Ανθολόγιον 151: Κυριάκος Σιμόπουλος

(...)Η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας ψοφάει για επιδείξεις και ψωρομεγαλεία. Φιγουρατζής και ρεκλαμαδόρος πάντοτε. Κληρονομιά κι αυτό της δουλείας.

Όσο ήταν ραγιάς ζήλευε τον τύραννο που δεν τον άφηνε να φορέση κίτρινα παπούτσια, πράσινο μπινίσι και σαρίκι με πολλές δίπλες. Έδιωξε τον Τούρκο αλλά κράτησε τα τερτίπια του. Έγινε ο ίδιος αγάς. Ήξερε πως το ράσο κάνει τον παπά. Είσαι ό,τι δείχνεις κι ό,τι φοράς. Τα φούμαρα.(...)

Κυριάκος Σιμόπουλος, Χρονογραφήματα, τόμος Α' (8/10/75-8/10/76), εκδόσεις Στάχυ, Αθήνα 2000, σελ. 38.

"Το ΔΝΤ αξιώνει «λιτότητα» και «οικονομίες»" : Κυριάκος Σιμόπουλος για ΔΝΤ προ εικοσαετίας

Ευτυχώς δεν πρόλαβε ο Σιμόπουλος να δει την κατάντια μας εν έτει 2010: από τον Άννα (ΕΕ) στον Καιάφα (ΔΝΤ)...

Σήμερα ο νεοϊμπεριαλισμός, κυρίαρχος της τεχνολογίας και της πληροφορικής, πασχίζει να μεταβάλει τον κόσμο σε μια απέραντη αγορά υπό τον έλεγχο οικονομικών διευθυντηρίων εξουδετερώνοντας τις μεγάλες κατακτήσεις της ανθρωπότητας: το εθνικό κράτος, την κοινωνική ασφάλεια και αλληλεγγύη και τελικά τη λαϊκή κυριαρχία. Ρητορεύουν οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά το μόνο που απασχολεί τους οικονομικούς αυθέντες της οικουμένης είναι η εσωτερική ισορροπία του συστήματος. Απαράλλαχτα όπως η Ιερά Συμμαχία ενδιαφερόταν για τη διατήρηση του status quo στο Ανατολικό Ζήτημα και η αποικιοκρατία για τη διασφάλιση και επαύξηση των κεκτημένων της και τη διανομή του κόσμου χωρίς πολεμικές αναμετρήσεις. Όπως οι Υπερδυνάμεις κατά τον ψυχρό πόλεμο και την ένοπλη συνύπαρξη. Ο νεοϊμπεριαλισμός των Μεγάλων επιδιώκει την παγκόσμια ηγεμονία με το μονοπώλιο της τεχνολογίας και τον οικονομικό εξανδραποδισμό των λαών. Οι επεμβάσεις δεν γίνονται πια με καταναγκασμό αλλά με τον δανεισμό και τις υπερχρεώσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παντεπόπτη, υπερκριτή και σατράπη(1).

Κυριάκος Σιμόπουλος, Ξενοκρατία Μισελληνισμός και Υποτέλεια , δέκατη έκδοση,  εκδ. Στάχυ, διάθεση: εκδ. Πιρόγα,χ.χ., σελ. 18-19.

============

(1)Το ΔΝΤ αξιώνει «λιτότητα» και «οικονομίες», περιορισμό των δαπανών για την παιδεία και την υγεία, αγριότερη φορολογία. Εξεγείρονται οι λαϊκές τάξεις. Τόσο το καλύτερο. Επεμβαίνουν οι «δυνάμεις του νόμου» και επιβάλλονται αυταρχικά καθεστώτα. Ιδεώδης λύση για τα οικονομικά μεγαθήρια. Ελέγχουν τον δημόσιο βίο της χώρας και κραταιώνουν την ηγεμονία τους. Η ελεύθερη ροή των κεφαλαίων έλεγε ο Αμερικανός υπουργός εμπορίου R. Mosbacher, «μπορεί να απειλήσει την ανεξαρτησία των αναπτυσσομένων χωρών. Δεν υπάρχει όμως άλλη σωτηρία. Μόνο ανοίγοντας τα σύνορα τους στο ξένο κεφάλαιο θα εξασφαλίσουν τα δάνεια που χρειάζονται»(Africa News Report, 1 Ιουνίου 1989). Οι ξένες επενδύσεις, το «θαυματουργό και σωτήριο μάννα», στρέφονται τώρα προς τις πάμπτωχες χώρες του κόσμου με τα αυταρχικά καθεστώτα και τα πάμφθηνα, σχεδόν δωρεάν, εργατικά χέρια. Καταιγισμός κεφαλαίων, ιαπωνικών, αμερικανικών και ευρωπαϊκών  στην Ασία, απέραντη δουλαγορά και αστείρευτη κερδοφόρα πηγή- εξαιτίας του χαμηλού κόστους- για τη σύγχρονη αποικιοκρατία. Εκεί φυτεύονται καθημερινά αναρίθμητες πρόχειρες βιομηχανίες - «εργοστάσια κατσαβίδια», όπως αποκαλούνται, άθλια κτίρια στεγασμένα με λαμαρίνα, όπου μυριάδες γηγενείς εργάζονται στοιβαγμένοι κάτω από αποκτηνωτικές συνθήκες- δέκα και δώδεκα ώρες την ημέρα, έξι και εφτά μέρες την εβδομάδα(...). Η ίδια μοίρα προοιωνίζεται και για όλες τις χώρες – ακόμα και της Ευρώπης- που έμειναν κατά τη μεταπολεμική περίοδο, εξαιτίας των ξένων επεμβάσεων και της δικής τους αβελτηρίας, δίχως υποδομή παιδείας και τεχνολογίας, δίχως χρηστό δημόσιο βίο, δίχως εκσυγχρονισμένη διοίκηση και αδιάφθορη πολιτική ηγεσία. Αδηφάγα βλέμματα στρέφει τώρα η Δύση προς τις πάσχουσες χώρες της ανατολικής Ευρώπης, τα νέα «παρθένα εδάφη», ιδεώδη για «επενδύσεις», εύκολα κέρδη, οικονομική κυριαρχία και φυσικά πολιτική εξάρτηση και υποτέλεια. Το 1897, ύστερα από τη στρατιωτική ήττα και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, οι πέντε Δυνάμεις επιβάλλουν οικονομικό έλεγχο για την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων στην Τουρκία. Το 1990, ύστερα από οικονομική κατάρρευση εν ειρήνη, επιβάλλεται έλεγχος από την ΕΟΚ. Το 1897 ο διαβόητος ΔΟΕ. Το 1990 οι επιθεωρητές του κοινοτικού Διευθυντηρίου. Νέος κύκλος επεμβάσεων νέα αφανής ξενοκρατία.

Κυριάκος Σιμόπουλος, ό.π., σελ.19,υποσημ.13.

Πικρές αλήθειες...

Πικρές αλήθειες (ή μήπως αλήθειες που "ενοχλούν" και είναι ακατάλληλες για "οργανικούς", "μεταμοντέρνους" κλπ  όψιμους μεταπράτες "αναθεωρητές" και όχι μόνο;) από τον Κυριάκο Σιμόπουλο, έναν μεγάλο πνευματικό άνθρωπο, που μας άφησε το 2001:

Η ελληνική ιστορία έχει μια ιδιοτυπία, μοναδική ίσως στην οικουμένη. Είναι ιστορία αδιάλειπτων αγώνων για επιβίωση.Αμύνεται απεγνωσμένα ο ελληνισμός επί είκοσι αιώνες. Και ο αγώνας του έχει κυρίως συνειδησιακό χαρακτήρα. Υπερασπίζεται την ελληνική υπόσταση, τη γλώσσα, συντηρεί την ιστορική μνήμη. Η αντίσταση του αποτελεί θαυματουργική ενωτική ουσία που τροφοσοτεί και καλλιεργεί μια λαική ιδεολογία που επιζεί διαμέσου των αιώνων. Αυτή η ιδεολογία ταξιδεύει, με πορθμείο το Βυζάντιο, ως την τουρκοκρατία επανασυνδέοντας το νέο ελληνισμό με τις αρχαίες καταβολές. Η εθνική συνείδηση αφυπνίζεται στους τελευταίους βυζαντινούς αιώνες δυναμώνει κατά την περίοδο της δουλείας και διαμορφώνεται τελικά σε βούληση για ελευθερία και ανεξαρτησία.Υπάρχει μια συνέχεια που δεν χρειάζεται να είναι ευθύγραμμη, ορατή πάντοτε και "καθαρόαιμη". Αρκεί η επίγνωση της κοινής καταγωγής, η καθολοκή συνείδηση για τις κοινές πολιτιστικές πηγές και τις κοινές παραδοσιακές αξίες.

Κυριάκος Σιμόπουλος, Ξενοκρατία Μισελληνισμός και Υποτέλεια, 10η έκδοση, εκδ. Πιρόγα, σελ. 9.

Ανθολόγιον 14: Κυριάκος Σιμόπουλος

Η δύση λαφυραγώγησε και απομύζησε τον βυζαντινό ελληνισμό.Με τις κατακτήσεις και τον κολοσσιαίο πλούτο που συγκεντρώθηκε κατά τις σταυροφορίες δημιουργήθηκαν οι προυποθέσεις για τη θεαματική οικονομική πρόοδο, ενώ η επαφή με τον αρχαίο πολιτισμό, που διαφύλαξαν με ζήλο οι βυζαντινοί,τροφοδότησε την ευρωπαική αναγέννηση. Με τα λάφυρα -υλικά και πνευματικά-των ιμπεριαλιστικών εξορμήσεων αναπτύχθηκαν τα δυτικά κράτη χωρίς εσωτερικές αναστατώσεις και κοινωνικές ανατροπές.Οι Έλληνες- το αίμα και ο ιδρώτας τους- και η πολιτιστική τους παράδοση υπήρξαν η πρώτη ύλη και οι χυμοί για την άνθηση του ευρωπαικού πολιτισμού. Θυσιάστηκε το Βυζάντιο για να σωθεί η δύση.

Κυριάκος Σιμόπουλος (1921-2001),  

Ξενοκρατία Μισελληνισμός και Υποτέλεια, 10η έκδοση, εκδ. Πιρόγα,σελ.11