαντικών στιγμών στο βίο κάθε ανθρώπου έχει συνέπειες. Μια από αυτές -η κυριότερη- είναι η καταλήστευση της βαριάς ιστορικής κληρονομιάς, νοοτροπία που συνιστά απόλυτη άρνηση του ανθρώπινου προσώπου, σαφές δείγμα του εκκοσμικευμένου κόσμου όπου ζούμε. «Άφετε τα παιδία και μη κωλύετε αυτά ελθείν προς με, των γαρ τοιούτων εστίν η βασιλεία των ουρανών», (Μτ. 19,14). Θέλει γερά κότσια η αναζήτηση του Θεού, και στις πανελλαδικές εξετάσεις. Ποιος είναι αυτός που θα την απαγορεύσει; Και γιατί την ψέγει;

[ΠΗΓΗ ΕΙΚΟΝΑΣ: Πικιώνης: Ζωγραφικά, τ. Α΄. Αθήνα: 1997. Ίνδικτος, σ. 24].

Υ.Γ. Ο όρος «διαφωτισμός» που γράφω στον τίτλο έχει τη σημασία του, μιας και το κίνημα του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού το οποίο απλώθηκε και στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα κατά τον 18ο αιώνα, μέχρι σήμερα έχει θιασώτες και επιγόνους. Ένας τέτοιος επίγονος είναι και ο ανώνυμος συντάκτης του λιβελλογραφήματος για τα «μαγικά στυλό» των πανελλαδικών εξετάσεων. Αρκετοί από αυτούς, σήμερα, λόγω άγνοιας βασικών προταγμάτων του Διαφωτισμού και πως αυτά, κυρίως μετά την Επανάσταση του 1821, στον ελλαδικό χώρο ανασχέθηκαν, φέρνει στο προσκήνιο το πρόβλημα της παρερμηνείας τους. Κύριο πρόταγμα των διαφωτιστών ήταν η ανεξιθρησκία και η αποδέσμευση του ανθρώπου από τις θρησκευτικές πέδες. Το θρησκευτικό φαινόμενο στην Ευρώπη για αιώνες βρίσκονταν υπό την επήρεια φονταμενταλιστικών μεσαιωνικών αντιλήψεων της Δυτικής Εκκλησίας – χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ιερής Εξέτασης. Μολονότι η Επιστημονική Επανάσταση (μέσα 16ου και 17ος αιώνα) μέσω των θετικών επιστημών μαθηματικοποίησε τη φύση, και μολονότι ο Διαφωτισμός εξύμνησε τις θετικές επιστήμες, η θρησκεία συνέχισε να είναι κυρίαρχη, με αποτέλεσμα να ελέγχει και να επικρίνει ζητήματα όπως η εξέλιξη του ανθρώπου και του κόσμου. Τρανταχτό παράδειγμα η καταδίκη του Δαρβίνου από τη Δυτική Εκκλησία την οποία, δυστυχώς, απροϋπόθετα υιοθέτησε και η Ανατολική. Ωστόσο, μέσα στους διαφωτιστές ευρωπαίους και έλληνες λογίους, υπήρξαν πολλές περιπτώσεις που, στις ιδέες του Διαφωτισμού ενσωμάτωσαν το θρησκευτικό φαινόμενο, στις πραγματικές διαστάσεις του, χωρίς να το απορρίπτουν. Οι απόπειρες διαλόγου επιστήμης και θρησκείας, που έγιναν καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα και συνεχίζονται στον 21ο αιώνα είναι ελπιδοφόρο γεγονός.

https://endotopos.blogspot.com/2026/05/blog-post_23.html

Η αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου - Του Μάνου Λαμπράκη

Η αποφυλάκιση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου δεν άνοιξε απλώς μια νομική συζήτηση γύρω από τα ισόβια και τον σωφρονιστικό κώδικα. Άνοιξε ξανά το υπόγειο δωμάτιο της Μεταπολίτευσης, εκεί όπου η ελληνική κοινωνία έκρυψε επί δεκαετίες τη βαθιά αμηχανία της απέναντι στην πολιτική βία.

Η «17 Νοέμβρη» δεν υπήρξε μόνο μια τρομοκρατική οργάνωση με νεκρούς, αίμα και εκτελέσεις. Υπήρξε και το πιο σκοτεινό σύμπτωμα μιας χώρας που συχνά έδειξε να καταδικάζει τη βία θεσμικά αλλά να τη δικαιολογεί υπόγεια πολιτισμικά. Για χρόνια ολόκληρα, τμήματα της δημόσιας ζωής αντιμετώπισαν τη «17 Νοέμβρη» περίπου σαν ιστορική παραφωνία με πολιτικό υπόβαθρο και όχι σαν αυτό που πραγματικά ήταν: μια μηχανή ιδεολογικής εκτέλεσης ανθρώπων μέσα στην καρδιά της δημοκρατίας.

Αυτή είναι ίσως η πιο επικίνδυνη αλήθεια που ποτέ δεν ειπώθηκε καθαρά στη χώρα: ότι η Μεταπολίτευση δεν εξουδετέρωσε πραγματικά τη γοητεία της βίας. Απλώς τη μετέφερε από τον δρόμο στη γλώσσα. Τη διέσωσε μέσα σε πανεπιστημιακές αμφισημίες, σε δημοσιογραφικές υπεκφυγές, σε πολιτικές σιωπές, σε εκείνη τη μόνιμη ελληνική συνήθεια να αναζητούνται πάντοτε «ιστορικά συμφραζόμενα» όταν ο νεκρός ανήκει στη λάθος πλευρά του ιδεολογικού χάρτη. Κι έτσι, αντί να υπάρξει μια πραγματική συλλογική συντριβή απέναντι στο γεγονός ότι μια τρομοκρατική οργάνωση εκτελούσε ανθρώπους επί δεκαετίες σχεδόν μέσα στην κανονικότητα της δημοκρατικής ζωής, δημιουργήθηκε σταδιακά ένα πέπλο σχετικοποίησης που δηλητηρίασε βαθιά τη δημόσια συνείδηση.

Γι’ αυτό και η φράση του Κώστα Μπακογιάννη προχθές «αν τον δω στον δρόμο, τι θα κάνω;» είχε τόσο μεγάλη δύναμη. Επειδή διέλυσε για μια στιγμή τη μεταπολιτευτική θεατρικότητα της ψυχραιμίας. Εκεί δεν μιλούσε ένας πολιτικός. Μιλούσε ο γιος ενός ανθρώπου που εκτελέστηκε από τη «17 Νοέμβρη». Και κυρίως μιλούσε ένας πατέρας που κατάλαβε ξαφνικά ότι το τραύμα πέρασε ήδη στην επόμενη γενιά, μέσα από το τηλεφώνημα του δικού του παιδιού. Εκεί καταρρέει όλη η βολική αφήγηση περί «ιστορικού κλεισίματος κύκλων». Γιατί οι κύκλοι δεν κλείνουν ποτέ για εκείνους που έμειναν πίσω. Η Ιστορία μπορεί να γίνεται ντοκιμαντέρ. Για τις οικογένειες όμως παραμένει καθημερινότητα.

Από τη «17 Νοέμβρη» μέχρι τα Τέμπη, το Μάτι και κάθε βίαιο θάνατο που συγκλόνισε τη χώρα, η Ελλάδα επαναλαμβάνει την ίδια τελετουργία λήθης. Αρχικά θρήνος. Έπειτα δηλώσεις. Μετά υποσχέσεις περί Δικαιοσύνης. Και τέλος η μεγάλη επιστροφή στην κανονικότητα, σαν η κοινωνία να διαθέτει έναν αμυντικό μηχανισμό αυτοπροστασίας που απομακρύνει γρήγορα τους νεκρούς από το κέντρο της συλλογικής συνείδησης για να μη διαταραχθεί η πολιτική και οικονομική ομαλότητα. Οι συγγενείς όμως παραμένουν εκεί σαν δυσάρεστη υπενθύμιση ότι τίποτα δεν τελείωσε πραγματικά. Και γι’ αυτό προκαλούν τόση ενόχληση: επειδή επιμένουν να χαλούν τη σκηνοθεσία της κανονικότητας.

Το πολιτικό σύστημα ανέχεται εύκολα τους νεκρούς όταν μετατρέπονται σε επετείους, στεφάνια και επετειακές ομιλίες. Δεν αντέχει όμως τους ζωντανούς που συνεχίζουν να πονάνε δημόσια. Δεν αντέχει τις μάνες που δεν σιωπούν, τους πατέρες που επιστρέφουν κάθε χρόνο στα ίδια σημεία, τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να συμφιλιώνονται με την απώλεια. Γιατί όλοι αυτοί θυμίζουν κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο: ότι κάτω από τη βιτρίνα της ώριμης ευρωπαϊκής δημοκρατίας, η Ελλάδα ουδέποτε επεξεργάστηκε πραγματικά ούτε τη σχέση της με τη βία ούτε τη σχέση της με τους νεκρούς της. Προτίμησε να μετατρέψει το τραύμα σε τηλεοπτικό υλικό, σε πολιτική διαχείριση και σε ιστορικό αρχείο.

Το βαθύτερο πρόβλημα της χώρας δεν βρίσκεται στο αν ένας καταδικασμένος τρομοκράτης δικαιούται νομικά να αποφυλακιστεί, αλλά στο ότι η ελληνική δημόσια ζωή έχει μάθει να φοβάται περισσότερο τη μνήμη παρά τη βία. Τη βία τη χωνεύει, τη σχολιάζει, τη σχετικοποιεί, τη μεταβολίζει πολιτικά. Τη μνήμη όμως όσων έμειναν πίσω δεν μπορεί να τη διαχειριστεί. Επειδή κάθε άνθρωπος που επιμένει να θυμάται λειτουργεί σαν κατηγορία απέναντι σε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική αφήγηση.

Σαν μια επίμονη υπενθύμιση ότι η δημοκρατία δεν τραυματίστηκε μόνο από τους δολοφόνους της, αλλά και από την αδυναμία της να κοιτάξει κατάματα τους νεκρούς που άφησαν πίσω τους.

Μάνος Λαμπράκης

[πηγή]

ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ

 https://www.youtube.com/watch?v=JVkRssDk3jQ

Το Σάββατο 2 Μαΐου 2026, στις 7.30 το απόγευμα στο Έναστρον Βιβλιοκαφέ (Σόλωνος 101, Αθήνα) το Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον» (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος) διοργάνωσε ανοιχτή συζήτηση με θέμα: "Η ρωσοουκρανική σύγκρουση και το Οικουμενικό Πατριαρχείο".

Ομιλητές: 

Κώστας Κουτσουρέλης, συγγραφέας, διευθυντής του περιοδικού Νέο Πλανόδιον

Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος, θεολόγος, υπεύθυνος Καλλιτεχνικού Συνόλου "Πολύτροπον".

Κιτς

Μέχρι πότε θα απασχολεί κάποιους αυτό το κιτς πανυγηράκι της Eurovision;

Και, επίσης, για ποιο λόγο να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος την κάθε κιτς ανοησία;

16/5/2026

Γ.Μ.Β.

Οι αναθέσεις μαθημάτων Γυμνασίου και Λυκείου για το νέο σχολικό έτος - Πρώτη ανάθεση το "εναλλακτικό" μάθημα της Ηθικής στους θεολόγους

 

Ανακοινώθηκαν από το ΥΠΑΙΘΑ οι αναθέσεις μαθημάτων Γυμνασίου και Λυκείου για το νέο σχολικό έτος. Ως προς το οιονεί "εναλλακτικό" μάθημα της "Ηθικής", που θα προσφέρεται στους απαλλασσόμενους από το μάθημα των Θρησκευτικών από το νέο σχολικό έτος, εφόσον συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός μαθητών (αναμένεται να είναι 10 ανά τάξη), ισχύουν τα εξής: οι θεολόγοι θα το έχουν πρώτη ανάθεση, οι φιλόλογοι, οι ΜΙΘΕ και οι κοινωνικοί επιστήμονες δεύτερη ανάθεση. Αναμενόμενες οι αναθέσεις. Εξακολουθώ να φρονώ ότι πρόκειται για πολύ αρνητική εξέλιξη για το μάθημα των Θρησκευτικών παρά το οιονεί win - win.

***

Δείτε τις αναθέσεις εδώ:

https://www.esos.gr/arthra/98853/anatheseis-mathimaton-gymnasioy-kai-genikoy-lykeioy-i-nea-apofasi

Το ανέκδοτο της ημέρας

 

Πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη φορολοτταρία του μήνα!

Ο Π.Σ.Θ. "ΚΑΙΡΟΣ" ΓΙΑ ΤΟ "ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ" ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ

Αθήνα, 21 Μαρτίου 2026

Με αφορμή τη θεσμοθέτηση του μαθήματος της «Ηθικής» ως εναλλακτικού των Θρησκευτικών, ο Π.Θ.Σ. «ΚΑΙΡΟΣ» εκφράζει την έντονη ανησυχία του και αναπτύσσει τις εξής θέσεις:

1. Πρώτη Ανάθεση στους Θεολόγους. Θεωρούμε δίκαιη και αυτονόητη την απόδοση της πρώτης ανάθεσης του μαθήματος της Ηθικής στους Θεολόγους (ΠΕ01). Το γνωστικό αυτό αντικείμενο αποτελεί οργανικό μέρος των θεολογικών σπουδών (Κοινωνική, Φιλοσοφική και Χριστιανική Ηθική). Θα ήταν προκλητικό να αναζητηθούν άλλες ειδικότητες για ένα μάθημα που οι Θεολόγοι κατέχουν επιστημονικά και παιδαγωγικά, την ίδια στιγμή που το μάθημά τους πλήττεται από την εισαγωγή αυτού του νέου μαθήματος.

2. Εδώ και αρκετά χρόνια απουσιάζει το μάθημα της διδακτικής των Θρησκευτικών από τις Παιδαγωγικές σχολές. Οι δάσκαλοι καλούνται να διδάξουν ένα αντικείμενο για το οποίο δεν έχουν εκπαιδευτεί. Επαναφέρουμε το αίτημα για επιμόρφωση των δασκάλων στα Θρησκευτικά, εν αναμονή του πολλαπλού βιβλίου το οποίο θα εισαχθεί σύντομα στα σχολεία. Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Θεολόγων «Καιρός», προτίθεται να συμβάλλει στην στήριξη και επιμόρφωση των δασκάλων προχωρώντας σε οργανωμένες εκπαιδευτικές δράσεις σε συνεργασία με τις Περιφερειακές Διευθύνσεις και τους κατά τόπους Συμβούλους της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

3. Επιμόρφωση και Παιδαγωγική Ευθύνη. Η εισαγωγή του μαθήματος της «Ηθικής» εγείρει σοβαρά ζητήματα σύγχυσης και «αντιλόγου» προς τα Θρησκευτικά. Θα ήταν τραγικό λάθος να νομιστεί ότι η «Ηθική» διδάσκεται στον αντίποδα των Θρησκευτικών. Θεωρούμε ότι απαιτείται άμεση και εξειδικευμένη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, την οποία μπορούν να οργανώσουν και να πραγματοποιήσουν οι Θεολογικές Σχολές, ώστε το μάθημα να μην διολισθήσει σε μια μονοδιάστατη φιλοσοφική προσέγγιση, αποκομμένη από τους λόγους που το δημιούργησαν.

4. Προσλήψεις – τοποθετήσεις Θεολόγων. Η εκπαιδευτική χρονιά που διανύουμε χαρακτηρίστηκε από την εντελώς ανεπαρκή κάλυψη, από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας, των κενών στο μάθημα των Θρησκευτικών. Παρά τη διακηρυγμένη στήριξη εκ μέρους της διοίκησης του Υπουργείου προς τον κλάδο μας, σε όλες τις φάσεις διορισμών και τοποθετήσεων οι προσλήψεις θεολόγων υπήρξαν από ελάχιστες έως μηδαμινές. Το Υπουργείο Παιδείας οφείλει να διασφαλίσει την επαγγελματική μας επιβίωση. Η ανάθεση της «Ηθικής» στους Θεολόγους αποτελεί τη μόνη δίκαιη λύση για την κάλυψη του διδακτικού ωραρίου και την αποκατάσταση ενός κλάδου που οδηγείται στη συρρίκνωση και την ανεργία.

Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας να μετατρέψει τις ασάφειες των πρόσφατων ΦΕΚ σε σαφείς οδηγίες. Η «Ηθική» οφείλει να διδάσκεται πρωτίστως από Θεολόγους, ως ισότιμο και ισοδύναμο μάθημα, διασφαλίζοντας, όμως, παράλληλα, το δικαίωμα όλων των μαθητών σε μια πλήρη και αντικειμενική θρησκευτική εκπαίδευση.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

του Πανελλήνιου Θεολογικού Συνδέσμου ΚΑΙΡΟΣ

https://eduthriskeftika.blogspot.com/2026/03/blog-post.html

Αφήγηση και πολιτική θεολογία

 

[...] Η πολιτική θεολογία εστιάζει στην αφηγηματική λειτουργία της θεολογίας, γιατί η αφήγηση είναι επιτελεστική, δηλαδή κοινοποιώντας την εμπειρία της Εκκλησίας προκαλεί νέες εμπειρίες. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί θεολόγοι που σχετίζονται άμεσα με την πολιτική θεολογία, όπως ο Karl Barth (1886-1968) και ο Dietrich Bohnhoeffer (1906-1945), θεολογούν ασκώντας και το λογοτεχνικό είδος της αφήγησης, καθώς τόσο η επιχειρηματολογία όσο και η αφήγηση αποτελούν λειτουργίες του κριτικού λόγου. [...]

Σπυριδούλα Αθανασοπούλου - Κυπρίου, Όχι εγώ - Κείμενα πολιτικής θεολογίας με αναφορές σε θέματα φύλου, θρησκείας και ιδεολογίας, εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 2011, σελ. 18.

***

Δείτε και: 

π. Ευάγγελος Γκανάς, Αφήγηση και θεολογία (απόσπασμα)

Ο ΝΙΚΟΣ Χ. ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ Z. BAUMAN

 

[...] Σε έναν κόσμο που αλλάζει πριν προλάβουμε να συνηθίσουμε τη μορφή του, ο Μπάουμαν προσέφερε το λεξιλόγιο για να κατανοήσουμε την αβεβαιότητα της ζωής μας.

Για τον Μπάουμαν, η παλαιότερη μορφή της νεωτερικότητας ήταν «στερεή». Χαρακτηριζόταν από σταθερές δομές: μόνιμες δουλειές, μακροχρόνιους γάμους, ισχυρά κράτη-έθνη και σαφείς ιδεολογίες.

Σήμερα, ζούμε στη Ρευστή Νεωτερικότητα. Όπως το υγρό δεν διατηρεί το σχήμα του και η ροή του είναι απρόβλεπτη, έτσι και οι κοινωνικές μας σχέσεις, οι ταυτότητες και οι θεσμοί έχουν χάσει τη σταθερότητά τους. Τίποτα δεν είναι προορισμένο να κρατήσει για πάντα. [...]

Νίκος Χ. Λαγκαδινός, Ζίγκμουντ Μπάουμαν - Ο προφήτης της "Ρευστής" Εποχής, στο διαδικτυακό περιοδικό ΕΞΟΔΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ, τεύχος 30, Απρίλιος 2026, σελ. 38 (απόσπασμα)

Ολόκληρο εδώ (βλ. σελ. 37-39):

https://www.academia.edu/.../%CE%95%CE%9E%CE%9F%CE%94%CE...

Γιορτή για όλη την οικογένεια στο Άλσος Βεΐκου την Κυριακή 10 Μαΐου 2026

 

Γιορτή για όλη την οικογένεια στο Άλσος Βεΐκου

Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026 στις 5 μ.μ., το καταπράσινο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι θα φιλοξενήσει την ετήσια εορταστική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας «Αγαπώ την Οικογένεια» και θα υποδεχθεί οικογένειες από όλο το λεκανοπέδιο Αττικής – και όχι μόνο – που θέλουν να βρεθούν μαζί και να χαρούν ένα υπέροχο ανοιξιάτικο απόγευμα μέσα στη φύση.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και διοργανώνεται από την πρωτοβουλία «Αγαπώ την οικογένεια» (agapotinoikogeneia.gr) σε συνεργασία με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και άλλες Μητροπόλεις, την Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ) και άλλες πολυτεκνικές οργανώσεις, χριστιανικά σωματεία, συλλόγους γονέων και γενικότερα φορείς που ευαισθητοποιούνται στην προστασία και προάσπιση του ιερού θεσμού της οικογένειας.

Το πρόγραμμα, που φέτος έχει τίτλο «Φυση-κά αγαπώ την οικογένεια», θα περιλαμβάνει αρχικά περιήγηση σε 20 θεματικά περίπτερα όπου μικροί και μεγάλοι καλούνται από τις 5-8μ.μ. να παίξουν... να δημιουργήσουν... να μάθουν... να ζήσουν... ΜΑΖΙ! Με την ουσιαστική συνδρομή πολλών χορηγών, εκπαιδευμένοι εθελοντές από τους φορείς που συνδιοργανώνουν την εκδήλωση, θα προσφέρουν εντελώς δωρεάν μια σειρά από υπέροχες δραστηριότητες κατάλληλες για κάθε ηλικία: Μουσικοκινητικά παιχνίδια, ζωγραφική, κατασκευές, δράσεις φιλαναγνωσίας, βιωματικά εργαστήρια, γευστικές απολαύσεις, ομαδικά παιχνίδια, basket challenges καθώς και ανοιχτή συζήτηση για την αγωγή των παιδιών σήμερα.

Η όλη εκδήλωση θα κορυφωθεί στον υπαίθριο ανοιχτό χώρο του Άλσους όπου θα λάβει χώρα στις 8μ.μ. συναυλία παιδικών χορωδιών υπό τη διεύθυνση του μουσικοσυνθέτη Βασίλη Χατζηνικολάου σε ένα πρόγραμμα που θα παρουσιάζει ο ηθοποιός Θανάσης Βισκαδουράκης. Εκεί θα απευθύνει μήνυμα εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. κ. Νικόλαος.

Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση αλλά και για την πρόσβαση στο άλσος Βεΐκου μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: https://agapotinoikogeneia.gr/

Το μάθημα των Θρησκευτικών παραμένει υποχρεωτικό

 

Δημοσιεύθηκαν εσχάτως τα ΦΕΚ για τα ωρολόγια προγράμματα Γυμνασίου και Λυκείου. Παρά την εσκεμμένη, κατά τη γνώμη μας, αστοχία και τον οιονεί υφέρποντα "ανταγωνισμό" με το δήθεν "εναλλακτικό" μάθημα της "Ηθικής", οφείλουμε να επισημάνουμε ότι το μάθημα των Θρησκευτικών παραμένει υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές, με την προβλεπόμενη από τον νόμο δυνατότητα εξαίρεσης. Όσοι μαθητές εξαιρούνται από το μάθημα των Θρησκευτικών δύνανται, εφόσον συμπληρωθεί ο απαραίτητος αριθμός για να συγκροτηθεί τμήμα, ήτοι 10 μαθητές ανά τάξη, να παρακολουθούν το νεοσύστατο μάθημα της "Ηθικής". Η διατύπωση του ΦΕΚ "Θρησκευτικά / Ηθική" είναι 100% προβληματική και χρήζει διορθώσεως. Ο λόγος είναι ο ακόλουθος: κάποιος που δεν γνωρίζει τα εκπαιδευτικά και τη σχετική νομοθεσία, αυτομάτως θα θεωρήσει ότι προσφέρονται και τα δυο μαθήματα "κατ' επιλογήν", κάτι που προφανώς είναι εσφαλμένο για τους λόγους που αναπτύξαμε παραπάνω. Προσέτι, το νεοσυσταθέν μάθημα δεν είναι σε καμία περίπτωση "ισότιμο" πολλώ δε μάλλον "εναλλακτικό", όπως επιτάσσει το ΣτΕ. Πρόκειται ουσιαστικά, όπως τουλάχιστον προκύπτει από τα δημοσιευθέντα ΠΣ, για μάθημα κανονιστικής ηθικής και δεξιοτήτων και όχι φιλοσοφικής ηθικής και κατά συνέπεια ο χαρακτηρισμός "εναλλακτικό" δεν βρίσκει πεδίο εφαρμογής. Τοσαύτα για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους.

Ηράκλειο Κρήτης, 25/4/2026

Γ.Μ.Βαρδαβάς

Η Εκκλησία στην πόλη: Μαρτυρία ή απομόνωση;

πηγή: https://parallaximag.gr/parallax-view/i-ekklisia-stin-poli-martyria-i-apomonosi

Γράφει ο π. Ιουστίνος – Ιωάννης Κεφαλούρος

[Δημοσιεύθηκε στο διαδικτυακό περιοδικό parallaxi στις 1/4/2026]

Κάθε φορά που η Εκκλησία τολμά να σταθεί με λόγο, παρουσία και ποιμαντική ευθύνη μέσα στη σύγχρονη πόλη, δεν αργούν να εμφανιστούν εκείνοι που καταγγέλλουν «εκκοσμίκευση».

Συχνά, όμως, πίσω από αυτή την εύκολη κατηγορία δεν κρύβεται η αγωνία για την αλήθεια της Εκκλησίας, αλλά ένας φόβος απέναντι σε οτιδήποτε ξεφεύγει από ένα κλειστό, αυτάρεσκο και αμυντικό θρησκευτικό σχήμα. Η Εκκλησία, ωστόσο, δεν υπάρχει για να περιχαρακώνεται, αλλά για να μαρτυρεί. Και η μαρτυρία αυτή δεν μπορεί να ασκείται ερήμην της κοινωνίας, του πολιτισμού και των υπαρξιακών ερωτημάτων του ανθρώπου του σήμερα. Το πραγματικό ζητούμενο, επομένως, δεν είναι αν η Εκκλησία θα συνομιλήσει με την πόλη, αλλά αν θα το κάνει με διάκριση, αλήθεια και επίγνωση της ποιμαντικής της αποστολής. Οι συζητήσεις που ανοίγουν κάθε φορά γύρω από εκδηλώσεις με θρησκευτικό περιεχόμενο σε ιστορικούς ναούς φανερώνουν ένα βαθύτερο πρόβλημα: ότι συχνά έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε την Εκκλησία είτε ως χώρο αυστηρής εσωστρέφειας είτε ως πεδίο ύποπτης προσαρμογής στον κόσμο. Όμως η Εκκλησία δεν είναι ούτε φρούριο απομονωμένων ούτε θεσμός δημοσίων σχέσεων. Είναι το Σώμα του Χριστού μέσα στην ιστορία, και γι’ αυτό πάντοτε καλείται να συνδυάζει την πιστότητα με την παρουσία, τη διάκριση με το άνοιγμα, τη λατρεία με την ποιμαντική ευθύνη.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται και το ουσιαστικό κριτήριο. Το ερώτημα δεν είναι αν μπορεί να γίνει μια εκδήλωση σε έναν ναό. Το ερώτημα είναι τι χαρακτήρα έχει αυτή η εκδήλωση, ποιον σκοπό υπηρετεί, ποιο είναι το πνευματικό της ήθος και αν σέβεται τον ιερό χώρο. Δεν είναι όλα ίδια. Δεν είναι κάθε δημόσια πολιτιστική πρωτοβουλία μέσα ή γύρω από την εκκλησιαστική ζωή ένδειξη αλλοίωσης. Εκκοσμίκευση δεν σημαίνει απλώς επαφή με τον κόσμο. Εκκοσμίκευση σημαίνει απώλεια εκκλησιαστικού κριτηρίου, μετατόπιση του κέντρου βάρους από το μυστήριο στην εικόνα, από την ουσία στον εντυπωσιασμό, από την αλήθεια στην ευκολία. Αν, αντίθετα, μια πρωτοβουλία κινείται με σεβασμό προς τον ναό, χωρίς να παραθεωρεί τον λειτουργικό του χαρακτήρα, χωρίς να μετατρέπει τον ιερό χώρο σε σκηνή θεάματος, χωρίς να υποκαθιστά τη λατρεία, αλλά δίνοντας στον σύγχρονο άνθρωπο μια αφορμή να πλησιάσει το μυστήριο του Θείου Πάθους, τότε μια τέτοια προσπάθεια δεν πρέπει να κρίνεται με αντανακλαστικά φοβίας. Πρέπει να εξετάζεται με πνευματική ωριμότητα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ήταν ποτέ εχθρική προς την τέχνη και τον πολιτισμό. Η ίδια η ιστορία της το μαρτυρεί. Η εικονογραφία, η υμνογραφία, η ψαλτική, η αρχιτεκτονική των ναών, η ποιητική γλώσσα των ακολουθιών, η αισθητική της λατρείας, όλα αυτά δεν είναι περιθωριακά στοιχεία, αλλά τρόποι με τους οποίους η Εκκλησία ενσάρκωσε το βίωμά της μέσα στην ιστορία. Δεν εξέφρασε την αλήθεια της μόνο με έννοιες και δόγματα, αλλά και με μορφές, εικόνες, ήχους, ρυθμό, κάλλος και συμβολισμό. Αυτό δεν ήταν ποτέ εκκοσμίκευση. Ήταν και παραμένει τρόπος μαρτυρίας.

Όποιος μιλά σήμερα για απόλυτη απομάκρυνση της Εκκλησίας από κάθε πολιτιστική πρωτοβουλία, στην πραγματικότητα προτείνει μια Εκκλησία χωρίς δημόσιο λόγο, χωρίς ιστορική συνείδηση, χωρίς ποιμαντική ευθύνη για τον άνθρωπο της εποχής της. Μια τέτοια στάση, όσο και αν εμφανίζεται με ζήλο, κινδυνεύει να οδηγήσει όχι στην περιφρούρηση της πίστης αλλά στην απομόνωση. Και η απομόνωση δεν είναι εκκλησιαστικό φρόνημα. Η Εκκλησία δεν ιδρύθηκε για να απευθύνεται μόνο στους ήδη βέβαιους. Καλείται να αναζητεί, να φωτίζει, να στηρίζει, να καλεί, να παρηγορεί και να ερμηνεύει τον πόνο και την ελπίδα του ανθρώπου μέσα στον κόσμο.

Ιδιαίτερα όταν το θέμα είναι το Θείο Πάθος, δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια αφηρημένη καλλιτεχνική επιλογή. Βρισκόμαστε μπροστά στον ίδιο τον πυρήνα της εκκλησιαστικής ζωής. Το Πάθος του Χριστού δεν είναι απλώς ένα θρησκευτικό μοτίβο, αλλά το κέντρο της σωτηριολογικής εμπειρίας της Εκκλησίας. Αν, λοιπόν, υπάρχουν πρωτοβουλίες που επιχειρούν να οδηγήσουν τους ανθρώπους σε μια πιο βαθιά συνάντηση με αυτό το μυστήριο, τότε η πρώτη αντίδραση δεν θα έπρεπε να είναι η καταγγελία, αλλά η εξέταση του τρόπου, του περιεχομένου και του πνεύματος με το οποίο γίνονται. Πολλοί άνθρωποι σήμερα βρίσκονται σε μια παράξενη απόσταση από την Εκκλησία. Δεν είναι πάντοτε εχθρικοί. Συχνά είναι απλώς αποξενωμένοι, διστακτικοί, τραυματισμένοι ή μαθημένοι να τη βλέπουν ως κάτι ξένο προς τη ζωή τους. Σε αυτή την πραγματικότητα, η ποιμαντική ευθύνη της Εκκλησίας δεν μπορεί να εξαντλείται στη διαχείριση των ήδη εκκλησιαζόμενων. Οφείλει να αναζητά γέφυρες. Όχι εκπτώσεις. Γέφυρες. Όχι αλλοίωση του ήθους. Προσέγγιση του ανθρώπου. Όχι εγκατάλειψη της αλήθειας. Μετάδοση της αλήθειας με τρόπο κατανοητό, υπαρξιακά αισθητό και πνευματικά γόνιμο. Ας το πούμε καθαρά: η μεγαλύτερη απειλή για την Εκκλησία σήμερα δεν είναι ότι μιλά στην πόλη. Είναι ότι μερικές φορές κινδυνεύει να μιλά μόνο στον εαυτό της. Και τότε δεν έχουμε διαφύλαξη της παραδόσεως, αλλά παρανόηση της αποστολής. Γιατί η παράδοση της Εκκλησίας δεν είναι μουσειακό απολίθωμα. Είναι ζωή που παραδίδεται, αλήθεια που μαρτυρείται, χάρη που κοινωνείται. Και αυτό προϋποθέτει σχέση με υπαρκτούς ανθρώπους, με το γλωσσικό και πολιτισμικό τους περιβάλλον, με τα τραύματα και τις αναζητήσεις τους. Βεβαίως, χρειάζεται διάκριση. Πάντοτε χρειάζεται διάκριση. Ο ναός δεν είναι ουδέτερος πολιτιστικός χώρος. Δεν είναι αίθουσα εκδηλώσεων με θρησκευτικό σκηνικό. Είναι τόπος προσευχής, αγιασμού και παρουσίας. Γι’ αυτό και κάθε τέτοια πρωτοβουλία οφείλει να έχει όρια, ήθος και εκκλησιαστικό μέτρο. Αλλά ακριβώς επειδή ο ναός είναι ιερός χώρος, μπορεί να λειτουργήσει και ως τόπος υπενθύμισης ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με πληροφορία, αλλά και με μνήμη, ομορφιά, κατανύξη και εσωτερική αφύπνιση. Εκείνοι που σπεύδουν να μιλήσουν για «εκκοσμίκευση» κάθε φορά που η Εκκλησία ανοίγει έναν τέτοιο διάλογο, ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούν μήπως συγχέουν τη γνησιότητα με τη στενότητα, τη διάκριση με τη φοβία και την πιστότητα με την απομόνωση. Ούτε η επιθετική άρνηση του κόσμου είναι ορθοδοξία, ούτε βέβαια και η άκριτη προσαρμογή σε αυτόν. Η Εκκλησία καλείται να σταθεί μέσα στον κόσμο χωρίς να γίνεται κοσμική, και να μη φοβάται να συνομιλήσει με την κοινωνία χωρίς να χάνει τον προσανατολισμό της. Στο τέλος, το κριτήριο παραμένει απλό αλλά αυστηρό: βοηθείται ο άνθρωπος να πλησιάσει βαθύτερα την αλήθεια του Ευαγγελίου; Γεννάται περισσότερος σεβασμός προς το μυστήριο; Διασώζεται ο ιερός χαρακτήρας του χώρου; Υπηρετείται η ποιμαντική ευθύνη της Εκκλησίας απέναντι στον σημερινό άνθρωπο; Αν η απάντηση είναι ναι, τότε δεν έχουμε λόγο να μιλούμε με όρους φοβικής καταγγελίας. Η Εκκλησία δεν καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη μαρτυρία και στην πιστότητα. Η αληθινή πιστότητα γεννά μαρτυρία. Και η γνήσια μαρτυρία προϋποθέτει παρουσία. Όχι απομόνωση. Όχι εσωστρέφεια. Όχι την ψευδαίσθηση μιας καθαρότητας που διατηρείται μόνο όταν δεν αγγίζει κανείς τον κόσμο. Η Εκκλησία είναι στην πόλη όχι για να της μοιάσει, αλλά για να της θυμίσει ότι ο άνθρωπος δεν εξαντλείται στο πρόσκαιρο, στο θορυβώδες και στο επιφανειακό. Και αυτή η υπενθύμιση, όταν γίνεται με διάκριση, αγάπη και ποιμαντική ευθύνη, δεν είναι εκκοσμίκευση. Είναι αποστολή.

https://parallaximag.gr/parallax-view/i-ekklisia-stin-poli-martyria-i-apomonosi