Η Ρωμηοσύνη και οι αιματηροί διωγμοί των Ορθοδόξων Ρωμηών της Συρίας

 https://www.youtube.com/watch?v=3mH38dNiRs0

Νιγηρία, Συρία: οι ισλαμοφασίστες αλωνίζουν! Θα αντιδράσει η Δύση;

Άλλο ένα δείγμα του τι εστί ισλαμοφασισμός είναι τω όντι η πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση από καμικάζι αυτοκτονίας στον προφήτη Ηλία της Δαμασκού. Η θλιβερή είδηση:

https://www.philenews.com/kosmos/diethni/article/1596007/tromokratiki-epithesi-se-orthodoxi-ekklisia-sti-siria-anafores-gia-pollous-nekrous/

Νιγηρία, Συρία: οι ισλαμοφασίστες αλωνίζουν! Θα αντιδράσει η Δύση; Ρητορικό βεβαίως το ερώτημα.

Μνήμη των αγίων Μαρτύρων του Αυγούστου 2013 στη Συρία

Επιμέλεια: Θ. Ι. Ρηγινιώτης + Α.

Οι χριστιανοί της Συρίας είναι κυρίως οι λεγόμενοι «Ελληνορθόδοξοι» και «Συρορθόδοξοι», ενώ υπάρχουν επίσης και Ρωμαιοκαθολικοί και Προτεστάντες.

Στη Συρία, οι κανονικοί ορθόδοξοι χριστιανοί ονομάζονται «Ελληνορθόδοξοι», άσχετα αν είναι συριακής καταγωγής. Το πατριαρχείο Αντιοχείας, στο οποίο υπάγονται, λέγεται «Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο». Κανονικά λέγεται «Ρουμ Ορτοντόξ», δηλ. «Ρωμαιορθόδοξο», όπου «Ρωμαίοι» = Βυζαντινοί (Ρωμιοί). Οι Σύριοι ορθόδοξοι είναι «Ρουμ», δηλ. «Ρωμαίοι», Βυζαντινοί, όπως και εμείς και όλοι οι πρώην Βυζαντινοί λαοί.

Οι «Συρορθόδοξοι» δεν είναι κανονικά ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά μονοφυσίτες ή (όπως αλλιώς λέγονται) Συροϊακωβίτες ή Αντιχαλκηδόνιοι.

Ο μονοφυσιτισμός είναι μια αίρεση που εμφανίστηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. και διδάσκει ότι ο Χριστός δεν είναι άνθρωπος, αλλά μόνο Θεός. Η Εκκλησία απέρριψε αυτή τη διδασκαλία με την 4η, την 5η και την 6η Οικουμενική Σύνοδο.

Οι σημερινοί μονοφυσίτες (Αρμένιοι, Κόπτες, Συροϊακωβίτες, χριστιανοί της Αιθιοπίας, της Ερυθραίας, της Ινδίας κ.ά.) είναι πιο ήπιοι στη διδασκαλία τους από τους αρχαίους προγόνους τους και γίνεται εδώ και χρόνια διάλογος ανάμεσα σ’ αυτούς και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Όμως έχουν καταφέρει να χαρακτηρίζονται διεθνώς «Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες» («Oriental Orthodox Church») κι αυτό προκαλεί μπερδέματα με τη δική μας, κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία, που θεωρείται κι αυτή «Ανατολική» (αλλά «Easter», όχι «Oriental»).

Από τους δύο επισκόπους που απήχθησαν από τους σκληρούς μουσουλμάνους (ισλαμιστές) της Συρίας τον Απρίλη του 2013 (και αγνοείται η τύχη τους), ο ένας (ο μητροπολίτης Χαλεπίου Παύλος) είναι «Ελληνορθόδοξος» (δηλ. ορθόδοξος – Σύριος στην καταγωγή) και ο άλλος (ο μητροπολίτης Ιωάννης-Αβραάμ) είναι «Συρορθόδοξος», δηλ. μονοφυσίτης.

Από το 2011, όπου μαίνεται ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, οι φανατικοί ισλαμιστές αντάρτες κατασφάζουν τους χριστιανούς. Οι χριστιανοί, όπως είναι φυσικό, υποστηρίζουν το καθεστώς του Σύριου προέδρου Άσσαντ, που προσπαθούν να ανατρέψουν οι αντάρτες, αφού αυτό το καθεστώς είναι ήπιο και ανεκτικό προς τους χριστιανούς. Για το λόγο αυτό, θεωρούνται «φιλοκυβερνητικοί» και πέφτουν θύματα της ανεξέλεγκτης μανίας των ανταρτών, στις ομάδες των οποίων, όπως λέγεται, έχουν συγκεντρωθεί φανατικοί μουσουλμάνοι πολεμιστές (τζιχαντιστές = οπαδοί της θεωρίας της «τζιχάντ», δηλ. του «ιερού πολέμου») από διάφορες μουσουλμανικές χώρες, όπως το Λίβανο, την Τσετσενία, τη Σομαλία κ.ά.

Φυσικά, θύματα του πολέμου είναι και μουσουλμάνοι. Όμως οι χριστιανοί σκοτώνονται επειδή είναι χριστιανοί, χωρίς να υπάρχει άλλος λόγος. Σε πολλές περιπτώσεις πέφτουν θύματα μαζικών δολοφονιών, με βόμβες ή πυροβόλα όπλα, αλλά επίσης σε πάρα πολλές περιπτώσεις συλλαμβάνονται και βασανίζονται μέχρι θανάτου για να γίνουν μουσουλμάνοι. Έχουμε δηλαδή μάρτυρες αντίστοιχους με τους αρχαίους μάρτυρες, των ρωμαϊκών χρόνων, με τους νεομάρτυρες της Τουρκοκρατίας και με τους αμέτρητους μάρτυρες του 20ού αιώνα στα αθεϊστικά καθεστώτα της Ρωσίας, της Ρουμανίας, της Αλβανίας κ.α.

Ρένα Δούρου,Συρία: Δοκιμασία χωρίς τέλος…

πηγή: ΑΜΗΝ

[φωτό από εδώ]

Το γεγονός ότι τα φώτα της δημοσιότητας έχουν στραφεί στις διπλωματικές εξελίξεις, λόγω του άκαρπου πρώτου γύρου διαπραγματεύσεων στη Γενεύη κι ενόψει της επόμενου, δεν σημαίνει ότι ο εμφύλιος στη Συρία δεν συνεχίζεται ή ότι έχει μειωθεί η έντασή του. Απλώς, πλέον, τα αιματηρά γεγονότα δεν “χωρούν” στα ειδησεογραφικά προγράμματα και περνούν στα “ψιλά” των εφημερίδων.

Και βέβαια το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει τον αριθμό των αμάχων νεκρών να αυξάνεται ή να μειώνονται οι βαρβαρότητες σε βάρος των αμάχων. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πλέον συστηματικά υποχωρούν, όταν δεν παραβιάζονται, τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως τα περιγράφει και τα καθιερώνει ο καταστατικός χάρτης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Μεταξύ των στοιχειωδών δικαιωμάτων, που είναι πλέον η σκιά του εαυτού τους στη Συρία και όχι μόνο εκεί αλλά και σε άλλες γωνιές της Μέσης Ανατολής, είναι και το δικαίωμα ελευθερίας σκέψης, συνείδησης και θρησκείας. Ένα δικαίωμα πολλαπλά κατοχυρωμένο διεθνώς (Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ, Διεθνής Σύμβαση για τα Πολιτικά Δικαιώματα και τα Δικαιώματα του Πολίτη), κάτι που δεν αποτρέπει τις παραβιάσεις του. Ούτε και τις καταστροφές πολιτιστικών μνημείων και πολιτιστικής κληρονομιάς (που προστατεύεται από τη Σύμβαση της Χάγης του 1954).

Οι χριστιανικοί πληθυσμοί στη Συρία (συρορθόδοξοι, ελληνορθόδοξοι και άλλοι) αποτελούν σήμερα κλασικό παράδειγμα πληθυσμών που υφίστανται αυτές τις παραβιάσεις, μέσα σε μια γενικευμένη, δυστυχώς, αδιαφορία. Δολοφονίες, απαγωγές (όπως οι απαγωγές των δύο μητροπολιτών Χαλεπίου πέρσι την άνοιξη και αργότερα των 12 ορθόδοξων μοναχών από το γυναικείο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας στη Μααλούλα), εκφοβισμοί και βεβηλώσεις εκκλησιαστικών θησαυρών, έχουν καταστήσει τους πληθυσμούς αυτούς ομήρους της σύγκρουσης των δυνάμεων του κυβερνητικού στρατού και των άκρως ετερογενών αντάρτικων ομάδων της αντιπολίτευσης, όπου κυριαρχούν σε μεγάλο βαθμό τζιχαντιστές και οπαδοί της αλ Κάιντα. Την ίδια μοίρα – δολοφονίες, απαγωγές, υφίστανται όλοι οι άμαχοι στη Συρία, όπου ο αριθμός των νεκρών έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις εκατό χιλιάδες, με τη διαφορά ότι οι αλλόθρησκοι, δηλαδή μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, φέρουν ένα επιπλέον «στίγμα», είναι δηλαδή ακόμη πιο ευάλωτοι: ανήκουν σε διαφορετική θρησκεία, γεγονός που τους καθιστά εύκολο στόχο.

Δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο. Και στο πρόσφατο παρελθόν σε άλλες χώρες της Μ. Ανατολής χριστιανικοί και άλλοι θρησκευτικοί πληθυσμοί, βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε χώρες σπαρασσόμενες από βία.

Ο Anthony Bloom έγραφε ότι κάθε δοκιμασία είναι δώρο Θεού και σίγουρα αυτή η προσέγγιση δίνει δύναμη στους χριστιανικούς πληθυσμούς που δοκιμάζονται σήμερα στη Συρία, μαζί με τους υπόλοιπους αμάχους.

Ωστόσο αυτή η δοκιμασία, η καταδικαστέα από τόσες διεθνείς συνθήκες, θα έπρεπε να μην αφήνει ήσυχες πολλές συνειδήσεις, ανεξαρτήτως πίστης και θρησκείας, που σήμερα περί άλλων τυρβάζουν…

http://www.amen.gr/article16887#sthash.FoMY5twy.CRwTaO2q.dpuf