Οκτώ χρόνια μετά τη δημοσίευση του πρώτου του βιβλίου με τίτλο
“Οι Μεταμορφώσεις της ταυτότητας” ο Πέτρος Θεοδωρίδης επανέρχεται με μια σειρά έντεκα στοχαστικών δοκιμίων υπό το γενικό τίτλο
“Η απατηλή υπόσχεση της αγάπης: Πάθη-Εαυτός-Έθνος”.
Τα δοκίμια αρχικά φιλοξενήθηκαν στην επιθεώρηση πολιτισμού ΕΝΕΚΕΝ και
τώρα κυκλοφορούν σε μια καλαίσθητη έκδοση με φιλολογική επιμέλεια του Κ.
Δρουγαλά από τις εκδόσεις ΕΝΕΚΕΝ.
Η γραφή του Θεοδωρίδη ξαφνιάζει ευχάριστα
τον αναγνώστη. Ψύχραιμη, ευαίσθητη, αισθαντική, ώριμη, πολυπρισματική
και λίαν απολαυστική ενίοτε, αλλά χωρίς υπερβολές και περιττές
φιοριτούρες, δεν στοχεύει στην κανονιστική επιβολή a priori αποφάνσεων
και “θεσφάτων” αλλά αντιθέτως συμβάλλει εποικοδομητικά στον ευρύτερο
διάλογο της πολιτικής επιστήμης και της κοινωνικής θεωρίας γύρω από το
βασικό τρίπτυχο της προβληματικής που τον απασχολεί στο παρόν βιβλίο
(πάθη- εαυτός -έθνος).
Στο πρώτο, ομώνυμο με τον τίτλο του
βιβλίου, δοκίμιο (σελ. 13-33) ο συγγραφέας διαπραγματεύεται το πάντοτε
ανοικτό θέμα της ταυτότητας στο σύγχρονο μετανεωτερικό περιβάλλον. Η
αφήγηση πλαισιώνεται με την προβολή της σκέψης σημαντικών στοχαστών
(Ζίζεκ, Αγκάμπεν, Μπάουμαν, Μπεκ, Άντερσον κ.π.α.). Ο συγγραφέας συνδέει
την προβληματική για την διυποκειμενικότητα με το ζήτημα του χρόνου
αναφερόμενος καταλυτικά
στη λατρεία του εφήμερου στις σύγχρονες κοινωνίες
(σελ.18). Από την άλλη πλευρά αναφερόμενος στη διττή διάσταση της
νεωτερικότητας επισημαίνει, ακολουθώντας τη σκέψη του Μπεκ, ότι
“η
νεωτερικότητα υφίσταται σήμερα και ως Ιανός, με διπλό πρόσωπο. Το άλλο
πρόσωπο της νεωτερικότητας, προϊον της ίδιας της σημερινής έσχατης
διεύρυνσης των αρχών της, οδηγεί στην αυτουπονόμευση της” (σελ. 17). Ο συγγραφέας δεν παραλείπει να αναφερθεί στη ρευστότητα των καιρών μας υποστηρίζοντας πως
“ζούμε
σήμερα σε μια εποχή εναλλαγής ρόλων και αξιακού σχετικισμού. Την εποχή
μας χαρακτηρίζει η γρήγορη αλλαγή και εναλλαγή των ρόλων σε συνθήκες
σχεδόν εξάτμισης, εξαΰλωσης” (σελ.22). Και λίγο παρακάτω:
“Ό,τι χαρακτηρίζει τη σύγχρονη εποχή είναι η αδυνατότητα να παραμείνεις στη θέση σου”
(σελ.27). Με αυτά τα δεδομένα επιτείνεται η σύγχυση και η απορρύθμιση
του σύγχρονου υποκειμένου, που γίνεται όλο και περισσότερο “εικονικό”
(κατά τον Ρίφκιν):
“Η σύγχρονη ταυτότητα αφορά στον πρωτεϊκό άνθρωπο
της νέας εποχής, ο οποίος όλο και περισσότερο ζει σε προσομοιωμένα
περιβάλλοντα και αναπτύσσει πολλαπλούς χαρακτήρες-ρόλους, που πορεύεται
χωρίς Εγώ και εαυτό αλλά με θρύμματα μιας βραχύβιας αυνείδησης που
χρησιμοποιούνται για την εκάστοτε επικοινωνία του με τους εικονικούς του
κόσμους” (σελ.25). Η απορρύθμιση αυτή συνδέεται κατά το συγγραφέα
με την “τυραννία της ταχύτητας” (σελ. 22-28), που τελικά εκβάλλει στην
ακινησία, το φόβο και την Αγωνία (σελ.28-29). Και είναι εν τέλει αυτή η
Αγωνία που “εκκρίνει την απάντηση της αγάπης” (σελ.32-33).
Στο δεύτερο δοκίμιο με τίτλο “Η επινόηση
του έρωτα” (σελ.34-54) ο συγγραφέας καταφεύγει στην ψυχανάλυση,την
ιστορία, τη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο προκειμένου να
διαπραγματευθεί τα του έρωτα, της σεξουαλικότητας, της οικειότητας, της
μοναξιάς και του ναρκισσισμού.
Στο τρίτο δοκίμιο “Έρωτας θνητός,
απωθημένος θάνατος” (σελ. 55-70) ο συγγραφέας διαπραγματεύεται το
τρίπτυχο: έρωτας-θάνατος-απώλεια. Αναφέρει χαρακτηριστικά: “Ο έρωτας τείνει πρός το θάνατο και ενέχει μέσα του την αγωνία, δηλαδή μια πρόγευση θανάτου” (σελ.61). Αξίζει νομίζω στο σημείο αυτό να θυμηθούμε την εξαιρετική μαντινάδα του Μήτσου Σταυρακάκη:
Ο έρωτας κι ο θάνατος ίδια σπαθιά βαστούνε
κι οι δυό με τρόπο ξαφνικό και ύπουλο χτυπούνε
Ο συγγραφέας επικαλείται τον Ζ. Μπάουμαν προκειμένου να αναπτύξει τα
περί απώθησης του έρωτα και του θανάτου στις μέρες μας (σελ.62). Ακολούθως επικαλείται τη λογοτεχνία , την ποίηση και τη φιλοσοφία για να καταλήξει πως
“όταν
απωθούμε τον θάνατο, απωθούμε τον έρωτα. Και μαζί του τη ζωή. Και τότε
οδηγούμαστε στην πλήξη, δηλαδή μια ελαφρά πρόγευση θανάτου(…)” (σελ.69).
Στο τέταρτο δοκίμιο με τίτλο
“Δειγματολόγιο συναισθημάτων” (σελ. 71- 90) αποτυπώνεται η εργώδης
ενασχόληση του συγγραφέα με τα συναισθήματα. Ο συγγραφέας διακρίνει τα
συναισθήματα από τις διαθέσεις (σελ. 72-73) και με μαστοριά περιγράφει
την οργή (σελ. 73-75), τη ζήλια (σελ.75-78), το φθόνο (σελ.78-80), τη
μνησικακία (σελ. 80-81), τη ντροπή και την υπερηφάνεια (σελ. 81-84,
πρβλ. και το πέμπτο δοκίμιο “Η ντροπή”, σελ. 91-112), την αγωνία (σελ.
84-86), τη μελαγχολία (σελ.86-88), την πλήξη, την ανία, τη βαρεμάρα
(σελ. 88-90).
Μια αναλυτική παρουσίαση όλων των
δοκιμίων θα απαιτούσε πάρα πολύ χώρο δεδομένου ότι η προβληματική του
συγγραφέα είναι πολυδιάστατη. Κλείνουμε με τους τίτλους των άλλων
δοκιμίων του βιβλίου:
Έκτο δοκίμιο: Ο αυθεντικός εαυτός (σελ. 113-132)
Όγδοο δοκίμιο: Οι Βαλκανικοί εθνικισμοί τον 19ο αιώνα (σελ. 155-180)
Ένατο δοκίμιο: Η αισθητική ουτοπία του έθνους (σελ. 181-203)
Δέκατο δοκίμιο: Εθνική ταυτότητα και ρουτίνα (σελ. 204-213)
Η νέα σειρά δοκιμίων του Πέτρου
Θεοδωρίδη, καρπός μακροχρόνιου μόχθου και συστηματικής ενασχόλησης
αξίζει την προσοχή του φιλέρευνου αναγνώστη.
20-12-2012
Γ.Μ.Βαρδαβάς
