Παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Πλιάτσικα "Χρυσή Αυγή και εκκλησία: Μια επαμφοτερίζουσα σχέση" το Σάββατο 19/10/2019 στην Αθήνα

Στράτος Καλαφάτης, ΑΘΩΣ: Τα χρώματα της πίστης / Stratos Kalafatis, ATHOS: Colours of faith

πηγή: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

& https://vimeo.com/107575807

H φωτογραφική εργασία του Στράτου Καλαφάτη «ΑΘΩΣ / Τα χρώματα της πίστης» ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2008 και ολοκληρώθηκε το 2013. 

Συνολικά χρειάστηκαν εικοσιπέντε επισκέψεις στην Αθωνική Πολιτεία και ένα σύνολο διακοσίων ημερών για να παρουσιάσει ο φωτογράφος τη δική του εκδοχή για το τοπίο και τους ανθρώπους σε αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο.

Το ομότιτλο βιβλίο κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ σε δίγλωσση έκδοση 216 σελίδων με 142 έγχρωμες φωτογραφίες και εισαγωγή του Νίκου Ξυδάκη.

Στο βίντεο που παρατίθεται, μπορείτε να πάρετε μια γεύση από το έργο εν τη γενέσει του.

Δείγμα του φωτογραφικού έργου του Στράτου Καλαφάτη παρουσιάζεται στην προσωπική του ιστοσελίδα stratoskalafatis.com.

Ακολουθεί απόσπασμα από το εισαγωγικό σημείωμα του Νίκου Γ. Ξυδάκη, που περιλαμβάνεται στο λεύκωμα "Άθως / Τα χρώματα της πίστης":

ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΑΘΕΑΤΟΥ

Κοιτάω τις φωτογραφίες του Στράτου Καλαφάτη από τον Άθω εδώ και τρία χρόνια. Από το πρώτο σώμα μιας μακρόπνοης εργασίας, που ξεκίνησε πολλά χρόνια νωρίτερα, συν τις εκάστοτε προσθήκες. Τις έχω δει πολλές φορές,έχω ξεχωρίσει πια τις πιο προσφιλείς μου, τις έχω διαβάσει, τις έχω διατρέξει, τις έχω δει ψηφιακές και τυπωμένες, μεγάλες, μικρές, σε μορφή δοκιμίου βιβλίου. Τις θυμάμαι. Οσες φορές κι αν τις δω, ίδια αίσθηση, ίδια αισθήματα: βλέμμα σαν χάδι, τρυφερό, βλέμμα που αγκαλιάζει και διεισδύει, που συνομιλεί, βλέμμα που συμπεριλαμβάνει,δεν αποκλείει, βλέμμα που αποφεύγει τα σχόλια και τις ερμηνείες, βλέμμα που υμνεί το κάλλος, βλέμμα που κυκλώνει το αθέατο, το ελλείπον. Το βλέμμα του Στράτου.

Αυτό το βλέμμα το θυμάμαι κι από προηγούμενες δουλειές, αλλά εδώ κορυφώνονται ασύγκριτα η ένταση, η διεισδυτικότητα, η καθολικότητα,και ταυτοχρόνως η απαλότητα, η ευρυχωρία, η αλαφράδα. Και ναι, η αγάπη. Με αυτές τις αρετές, ενοφθαλμισμένες σε ασπαίρουσα φόρμα, καταφέρνει το εξής παράδοξο: να αποδίδει την χιλιόχρονη βαριά παράδοση του Αγίου Όρους, την ιστορία, την πνευματικότητα, τον εσωτερικό πλούτο και την εξωτερική φτώχεια, με φόρμες απολύτως σύγχρονες, με την ευαισθησία του καιρού μας, με μια γραφή λάμπουσα και υποβλητική μαζί,με μια εντελώς προσωπική ποπ. Μάλλον η πιο συμπαγής, η πιο συγκινούσα φωτογραφική δουλειά που έχω δει ώς τώρα.

Μπορείς εύκολα να διακρίνεις τα ιδιαίτερα μορφοπλαστικά στοιχεία του λεξιλογίου του Στράτου: υπερκορεσμένα ηλεκτρικά χρώματα, μετωπικά πορτρέτα, ευρυγώνιες λήψεις, και κυρίως οι εντυπωσιακής αρτίωσης νυκτερινές τοπιογραφίες. Όλα του τα τα στοιχεία όμως υπηρετούν ένα συμπαγές σύνολο, έναν σκοπό: την αποφυγή του πικτοριαλισμού, την αποφυγή της αληθοφάνειας του ντοκιμαντέρ. Δεν κάνει ντοκιμαντέρ. [...]

Πηγή: http://athosmoviearchive.blogspot.com

agioritikesmnimes.blogspot.com/2019/08/12377-stratos-kalafatis-athos-colours.html

π. Ευάγγελος Γκανάς, Νίκος Ξυδάκης: Χριστιανική παράδοση και νεοελληνικός πολιτισμός

πηγή: ΑΝΤΙΦΩΝΟ
&
https://www.youtube.com/watch?v=3utbK0jEWso

Είναι επίκαιρος ο Παπαδιαμάντης σήμερα; (Δ. Μαυρόπουλος, Ν. Ξυδάκης)

πηγή: Αντίφωνο & http://www.youtube.com/watch?v=rOhA8RziSVg

Νίκος Γ. Ξυδάκης, Σε ποιον ανήκει ο λαός;

Πηγή: "Καθημερινή", 23-12-2010

Η επιστολή της Ιεράς Συνόδου προς τον λαό προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Η κυβέρνηση είπε ότι το κείμενο «έχει ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα» – προφανώς με τη δική της πραγματικότητα, της εξουδετερωμένης ουσιαστικά Βουλής και της βαθιάς ύφεσης. Το ΚΚΕ, επίσης, κατηγόρησε την Ιεραρχία ότι «αντιστρέφει την πραγματικότητα (...) για να κρύψει το πού βρίσκεται η διέξοδος για τον λαό. (...) Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν απόλαυσαν καμία ευμάρεια». Είναι προφανές ότι στη θεολογικώς αδρή πραγματικότητα του ΚΚΕ, η εργατική τάξη είναι αθώα, αναμάρτητη, έτοιμη πάντα να εισακούσει την Αλήθεια του Περισσού, προορισμένη να της παραδοθεί ψυχή τε και σώματι καθ’ οδόν προς το τέλος της Ιστορίας.

Η Δημοκρατική Αριστερά απέφυγε τη θεολογία της πραγματικότητας, αναγνώρισε ότι ο λαός χειμάζεται, και αρκέστηκε σε μια αιχμή: Κάλεσε την Εκκλησία να αναφέρει «συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και πρακτικά μέτρα για την επίγεια ελάφρυνση κάποιων έστω βαρών από τις πλάτες του χειμαζόμενου ελληνικού λαού». Ο προσεκτικός κ. Φ. Κουβέλης, όμως, μάλλον βιάστηκε να εγκαλέσει για «πρακτικά μέτρα» έναν οργανισμό που, αν μη τι άλλο, έχει ευρύ κοινωνικό δίκτυο, αλυσιτελές ίσως, παρωχημένο ή κουρασμένο, πάντως υπαρκτό.

Η επιστολή της Εκκλησίας, ως ενέργεια καθ’ εαυτήν, κλονίζει τα στερεότυπα σκέψης της μεταπολιτευτικής ορθότητας. Θέτει ερωτήματα: Πρώτον, ποιος δικαιούται να ομιλεί; Δικαιούται να μιλάει η Εκκλησία στην κοινωνία, σε όποιον θέλει να την ακούει; Ισχύει καθολικά η ισηγορία ή υπερισχύει, εν προκειμένω, ένας παραδημοκρατικός αντικληρικαλισμός; Γιατί ανιχνεύονται σκοτεινότερες προθέσεις στον λόγο ενός ιεράρχη απ’ ό,τι στον λόγο ενός τραπεζίτη ή ενός δημοσιογράφου;

Δεύτερον, το κυριότερο: σε ποιον ανήκει ο λαός; Στα κόμματα; Στο πελατειακό σύστημα; Στις πολιτικές φαμίλιες; Στα σωματεία; Στις συντεχνίες; Ολοι μιλάνε εξ ονόματός του, όλοι γνωρίζουν το καλό του. Η εκκλησία δεν πράττει τίποτε παραπάνω απ’ όλους τους παραπάνω θεσμούς και παραθεσμούς. (Παραμένει πάντα ανοιχτή η δυνατότητα της αυτοδιάθεσης του λαού, ως ουτοπία: ο ενιαίος και ομούσιος λαός να ανήκει στον εαυτό του...)

(βλέμμα): Χωρίς να το ηξεύρω, ήμην ευτυχής

Ένα εξαιρετικό άρθρο του Νίκου Ξυδάκη από το "βλέμμα" και την "Καθημερινή":

«Καθώς ο σκύλος, ο δεμένος με πολύ κοντόν σχοινίον εις την αυλήν του αυθέντου του, δεν ημπορεί να γαυγίζη ούτε να δαγκάση έξω από την ακτίνα και το τόξον τα οποία διαγράφει το κοντον σχοινίον, παρομοίως κ’ εγώ δεν δύναμαι ούτε να είπω, ούτε να πράξω τίποτε περισσότερον παρ’ όσον μου επιτρέπει η στενή δικαιοδοσία, την οποίαν έχω εις το γραφείον του προϊσταμένου μου».  

Περιγράφει τον εαυτό του αυτολοιδωρούμενος ο παπαδιαμαντικός αφηγητής, στο “Ονειρο στο κύμα”. Και περιγράφει την παρούσα κατάσταση πικράς αθυμίας του Ελληνος, έτσι δεμένου με κοντό σχοινί, ώστε αν τεντωθεί να κινδυνεύει να πνιγεί, να σχοινιασθή.

Οσες φορές διαβάζω το «Ονειρο στο κύμα», διακρίνω κάτι καινούργιο. Τούτη τη φορά μέσα από την αυτολοιδορία του Παπαδιαμάντη διακρίνω τη σοφή αποδοχή του παρόντος: το παρόν ως ήπια διάψευση προσδοκιών, ως αναπόφευκτη προδοσία του παρελθόντος, το παρόν ως αναπόδραστη πτώση του φυσικού ανθρώπου, του «ωραίου εφήβου, του καστανόμαλλου βοσκού», και ως ανάδυση του μετέωρου μεσήλικου, του «περιωρισμένου και ανεπιτήδειου».

Ολόκληρο εδώ.

Χρ. Γιανναράς-Ν. Ξυδάκης: Διάλογος για την κρίση

 Πηγή: Αντίφωνο/ 

Καθημερινή

H εφημερίδα Καθημερινή διοργάνωσε στις αρχές Ιουνίου συζήτηση μεταξύ αρθρογράφων και συνδρομητών της, στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», στην Αθήνα με τρία καίρια ερωτήματα: «Τι πήγε στραβά; Πώς φτάσαμε στη σημερινή κρίση; Ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να την ξεπεράσουμε;». Δείτε και ακούστε τις εισηγήσεις και τον διάλογο με το κοινό, του Χρήστου Γιανναρά, & του Νίκου Ξυδάκη. Ρόλο συντονιστή είχε ο διευθυντής της εφημερίδας Αλέξης Παπαχελάς.

.

Χρ. Γιανναράς, Διάλογος για την κρίση from antifono.gr on Vimeo.
Ν. Ξυδάκης Διάλογος για την κρίση from antifono.gr on Vimeo.

Τι προσκυνούν στο Μενίδι

Ένα εξαιρετικό κείμενο του Ν.Ξυδάκη από την Καθημερινή της 12ης Οκτωβρίου 2008:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_12/10/2008_287727

Αυτές τις μέρες της οικονομικής καταιγίδας, που αδειάζει ταμεία και ταράζει ζωές, η αττική γη ζει εν παραλλήλω βίο ατάραχο, προμοντέρνο, μακριά από τα τρέχοντα, τους φόβους και τη δυσθυμία. Αλλά και κοντά.

Από τις 3 Οκτωβρίου και έως τις 2 Νοεμβρίου το λείψανο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ βρίσκεται σε δημόσιο προσκύνημα σε ναούς της Μητρόπολης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, κατόπιν αιτήματος της ρωσόφωνης κοινότητας προς το Πατριαρχείο Μόσχας. Το λείψανο του λαοφιλέστερου νεοφανούς αγίου της Ρωσίας βγήκε για πρώτη φορά έξω από τα σύνορα της πατρίδας του.