Bauman και Ζουμπουλάκης

 

Το διάβασα κι εγώ το άρθρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη στην "Καθημερινή" του Πάσχα. Εκείνο που αναρωτιέμαι είναι το εξής: Προς τι η γνωστοποίηση ενός "ατοπήματος" του Bauman και μάλιστα αναδρομικά; Προσωπικά εκτιμώ τόσο πολύ τη σκέψη του μέγιστου Bauman, που όλα αυτά μου μοιάζουν αμελητέα.

Εκκένωσις ή Επιτέλεση: Για μια ανατομία της ψευδομυστικιστικής ρητορείας Μητσοτάκη

Πηγή: ΑΝΤΙΦΩΝΟ

Πόρο Ράφτη (2012) - φωτογραφία: Γ.Μ.Β.

Του Μάνου Λαμπράκη

Στο στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, το Άγιον Όρος και η μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά γίνονται σχήματα μιας νέας μετα-πολιτικής λατρείας, μιας παγκοσμιοποιημένης εικονολογίας χωρίς Θεό, μιας τελετουργίας χωρίς μυστήριο. Η επίσκεψή του στο Άγιον Όρος δεν είναι πράξη ταπείνωσης, είναι τεχνική ορατότητας. Δεν είναι μυστική ανάβαση, είναι παραγωγή συμβόλων. Ο πρωθυπουργός δεν μιλά, δεν προσέρχεται, δεν ζητεί. Επιτελεί. Σκηνοθετεί. Εμφανίζεται. Ασκεί εξουσία μέσα από εικόνες ευλάβειας, αλλά χωρίς ποτέ να διακινδυνεύει το εσωτερικό βάθος που η πίστη απαιτεί.

Η μετάνοια θέλει συντριβή. Ο Μητσοτάκης προσφέρει συνέντευξη.

Η μεταφυσική του είναι πολιτική σκηνογραφία. Το Άγιον Όρος δεν είναι πλέον κοινόβιο προσευχής, αλλά παραγωγικό πεδίο ήπιας ισχύος, τόπος παραγωγής πολιτισμικής νομιμοποίησης για μια εξουσία που βρίσκεται εκτός οποιασδήποτε κοινωνικής ή θεολογικής πραγματικότητας. Μιλά για «μήνυμα αλήθειας» σε «ασταθές περιβάλλον», την ίδια στιγμή που το περιβάλλον που ο ίδιος έχει δημιουργήσει είναι τοξικά σταθερό: σταθερά διεφθαρμένο, σταθερά υποκριτικό, σταθερά απονοηματοδοτημένο.

Ο λόγος του είναι αυτοαναφορικός: ο Θεός είναι χρήσιμος επειδή προσφέρει διεθνή ακτινοβολία. Η μονή του Σινά είναι χρήσιμη επειδή αποτελεί «εθνικό καθήκον». Το Άγιον Όρος είναι χρήσιμο επειδή εκπέμπει «οικουμενική σταθερότητα». Δεν υπάρχει καμία σχέση με το ιερό. Υπάρχει μόνο επικοινωνιακή αξιοποίηση του θείου, μια τακτική που συνίσταται στο να εξουδετερώνεις την ετερότητα του Θεού μέσω του κράτους.

Αυτός είναι ο μηδενισμός του καιρού μας: η πνευματικότητα χωρίς παρουσία, η προσευχή χωρίς λόγο, η εκκλησιαστικότητα χωρίς Θεό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν βρίσκεται εκτός πραγματικότητας μόνο πολιτικά. Βρίσκεται εκτός λειτουργικής πραγματικότητας, εκτός θεολογικής εγγύτητας, εκτός εκκλησιολογικής συνέπειας. Εμφανίζεται στο Όρος όχι ως πιστός αλλά ως επικυρίαρχος. Δεν ερημώνει, κυβερνά. Δεν ακούει, εκφωνεί. Δεν αναστενάζει, χρηματοδοτεί.

Ποιος είναι αυτός που μιλά για την ανάγκη διαφύλαξης της πνευματικής ταυτότητας του Σινά, όταν δεν έχει ποτέ παρουσιαστεί να προσέρχεται στη Θεία Ευχαριστία; Όταν καμία κάμερα, κανένας φωτογραφικός φακός, καμία πράξη του δεν έχει καταγράψει τη στιγμή της πιο ριζικής μετοχής στο Μυστήριο; Πώς ομιλεί περί Εκκλησίας αυτός που δεν ενσαρκώνει τον ελάχιστο βαθμό δοξολογικής συμμετοχής;

Ο Χριστός δεν ήπιε καφέ με τον Καϊάφα. Δεν παρέθεσε δεκαπενθήμερο πλάνο αναπτυξιακών δράσεων στον Σίμωνα τον Κυρηναίο. Δεν ενέκρινε πρόγραμμα ψηφιοποίησης του Γολγοθά. Ανέβηκε στον Γολγοθά χωρίς χρηματοδότηση. Αυτός είναι ο πυρήνας της πίστης: η μηδενική ισχύς που σώζει τον κόσμο. Ο Μητσοτάκης, αντιθέτως, σώζει μέσω επιδότησης. Διασφαλίζει «τη σταθερότητα του χαρακτήρα του Σινά στο βάθος των αιώνων» με νομικά μέσα. Σαν να επρόκειτο για οικόπεδο στο Ελληνικό. Σαν το Σινά να κινδύνευε από πολεοδομική αυθαιρεσία.

Η εξουσία που επικαλείται το ιερό, χωρίς να προσέρχεται στο Μυστήριο, είναι βλάσφημη. Χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως επικάλυψη της αδυναμίας της να πείσει, ως ηχώ των αποτυχιών της να νοηματοδοτήσει. Το Άγιον Όρος δεν είναι εργαλείο κοινωνικής συνοχής ούτε μανδύας πολιτιστικής υπεραξίας. Είναι τόπος εκούσιας αποτυχίας του κόσμου. Η τελειότητα δεν είναι στόχος· είναι πληγή.

Και όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μιλά με πληγή. Μιλά με ένδυση εξουσίας. Κάθε λέξη του φέρει την αλαζονεία της κρατικής αυτάρκειας. Η φράση του ότι «η Πολιτεία σέβεται το αυτοδιοίκητο χωρίς να παρεμβαίνει» αποτελεί ειρωνικό εμβατήριο μιας συστημικής παρεμβολής στο ιερό: η εισβολή του τεχνικού, του οργανωτικού, του διοικητικού στο πεδίο του ασκητικού, του άχρονου, του άρρητου.

Η θεολογία δεν είναι δικαίωμα· είναι ἀνάληψη σταυρού. Και όποιος δεν κοινωνεί, δεν μπορεί να θεολογεί. Όποιος προσέρχεται για να παραδώσει εκατό εκατομμύρια ευρώ, αλλά όχι την καρδιά του συντετριμμένη, δεν είναι προσκυνητής. Είναι αποικιοκράτης του Ιερού. Ο μόνος ήχος που του αξίζει, είναι ο ήχος των λίθων που βοούν:

«ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19,40)

Και πράγματι, μόνο οι πέτρες του Άθωνα μπορούν πια να απαντήσουν. Γιατί εκείνος που δεν κοινωνεί, δεν έχει τι να πει. Γιατί εκείνος που δεν πιστεύει, δεν μπορεί να προστατεύσει. Γιατί εκείνος που δεν σιωπά, δεν έχει λόγο.

Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς εκτός θεολογίας· είναι το σημείο της αποδόμησης της σχέσης του κράτους με το Άγιον, η κορύφωση της μετατροπής της πίστης σε asset, της μετάνοιας σε δελτίο Τύπου.

Το Άγιον Όρος δεν χρειάζεται τον Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης χρειάζεται το Άγιον Όρος. Για να συγκαλύψει την απουσία του Θεού από το βλέμμα της εξουσίας του.

[πηγή]

https://antifono.gr/ekenosi_epitelesi/

Θα ξαναγίνει τιμή το να είμαστε Κρητικοί; - Γράφει ο Θ.Ι.Ρηγινιώτης

πηγή-φωτό: Rethemnos.gr

Τα σοκαριστικά περιστατικά βίας, που σημειώθηκαν στην Κρήτη το καλοκαίρι 2024, αναμφίβολα προκαλούν θλίψη και αγανάκτηση σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, Κρητικό και μη! Τουρίστες ξυλοκοπήθηκαν, κόπηκε η γλώσσα ανθρώπου 70 χρονών, πολλοί μαζί δέρνουν έναν – αυτά προστίθενται στο κάδρο της βίας και της εγκληματικότητας στο Νησί μας, που ολοένα και περισσότερο ξεφεύγει από τα όρια της λογικής.

Κάποτε ήταν τιμή να είμαστε Κρητικοί. Η Κρήτη ήταν συνδεδεμένη με το φιλότιμο, την ανθρωπιά, τη φιλοξενία, την αυτοθυσία για την πατρίδα και την ελευθερία. Σήμερα, δυστυχώς, στα μάτια των υπόλοιπων ανθρώπων, κοντεύει να καταντήσει ντροπή το να πει κάποιος πως είναι Κρητικός! Η Κρήτη συνδέεται πλέον με το καπετανιλίκι, τη βία, την εγκληματικότητα κάθε είδους, την οπλοχρησία, τον εγωισμό, ακόμη και την αφιλοξενία (γιατί είναι αφιλοξενία το να γδέρνεις οικονομικά τον φοιτητή που έρχεται στον τόπο σου να σπουδάσει ή τον εκπαιδευτικό που έρχεται να διδάξει τα ίδια τα παιδιά σου – στην αληθινή Κρήτη, όλα τα σπίτια θα άνοιγαν να τον φιλοξενήσουν ΔΩΡΕΑΝ! Εγώ δεν σου λέω «δωρεάν», αλλά όχι και να του πίνεις το αίμα).

Ξέρω πως η Κρήτη δεν είναι η μόνη περιοχή που έχει «ξεφύγει». Επίσης πως όλη η χώρα έχει περιέλθει σε απελπιστική κατάσταση, λόγω της απαράδεκτης πολιτικής διακυβέρνησης, και ο κόσμος – προδομένος και εξουθενωμένος – δεν ξέρει πού και πώς να ξεσπάσει! Αυτό όμως δεν είναι λόγος να μην αγανακτούμε και να μη λυπούμαστε γι’ αυτά τα φαινόμενα παρακμής, που παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας! Φυσικά και το κράτος έχει ευθύνη και είναι κοινό μυστικό πως δεκαετίες πολιτικής προστασίας διαμόρφωσαν μια ανεξέλεγκτη κατάσταση!

Πάντα η Κρήτη ήταν «ζόρικη», πάντα ήταν δύσκολη. Αλλά η Κρήτη που αγαπήσαμε, αγαπάμε και νοσταλγούμε, είχε εκείνες τις αρετές που αναφέρω πιο πάνω. Γι’ αυτό και ανέδειξε Αρκάδια, Μακεδονομάχους και Γερμανομάχους! Σήμερα, πού είναι αυτές οι αντρειωμένες καρδιές; Εκτός αν αισθάνεται «αντρειωμένος» εκείνος που έκοψε τη γλώσσα του άλλου ή που έδειρε έναν ανύποπτο τουρίστα, αυτός που καλλιεργεί χασίσι, κυκλοφορεί με το πιστόλι στη μέση (ενώ ΔΕΝ κάνει αντίσταση σε κανέναν κατακτητή) ή πουλάει «τσαμπουκά» σε κάποιον φιλήσυχο συνάνθρωπό του…

Ας θυμόμαστε τη μαντινάδα που λέει:

«Ο άντρας μπαίνει φυλακή μόνο για μιαν αιτία,

μονάχα για τη λευτεριά και τη δημοκρατία».

Είναι απαραίτητο ν’ αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι νοοτροπία και να ξαναγίνει τιμή το να είσαι Κρητικός. Αλλιώς, τι τα θέλουμε τα μουστάκια, τα μαχαίρια και τα στιβάνια; Τι τους θέλουμε τους χορευτικούς ομίλους και τις μαντινάδες;

Νιώθω την ανάγκη να σημειώσω ότι αυτά τα γράφω (όπως και άλλοι) εδώ και τριάντα χρόνια! Όσοι με γνωρίζουν, το ξέρουν. Σήμερα βρήκα ένα από τα πολλά άρθρα μας, «Τα επαναστατικά τραγούδια στην Κρήτη», σε αναδημοσίευση του 2011, αλλά κι αυτό είναι παλαιότερο. Τότε τουλάχιστον οι προβληματικές περιπτώσεις, λίγο πολύ, ήταν εξαιρέσεις. Τώρα τείνουν να γίνουν ο κανόνας που θα καταπιεί τα πάντα.

Πριν λοιπόν γίνουν ο κανόνας, ας αντιδράσει η ίδια η κοινωνία, απομονώνοντας, περιθωριοποιώντας και καταγγέλλοντας τις παραβατικές συμπεριφορές – ας αντιδράσουν οι πολλοί, για να μην τους καταπιούν οι λίγοι. Και για να μη γίνουν τα παιδιά μας λύκοι, αντί για λιοντάρια, και σκάρες αντί αετοί! Και τότε θα δούμε πώς θα αναβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό η ζωή μας και θα μπορέσουμε να πάμε λίγο παραπάνω και τον τόπο μας και την Ελλάδα.

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Εκπαιδευτικός – συγγραφέας

Να θυμάσαι το δρόμο του γυρισμού (για ώρα ανάγκης)

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός ριψοκίνδυνων ταξιδιών, αλλά και τονισμού της αξίας της επιστροφής. Δύο εμβληματικά κείμενα, από τα σημαντικότερα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, που μιλάνε για την αξία της επιστροφής και προέρχονται από δύο διαφορετικές περιόδους του πολιτισμού μας, είναι η Παραβολή του Ασώτου, που διηγήθηκε ο Ιησούς Χριστός (κατά Λουκάν ευαγγέλιο, κεφ. 15), και η Οδύσσεια του Ομήρου.

Ο σύγχρονος άνθρωπος ταξίδεψε με υπερταχεία και βρέθηκε σ’ έναν κόσμο με «εφιάλτες και ονειρότοπους» (τίτλος ιστοριών φαντασίας και τρόμου του Στέφεν Κινγκ), έτοιμος να εκτοξευτεί πέρα από κάθε τι που μέχρι χθες το θεωρούσαμε όριο.

Αισθάνεσαι τυχερός, αδελφέ μου, που ζεις στον 21ο αιώνα, όπου με τη βοήθεια της τεχνολογίας ανοίγονται άπειρες δυνατότητες και ακόμη και οι φαντασιώσεις μπορούν να γίνουν πραγματικότητα;

Μανώλης Κοττάκης: «Πολεμική ἐνέργεια ἡ Ἀγχίαλος»

πηγή: ΕΣΤΙΑ

Του Μανώλη Κοττάκη

ΟΛΕΣ οἱ σοβαρές διαθέσιμες πηγές μᾶς διαβεβαιώνουν ὅτι ὅλα ὅσα συνέβησαν στήν Ρόδο καί στήν Ἀγχίαλο δέν ἦταν τυχαῖα.

Σύμφωνα μάλιστα μέ στρατιωτικές πηγές πού θέλουν νά διατηρήσουν τήν ἀνωνυμία τους, ὅλα ὅσα ἔγιναν στήν ἀεροπορική βάση πού εἶναι ἐγκατεστημένη στόν νομό Μαγνησίας, ἀποτελοῦν «ξεκάθαρη πολεμική ἐνέργεια κατά τῆς χώρας». Αὐτό ἔλεγαν σέ συνομιλητές τους. Καί τοῦτο, διότι, ὅπως ἀποκαλύπτεται, τήν παραμονή τῶν μεγάλων ἐκρήξεων στίς ἀποθῆκες πυρομαχικῶν ἄγνωστοι περικύκλωσαν τό στρατόπεδο νύκτωρ καί ἔβαλαν φωτιές σέ τέσσερα σημεῖα περιμετρικά αὐτοῦ, μέ στόχο νά τό μετατρέψουν σέ παρανάλωμα. Κάτι πού τελικῶς ἀπεφεύχθη.

Εἶναι ὅμως δηλωτικό τῶν προθέσεων τῶν ἀγνώστων δραστῶν. Τό γεγονός ὅμως ὅτι ἄρχισε κατεπείγουσα ἔρευνα ἀπό τόν ἀνακριτή καί τίς δικαστικές ἀρχές γιά τήν διερεύνηση αὐτῆς τῆς σκοτεινῆς ὑπόθεσης πού κόστισε ἐκτός τῶν ἄλλων καί ἑκατομμύρια εὐρώ στόν κρατικό προϋπολογισμό λόγῳ τῆς καταστροφῆς τῶν ἀκριβῶν πυρομαχικῶν (διερεύνηση πού ζήτησε καί ὁ τέως εἰσαγγελέας τοῦ Ἀρείου Πάγου καί βουλευτής τῆς «Νίκης» κύριος Ἀποστολάκης μέ μηνυτήρια ἀναφορά του στήν δικαιοσύνη συνδέοντας τίς πράξεις αὐτές μέ συγκεκριμένη χώρα), μᾶς δίνουν τήν πραγματική διάσταση τῶν ἐξελίξεων.

Ἡ Κυβέρνηση, ὡστόσο, σέ αὐτήν τήν φάση τοὐλάχιστον, προσπαθεῖ νά τηρήσει λεπτές ἰσορροπίες, οἱ ὁποῖες συνδέονται:

Πρῶτον, μέ τήν ψυχολογία τῆς χώρας ἡ ὁποία εἶναι εὐμετάβλητος σέ περίπτωση πού ἀποδειχθεῖ ὅτι τίς φωτιές δέν τίς ἔβαλε ὁ στρατηγός ἄνεμος, ἀλλά …ἄλλοι στρατηγοί.

Δεύτερον, μέ τό γεγονός ὅτι βρίσκεται σέ ἐξέλιξη ἡ τουριστική περίοδος καί οἱοδήποτε γεγονός πού θά ἀναστάτωνε ἀκόμα περισσότερο τήν ἀτμόσφαιρα θά εἶχε ἄμεσο ἀντίκτυπο στήν ἐθνική μας οἰκονομία. Ἤδη πολλοί κάτοικοι βαλκανικῶν κρατῶν οἱ ὁποῖοι σχεδίαζαν νά ἐπισκεφτοῦν τήν βόρεια Ἑλλάδα, τά νησιά τοῦ Ἰονίου καί τοῦ Αἰγαίου, ἀκύρωσαν τίς διακοπές τους τήν τελευταία στιγμή.

Τρίτον, μέ τό ἐπενδυτικό κλῖμα καί τήν διεθνῆ εἰκόνα τῆς χώρας. Ἡ Ἑλλάδα περιμένει ἐδῶ καί πάρα πολύ καιρό νά ἀποκτήσει ξανά μετά ἀπό 13 ὁλόκληρα χρόνια τήν ἐπενδυτική βαθμίδα καί τυχόν ἔγερση ζητημάτων ἐθνικῆς ἀσφαλείας εἰς βάρος ἀλλοδαπῶν πολιτῶν θά προκαλοῦσε ἀνυπέρβλητα προβλήματα στό νά τοποθετήσουν κάποιοι τά χρήματά τους ἐδῶ.

Ὑπό αὐτήν τήν ἔννοια λοιπόν δέν ἀποροῦμε πού ἐπιχειρεῖται νά κρατηθοῦν αὐτήν τήν στιγμή χαμηλοί τόνοι, ἀσχέτως ἄν ἐμεῖς οἱ δημοσιογράφοι εἴμαστε ὑποχρεωμένοι συνυπολογίζοντας καί τό ἐθνικό συμφέρον νά κάνουμε τήν δουλειά μας καί νά ἐνημερώνουμε-προϊδεάζουμε χωρίς ὑπερβολές τούς πολῖτες, γιά τά ἐπερχόμενα.

Ὡστόσο, ἡ σιωπή καί ἡ ὑποβάθμιση τῆς ἀληθοῦς σημασίας τῶν γεγονότων δέν θά ἔχουν ἀξία ἄν οἱ ἁρμόδιες κρατικές ὑπηρεσίες δέν καταφέρουν νά ἐντοπίσουν σύντομα τί συμβαίνει μέσα στό ἑλληνικό ἔδαφος καί βεβαίως νά τό ἐξουδετερώσουν. Ἐν προκειμένῳ λοιπόν δέν κρίνεται ἡ Πυροσβεστική, τό Ὑπουργεῖο Πολιτικῆς Προστασίας, τό Ὑπουργεῖο Δημόσιας Τάξης κι ἄλλοι. Ἐν προκειμένῳ, κρίνεται ἡ ἱκανότητα τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους σέ συνεργασία καί μέ ἄλλες ἁρμόδιες ἀρχές ἄλλων χωρῶν νά συλλέγει σημαντικές πληροφορίες, ἡ χρήση τῶν ὁποίων μπορεῖ νά ἀποτρέπει στό μέλλον πολεμικές ἐνέργειες σάν κι αὐτές πού περιγράφουν στούς συνομιλητές τους, ὑπό τόν ὅρο τῆς ἀνωνυμίας, στρατιωτικές πηγές.

Ὁ πόλεμος τῆς Οὐκρανίας μπαίνει σέ νέα φάση, κατηφορίζει στά Βαλκάνια, καί ἡ Ἑλλάδα εἶναι μέρος αὐτοῦ. Ἐφ’ ὅσον ἐπέλεξε νά εἶναι, πρέπει νά μπορεῖ νά προστατεύει καί τά συμφέροντά της, τά σύνορά της καί τήν ἀσφάλεια τοῦ πληθυσμοῦ της ἐντός τῆς ἐπικράτειάς της.

https://www.estianews.gr/apopseis/polemiki-%e1%bc%90nergeia-%e1%bc%a1-%e1%bc%80gchialos/

Σεξουαλική αγωγή ή οικογενειακή αγωγή;

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Το σύγχρονο πολιτισμικό παράδειγμα (μοντέλο)

Στις χώρες του δυτικού κόσμου κυριαρχεί πλέον ένα πολιτισμικό μοντέλο, μέσα στο οποίο:

· Ζούμε μόνοι μας και σχεδόν ο μοναδικός σκοπός της ζωής μας είναι να εργαζόμαστε. Τα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια, από μικρά θυσιάζουν την παιδική τους ηλικία (πολλές φορές με αφόρητες πιέσεις από τους γονείς τους) για να αποκτήσουν «εφόδια» για το επαγγελματικό τους μέλλον και, καθώς μεγαλώνουν, μαθαίνουν ότι ο μόνος αξιόλογος στόχος, στον οποίο πρέπει να προσανατολίζονται, είναι η επιλογή του επαγγέλματος που θα ακολουθήσουν.

· Εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, για να μπορούμε να αγοράζουμε τα πράγματα που θα μας κάνουν να νιώσουμε όμορφα (από ένα καλλυντικό μέχρι ένα σπίτι ή ένα σκάφος), να διασκεδάζουμε και ενδεχομένως να συμβάλλουμε και σε κάποιον κοινωνικό σκοπό, είτε για ανθρώπους, είτε για ζώα.

· Αντί για οικογένεια, συνάπτουμε προσωρινές ερωτικές σχέσεις με «συντρόφους», τους οποίους επιλέγουμε κάθε φορά επειδή περνάμε καλά μαζί τους, συμπεριλαμβανομένων και των σεξουαλικών απολαύσεων, αλλά αποφεύγουμε τη μόνιμη δέσμευση και απλώς, όταν βαρεθούμε, διαλύουμε τη συγκεκριμένη σχέση και προχωράμε στην επόμενη – στην καλύτερη περίπτωση «παραμένοντας φίλοι» με τους ή τις «πρώην συντρόφους» μας.

· Ακόμη κι αν έχουμε κάνει το βήμα να παντρευτούμε, κατά πάσα πιθανότητα κι αυτό είναι προσωρινό και ακολουθεί το διαζύγιο, γιατί ποιο λόγο έχεις να παραμένεις σε έναν γάμο, στον οποίο «δεν περνάς καλά»;

· Έχω και παιδιά; Κανένα πρόβλημα. Όμορφα και πολιτισμένα, ο ένας γονιός αναλαμβάνει την κηδεμονία και ζει μαζί τους – κατά κανόνα η μητέρα – και ο άλλος τα συναντάει και «περνά χρόνο μαζί τους» κατά διαστήματα. Αλλά μπορεί να είναι «καλός γονιός» συμμετέχοντας με διάφορους τρόπους στη ζωή και στις ανάγκες τους.

· Γενικά, η μόνη οικογενειακή σχέση που μετράει είναι η σχέση μητέρας και ανήλικου παιδιού, συνήθως ενός μόνο παιδιού. Ο πατέρας φαίνεται ολοένα και περισσότερο περιττός, σε έναν κόσμο όπου οι γάμοι δεν διαρκούν πολύ και θεωρείται φυσικό οι ερωτικές σχέσεις να μην είναι μόνιμες – δηλαδή να μη βασίζονται στην αγάπη, γιατί η πραγματική αγάπη (ας μου επιτραπεί να το πω) είναι συνειδητή επιλογή, για την οποία παλεύεις, ξεπερνάει όλα τα εμπόδια, υποχωρεί, συγχωρεί (αμοιβαία) και είναι μόνιμη, εκτός αν συμβούν γεγονότα σοκαριστικά και τραγικά.

· Αυτή η σχέση μητέρας και παιδιού είναι και σχέση καταναλωτική: το μικρό παιδί είναι ο καλύτερος καταναλωτής και οι γονείς του δύσκολα θα του αντισταθούν και θα του αρνηθούν οτιδήποτε, ακόμη και μια άκρως εθιστική συσκευή, όπως ένα τάμπλετ ή ένα «έξυπνο κινητό», παρότι ξέρουν ότι μετά από αυτό πιθανόν θα έχουν ένα εθισμένο παιδί.

· Αντίδοτο στη μοναξιά μας είναι οι φίλοι μας. Ένας δύο είναι «κολλητοί μας» (επιστήθιοι φίλοι, για να το πω πιο επίσημα), αλλά εκατοντάδες είναι «φίλοι μας» ή «ακόλουθοί μας» στο Facebook και τις άλλες «σελίδες κοινωνικής δικτύωσης», ώστε από την πρώιμη εφηβική ηλικία χιλιάδες αγόρια και κορίτσια σχεδόν έχουν κέντρο της ζωής τους αυτές τις σελίδες.

Όλα αυτά είναι «φυσικά», «αναπόφευκτα» και πορευόμαστε κάπως έτσι προς ένα (σκοτεινό ή φωτεινό;) μέλλον. Πάντως δεν έχουμε παράπονο, γιατί είμαστε «απελευθερωμένοι από τη θρησκεία», απλώς πιστεύουμε «στο σύμπαν», στα ζώδια, στο φενγκ σούι, και κάνουμε γιόγκα (δηλ. τη μέθοδο ένωσης των ινδουιστών με τους ειδωλολατρικούς «θεούς» τους) για να αποκτήσουμε «σοφία, αυτογνωσία και ευεξία»…

Ας μην ξεχάσω το σύνθημα «ο εαυτός σου είναι ό,τι πολυτιμότερο έχεις», που ακούγαμε προ μηνών σε κάποια διαφήμιση. Δηλαδή δεν έχεις τίποτε πολυτιμότερο από τον εαυτό σου – θλιβερή μοναξιά. Ούτε τα παιδιά σου είναι πολυτιμότερα από τον εαυτό σου, ούτε ο/η σύζυγός σου, ούτε οι γονείς σου (αν έχετε σχέσεις), ούτε φυσικά η πατρίδα σου ή ο Θεός σου. Μάλιστα το τελευταίο, αν ισχύει, θεωρείται και επικίνδυνο, γιατί ξεχνάμε ότι ο δικός μας Θεός είναι ο Χριστός, ο Θεός του αγώνα για την κατάκτηση της καλοσύνης, της συγχώρησης και της αγάπης προς τον πλησίον.

Ο άλλος άνθρωπος για μας είναι αντικείμενο που το χρησιμοποιούμε: είτε τον χρησιμοποιούμε ως πελάτη, είτε χρησιμοποιούμε το σώμα του για σεξ, είτε τον χρησιμοποιούμε ως διαδικτυακό «φίλο» κ.τ.λ. Και χρησιμοποιούμε και το δικό μας σώμα απλώς σαν εργαλείο για απολαύσεις (απολαύσεις καταχρήσεων, πειραματισμούς στη διαμόρφωσή του, σεξουαλική ηδονή κ.τ.λ.). Και, όταν πεθάνουμε, ας το κάψουμε κι ας σκορπίσουμε την τέφρα του «στη μητέρα φύση»… Τι άλλη αξία έχει άλλωστε;

Το εκπαιδευτικό σύστημα που διαμορφώνει τέτοιους ανθρώπους (μοναχικούς, χωρίς οικογένεια, εθισμένους σε διάφορες συμπεριφορές, μόνον εργαζόμενους και καταναλωτές) θεωρεί απαραίτητο μάθημα γι’ αυτούς τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση όχι μόνον από το γυμνάσιο, αλλά και από το δημοτικό, ή – ακριβέστερα – από το νηπιαγωγείο. Τα νήπια, κατά τη φιλοσοφία αυτή, «πρέπει να μάθουν για το σεξ». Εξάλλου, «αν δεν τους το μάθει το σχολείο, μέσω ειδικών, θα το αναζητήσουν μόνα τους καθώς θα μπαίνουν στην εφηβεία, ή και νωρίτερα, ψάχνοντας πληροφορίες στον επικίνδυνο και σκοτεινό κόσμο του διαδικτύου».

Το να υποστηρίξουμε ότι τα μικρά παιδιά δεν έχουν καμιά δουλειά με το διαδίκτυο χωρίς επίβλεψη των γονιών τους ισοδυναμεί με προδοσία του νέου ιδανικού, που είναι η «εξέλιξη». Εξάλλου τα παιδιά από νωρίς έχουν δική τους συσκευή, τάμπλετ ή «κινητό», με πρόσβαση στο διαδίκτυο. Ότι είναι περίπου εγκληματικό κάτι τέτοιο και θα έπρεπε να καταπολεμηθεί όπως καταπολεμείται ο εθισμός στο αλκοόλ ή στα ναρκωτικά, ούτε κι αυτό επιτρέπεται να το πούμε, γιατί πάλι «αμαρτάνουμε» ενάντια στην «εξέλιξη». Δηλαδή ενάντια στις εταιρίες που θησαυρίζουν από τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας.

Επιπλέον υποστηρίζεται ότι η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση θα προστατεύσει το παιδί από την κακοποίηση, αυτουργός της οποίας (δηλαδή θύτης, ένοχος) μπορεί να είναι ο ίδιος ο πατέρας του, ο δάσκαλός του, ο προπονητής του ή ο τρέχων (=παροντικός) «σύντροφος» της μητέρας του… Σε έναν πολιτισμό καταναλωτισμού, που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη διαφήμιση του σεξ, οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει κακό σε οποιονδήποτε (δυστυχώς είναι αλήθεια αυτό), αφού το σύστημα δεν επιτρέπει να κυκλοφορήσουν μηνύματα αυτοσυγκράτησης («εγκράτεια» λέγεται στην παράδοσή μας). Όμως δεν είναι απαραίτητη η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση για να καλλιεργηθεί ένας μηχανισμός αυτοπροστασίας των παιδιών.

Ο δικός μας πολιτισμός

Προσωπικά, έρχομαι από έναν άλλο πολιτισμό. Είμαι από τους τελευταίους; Δεν ξέρω. Πάντως είμαστε αρκετοί, ευτυχώς. Ζούμε ανάμεσά σας, αν και μερικές φορές μας αντιμετωπίζουν ρατσιστικά και περιφρονητικά…

Στον πολιτισμό αυτόν, που είναι ο πολιτισμός των προγόνων μας εδώ και αιώνες, το σημαντικότερο που μπορείς να αποκτήσεις στη ζωή σου είναι μια δεμένη και αγαπημένη οικογένεια, κατά προτίμησιν μάλιστα πολυμελής (ολόκληρο στράτευμα συμμάχων): με όσα παιδιά μας στείλει ο Θεός (θα τα μεγαλώσουμε, δεν θα στερηθούν τίποτε από όσα πραγματικά έχουν σημασία!), αλλά μέλη της οικογένειάς μας είναι και ο παππούς και η γιαγιά και τ’ αδέρφια μας, τα ξαδέρφια μας και όλοι οι συγγενείς μας, ακόμη και οι πιο μακρινοί.

Σ’ αυτόν τον πολιτισμό, ο άνθρωπος προστατεύει και διαφυλάσσει το σώμα του αγνό και το προσφέρει στον αγαπημένο ή στην αγαπημένη του, με τον οποίο συνάπτει γάμο, μόνιμο, ευλογημένο από τον Θεό μέσα στην εκκλησία, όπου «οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σὰρξ μία. ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω» («Δεν είναι πια δύο, αλλά ένα σώμα. Εκείνο λοιπόν που ένωσε ο Θεός, να μην το χωρίσει κάποιος άνθρωπος», λόγια του Ιησού Χριστού στο κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, κεφ. 19, στίχος 6). Ο γάμος αυτός είναι σαν ένα γερό πλοίο, που αντέχει τις φουρτούνες, προστατεύει τα παιδιά του και αποβλέπει σε ένα μέλλον με το ζευγάρι ενωμένο και αγαπημένο (παρά τα κατά καιρούς σύννεφα) μέχρι τα γεράματά του.

Φυσικά χρειάζεται αγώνας για ένα τέτοιο κατόρθωμα και σ’ αυτόν τον αγώνα υπάρχουν και εμπόδια (όπως οι αδυναμίες και ο εγωισμός), υπάρχουν και κακόβουλοι άνθρωποι που το υποσκάπτουν (κάποιες «πεθερές» π.χ. και άλλοι «δηλητηριώδεις» κοντινοί – «τοξικοί» λέγονται σήμερα), υπάρχουν όμως και εφόδια (η αγάπη, πάνω απ’ όλα, που φέρνει την υποχώρηση του εγωισμού, την κατανόηση και τη συγχώρηση – που πρέπει να είναι αμοιβαία, όπως ξαναείπα), υπάρχουν και ειδικοί, με κυριότερο, στον πολιτισμό μας, τον «πνευματικό» του ζευγαριού, δηλαδή τον ιερέα εξομολόγο του, που μπορεί να είναι κι αυτός χρόνια παντρεμένος, ενδεχομένως πολύτεκνος και με πείρα χιλιάδων εξομολογήσεων, καθώς και με τη διαχρονική σοφία του Ευαγγελίου και των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας στη φαρέτρα του (χωρίς να αποκλείεται ένας άγαμος πνευματικός να είναι κατάλληλος για να καθοδηγήσει σοφά και συνετά μια οικογένεια).

Δεν είναι «ξεπερασμένα» αυτά, απλώς ανήκουν σε ένα διαφορετικό πολιτισμικό μοντέλο από αυτό που κυριαρχεί στην εποχή μας. Για να καταλάβετε, σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι ανακαλύπτουν τη σοφία των ιθαγενών της Αμερικής ή των βουδιστών του Θιβέτ κ.τ.λ. και αντλούν αξίες από πολιτισμούς άλλων εποχών. Ε λοιπόν, έναν τέτοιο πολιτισμό διαθέτουμε κι εμείς. Και είναι πολιτισμός γεμάτος σοφία και αυτογνωσία, ένας πολιτισμός σχέσεων, που ισχυρίζομαι πως, αν μη τι άλλο, δεν είναι συνετό να τον απορρίψουμε με περιφρόνηση. Αυτό το μοντέλο, κατά τη γνώμη μου, ήταν υγιέστερο και σοφότερο από το σημερινό, χωρίς να είναι τέλειο.

Ας μου επιτραπεί να προσθέσω ότι στις ανώτερες στιγμές του, αυτό το μοντέλο έφερνε (και φέρνει, γιατί δεν έχει εξαφανιστεί) τον άνθρωπο σε κατάσταση ένωσης με το Θεό, δηλαδή τον εξελίσσει μέχρι του σημείου να τον κάνει άγιο. Αυτό όμως είναι μια διαφορετική (αν και σημαντική) συζήτηση. Το ότι τον έκανε αγωνιστή και συχνά ήρωα είναι κάτι πιο κατανοητό για τον σημερινό νου, γιατί η αγιότητα νομίζει ο σύγχρονος άνθρωπος πως είναι κάτι νεφελώδες και μυθικό.

Η ανάγκη για ένα μάθημα οικογενειακής αγωγής

Είναι αξιοσημείωτο ότι, ενώ το διεθνές πολιτικό και κοινωνικό σύστημα επιμένει ότι το παιδί σας πρέπει να διδάσκεται σεξουαλική αγωγή από το νηπιαγωγείο, κανείς υπουργός Παιδείας (ας γελάσω με αυτόν τον τίτλο) δεν έχει προτείνει να ενταχθεί στα σχολεία ένα μάθημα οικογενειακής αγωγής. Δηλαδή ένα μάθημα, στο οποίο το παιδί, από μικρή ηλικία, με μοντέρνο τρόπο (δηλ. με τον τρόπο της αγάπης και της καλλιέργειας προτύπων, που πρότειναν και οι Τρεις Ιεράρχες ήδη από τον 4ο αιώνα μ.Χ.) θα μαθαίνει να αγαπά τους γονείς του, να τους σέβεται, να τους βοηθάει αναλόγως της ηλικίας του και φυσικά να τους υπακούει. Θα μαθαίνει να αγαπά, να σέβεται και να υπακούει τους δασκάλους του, να σέβεται τους μεγαλύτερους, να βοηθάει τους ηλικιωμένους και όχι να περιμένει να δει «αν θα το σεβαστούν» όλοι οι παραπάνω, για να κρίνει μετά «αν αξίζουν τον δικό του σεβασμό».

Θα μαθαίνει να αγαπά τ’ αδέρφια του, να προστατεύει τα μικρότερα και να βασίζεται στα μεγαλύτερα. Να είναι ευγενικό, να μιλάει όμορφα και όχι χυδαία, να ακούει όμορφα τραγούδια και να παίζει όμορφα παιχνίδια, που μπορεί να έχουν και ηρωικό στοιχείο, αλλά δεν θα έχουν βία, χυδαιότητα, παράνοια και σκοτάδι.

Θα μαθαίνει επίσης να σέβεται το άλλο φύλο, να αγαπάει αληθινά, να συμπεριφέρεται με τρυφερότητα, καλοσύνη, κατανόηση και συγχωρητικότητα στο μελλοντικό του ταίρι (με το οποίο θα είναι σύζυγοι για μια ζωή, πέρα από τις αντιξοότητες, και όχι ευκαιριακοί «σύντροφοι»), αλλά και στα παιδιά που πιθανόν θα αποχτήσουν και θα είναι ο ευλογημένος καρπός της αγάπης τους.

Ρομαντικά πράγματα, σε μια χυδαία εποχή. Κι όμως πιστεύω πως αυτά αποζητά στην πραγματικότητα ο άνθρωπος για να μην υποφέρει μέσα στη μοναξιά και τη μιζέρια.

Θα ζητάω πολλά, αν ονειρεύομαι ότι θα μαθαίνει και να αγαπά την πατρίδα του και να πιστεύει ή έστω να σέβεται τον Θεό των πατέρων του (ο οποίος για μας εδώ είναι ο Ιησούς Χριστός); Ας μην το «τερματίσω» φτάνοντας μέχρις εκεί. Αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος, έχοντας για «πατρίδα» και «θρησκεία» το Facebook και τις προσφορές των πολυκαταστημάτων, έχει καταντήσει άπατρις και ανέστιος – ξεριζωμένος και εξόριστος ακόμη και στη γη των προγόνων του.

Η μαρτυρία της Carol Everett

Θα τελειώσω με μια ανατριχιαστική μαρτυρία, την οποία κάποιοι υπέρμαχοι της σεξουαλικής αγωγής είμαι βέβαιος ότι θα συκοφαντήσουν και θα προσπαθήσουν να αποδομήσουν.

Διαβάζουμε ότι στις «προηγμένες χώρες», όπου τα νήπια, τα παιδιά και οι έφηβοι όλων των τάξεων διδάσκονται σεξουαλική αγωγή, έχουν σημειωθεί οι λιγότερες εγκυμοσύνες στην εφηβεία, γιατί οι έφηβοι μαθαίνουν πλέον να κάνουν «ασφαλές σεξ» (δηλ. χωρίς εγκυμοσύνη). Φυσικά κανείς δεν τολμά να πει ότι δεν έχουν καμία δουλειά οι έφηβοι να προχωρούν σε σεξουαλικές πράξεις. Ότι καλύτερα να προσανατολίζονται στη δημιουργία οικογένειας σε σχετικά νεαρή ηλικία – ως ενήλικες φυσικά – και όχι όταν θα έχουν εξαντληθεί σωματικά και ψυχικά και θα έχουν χρησιμοποιήσει (και μάλιστα αμέτρητες φορές) το σώμα τους και το σώμα άλλων ανθρώπων ως σεξουαλικό αντικείμενο μίας χρήσης ή πολλαπλών χρήσεων. Όποιος τολμήσει να πει κάτι τέτοιο, στοχοποιείται και περιθωριοποιείται αυτόματα σαν εγκληματίας. Δεν του επιτρέπεται καν να έχει άποψη.

Όμως ας το αφήσουμε αυτό. Η μαρτυρία που επιθυμώ να παραθέσω είναι η παρακάτω, και τα συμπεράσματα δικά σας.

Η Carol Everett ήταν ιδιοκτήτρια δύο κλινικών αμβλώσεων στην περιοχή Ντάλλας – Φορτ Γουόρθ του Τέξας, και διευθύντρια τεσσάρων αντίστοιχων κλινικών. Στη συνέχεια, συνειδητοποιώντας τι κάνει, εγκατέλειψε αυτόν τον κλάδο και μετατράπηκε σε υπέρμαχο των αγέννητων παιδιών και των μητέρων που επιθυμούν να κρατήσουν τα παιδιά τους. Η μαρτυρία της (την οποία έχει αποτυπώσει και σε βιβλία) είναι η εξής:

«Πουλούσα αμβλώσεις. Πώς το έκανα αυτό; Ο τρόπος λέγεται "Σεξουαλική Διαπαιδαγώγηση". Οι κλινικές που ασχολούνται με τις αμβλώσεις φτιάχνουν με προσοχή ένα πρόγραμμα σεξουαλικής εκπαίδευσης, που ενθαρρύνει τους νεαρούς μαθητές να έχουν σεξουαλική δραστηριότητα, καθιστώντας τους ευάλωτους στην εγκυμοσύνη και τις εκτρώσεις, ώστε οι κλινικές να κερδίζουν πολλά χρήματα».

«Δεν βγάζεις τα παιδιά σου έξω να τα μεθύσεις, και τρέχεις μετά να τα διδάξεις πώς να οδηγούν με ασφάλεια. Τους δίνεις μία έντιμη και ηθική συμβουλή: "Μην πίνετε και οδηγείτε, γιατί μπορεί να σκοτωθείτε". Γιατί στο θέμα της σεξουαλικότητάς τους πρέπει να κάνουμε συμβιβασμούς, προτείνοντάς τους ένα χαμηλό ηθικό πρότυπο ζωής, αντί να τους δώσουμε το υψηλότερο και το καλύτερο; Και εννοώ το σχέδιο του Θεού για τον γάμο, που εξακολουθεί να αποτελεί την άριστη λύση σε κάθε περίπτωση».

«Στόχος μας ήταν να κάνουν τα παιδιά 3-5 εκτρώσεις στην ηλικία μεταξύ 13-18 ετών. Αλλά δεν μπορείς να πας στην ηλικία των 12 και να τους πεις "θέλω να μείνεις έγκυος μέσα τον επόμενο χρόνο"… Πρέπει πρώτα να καταστρέψεις τη φυσική τους σεμνότητα, να τα απομακρύνεις από τις αξίες των γονιών τους και να καταφέρεις να γίνεις στα μάτια τους "ο ειδικός της ζωής τους"». «Στο Τέξας υπάρχει ήδη ένα πρόγραμμα που απευθύνεται σε νηπιαγωγεία και ενθαρρύνει τους μαθητές να πειραματιστούν με τη συνουσία από την τρίτη δημοτικού».

Πηγή των παραπάνω το δημοσίευμα (στο διαδίκτυο) “Former Abortion Clinic Owner: We Pushed Sex Ed on Kids to Create a Market for Abortion”. Ελληνικά, υπό τον τίτλο “Πρώην ιδιοκτήτρια κλινικής αμβλώσεων: Υποστηρίζουμε τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα παιδιά για να δημιουργούμε αγορά για τις αμβλώσεις”.

Προτρέπω επίσης, αν θέλετε, να αναζητήσετε τα άρθρα του γράφοντος “Σεξ στην εφηβεία” και “Οικογένεια: ένα απλό όνειρο” (μέρος Α΄ και Β΄). Εκεί υπάρχουν διευκρινίσεις σε ορισμένες τοποθετήσεις που εκφράζονται στο παρόν άρθρο. Η διαφωνία είναι κατανοητή και σεβαστή. Καλύτερα όμως, νομίζω, να προβληματιστούμε πριν διαφωνήσουμε – και το κυριότερο: ν’ αφήσουμε κι εκείνον που εκφράζει τη σοφία των προγόνων μας να μιλήσει πριν του επιτεθούμε. Ευχαριστώ.

Για τον φονικό σεισμό στην Τουρκία και τη Συρία

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Ο φονικός και καταστροφικός διπλός σεισμός της Δευτέρας 6 Φεβρουαρίου, που έπληξε την Τουρκία και τη Συρία και επηρέασε τις γύρω χώρες, γέννησε στην ψυχή κάθε ευαίσθητου ανθρώπου συναισθήματα φρίκης και συμπόνιας. Είναι αυτονόητο ότι η πατρίδα μας έπραξε το χρέος της, στέλνοντας ανθρωπιστική βοήθεια, ειδικούς και ομάδες αξιέπαινων διασωστών στη γείτονα χώρα, και μάλιστα ταχύτατα. Το ίδιο κάναμε και στο παρελθόν (στο σεισμό της Νικομήδειας τον Αύγουστο του 1999), το ίδιο θα κάνουμε - μακάρι να μη χρειαστεί - και στο μέλλον. Και η Τουρκία ανταπέδωσε τη βοήθεια στέλνοντας κι εκείνη με τη σειρά της για τον σεισμό της Πάρνηθας τον Σεπτέμβριο του 1999.

Έτσι αναπτύχθηκε η λεγόμενη "διπλωματία των σεισμών", που δυστυχώς αποτελεί μια σειρά παρενθέσεων στον ανυποχώρητο τουρκικό επεκτατισμό και δεν αποδείχθηκε αρκετή για να τον καταπραΰνει, όπως αρχικά κάποιοι ήλπιζαν. Τουλάχιστον κατακτήσαμε την ιδέα πως, όταν ο θάνατος θερίζει, οποιαδήποτε έχθρα υποχωρεί. Εξάλλου, οι απλοί άνθρωποι, που κοιτάζουν τη δουλειά τους και την οικογένειά τους, ποτέ δεν υπήρξαν εχθροί μας.

Εκφράζονται όμως και καταγγελίες, ότι η Τουρκία λαμβάνει τη μερίδα του λέοντος σε βοήθεια από τις δυτικές χώρες, ενώ στη Συρία αποστέλλεται βοήθεια δυσανάλογα μικρή, επειδή το καθεστώς της δεν είναι αρεστό στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εύχομαι να μη διαπράττεται εδώ μια ακόμη αδικία, από εκείνες, στις οποίες δυστυχώς μας έχουν συνηθίσει οι διεθνείς κύκλοι πολιτικών συμφερόντων, που εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο για δικό τους όφελος και μάλιστα στρέφουν την κοινή γνώμη σε όποια κατεύθυνση θέλουν, μέσω των μεγάλων και ισχυρών πρακτορείων ειδήσεων.

Για την Ιστορία θα ήθελα να επισημάνω ότι η Συρία έχει σπουδαίους ιστορικούς και πολιτισμικούς δεσμούς με τη χώρα μας. Ο χριστιανισμός εκεί επικρατούσε μέχρι την αραβική επέλαση και κατάκτηση, που έφερε την κυριαρχία του Ισλάμ από τον 7ο αιώνα μ.Χ. Είναι μια χώρα με έντονη βυζαντινή παράδοση ακόμη και σήμερα, παράδοση ζωντανή μέσα από τα εκατομμύρια ορθοδόξων χριστιανών που κατοικούν σ' αυτήν και που αισθάνονται "ρουμ ορτοντόξ", δηλαδή "Ρωμιοί" ("Βυζαντινοί"). Στη Δαμασκό εδρεύει το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας, που μάλιστα τιτλοφορείται "Ελληνορθόδοξο". Πολλοί άγιοί μας ήταν Σύροι, όπως ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος, ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός κ.λ.π.

Επαναλαμβάνω πως τα παραπάνω υποχωρούν μπροστά στην πανανθρώπινη ενότητα και αγάπη σε στιγμές ανάγκης. Όμως καλό είναι να τα γνωρίζουμε, όπως και να είμαστε σε επιφυλακή για εκείνους που δεν συγκινούνται μπροστά στα βάσανα και τις τραγωδίες των λαών, αλλά τις εκμεταλλεύονται με φαρισαϊκή "ευαισθησία" και κροκοδείλια δάκρυα.

Η βία στα Σχολεία μας

 

Τελευταία νέα από την «πόλη των γραμμάτων», το Ρέθυμνο: συμμορία εξωσχολικών εισέβαλε στην αυλή του 1ου Επαγγελματικού Λυκείου και (μαζί με άλλα μέλη της, μαθητές του σχολείου) ξυλοκόπησε ανηλεώς έναν αλλοδαπό μαθητή. Μερικοί από τους εμβρόντητους καθηγητές, που μπήκαν στη μέση για να διασώσουν το θύμα, ξυλοκοπήθηκαν επίσης, ενώ, όπως φαίνεται, χρησιμοποιήθηκε και μαχαίρι ή άλλο αιχμηρό αντικείμενο.

Η αφορμή; Ασήμαντη – ανάμεσα σε βλακώδη ρατσισμό και χυδαία ψευτοπαλληκαριά, του στυλ «μαζευόμαστε δέκα για να δείρουμε έναν!». Η κουλτούρα της παρανομίας, που έχει εμποτίσει το σύγχρονο πρόσωπο της Κρήτης.

Το επεισόδιο καταγράφηκε σε βίντεο και έκανε το γύρω της χώρας, στο Διαδίκτυο και στα δελτία ειδήσεων.

Για την «Κιβωτό του Κόσμου»

 

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

 

Δεν ξέρω αν έχει νόημα να προσπαθήσω να μιλήσω λογικά σε ένα αφηνιασμένο, ανεξέλεγκτο πλήθος, που περιμένει μια λέξη από τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης (κατά τινά) για να βγει εκτός εαυτού, να δικάσει και να καταδικάσει κάποιον χωρίς να περιμένει ούτε καν τα κανονικά δικαστήρια, και να απαιτεί με κραυγές από το Διαδίκτυο και το Facebook τον διασυρμό και την εξολόθρευσή του – έχοντας προαποφασίσει χωρίς καμία αμφιβολία ή προβληματισμό ότι είναι ΕΝΟΧΟΣ!

Επειδή όμως σ’ αυτόν τον τόπο δεν έχουν εξαφανιστεί και οι λογικοί άνθρωποι, που σκέφτονται ψύχραιμα πριν σχηματίσουν άποψη, θα γράψω κι εγώ τους προβληματισμούς μου. Τους γράφω επίσης για την Ιστορία, για να υπάρχουν – και ευχαριστώ τους φιλόξενους φίλους μου, που μου δίνουν κάθε φορά αρκετό χώρο για να τους εκφράσω.

1. Δεν αποκλείεται οι σοβαρές κατηγορίες ενάντια στους υπεύθυνους της «Κιβωτού του Κόσμου», τόσο σε διάφορους εργαζόμενους όσο και στους ιδρυτές της, τον π. Αντώνιο Παπανικολάου και τη σύζυγό του, να είναι πέρα για πέρα αληθινές. Γράφω «οι σοβαρές κατηγορίες», γιατί κάποιες απ’ αυτές μπορεί να παρουσιάζουν γεγονότα παραποιημένα ή μονόπλευρα. Όμως υπάρχουν και σοβαρές. Και η αστυνομική και δικαστική έρευνα (όχι η «ιερή αγανάκτηση» των ΜΜΕ ή οι κραυγές των διαφόρων τυχάρπαστων – σαν κι εμένα – ψευδοεισαγγελέων των μέσων «κοινωνικής δικτύωσης») ελπίζουμε ότι θα φανερώσει την αλήθεια.

«Όταν φοράς ράσο μπορεί να συκοφαντηθείς για το καλό που κάνεις, αλλά μπορεί και να πέσεις σε αμάρτημα και να κρυφτείς πίσω από το καλό που κάνεις» (π. Σπυρίδων Σκουτής).

Προσωπικά, θα ήθελα να είναι αθώος ο π. Αντώνιος και η «Κιβωτός». Ήταν τόσο ψηλά στην εκτίμησή μας, που, αν τελικά αποδειχθεί ότι είναι διεφθαρμένος, θα έχει καταρρεύσει ένα προπύργιο της ελπίδας και της εμπιστοσύνης μας στην καλοσύνη που οφείλει να υπάρχει σ’ αυτόν τον κόσμο. Δηλαδή, αν και η «Κιβωτός» είναι διεφθαρμένη, ποιον να εμπιστευτούμε;

Μια άλλη τραγική συνέπεια είναι ότι πάρα πολλοί συνάνθρωποί μας βρήκαν αφορμή να ξεσπαθώσουν εναντίον «των παπάδων», για να δικαιολογήσουν τον εαυτό τους, που κάνει το λάθος να μην πατάει στην εκκλησία, να μην εξομολογείται, να μη νηστεύει, να μη μεταλαβαίνει, αλλά έχουν την απαίτηση να θεωρούνται «χριστιανοί», και μάλιστα «οι καλύτεροι», καλύτεροι από αυτούς τους «διεφθαρμένους παπάδες», που «στοχεύουν μόνο στα λεφτά του κόσμου».

Τώρα, αν τους ιερείς της πόλης μας τους γνωρίζουν προσωπικά, τους έχουν αξιολογήσει και τους έχουν καταδικάσει κι εκείνους ως διεφθαρμένους, δεν ξέρω. Αν θεωρούν κέντρα διαφθοράς το Φιλόπτωχο Ταμείο της Μητρόπολής μας και τα συσσίτια που λειτουργούν, εδώ και δεκαετίες, σε τρεις ενορίες μας, αυτοί ξέρουν. Εκείνοι άλλωστε, στη δική τους θολωμένη φαντασία, είναι οι «αλάνθαστοι κριτές των πάντων», ενώ τους ίδιους κανείς δεν ανέχονται να τους κρίνει!

2. Ας λάβουμε υπόψιν ότι υπάρχουν και πολλές φωνές δημόσιας υπεράσπισης του π. Αντώνιου και της «Κιβωτού», οι οποίες τεχνηέντως (γιατί άραγε;) δεν προβάλλονται από τα ΜΜΕ.

Έχει δημοσιευτεί ανοιχτή επιστολή 32 ανθρώπων, παιδιών της «Κιβωτού» που είναι πλέον ενήλικες, οι οποίοι επιμένουν ότι ο π. Αντώνιος είναι εντάξει και ότι οι κατηγορίες εναντίον του είναι συκοφαντικές.

Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης εξέφρασε παρόμοια άποψη με ανάρτησή του στο Facebook, όντας επί χρόνια εθελοντής βοηθός της «Κιβωτού». Αφού εξηγεί τους λόγους, για τους οποίους υποψιάζεται ότι κάποιοι από πλευράς της κυβέρνησης θέλουν «να βάλουν χέρι στο προσοδοφόρο αυτό έργο», γράφει: «Τα παιδιά με τα οποία συναντήθηκα κατά καιρούς ήσαν πρόσχαρα, τραγουδούσαν πανέμορφα, ζωγράφιζαν υπέροχα και τα μάτια τους λάμπανε. (…) Όπως και να ’χει θα δείξει άλλωστε… Κάτι βρωμάει! Κι όχι μόνο από μια μεριά! Αυτό είναι το μόνο σίγουρο».

Ο αρθρογράφος Γ. Αντωνίου στο άρθρο του Ένα κερί για τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η Κιβωτός του Κόσμου βρίσκεται στην ευρύτερη γειτονιά μου και είμαι εθελοντής εδώ και πολλά χρόνια. Γνωρίζω προσωπικά τον π. Αντώνιο Παπανικολάου. Μου είχε δώσει και συνέντευξη το 2017 στο ραδιόφωνο. Ξέρω πολύ καλά το έργο του στον Κολωνό και πως άλλαξε μια ολόκληρη συνοικία. Συνήθως, δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση για ένα χώρο. Όταν μπαίνεις μέσα, καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Άλλοι το λένε αύρα, άλλοι το λένε vibes, άλλοι το λένε feeling και εγώ προτιμώ τη λέξη ατμόσφαιρα. Από τη διαπροσωπική μου επαφή θεωρώ ότι ο π. Αντώνιος Παπανικολάου είναι ένας σύγχρονος άγιος και το γράφω αυτό τώρα που του έχουν στήσει ιντερνετικά λαϊκά δικαστήρια. Το υποστηρίζω γιατί τον έχω γνωρίσει και έχουμε μιλήσει διαπροσωπικά. Ξέρω πάρα πολύ τι αισθάνθηκα και από τα λόγια του και από τη συμπεριφορά του. […]

Το τελευταίο διάστημα πηγαίνω αρκετά συχνά, γιατί κάνω εθελοντικά μαθήματα στα παιδιά ως ενισχυτική διδασκαλία. Ουδέποτε αισθάνθηκα πως κάτι δεν πήγαινε καλά ή πως κάτι περίεργο συνέβαινε. Αντιθέτως, πηγαίνω υποτίθεται για να προσφέρω και φεύγω πολύ πιο «πλούσιος». Η Κιβωτός του Κόσμου ήταν και είναι κάτι πρωτοποριακό. Για αυτό αισθάνομαι ότι μπήκε στο στόχαστρο. Μεγάλωσε πολύ».

Συνεπώς, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρα και ας μη βιαζόμαστε να «λιθοβολήσουμε» τους κατηγορούμενους. Σε σχόλιο του ιστολογίου Τι και Πώς υπέρ του π. Αντωνίου, αναφέρεται: «Τελικά, στις μέρες μας, το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο είναι να δείξεις με το δάχτυλο κάποιον και άφησέ τον να τρέχει. Έτσι κι αλλιώς, αν αθωωθεί δεν θα το μάθει κανείς, οπότε σε κάθε περίπτωση τον έχεις τελειώσει!».

3. Ας έχουμε υπόψιν ότι και η πιο καλά τεκμηριωμένη κατηγορία δεν αποκλείεται να είναι συκοφαντία. Ακόμη και καταδικασμένοι από δικαστήρια άνθρωποι είναι πιθανόν να είναι αθώοι. Γι’ αυτό, βάλτε λίγο νερό στο κρασί σας όταν ακούτε για χιλιάρικα και χαίρεστε κρυφά ή «εξοργίζεστε» φανερά που ο παπάς και «η πρεσβυτέρα» ήταν – κατά τα ΜΜΕ! – «καταχραστές και κλέφτες».

Υπενθυμίζω ότι ο Σωκράτης, ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους της ανθρωπότητας, καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στην αρχαία Αθήνα με τη συκοφαντία ότι «εισάγει καινά δαιμόνια και διαφθείρει τους νέους».

Ο Ιησούς Χριστός, λίγες μέρες αφού ο λαός των Ιεροσολύμων τον υποδέχτηκε «μετά βαΐων και κλάδων» (από εκεί η έκφραση), καταδικάστηκε σε θάνατο σαν κοινός εγκληματίας, με το πλήθος να ουρλιάζει κάτω από το μπαλκόνι του Ρωμαίου διοικητή Πόντιου Πιλάτου «άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν!».

Ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας συκοφαντήθηκε από ανθρώπους της εξουσίας ότι διέπραξε φόνο και μάλιστα ότι έκοψε το χέρι του θύματός του (που δεν ήταν ούτε νεκρός, ούτε θύμα) και «το χρησιμοποιούσε σε τελετές μαύρης μαγείας»! Εξορίστηκε έξι ή οκτώ φορές και παραλίγο να χάσει και τη ζωή του.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις για να πολεμήσει τη διαφθορά και να υπερασπιστεί τους κατατρεγμένους, συκοφαντήθηκε και από ανθρώπους του αυτοκράτορα και από ανθρώπους της Εκκλησίας, διώχτηκε από τη θέση του και εξορίστηκε δύο φορές, στη δεύτερη από τις οποίες πέθανε κατά τη διαδρομή, μετά από εσκεμμένη και συστηματική κακομεταχείριση από τους φρουρούς του.

Ο σύγχρονος άγιος Νεκτάριος συκοφαντήθηκε και διώχτηκε από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας (το οποίο τα τελευταία χρόνια αναγνώρισε το λάθος του με επίσημη απόφαση), διασύρθηκε και εξευτελίστηκε από τις κρατικές και εκκλησιαστικές αρχές στην Ελλάδα και τελικά, γέρος πια, συκοφαντήθηκε ότι κάνει παιδιά με τις μοναχές της μονής που είχε ιδρύσει στην Αίγινα, τα σκοτώνουν και τα ρίχνουν σ’ ένα πηγάδι! Πήγε μάλιστα ο εισαγγελέας (που του συμπεριφέρθηκε με σκαιότητα), έγιναν ανακρίσεις, έρευνες κ.τ.λ. Φυσικά τίποτα δεν βρέθηκε. Τώρα ο άγιος Νεκτάριος είναι άγιος (έχω προσωπική εμπειρία της θαυματουργικής του δύναμης) και οι κατήγοροί του – συγχωρεμένοι να ’ναι – έχουν χαθεί στα σκοτάδια της Ιστορίας, όπου ανήκουν.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Δημήτριος Πλαπούτας καταδικάστηκαν σε θάνατο το 1834 με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, την οποία ψήφισαν όλοι οι δικαστές που τους δίκασαν, εκτός από δύο (τον Τερτσέτη και τον Πολυζωίδη), που η άρνησή τους έμεινε στην Ιστορία. Το έγγραφο της καταδικαστικής αυτής απόφασης, σύμφωνα με πληροφορία που μου είχε δώσει ο αείμνηστος πατέρας μου († Ιούλιος 2021), ήταν τοιχοκολλημένο στα Δικαστήρια Αθηνών, για να το βλέπουν οι δικαστές των επόμενων γενεών και να θυμούνται ότι πάντα μπορεί να υπάρξει δικαστική πλάνη!

Για τους λόγους αυτούς πιστεύω ότι ίσως δεν μάθουμε ποτέ ποια ακριβώς είναι η αλήθεια για την «Κιβωτό του Κόσμου» και τον π. Αντώνιο. Γι’ αυτό, ας έχουμε πάντα μέσα μας μια αμφιβολία κι ας φροντίζουμε (για το καλό το δικό μας και των παιδιών μας) να είμαστε μέσα στην Εκκλησία και όχι έξω απ’ αυτήν, ακολουθώντας το παράδειγμα του Χριστού, των αγίων και των πιστών και ενάρετων γονέων μας, κι ας πέφτουν γύρω μας βροχή οι κατηγορίες για «τους παπάδες». Την αλήθεια για τον π. Αντώνιο, ας μου επιτραπεί να το πιστεύω, τρεις μόνο τη γνωρίζουν: ο ίδιος, οι κατήγοροί του και ο Θεός.

Χρειάζεται μεταρρύθμιση η Ορθόδοξη Εκκλησία;

Του Θ. Ι. Ρηγινιώτη

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι στάσιμη. Οι άγιοι διδάσκαλοι του χριστιανικού αγώνα, όχι μόνο πάντα μιλούν τη γλώσσα της εποχής τους (τη γλώσσα που έχει ανάγκη ο άνθρωπος), αλλά πολλές φορές ξεπερνούν την εποχή τους. Αυτό το βλέπουμε και στα βυζαντινά χρόνια (με τον Μέγα Αντώνιο και τους Τρεις Ιεράρχες, που είναι οι πιο γνωστοί, αλλά και πολλούς άλλους), και στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, με αγίους όπως η αγία Φιλοθέη η Αθηναία, ο άγ. Κοσμάς ο Αιτωλός κ.π.ά., αλλά και στα νεώτερα χρόνια, καθώς και σήμερα, που έχουμε επίσης πολλούς αγίους.

Έχουμε επίσης και πολλές περιπτώσεις πλάνης και πνευματικής σύγχυσης, επειδή βιαζόμαστε να νιώσουμε «τέλειοι» χωρίς πολύ κόπο και δεν έχουμε ούτε υπομονή, ούτε ταπεινότητα, την οποία χρειάζεται κάθε καλό έργο – από το να σπείρεις ένα χωράφι ή να ζυμώσεις ένα ψωμί, μέχρι να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, και από το να φυτέψεις ένα δέντρο μέχρι να αγαπήσεις τον εχθρό σου (δηλ. να αγαπήσεις το Χριστό πρώτα και κατόπιν να προσπαθήσεις να κάνεις αυτό που ζητάει από όλους μας) και να γίνεις άγιος.

Ναι, υπάρχουν περιπτώσεις πλάνης (κυρίως σε διάφορα «πνευματικά» και «φιλοσοφικά» συστήματα, εκτός της Εκκλησίας), αλλά υπάρχουν και πολλοί άγιοι. Ερευνώντας με σοβαρότητα και χωρίς έπαρση περιπτώσεις αγίων, όπως η αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός (της Κριμαίας), ο άγ. Ιωάννης Μαξίμοβιτς, η αγία Σοφία της Κλεισούρας, η αγία Ματρώνα η Αόμματη, ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, ο άγιος Νεκτάριος, ο άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς, οι νεομάρτυρες των ρουμανικών φυλακών Βαλέριος Γκαφένκου και Κωνσταντίν Οπρισάν, αλλά και η σύγχρονη γερόντισσα Γαλακτία της Μεσαράς ή η γερόντισσα Γαβριηλία, ο π. Σεραφείμ Ρόουζ κ.λ.π. και φυσικά οι πασίγνωστοι άγιοι Πορφύριος, Παΐσιος και Ιάκωβος της Εύβοιας (παρά το ότι συχνά παρερμηνεύονται, χλευάζονται και συκοφαντούνται), θα δούμε ότι υπάρχει κάτι βαθύ και πολύ ανθρώπινο σε αυτό που μας φαίνεται απολιθωμένο και «ξεπερασμένο».

Ας δούμε τη ζωή και το έργο των δύο σύγχρονων ορθοδόξων επισκόπων της Αγγλίας, Αντωνίου Μπλουμ (γιατρού επίσης) και Κάλλιστου Γουέαρ (καθηγητή της Οξφόρδης), ο οποίος κοιμήθηκε πρόσφατα. Παρακολουθήστε το έργο του π. Ειρηναίου Δεληδήμου, του π. Νικολάου Λουδοβίκου, του μακαριστού επισκόπου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου και άλλων, και πιστεύω ότι θα διαπιστώσετε ότι βρίσκει κέντρο – είτε αυτό το κέντρο είναι η καρδιά του ανθρώπου, είτε ο νους. Αλλά χρειάζεται και διάθεση από τον κάθε άνθρωπο να ακούσει, και αυτή η διάθεση δεν υπάρχει πάντα.

Η Ορθοδοξία δεν είναι στάσιμη. Η προσφορά της Μητρόπολής στην οποία ζείτε (όποια κι αν είναι) και κάθε Ορθόδοξης Μητρόπολης στις ανάγκες κάθε ταλαιπωρημένου ανθρώπου που ζητά βοήθεια, δείχνει με τον καλύτερο τρόπο πόσο κοντά είναι η καρδιά της Εκκλησίας στην καρδιά της κοινωνίας.

Η Ορθοδοξία δεν είναι στάσιμη. Δείτε πώς μπολιάζεται με τον πολιτισμό των Αφρικανών αδελφών μας, οι οποίοι βαπτίζονται ορθόδοξοι χριστιανοί επειδή ακριβώς διαπιστώνουν ότι είναι αυτό που έψαχναν τόσον καιρό. Προτείνω μια αναζήτηση (στο διαδίκτυο) των άρθρων «Ουγκάντα – Κένυα: Η συμβολή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Αφρικής» και «Η τιμή του Σίμωνος Κυρηναίου ως αγίου από τους Ορθοδόξους Αφρικανούς της Αμερικής».

Μήπως όμως χρειάζεται μεταρρύθμιση του τρόπου συμπεριφοράς της, του ύφους της, της προσέγγισής τους προς τους ανθρώπους;

Για να καταλάβουμε ότι τέτοια μεταρρύθμιση δεν μπορεί να γίνει, επειδή θα προκαλέσει μόνον αρνητικά αποτελέσματα αντί για θετικά, ας επισημάνουμε ότι η Εκκλησία διαθέτει τρία στοιχεία: το δόγμα (δηλ. τη διδασκαλία της για την ύπαρξη και την ταυτότητα του Θεού, για τον Ιησού Χριστό, για το τι είναι ο άνθρωπος κ.τ.λ.), τον ηθικό δρόμο και τις τελετές. Κάθε στοιχείο σε αυτά τα τρία είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι για να βοηθήσει κάθε άνθρωπο να φτάσει στον επιθυμητό στόχο, που είναι η ένωσή του με τον Θεό, η οποία φυσικά έχει ως συνέπεια και την ένωσή του με κάθε άνθρωπο – αφού ο Θεός, στον οποίο αναφερόμαστε, είναι ο Θεός της αγάπης.

Ο κόσμος έχει «εξελιχθεί» και αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Όμως δεν φαίνεται να εξελίσσεται προς το καλύτερο, διότι οι άνθρωποι δεν αντιμετωπίζουμε τα πάθη μας, δηλ. τις σωματικές και πνευματικές (και ηθικές) εξαρτήσεις μας, που μας αποκόπτουν και από τον Θεό, και από τον συνάνθρωπο και από το περιβάλλον, αλλά και από τον εαυτό μας. Γι’ αυτό είναι πάντα επίκαιρο το Ευαγγέλιο φυσικά, αλλά και έργα όπως η «Κλίμαξ» του αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη, αλλά ακόμη και οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου, η τελετή του γάμου και η νεκρώσιμη ακολουθία, έργα που αν καθόμασταν να τα μελετήσουμε, να συνειδητοποιήσουμε το νόημά τους, να βάλουμε στην καθημερινότητά μας την ομορφιά τους και να ακολουθήσουμε τα μηνύματά τους, κυριολεκτικά θα άλλαζε η ζωή μας προς το καλύτερο.

Στην εποχή μας οι άνθρωποι, επειδή αντιλήφθηκαν σε μεγάλο βαθμό ότι η «εξέλιξη» δεν τους οδηγεί στην ευτυχία, ούτε στην ελευθερία, στρέφουν το βλέμμα στους αρχαίους πολιτισμούς και αναζητούν τη σοφία των Ιθαγενών της Αμερικής ή της Αφρικής, των Ινδών, των Κινέζων κ.τ.λ. Όμως ξεχνούν τη σοφία των δικών μας διδασκάλων, των αγίων. Ξεχνούν επίσης τη σοφία των άμεσων προγόνων μας, των παππούδων και γιαγιάδων μας, των γονιών μας, των ηλικιωμένων που πέρασαν μέσα από τις φλόγες πολέμων, ξεριζωμών, φτώχειας κ.τ.λ., αλλά επιβίωσαν, επειδή ήξεραν και να μαζεύουν άγρια χόρτα, να τα μαγειρεύουν νόστιμα και να τα τρώνε για μεσημεριανό, και να πολεμούν και να πεθαίνουν για την πατρίδα και την οικογένειά τους, αλλά και να νηστεύουν (βλ. τα χόρτα που λέγαμε) και να κάνουν το σταυρό τους πριν ζυμώσουν ψωμί, πριν σπείρουν το χωράφι τους (ή το μικροσκοπικό χωραφάκι τους), πριν φυτέψουν δέντρο, πριν κάνουν ερωτική σχέση (βλ. γάμος!), πριν γεννήσουν τα (πολλά) παιδιά τους, πριν κάνουν οτιδήποτε.

Τη σοφία αυτή δεν τη λογαριάζουμε, αλλά ζητάμε να προσαρμοστεί η Εκκλησία και να μοιάζει με το τρελοκομείο, που έχει καταντήσει η κοινωνία του δυτικού κόσμου, ή με το πολύχρωμο τσίρκο των δήθεν «χριστιανικών Εκκλησιών» Ευρώπης, Αμερικής κ.τ.λ., που δεν ξέρουν πλέον ούτε τι πιστεύουν οι ίδιες… Μάλλον θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας και κάθε άλλο άνθρωπο γύρω μας αν αποφεύγουμε επίμονα ό,τι μπορεί να μας κάνει να μοιάζουμε με όλα αυτά (προσοχή: ό,τι καλό μπορεί να εντοπίσουμε στο σύγχρονο κόσμο, ό,τι κι αν είναι, ήδη υπάρχει στην Ορθόδοξη Εκκλησία και μάλιστα εδώ και πολλούς αιώνες).

Ήθελα να δώσω και παραδείγματα καταστάσεων, τις οποίες η Εκκλησία δεν πρέπει να αλλάξει (σε πείσμα των αξιώσεων κάποιων), αλλά έχω ήδη μακρηγορήσει ανεπίτρεπτα. Επιτρέψτε μου να πω μόνο τούτο: ας προσπαθήσουμε να πλησιάσουμε τον Θεό και τον συνάνθρωπο όπως τους πλησιάζουν ο άγιος Πορφύριος και η χριστιανή γιαγιά μας – με απλότητα, με καλοσύνη, με νηστεία, θεία κοινωνία, εξομολόγηση, καντήλι, θυμιατό κ.τ.λ. Στην αρχή ίσως νιώσουμε αποστροφή και ταραχή, γιατί ο εγωισμός μέσα μας ίσως επαναστατήσει και επειδή μας πολεμάει και κάποιος άλλος, «αόρατος» αντίπαλος (δεν θα πω ποιος είναι), αλλά, αν επιμείνουμε (με τη βοήθεια πνευματικού διδασκάλου φυσικά, δηλ. εξομολόγου), είμαι βέβαιος ότι θα δούμε τη ζωή μας να αλλάζει εκπληκτικά και η ζωή μας και η ζωή των παιδιών μας και η κοινωνία γύρω μας.

«Βρες την ειρήνη και χιλιάδες άνθρωποι θα ειρηνεύσουν μαζί σου» έλεγε ο Ρώσος άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ του 19ου αιώνα. «Αγάπησε τον Ένα και θα σε αγαπήσουν όλοι», πρόσθετε ο σύγχρονος άγιος της Πάτμου Αμφιλόχιος Μακρής. «Και δεν θα σε αγαπούν μόνον, αλλά και θα σε σέβονται – και μάλιστα, όχι μόνον οι άνθρωποι, αλλά και τα ζώα».

Ελπίζω να μου δοθεί η δυνατότητα, πρώτα ο Θεός, να επανέλθω για παραδείγματα. Ευχαριστώ για την αφορμή και τη φιλοξενία.

Χριστιανισμός, εθνικισμός και ρατσισμός

Ο επίσκοπος του Μπουρούντι και της Ρουάντα (Αφρικής) Ιννοκέντιος σε προσκύνημα Αφρικανών ορθοδόξων χριστιανών στα βουνά του Καυκάσου, προς τιμήν της αγίας Νίνας, που τον 4ο αιώνα έφερε το χριστιανισμό στη χώρα της Γεωργίας (από ορθόδοξο ιστολόγιο για την υπεράσπιση της Αφρικής: http://grforafrica.blogspot.com/2018/06/he-sunday-of-all-saints-sunday-after.html

πηγή-φωτό: rethemnos.gr

Του Θ. Ι. Ρηγινιώτη

Η εποχή μας είναι μια εποχή πανικού. Οικονομική κρίση που πλήττει ολοένα και περισσότερο τους ασθενέστερους, ψυχική πίεση (την οποία επιτείνει η – με ή χωρίς εισαγωγικά – πανδημία), σοβαρό έλλειμμα παρουσίας του κράτους στην υποστήριξη του πολίτη, εξωτερικές απειλές (Τουρκία) και ένα σωρό άλλα ακανθώδη ζητήματα δοκιμάζουν την υπομονή και τις αντοχές μας, κουρελιάζοντας την αξιοπρέπεια όλων μας και θέτοντας σε κίνδυνο το αίσθημα ασφάλειας που θα έπρεπε να αισθάνεται ο καθένας, όχι απλώς μέσα στην ίδια τη χώρα του αλλά ακόμη και ως μετανάστης σε κάθε «ελεύθερη» (τι είναι αυτό;) και ευνομούμενη χώρα.

Όπως σε κάθε εποχή πανικού, έτσι και σήμερα, οι συνθήκες ευνοούν την ανάδειξη των ακραίων πολιτικών τάσεων, που υπόσχονται στους ανθρώπους απελευθέρωση από τα επώδυνα δεσμά τους. Γι’ αυτό και βλέπουμε ναζιστικές ομάδες και ακροδεξιά κόμματα να μπαίνουν στη Βουλή και οι ιδέες τους να βρίσκουν οπαδούς ακόμη και ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν τα ψηφίζουν.

Μεταξύ των άλλων, σε στοιχείο πολιτικής ιδεολογίας μετατρέπεται και ο χριστιανισμός. Είναι φυσικό, επειδή ο χριστιανισμός έχει κοινωνικό μήνυμα (που είναι αυτόματα και πολιτικό μήνυμα), αλλά και επειδή στο παρελθόν η χριστιανική πίστη έχει εμπνεύσει πολλές φορές τις απελευθερωτικές επαναστάσεις του λαού μας, όπως και άλλων λαών.

Γινόμαστε λοιπόν πολιτικοποιημένοι ως χριστιανοί. Φυσικά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο χριστιανισμός είναι πρωτίστως πνευματική υπόθεση και ότι στο παρελθόν μετατράπηκε σε δεκανίκι της δικτατορίας, όπως και στο Μεσαίωνα παραμορφώθηκε σε μέσο τρομοκρατίας και καταπίεσης των δυτικοευρωπαϊκών λαών από τη λεγόμενη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καθώς και από τους Ευρωπαίους βασιλείς. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή και επίγνωση ότι ο χριστιανισμός δεν μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική παράταξη, αλλά επίσης επίγνωση ότι οφείλει να εμπνέει πολιτική στάση, προς όφελος των ανθρώπων. Η άποψη ότι ο χριστιανισμός δεν πρέπει να εκφράζεται δημόσια, είναι όχι μόνο εσφαλμένη, αλλά και ύποπτη, γιατί ο χριστιανισμός είναι επαναστατικός και απελευθερωτικός.

Η πολιτική στάση που εμπνέει ο αυθεντικός χριστιανισμός χαρακτηρίζεται από δικαιοσύνη, φιλανθρωπία προς όλους (ακόμη και προς τους εγκληματίες), σεβασμό προς κάθε άνθρωπο, ανιδιοτέλεια και διάθεση αυτοθυσίας και αυτοπροσφοράς.

Βεβαίως ένας χριστιανός (πολιτικοποιημένος ή μη) δεν μπορεί να μείνει απαθής απέναντι σε ζητήματα όπως η κοινωνική αδικία, η οικονομική εξαθλίωση, η εκμετάλλευση των εργαζομένων (σε αυτά άσκησαν σφοδρή κριτική ακόμη και οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως οι Τρεις Ιεράρχες, που συγκρούστηκαν με την εξουσία της εποχής τους διακινδυνεύοντας τη ζωή τους!), αλλά και ζητήματα που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται πολιτικά, όπως ο διασυρμός του ανθρώπινου σώματος, με τη μετατροπή του σε σεξουαλικό αντικείμενο, και η ομοβροντία μηνυμάτων βίας και αλλοφροσύνης που υφίσταται ιδίως η γενιά των εφήβων (αλλά και των παιδιών) μέσω μιας «ψυχαγωγίας» που περιλαμβάνει σκηνές φόνων και βασανιστηρίων, ιστορίες τρόμου και κανιβαλισμού, τερατόμορφους και δαιμονικούς «ήρωες» κ.τ.λ. Τα στοιχεία αυτά – όπως και πολλά άλλα δυστυχώς! – ήδη έχουν δείξει τους πικρούς καρπούς τους στη ζωή νέων ανθρώπων αλλά και ολόκληρων οικογενειών και της κοινωνίας συνολικότερα.

Περί λογοτεχνίας

Προτιμώ η λογοτεχνία να αποτυπώνει ένα οπτιμισμό γλυκύ παρά μια ανυπόφορη θανατίλα.

Γ.Μ.Β.

6/5/2022

[πηγή]

Μεταμοντερνισμού παρεπόμενα

Αναρωτιέμαι τι είναι χυδαιότερο τελικά; Το αντιχριστιανικό παραλήρημα γνωστού συγγραφέα ή η προσπάθεια φαλκίδευσης της πραγματικότητας από ορισμένους που ηθελημένα καταλογίζουν στην Εκκλησία ενέργειες τρίτων;

 

Γ.Μ.Β.

17/2/2022

[πηγή]

ΠΕΡΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ

 

Δὲν ἔχουμε μόνο θεολογία τάσεων στὴ χώρα μας. Ἔχουμε ἐνίοτε καὶ σύγχυση θεολογίας καὶ ἰδεολογίας.

17/3/2021

Γ. Μ. Βαρδαβᾶς

[πηγή]

***

Δείτε και:

• ΠΕΡΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ
• Περί θεολογίας

Η επιβολή της μοναδικής σκέψης

Του Μανώλη Κοττάκη

πηγή: ΕΣΤΙΑ, 18-19/4/2020

&

Newsbreak.gr

Όταν μπήκαμε στην κρίση του κορωνοϊού και ελήφθησαν τα πρώτα περιοριστικά μέτρα γράψαμε -με κάποιο δισταγμό, είναι η αλήθεια-πως αυτό που θα ζήσουμε θα αποτελέσει δοκιμασία για την ελευθερία μας. Αλλά για το καλό μας. Αναφερόμασταν βεβαίως στην ελευθερία της μετακίνησης.

Δεν μας περνούσε ποτέ από το μυαλό ότι η κρίση θα περιόριζε την ελευθερία της διακίνησης των ιδεών. Την ελευθερία της σκέψης. Την ελευθερία της πίστης. Την ελευθερία της γνώμης. Και όμως: Στους νέους -αναγκαστικά ολοκληρωτικούς- καιρούς γεννήθηκε μια νέα απαίτηση: Να μη μιλάς. Να μη διατυπώνεις τη σκέψη σου. Να μη διαφωνείς. Έγκλημα, αν διαφωνείς. Να «καρφώνεις». Και όλα αυτά τα «μην» στο όνομα του Μεγάλου Σκοπού.

Πρόκειται για τη θεωρία της μοναδικής σκέψης. Τη θεωρία που κατήγγειλε ως αριστερή σε ένα ωραίο ιδεολογικό βιβλίο του («Κατάθεση», εκδόσεις Μαλλιάρης) ο τέως πρόεδρος Σαρκοζί. Αλλά που, όπως φαίνεται, την αντέγραψαν και την υιοθέτησαν και άλλοι. Ας αναλογιστούμε: Ζούμε σε καιρούς που έχουμε απεριόριστο ελεύθερο χρόνο για να σκεφτούμε. Αν αναζητήσουμε, όμως, εκπομπές λόγου στις τηλεοράσεις μας, πάνελ με συμμετοχή πολιτικών και πνευματικών ανθρώπων στις οθόνες μας, με απογοήτευση θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχουν. Καταργήθηκαν. Εκπομπή «λόγου» είναι σήμερα ο Αντώνης Ρέμος ή η αναμετάδοση για χιλιοστή φορά κάποιου αφιερώματος για τον μεγάλο Μίκη Θεοδωράκη. Κάποτε ξενυχτούσαμε για να δούμε αντιπαραθέσεις, συνθέσεις, διαλόγους σε έναν Χατζηνικολάου, σε έναν Πρετεντέρη, σε έναν Παπαχελά.

Σήμερα; Σήμερα κανοναρχούμαστε από δύο ζώνες, την πρωινή και την απογευματινή του δελτίου ειδήσεων, διαμορφωνόμαστε ως αγέλη και… τέλος. Σχεδόν καταργήθηκαν, πλην εξαιρέσεων, και οι τηλεοπτικές συνεντεύξεις με προσωπικότητες του δημόσιου βίου. Οι δημοσιογράφοι χάσαμε τη δυνατότητα να «σκάβουμε» τις προσωπικότητες, να τις «ανακρίνουμε», να τις ελέγχουμε, να τους βγάζουμε τον θετικό εαυτό τους. Σήμερα η μοναδική ελεύθερη διακίνηση ιδεών είναι τα εύπεπτα «μιμίδια» του Tik Tok μέσω των κινητών μας.

Μήπως, άραγε, γιατί δεν συμφέρει να σκεπτόμαστε; Ας αναλογιστούμε: Ζούμε σε καιρούς οριακούς, που κλεισμένοι στα σπίτια μας έχουμε την ανάγκη να εκφράσουμε τη γνώμη μας, καμιά φορά και τη διαφωνία μας. Δεν είναι έγκλημα η διαφωνία στις φιλελεύθερες δημοκρατίες. Δικαίωμα είναι. Και όταν επιχειρούμε να τη διατυπώσουμε, τι παρατηρούμε; Ομαδικό bullying. Δείτε τι συμβαίνει στο διαδίκτυο. Εάν κάποιος επιχειρήσει να διατυπώσει τη διαφωνία του σε ένα αφύσικο μέτρο (μην πας να δεις τους δικούς σου το Πάσχα) «κρεμώντας» ένα εκτονωτικό σχόλιο κάτω από ένα ρεπορτάζ ιστοσελίδας, τι αντιμετωπίζει; Ομαδικές επιθέσεις από τα αδέσποτα μισθωμένα trolls του διαδικτύου. Μισθωμένες γνώμες. Δείτε τι συμβαίνει στα κοινωνικά δίκτυα. Εάν κάποιος πει μια κακή λέξη για τον καθηγητή Τσιόδρα ή για να τον υφυπουργό Χαρδαλιά (απολύτως επιτυχημένοι και οι δύο στην αποστολή τους), αντιμετωπίζεται ως υπονομευτής του έθνους. Ως εχθρός της κυβέρνησης. Καμιά φορά και ως «αριστερός σατανάς». Και εμείς εκτιμούμε απεριόριστα τους Τσιόδρα και Χαρδαλιά, έχουν τον σεβασμό μας. Εκτιμούμε όμως και την αξία της διαφορετικής γνώμης, έστω και αν αυτή είναι μίζερη ή κοντόθωρη.

Κάτι είχε πει κάποτε σχετικώς ο Βολταίρος. Ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε. Με τα ελαττώματά μας, αλλά ελεύθεροι. Θεωρούμε εν τέλει πως πρέπει να αφήνουμε χώρο στη μιζέρια για να εκδηλωθεί. Και να εκτεθεί. Θεωρούμε ότι πρέπει να έχουμε την ελευθερία, το προνόμιο να μας αντιπαθούν για τη γνώμη μας. Πειράζει; Δείτε τι συμβαίνει στη δημόσια σφαίρα επίσης. Δέχθηκε επίθεση ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος, επειδή επιμένει μετά την αφυπηρέτησή του να είναι ενεργός πολίτης και να παρεμβαίνει. Είτε αποστέλλοντας μια επιστολή στον δήμαρχο Μεσολογγίου για την επέτειο της πολιορκίας της πόλης του είτε γιατί τόλμησε και μίλησε στο τηλέφωνο με πρώην συναδέλφους του Προέδρους για ευχές. Οι διάσπαρτοι μέσα στο σύστημα «Αρτέμηδες Μάτσες», η ντροπή του συστήματος, τον σταύρωσαν «καθημερινά», «πρωταγωνιστικά» και «δημόσια». Η νέα απαίτηση στους καιρούς μας είναι η ιδιωτεία.

Δείτε τι συμβαίνει, τέλος, στην ιδιωτική σφαίρα. Η πίστη τελεί υπό παρακολούθηση. Και μάλιστα από ένα νέο είδος πολίτη: Του πολίτη-ασφαλίτη, ο οποίος παρακολουθεί το facebook των ιερέων, τους φωτογραφίζει στους ναούς των εκκλησιών και διανέμει ως κοινός ρουφιάνος τις φωτογραφίες τους σε ενημερωτικές ιστοσελίδες, απαιτώντας τη δίωξή τους. Ιδού, λοιπόν, ο νέος άνθρωπος της εποχής: O Ηοmo Coronovirus. Μη σκέφτεσαι, μη μιλάς, μη διαφωνείς, μη μετακινείσαι, μην πιστεύεις, μην κοινωνάς, στοιχίσου πίσω από τη μοναδική σκέψη. Φάγαμε τα νιάτα μας να καταγγέλλουμε τη Σιγκουρίμι, τη Στάζι και την ΚGB για τις παρεμβάσεις τους στις «Ζωές των άλλων», καμαρώναμε για την ανωτερότητα της Δυτικής Δημοκρατίας και το αποτέλεσμα ήταν ποιο; Να γίνουμε εμείς Σιγκουρίμι, εμείς Στάζι, εμείς KGB κατά τη διάρκεια του βίου μας. Οι κοινωνίες μας.

Ζητώ ταπεινά να σκεφτούμε το εξής: Μήπως οι θεωρίες συνωμοσίας για τον Μπιλ Γκέιτς, το τσιπάκι, το 5G, το τέλος του κόσμου, καθετί το ανορθολογικό, απίθανο και μεταφυσικό κυριαρχούν στα μυαλά των ανθρώπων γιατί καταργήσαμε την ελεύθερη σκέψη και εξορίσαμε τη λογική από τις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα; Από τις ζωές μας; Μήπως οι άνθρωποι επιχειρούν να διαμαρτυρηθούν έξω από τις εκκλησίες τις Κυριακές, γιατί κάποιοι όχι μόνο τούς στερούν τη δυνατότητα να εκτονωθούν με σχόλια στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου, αλλά και τους προπηλακίζουν; Μήπως ο Παυλόπουλος μιλά, επειδή μια Σακελλαροπούλου δεν μιλά; Μήπως το θέμα δεν είναι πόσο μιλά ο Παυλόπουλος, αλλά πόσο απούσα από τα πάγια, τα εθνικά και τα παραδοσιακά είναι η νέα Πρόεδρος;

Θερμή παράκληση προς άπασες τις εξουσίες: Προσοχή! Όσο περισσότερο συμπιέζετε την ανθρώπινη φύση τόσο περισσότερο ρισκάρετε την έκρηξή της. Στις δημοκρατίες που δεν ακούνε τους πολίτες τους, πράγματι, δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Πάντοτε υπάρχουν οδοί διαφυγής. Καλή Ανάσταση!

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ;

ΠΕΡΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Ἡ θεολογὶα εἶναι ἀπαιτητική. Προϋποθέτει ὁλόπλευρη προσήλωση. Ἀπαιτεῖ διαρκῆ σπουδή, μόχθο καὶ προσευχή. Δὲν ἐξαντλεῖται εἰδολογικά μήτε γνωσιολογικά. Εἶναι ἕνας ὑπαρξιακὸς ἀγώνας ἀνεξάλειπτος. Εἶναι ἀγωνία καὶ αὐθυπέρβαση, ἀλήθεια καὶ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου, κατάφαση στὴ ζωή, ἀντίδοτο στὴν ἀπελπισία καὶ συνεχὴς σχοινοβασία. Εἶναι ἄμετρη ἀγάπη σταυρικὴ καὶ τριαδική.

Ἡ θεολογία δὲν προσφέρεται γιὰ ἰδιοτέλειες, παραγοντισμούς, ἀδολεσχίες, εἰσπηδήσεις καὶ καισαροπαπισμούς.

Γ. Μ. Βαρδαβᾶς

Μεγάλη Δευτέρα 13/4/2020

[πηγή]

ΓΙΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΦΤΑΙΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

Η επικαιρότητα είναι θλιβερή και ζοφερή. Μια απειλή ασύμμετρη (η πανδημία του κορονοϊού)  έχει φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή μας! Επιβάλλεται ψυχραιμία, πειθαρχία και τήρηση των κανόνων υγιεινής και ασφαλείας, όπως έχουν ορίσει οι αρμόδιες αρχές. 

Όλοι οφείλουμε να ακολουθήσουμε το βασικό πρόταγμα: ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ! 

Με τις αποφάσεις της Πολιτείας έχει υπεύθυνα συνταχθεί και η Εκκλησία, που με πόνο καρδιάς αποδέχτηκε να γίνουν τη Μεγαλοβδομάδα ακολουθίες κεκλεισμένων των θυρών!

Μόλις όμως άνοιξε λίγο ο καιρός, άρχισαν οι..."παρεκκλίσεις":  παρατηρείται συνωστισμός στους ανοιχτούς χώρους, στις τράπεζες, στα Super Market! Ωστόσο κάποιοι κοντόφθαλμοι κάνουν ότι δεν βλέπουν! Τους φταίει μόνον η εκκλησία! Όλα τα άλλα λειτουργούν ρολόϊ! Δεν το ξέρετε; ΓΙΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΦΤΑΙΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ!

Έλεος πια με την απροκάλυπτη και μονότροπη αντιεκκλησιαστική μανία! Αγγίζει τα όρια του αντεστραμμένου ρατσισμού! Οι δε πιστοί αντιμετωπίζονται συλλήβδην σαν εκφραστές μιας οιονεί ανηλικιότητας, νηπιότητας και ανευθυνότητας για να μην πω κουφότητας. 

Κάντε λίγο κράτει βρε παιδιά! Εκτίθεστε ανεπανόρθωτα! Δεν χρειάζεται με την παραμικρή αφορμή να δείχνετε τόσο απροκάλυπτα το αντιεκκλησιαστικό σας μένος! Η συμπεριφορά σας αγγίζει τα όρια του ηθικού πανικού! Ο φόβος δεν είναι καλός σύμβουλος! Σεβαστείτε και λίγο την ετερότητα! Δεν είναι κακό! 

Καλή Ανάσταση σε όλους, όπου γης!

Περί μονομέρειας (σχόλιο στην επικαιρότητα)

Η μονότροπη και μονομερής προσέγγιση κάποιων δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων αυτό το διάστημα μου θυμίζει τον υπότιτλο παλιάς ραδιοφωνικής εκπομπής: "Μία εκπομπή από - και για - ρουφιάνους"!

Περί πιετισμού

Είναι υποκρισία να αγνοούμε την πραγματικότητα και να βολευόμαστε στη βακτηρία του πιετισμού (πολιτικού ή θρησκευτικού, αδιάφορον).

Κάθε πιετισμός υποκρύπτει μέσα του τη λήθη έναντι του πραγματικού, επενδύει σε μια φυγή από τα σοβούντα προβλήματα και εν τέλει το μόνο που αναπαράγει είναι ένας άκρατος βερμπαλισμός που μόνο από τους αφελείς μπορεί να χωνευθεί. Πέραν όμως της “κουφότητος” υπάρχει και η λογική…Πέραν ενός πρό πολλού ξεπερασμένου νεο-καντιανισμού υπάρχει η κυνική σκληρότητα της καθημερινότητας, που δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια και στείρες  κοινοτοπίες αλλά με την αγωνιστική κατάφαση στο “ὑπάρχειν” και στο “ζῆν”. Ορισμένοι ίσως να επενδύουν σε νέα “όπια των λαών”  αλλά αυτό ουδόλως σημαίνει ότι δεν γίνονται αντιληπτοί (τουλάχιστον από τους υποψιασμένους…).

Γ.Μ.Β.

26/7/2012

[πηγή]