Χάρις Αλεξίου- Πανσέληνος

http://www.youtube.com/watch?v=MZQfbcWDP2g
http://www.alexiou.gr/

Χ. ΑΛΕΞΙΟΥ-ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
ΔΙΣΚΟΣ: ΟΔΟΣ ΝΕΦΕΛΗΣ 88
ΣΤΙΧΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. ΑΛΕΞΙΟΥ

Στην μέση ενός μικρού σπιτιού, που `χω νοικιάσει
το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει
Τα ζήτησα όλα απ’ τη ζωή μου

τα πλήρωσα με την ψυχή μου
να έχει ένα τόπο η καρδιά πριν να γεράσει.

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου’χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου `χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου που τα `κανε όλα ωραία

Είναι σκληρό για μια γυναίκα να `ναι μόνη
στο λέω τώρα που η αλήθεια δε θυμώνει
Όση και να `ναι η δύναμή μου, 

θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου
Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει.

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
το σπίτι μου έρημο να κάνουμε παρέα.
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου `χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου `χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου που τα `κανε όλα ωραία.

Μάνος Λοίζος (1937-17.9.1982): Όλα σε θυμίζουν...

http://www.youtube.com/watch?v=qUDntQCyGvw

Από το αφιέρωμα της ΕΤ1 στον μεγάλο δημιουργό Μάνο Λοΐζο.

Χ.Αλεξίου-Μ.Λοΐζος (φωτό: από εδώ)

Όλα σε θυμίζουν

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά
σαν να περιμένουν κι αυτά μαζί μ’ εμένα
νά ’ρθεις κι ας χαράξει για στερνή φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τι θα ’ν’ αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά.

Όλα σε θυμίζουν,
κι οι πιο καλοί μας φίλοι.
Άλλος στην ταβέρνα, άλλος σινεμά.
Μόνη μου διαβάζω το γράμμα που ’χες στείλει
πριν να φιληθούμε πρώτη μας φορά.

Όλη μας η αγάπη την κάμαρα γεμίζει
σαν ένα τραγούδι που λέγαμε κι οι δυο,
πρόσωπα και λόγια και τ’ όνειρο που τρίζει,
σαν θα ξημερώσει τι θα ’ν’ αληθινό.

Όλα σε θυμίζουν,
απλά κι αγαπημένα,
πράγματα δικά σου, καθημερινά. 

Πηγή  στίχων

Δείτε και:
Βικιπαίδεια
http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=News&file=article&sid=684

(ΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΠΛΕΙΝ ΕΣ ΠΟΝΤΟΝ): Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς (Χ. Αλεξίου)

Από το ιστολόγιο "ΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΠΛΕΙΝ ΕΣ ΠΟΝΤΟΝ" του λίαν αγαπητού vripol :

http://vripolidis.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html

Ναι, μιλάμε για τον "μαρμαρωμένο βασιλιά" μας, όπως μιλάμε για τον "Μεγαλέξαντρό" μας, κι όπως μιλάμε για τον "Λεωνίδα" μας... 

Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς, δεν είναι σύμβολο καμιάς εθνικιστικής βασιλόφρονας φαντασίωσης. Δεν είναι το σύμβολο κάποιου μισαλλόδοξου εθνικισμού.. 

Ο μαρμαρωμένος Βασιλιάς, είναι το σύμβολο μιας χαμένης Οικουμένης. Της Ανατολικής Ρωμαϊκής Οικουμένης. 

Είναι το άκρως αντίθετο, από αυτό στο οποίο κατέληξε η εθνική μας επανάσταση..Τό εκ γενετής, δηλαδή, καταχρεωμένο προτεκτοράτο που άγεται και φέρεται.. 

Είναι αυτό το οποίο αποτυπωνόταν στην Χάρτα του Ρήγα... 

Είναι αυτό που θα ξαναγεννούσε ο Υψηλάντης αν κατάφερνε να κατέβει νικηφόρος πρός την Πόλη... 

Είναι αυτό που παραλίγο να καταφέρει ο Βενιζέλος, αν δεν έχανε τίς εκλογές του 20.. 

Είναι το όραμα της ανασύστασης μιας Οικουμένης, πολυεθνικής, που δεν φοβάται τον άλλον, τον διαφορετικό, γιατί έχει την αυτοπεποίθηση του μέχρι σήμερα ανυπέρβλητου πολιτισμού της. 

Τού μοναδικού πολιτισμού Ελευθέρων ανθρώπων, που ήκμασε, αρχικά στις πόλεις-κράτη, έπειτα στις οικουμενικές κοσμοπόλεις του Αλέξανδρου και της Ρώμης, ακόμη και μέσα στην Τουρκοκρατία, ενάντια στην βαρβαρότητα του κατσαπλιά κατακτητή.. 

Ενός πολιτισμού που δεν είχε ανάγκη να βασιστεί σε φυλετικές καθαρότητες, γιατί βασίζονταν στην πνευματική παραγωγή διανοούμενων που επέλυαν τα προβλήματα μιας πολύ προχωρημένης Ελεύθερης κοινωνίας, έναντι της οποίας το νεωτερικό Δυτικό κράτος ωχριά.. 

Είναι το σύμβολο της Ρωμανίας, που τόσο θρηνήσαμε εμείς οι Πόντιοι και όλοι οι Ελληνες.... 

"Και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και που πηγαίνει...."