Πώς εκφράστηκε ιστορικά το χριστιανικό πολιτικό ήθος

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Μιλώντας περί θρησκείας, δεν αναφερόμαστε σε κάποια υποκριτική μετατροπή της θρησκείας σε πολιτική ιδεολογία για παραπλάνηση των αφελών, ούτε για κάποιους που απευθύνονται «στους πιστούς» για να ψαρέψουμε ψήφους παριστάνοντας ότι «είναι δικοί τους». Αναφερόμαστε σε μια στάση, που απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που θέλει να αλλάξει η κοινωνία προς το καλύτερο, είτε ο ίδιος είναι πιστός είτε όχι. Βέβαια ίσως σε μερικά ζητήματα έχουμε διαφορετική άποψη, και είναι απόλυτα θεμιτό και δημοκρατικό.

Ανθολόγιον 283: Ζακ Ελλύλ

 

(...) το πιο εκπληκτικό είναι ότι ακριβώς δεν μπορεί να υπάρξει χριστιανική "ηθική", αν θέλουμε να τηρούμε αληθινά την ευαγγελική σκέψη. (...)

Ζακ Ελλύλ, Αναρχία και χριστιανισμός, εκδόσεις Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 13.

ΦΩΣ ΙΛΑΡΟΝ (ΑΡ.Φ.87/ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2021)

Δείτε το κείμενο σε ηλεκτρονική μορφή εδώ: https://vardavas.blogspot.com/2021/02/blog-post_15.html

 

ΦΩΣ ΙΛΑΡΟΝ, Φ.87 / ΦΕΒΡΟΥΑΡ... by Georgios Peran

Αν είμαστε χριστιανοί, ας μη φοβόμαστε!

 

Γράφει ο Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Αυτό το κείμενο είναι το περιεχόμενο του νέου τεύχους του φυλλαδίου «Φως Ιλαρόν», αρ. 87, που εκδίδεται από την ενορία Αγίου Γεωργίου Περιβολίων Ρεθύμνου (Άγιοι Ανάργυροι) για το Φεβρουάριο 2021. Επειδή ο κόσμος είναι δύσκολο τώρα να έρθει στην εκκλησία και να το λάβει, το προσφέρουμε για δημοσίευση στις τοπικές μας εφημερίδες και στο Διαδίκτυο.

***

Ας το καταλάβουμε κι ας το πούμε χωρίς δισταγμό: το σημαντικότερο πράγμα δεν είναι να μην πεθάνουμε, αλλά να μη ζούμε μακριά από το Χριστό.

Αυτό φυσικά έχει νόημα μόνο για τους χριστιανούς… Για τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας πιθανόν υπάρχουν άλλες προτεραιότητες: αυτά που μπορεί να ζήσει και να απολαύσει ο άνθρωπος σ’ αυτόν τον κόσμο. Αυτά δεν είναι κατ’ ανάγκην κακά – περιλαμβάνουν όμορφα αισθήματα, αγάπη, μουσική, αθλητισμό, ζωή κοντά στη φύση, την υγεία και την επιτυχία των παιδιών μας και τόσα άλλα. Όλα αυτά δεν τα αρνούμαστε κι εμείς οι χριστιανοί. Τα δεχόμαστε και είμαστε ευγνώμονες όχι τόσο «στις δυνάμεις μας», όσο στον ίδιο το Θεό γι’ αυτά. Δεν τα αρνούμαστε. Όμως όλα τα παραπάνω έχουν σίγουρη ημερομηνία λήξεως, όπως και η ίδια η ζωή μας πάνω στη γη έχει σίγουρη ημερομηνία λήξεως.

Έτσι, οι περισσότεροι άνθρωποι, κυρίως εκείνοι που δεν είναι χριστιανοί ή είναι μόνον τυπικά χριστιανοί, θεωρούν ότι τα σημαντικότερα αγαθά που μπορεί να έχει ο άνθρωπος είναι η υγεία και η μακροζωία – να ζήσει χωρίς να υποφέρει και τελικά να πεθάνει σε βαθιά γεράματα.

Οι χριστιανοί δεν το βλέπουν έτσι. Στη ζωή τους έχουν πάντα μια βαθιά χαρά και μια βαθιά θλίψη. Χαρά, λόγω της αγάπης του Χριστού, που μεταμορφώνει τα πάντα (και τις ίδιες τις ψυχές μας) σε ολόλαμπρο φως. Και θλίψη, αφενός για τις δικές τους αμαρτίες – όποιες κι αν είναι – και αφετέρου επειδή πονάνε για όλους τους άλλους ανθρώπους που υποφέρουν και θλίβονται.

Ναι, ας το πούμε κι αυτό: δεν μπορεί να είναι τέλεια η χαρά μας μόνο αν εμείς και τα παιδιά μας είμαστε καλά, γιατί πάντα υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν. Αν είμαστε χριστιανοί, δηλαδή άνθρωποι του Θεού, μέσα στη χαρά μας υπάρχει πάντα μια θλίψη, που δε ρωτάει αν εκείνος που υποφέρει είναι γνωστός μας ή άγνωστος, ούτε ακόμη μήπως ευθύνεται μόνος του για όσα παθαίνει. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να είναι όλοι καλά, και ο ίδιος βοηθάει όσους μπορεί και όπως μπορεί (εντάξει, πολλοί θα τον θεωρούν ανόητο, αλλά εκείνο που τον νοιάζει είναι η αγάπη του Χριστού και όχι η γνώμη του κόσμου που κρίνει χωρίς να ξέρει και χωρίς να καταλαβαίνει).

Έτσι, ξεκινάμε απ’ αυτό: δεν υπάρχει ζωή χωρίς θλίψη, γιατί ακόμη κι αν εμείς οι ίδιοι «δεν έχουμε πρόβλημα», έχουν προβλήματα κάποιοι άλλοι, κοντά ή μακριά μας, κι αυτοί οι άλλοι είναι κι εκείνοι παιδιά του Θεού και αδέλφια του Ιησού Χριστού, δηλαδή αδέλφια μας.

Το δεύτερο που χρειάζεται να σκεφτούμε είναι πως η ζωή μας δεν κινδυνεύει μόνο τώρα, εξαιτίας του νέου κορωνοϊού… Κινδύνευε πάντα, ακόμη και τις τελευταίες δεκαετίες, που η χώρα μας, δόξα τω Θεώ, δεν έχει πόλεμο και που η πολιτική κατάσταση στην πατρίδα μας έχει ηρεμήσει. Εδώ και δεκαετίες η ζωή μας κινδυνεύει από τον ίδιο τον τρόπο ζωής μας, που έχει προκαλέσει την εξάπλωση νέων θανατηφόρων ασθενειών, όπως οι διάφορες μορφές καρκίνου, οι καρδιοπάθειες, τα εγκεφαλικά επεισόδια ή η κατάθλιψη. Κινδυνεύει από την απρόσεκτη οδήγηση, από τους διάφορους κακοποιούς, από τις αυτοκαταστροφικές τάσεις που οδηγούν αμέτρητους ανθρώπους να κάνουν κακό στον εαυτό τους.

Μας συγχωρείτε, αλλά δεν κινδυνεύουμε μόνον τώρα – σε όλες τις εποχές πρέπει να είμαστε κάθε μέρα έτοιμοι για αναχώρηση. Έτοιμοι: να έχουμε εξομολογηθεί, να κοινωνούμε τα άγια μυστήρια (τη θεία μετάληψη), να είμαστε τίμιοι, να συγχωρούμε τους εχθρούς μας, να μη νοιαζόμαστε μόνο για το δικό μας συμφέρον, να ζούμε όπως πραγματικά δίδαξε ο Χριστός, όπως γράφει το Ευαγγέλιο και όπως έζησαν οι άγιοί μας (και ζουν ακόμη πολλοί άνθρωποι του Θεού) κι όχι όπως νομίζουμε εμείς ότι δίδαξε ο Χριστός, δήθεν ν’ αγαπάμε μόνο εκείνους που μας αγαπούν και να μην πατάμε στην εκκλησία επειδή είμαστε προκατειλημμένοι εναντίον «των παπάδων». Και τότε, πιστέψτε με, και μεγάλη χαρά θα έχουμε στην ψυχή μας και κανένας φόβος δεν θα υπάρχει «μήπως πεθάνουμε». Κι αυτό, γιατί τότε για μας δεν θα υπάρχει καθόλου θάνατος – μόνο αναχώρηση από αυτόν τον κόσμο και ταξίδι προς το φωτεινό βασίλειο του Ιησού Χριστού, τον παράδεισο.

Και δεν είναι μόνον ο κίνδυνος του θανάτου που μας βασανίζει, αλλά και τα οδυνηρά προβλήματα υγείας κάθε είδους, που ταλαιπωρούν αμέτρητα πρόσωπα και οικογένειες ολόκληρη ζωή: αναπηρίες, διαταραχές, ανίατες ασθένειες… Όλα αυτά τα πρόσωπα και οι οικογένειες σηκώνουν το βαρύ σταυρό τους χρόνια τώρα δίπλα μας (ίσως κι εσείς που διαβάζετε αυτή τη στιγμή είστε από αυτούς) κι εμείς τις περισσότερες φορές δεν τους βλέπουμε καν ή τους βλέπουμε με την άκρη των ματιών μας και αμέσως μετά προσπαθούμε να τους ξεχάσουμε.

Είναι ανθρώπινο να φοβόμαστε και δεν κατηγορούμε κανέναν επειδή είναι άνθρωπος και φοβάται. Αλλά ένας χριστιανός δεν πρέπει να είναι κοινός άνθρωπος. Πρέπει να είναι άνθρωπος του Θεού και να μη φοβάται.

Αυτοί λοιπόν είναι οι λόγοι, για τους οποίους ένας χριστιανός δεν φοβάται ούτε τα βάσανα, ούτε τη συκοφαντία, ούτε τη φτώχεια ή το θάνατο: πρώτον, επειδή εμπιστεύεται την αγάπη και τη φροντίδα του Θεού στη ζωή μας. Και δεύτερον, επειδή ξέρει ότι δεν υπάρχει θάνατος – σημασία δεν έχει πότε θα πεθάνω, αλλά να μην πεθάνω μακριά απ’ το Χριστό. Αν είμαι κοντά σ’ Εκείνον, όποτε κι αν πεθάνω, δεν πέθανα, αλλά μπήκα κατευθείαν στην αιώνια ζωή.

Υπάρχουν πράγματα πολύ πιο σημαντικά από την υγεία μας κι απ’ αυτή την ίδια τη ζωή μας. Τα παιδιά μας, για παράδειγμα, είναι πιο σημαντικά από την υγεία μας κι από τη ζωή μας. Ο σύζυγος ή η σύζυγός μας, αν πραγματικά αγαπάμε, είναι επίσης πιο σημαντικός από την υγεία μας και τη ζωή μας. Η πατρίδα μας; Τα ιδανικά μας; Όλα αυτά, για τα οποία θα δεχόμασταν να θυσιάσουμε τη ζωή μας ή να θέσουμε σε κίνδυνο την υγεία μας για να τα υπερασπιστούμε, είναι σίγουρα πιο σημαντικά από την υγεία μας και τη ζωή μας. Και το πιο σημαντικό απ’ όλα, εφόσον είμαστε χριστιανοί, είναι να μη χάσουμε τη σχέση μας τον Θεό διά του Χριστού.

Το να μην αδικήσουμε κάποιον, να μη βάλουμε χέρι σε ξένα χρήματα, να μην πέσουμε στη διαφθορά και την αμαρτία και φυσικά να μην αρνηθούμε την πίστη μας είναι απείρως πιο σημαντικό από την υγεία μας και τη ζωή μας. Αυτός είναι κι ο λόγος που τόσοι άγιοι προτίμησαν να υποστούν βασανιστήρια και θάνατο (ακόμη και κορίτσια δεκαπέντε και δεκαέξι ετών, όπως η αγία Κυριακή ή η αγία Παρασκευή) παρά ν’ αρνηθούν το Χριστό έστω και με τα λόγια τους. Και τελικά δεν πέθαναν: έχουν περάσει αιώνες από τον επίγειο μαρτυρικό θάνατό τους και ακόμη και σήμερα δεν έχουν πάψει να εμφανίζονται και να κάνουν θαύματα. Αυτή είναι η αληθινή ζωή, όχι η στενή και συχνά φοβισμένη, γεμάτη άγχος και θυμό, ζωή που ζούμε.

«Δυο πράγματα μόνο μας χρειάζονται, αδελφοί μου: ψυχή και Χριστός», έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, όταν οι Τούρκοι εξουσίαζαν τον τόπο μας και τυραννούσαν το λαό μας. «Και αυτά, κανείς δεν μπορεί να μας τα πάρει, εκτός αν τα δώσουμε με τη θέλησή μας».

«Τι μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού;» έγραφε ο απόστολος Παύλος, που πρόσφερε τη ζωή του για το Χριστό και τους συνανθρώπους του πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. «Μήπως θλίψη ή στενοχωρία ή διωγμός ή πείνα ή γύμνια ή μαχαίρι;» (προς Ρωμαίους επιστολή, κεφάλαιο 8, στίχος 35). Και ο ίδιος ο Χριστός είχε πει: «Στον κόσμο θα έχετε θλίψη, αλλά να έχετε θάρρος, γιατί εγώ έχω νικήσει τον κόσμο» (κατά Ιωάννην, 16, 33). «Δεν θα χαθεί ούτε μια τρίχα από το κεφάλι σας. Με την υπομονή σας θα κερδίσετε τη ζωή σας» (κατά Λουκάν 21, 18).

Και για το θάνατο, ο Κύριος είπε: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Όποιος πιστεύει σ’ εμένα, ακόμη και αν πεθάνει, θα ζήσει· και όποιος ζει και πιστεύει σ’ εμένα, δεν θα πεθάνει ποτέ» (Ιωάννην 11, 25-26). Και: «Αλήθεια σας λέω, ότι έρχεται ώρα, και ήδη ήρθε, που οι νεκροί στα μνήματα θ’ ακούσουν τη φωνή του υιού του Θεού και θα ζήσουν (…). Μην απορείτε, γιατί έρχεται ώρα, που όλοι όσοι βρίσκονται στα μνήματα θ’ ακούσουν τη φωνή του και θα πάνε, όσοι έκαναν το καλό, σε ανάσταση ζωής, και, όσοι έκαναν το κακό, σε ανάσταση κρίσης» (Ιωάννην, 5, 25-29).

Και ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει «Μέσα στην αγάπη δεν υπάρχει φόβος, γιατί η τέλεια αγάπη βγάζει έξω το φόβο. Ο φόβος περιέχει κόλαση και όποιος φοβάται δεν έχει γίνει τέλειος στην αγάπη» (Α΄ επιστολή Ιωάννου 4, 18).

Ας μάθουμε κάτι για την αγία Ματρώνα της Μόσχας, που ήταν αόμματη (χωρίς μάτια) και μεγάλο μέρος της ζωής της παράλυτη, χωρίς δεκάρα, χωρίς ταυτότητα, στο περιθώριο της κοινωνίας – όμως με την καρδιά γεμάτη δοξολογία στο Θεό και αγάπη στο συνάνθρωπο. Ας μάθουμε για τον άγιο Νικηφόρο το Λεπρό από το Σηρικάρι Χανίων († 1964), για τη Δήμητρα Κόντου, τη «Μαρία την Ψηλή» (Μαρία Στυλιανοπούλου) και άλλους χριστιανούς, που υπέφεραν από βαριά νοσήματα και πέθαναν απ’ αυτά, όμως όσο ζούσαν ήταν γεμάτοι χαρά από την παρουσία του Χριστού στην ψυχή τους και από τη βεβαιότητα ότι (ιδίως για όσους είναι κοντά στο Χριστό) δεν υπάρχει θάνατος. Ας μάθουμε για τους μάρτυρες όλων των εποχών, και του 20ού αιώνα, ανθρώπους κάθε ηλικίας, φύλου και κοινωνικής τάξης, που φυλακίστηκαν (πολλοί απ’ αυτούς χρόνια ολόκληρα), βασανίστηκαν και τελικά θανατώθηκαν αρνούμενοι ν’ αλλαξοπιστήσουν, και κέρδισαν την αιωνιότητα. Ας μάθουμε για την αγία Χρυσή, τους Τέσσερις Μάρτυρες, τους σύγχρονους μάρτυρες της Ρουμανίας Βαλέριο Γκαφένκου και Κωνσταντίν Οπρισάν και τόσους άλλους.

Και στην πόλη μας, το Ρέθυμνο, ας γνωρίζουμε ότι υπάρχουν γύρω μας αγιασμένες ψυχούλες, που σηκώνουν για χρόνια το σταυρό του πόνου, της ασθένειας, του πένθους, της φτώχειας, της ορφάνιας, με την καρδιά γεμάτη δοξολογία και αγάπη, με ασταμάτητη εσωτερική προσευχή, που ζουν αθόρυβα, αλλά πεθαίνουν σαν πυρκαγιές θείας χάριτος – τι λέω, «πεθαίνουν»; Δεν πεθαίνουν, αλλά πηγαίνουν από το θάνατο στη ζωή, όπως είπε ο Χριστός!

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι αρνούμαστε την Ιατρική. Φυσικά και τη δεχόμαστε και ευγνωμονούμε τους γιατρούς, τους νοσηλευτές και όλους τους εργαζόμενους για την υγεία και δοξάζουμε το Θεό για το δώρο της επιστήμης στον ανθρώπινο νου. Αλλά απλώς, αν είμαστε χριστιανοί, δεν φοβόμαστε. Ξέρουμε ότι είμαστε θνητοί, ότι αργά ή γρήγορα θα πεθάνουμε, και οπλιζόμαστε με την πανοπλία εναντίον του θανάτου, που λέγεται χριστιανική ζωή, πνευματική ζωή, εκκλησιαστική ζωή. Και, όταν έρθει η ώρα (χωρίς να βιαζόμαστε), θα πεθάνουμε, όχι απλώς τραγουδώντας μαντινάδες ή χορεύοντας ζεϊμπέκικο (συγγνώμη, αλλά αυτά, όσο εντυπωσιακά κι αν είναι, δεν μας προσφέρουν κανένα ουσιαστικό όφελος σχετικά με το θάνατο), αλλά κάνοντας το σταυρό μας, ευλογώντας τα παιδιά μας, συγχωρώντας τους εχθρούς μας και ψάλλοντας το «Χριστός ανέστη»!

Μανώλης Δρεττάκης, Η μάστιγα της τοκογλυφίας

Πηγή: Η ΑΥΓΗ, 3-2-2013, σελ. 54

"Ει μη πλήθος ην τοκιστών, ουκ αν ην το πλήθος των πενομένων.

Λύσον σου την φατρίαν, και πάντες έξομεν την αυτάρκειαν"

Άγιος Γρηγόριος Νύσσης

Ζούμε σε μια εποχή στην οποία κυβερνούν τον κόσμο αυτοί που διακινούν με όλα τα σύγχρονα μέσα το (κάθε είδους) χρήμα, δηλαδή οι διάφοροι χρηματοπιστωτικοί οίκοι, οι τράπεζες και τα πλούσια κράτη, εκμεταλλευόμενοι τα φτωχότερα κράτη και όσους έχουν ανάγκη για να καλύψουν βασικές ανάγκες, αποσπώντας τεράστια κέρδη με τα υψηλά επιτόκια, με τα οποία δανείζουν και αμύθητα ποσά με τα διάφορα «παιχνίδια» στα χρηματιστήρια.

Αυτή την πραγματικότητα βιώνει σήμερα η Ελλάδα. Πρώτα και κύρια το κράτος με τα διάφορα Μνημόνια και τις ταπεινωτικές δανειακές συμβάσεις. Τη βιώνουν οι επιχειρήσεις, οι οποίες, αδυνατώντας να εξοφλήσουν τα δάνεια, κλείνουν. Τη βιώνουν και τα νοικοκυριά που έχουν δανειστεί από τις τράπεζες ή από τα ενεχυροδανειστήρια και κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους ή όσα δίνουν για ενέχειρο.

Ανάλογες καταστάσεις υπήρχαν και τον 4ο μ.Χ. αιώνα, στον οποίο έζησαν μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας. Ανάμεσα σ’ αυτούς είναι και ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου, την ομιλία του οποίου «Προς τους πλουτούντας» κυκλοφόρησε ως ένθετο η «Αυγή» με το φύλλο της 6ης.1.13. Σε ομιλίες του ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης είχε αναφερθεί στην τοκογλυφία. Μια από τις ομιλίες αυτές έχει δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Χριστιανική» τόσο στο πρωτότυπο όσο και σε μετάφραση. Από τη μετάφραση αυτή παραθέτουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Αργόσχολη και πλεονεκτική είναι η ζωή του τοκιστή. Δεν γνωρίζει αυτός τους κόπους της γεωργίας, ούτε την εφευρετικότητα του εμπορίου. Αντίθετα, ο τοκιστής κάθεται στον ίδιο πάντοτε τόπο, μέσα στο σπίτι του μεγαλώνει τα θρεφτάρια της κερδοσκοπίας. Άσπαρτα κι ακαλλιέργητα θέλει τα πάντα γι’ αυτόν να φυτρώνουν.

Γι’ αλέτρι έχει την πένα, για χωράφι το χαρτί, για σπόρο το μελάνι, για βροχή τον χρόνο που του πολλαπλασιάζει αθόρυβα τους τόκους των χρημάτων. Δρεπάνι του είναι η δικαστική απαίτηση του χρέους, αλώνι το σπίτι του όπου λιανίζει τις περιουσίες των αναγκεμένων ανθρώπων. Ολωνών τα αγαθά τα βλέπει δικά του...

Κουβαλάει παντού το κομπόδεμα και σαν δόλωμα το δείχνει σ’ εκείνους που τους πνίγει η ανάγκη, ώστε ανοίγοντας γι’ αυτό το στόμα, να καταπιούν μαζί μ’ αυτό και το αγκίστρι του τόκου. Καθημερινά μετράει τα κέρδη, μα η δίψα του για χρήμα δεν σβήνει...

Περιεργάζεται ο δανειστής όλες τις πράξεις του οφειλέτη, τα ταξίδια του, τις χειρονομίες τους, τις επισκέψεις, τις εμπορικές συναλλαγές του...

Σ’ ένα τέτοιον άνθρωπο αξίζει βέβαια να ειπωθεί... Ζητείς εισοδήματα και πρόσθετα πλούτη από τον φτωχό, κάνοντας κάτι ανάλογο μ’ αυτόν που θάθελε να πάρει θημωνιές σιτάρι από χωράφι που το ξέρανε ο λίβας, ή άφθονα σταφύλια από αμπέλι από το οποίο πέρασε χαλαζοφόρο σύννεφο, ή παιδιά από στείρα κοιλιά ή θρεπτικό γάλα από γυναίκες που δεν έχουν γεννήσει...

Ποιον ελέησες κι επικαλείσαι τον Ελεήμονα;..

"Αν δεν υπήρχε το πλήθος των τοκογλύφων, δεν θα υπήρχε ούτε η στρατιά των πεινασμένων. Αν διαλυθούν τα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα, όλοι θ’ αποκτήσουμε την οικονομική μας αυτάρκεια".

Στο ίδιο θέμα, την τοκογλυφία, είναι αφιερωμένο ένα τμήμα ενός από τους λόγους του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου «Εκκλησιαστής» της Παλαιάς Διαθήκης. Το πρωτότυπο των λόγων αυτών με μετάφραση του αρχιμανδρίτη Παγκράτιου Μπρούσαλη εκδόθηκε από τις «Εκδόσεις Επέκταση» το 1996. Από το τμήμα αυτό παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα που συμπληρώνουν τα παραπάνω.

«Υπάρχει και η άθλια επινόηση της τοκογλυφίας, που αν τη χαρακτηρίσει κανείς ως άλλο είδος ληστείας και δολοφονίας δεν θα απομακρυνθεί από το σωστό. Γιατί κατά τι διαφέρει το να παίρνεις λαθραία τα ξένα ως λάφυρα, ανοίγοντας τους τοίχους, και με τη δολοφονία του περαστικού γίνεσαι κύριος των κτημάτων του, ή το να αποκτάς με την τοκογλυφία αναγκαστικά όσα δεν σου ανήκουν; Ω, πόσο κακή είναι αυτή η προσωνυμία. Η λέξη τόκος γίνεται όνομα για τη ληστεία...

Ω, πόσο βλαπτικός είναι αυτός γάμος! Ω, πόσο άθλια είναι η σύζευξη, που η μεν φύση δεν τη γνωρίζει, αλλά για τα άψυχα την καινοτομεί η ασθένεια εκείνων που αγαπούν τα χρήματα. Ω, πόσο δυσάρεστες είναι αυτές οι κυήσεις, από τις οποίες ξεφυτρώνει ένα παρόμοια γέννημα...

Τον τόκο τον προετοιμάζει η πλεονεξία, τον γεννάει η παρανομία και τον ξεγεννάει η μισανθρωπία... Και αν συμβεί να αφαιρέσει κανείς βίαια από κάποιον τα χρήματα, ή να υποκλέψει λαθραία, αυτός λέγεται βιαστής και κλέπτης και τα παρόμοια. Εκείνος, όμως, που γνωστοποιεί την αδικία με συμβόλαια και προσφέρει το φαρμάκι με την παρουσία μαρτύρων και ισχυροποιεί την παρανομία με συμβάσεις τιτλοφορείται φιλάνθρωπος και ευεργέτης και σωτήρας και με όλα τα άλλα καλά προσωνύμια.»

Μεγάλες αλήθειες στους λόγους αυτούς του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης. Ψιλά γράμματα σήμερα για όλους τους τοκογλύφους που πίνουν το αίμα των λαών. Στην περίπτωση της χώρας μας, οι διάφορες δανειακές συμβάσεις και οι όροι που περιλαμβάνονται σ’ αυτές, και ιδιαίτερα στις τελευταίες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, την έχουν μετατρέψει σε μια νέου τύπου αποικία, με μια κυβέρνηση-υπάλληλο και εκτελεστή των εντολών των δανειστών. Μέχρι πότε, όμως, ο λαός θα συνεχίσει να ανέχεται αυτή την άκρα ταπείνωση; Αργά ή -και αυτό είναι το πιθανότερο- γρήγορα θα έρθει η στιγμή που θα πει το μεγάλο ΟΧΙ.

* Ο Μανόλης Γ. Δρεττάκης είναι τέως αντιπρόεδρος της Βουλής, υπουργός και καθηγητής της ΑΣΟΕΕ

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=748233

Γιώργος Κοροπούλης, Μεγάλου Βασιλείου: Ομιλία προς τους πλουτούντας (μεταγραφή)

Μέγας Βασίλειος, Ομιλία προς τους πλουτούντας, μεταγραφή: Γιώργος Κοροπούλης, ένθετη έκδοση της εφημερίδας Η ΑΥΓΗ, αρ.φυλ. 11599, Αθήνα 5-6 Ιανουαρίου 2013, σσ.32. [Για το  πρωτότυπο της ομιλίας πιέστε εδώ].

Σε σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας  Η ΑΥΓΗ διαβάζουμε:

Η «Προς τους πλουτούντας» ομιλία του επισκόπου Καισαρείας Βασιλείου (330 περίπου – 378 μ.Χ.)  εναλλάσσει τον λίβελο κατά της άνισης κατανομής του κοινωνικού πλούτου μ’ ένα απροσχημάτιστο κήρυγμα κοινοκτημοσύνης. Την εποχή εκείνη, άλλωστε, ο Βασίλειος έχει συμπυκνώσει την κοινωνική του δράση σ’ ένα συγκρότημα που ανήγειρε ξοδεύοντας τη δική του περιουσία, όση δεν είχε μοιράσει κιόλας στους φτωχούς. Το έργο συνομιλεί, με τον τρόπο του, με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Παραθέτουμε  αποσπάσματα από την εξαιρετική μεταγραφή του Γιώργου Κοροπούλη:

[...] Ώστε όποιος αγαπά σαν τον εαυτό του αυτόν που είναι πλάι του δεν κατέχει τίποτα παραπάνω απ’ αυτόν που είναι πλάι του. Κι εσύ δείχνεις να έχεις πολλά. Από που; Προφανώς επειδή η δική σου απόλαυση σου φάνηκε προτιμότερη απ’ το να παρηγορείς τους πολλούς. Όσο όμως πλεονάζουν τα πλούτη σου, τόσο σου λείπει η αγάπη.[...] (σελ. 6-7)

***

[...]Ξέρω πολλούς που νηστεύουν, προσεύχονται, στενάζουν και δείχνουν όλη την ανέξοδη ευλάβεια, σ’ όσους θλίβονται όμως δεν δίνουν δεκάρα. Τι τους ωφελεί η υπόλοιπη αρετή; [...](σελ.11).

***

[...]Γιατί όσοι αγαπούν το χρυσό, χαίρονται να τους δένουν, φτάνει να’ ναι οι χειροπέδες χρυσές. [...] (σελ. 13).

***

[...] Όταν μπαίνω στο σπίτι νεόπλουτου που μεγαλοπιάνεται και το βλέπω γανωμένο παντού με λουλούδια, ξέρω πως δεν κατέχει τίποτα πολυτιμότερο απ’ όσα φαίνονται, αλλά στολίζει τα άψυχα και έχει αστόλιστη την ψυχή. Πες μου, τόσο πια απαραίτητα είναι τα αργυρά κρεβάτια και τα αργυρά τραπέζια, τα ελεφάντινα καθίσματα και τα ελεφάντινα αμάξια. ώστε για χάρη τους τα πλούτη να μην περνούν στους φτωχούς, μολονότι χιλιάδες στέκουν έξω απ’ την πόρτα σου και κάθε εξαθλιωμένου ακούς τη φωνή; Όμως εσύ αρνείσαι να δώσεις, γιατί λες πως ποτέ δεν θα έφτανε για όλους όσοι ζητούν. Και με τη γλώσσα ορκίζεσαι, αλλά σ’ ελέγχει το χέρι σου. Γιατί σιωπώντας το χέρι διαλαλεί πως λες ψέματα, καθώς η πέτρα του δαχτυλιδιού σου το κάνει ν’ αστράφτει. Πόσους θ’ απάλλασε ένα δαχτυλίδι σου σου απ’ τα χρέη τους; Πόσα σπίτια που καταρρέουν θ’ ανόρθωνε;[...] (σελ. 14)

***

[...] Γιατί όπως οι μέθυσοι βρίσκουν αφορμή να πίνουν όσο τους βάζεις κρασί, έτσι και οι νεόπλουτοι, που απέκτησαν πολλά, επιθυμούν περισσότερα, κι όσα προστίθενται τρέφουν την αρρώστια τους κι η φροντίδα γι’ αυτά φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα εντέλει[...] (σελ. 17).

***

[...] Ο πλεονέκτης όμως δεν σέβεται τον χρόνο, δεν ξέρει σύνορα, δεν παραδέχεται τη σειρά της διαδοχής, αλλά μιμείται τη βία της φωτιάς ‘ όλα τα κατατρώει, σε όλα εξαπλώνεται.[...]Τίποτα δεν αντιστέκεται στη βία του πλούτου’ όλα υποκύπτουν στην τυραννία του, όλα ζαρώνουν κάτω απ’ την εξουσία του, έτσι που όποιος αδικήθηκε να σκέπτεται μάλλον πως δεν θα πάθει κι άλλο κακό παρά να ζητάει το δίκιο του για όσα έπαθε ήδη.[...] Αν αντιμιλήσεις, σε χτυπούν’ αν θρηνήσεις, σε καταγγέλουν ότι εξύβρισες, και προσάγεσαι, και θα βρεθείς στο κελί. Κι οι συκοφάντες πανέτοιμοι, να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή σου. Θα είσαι ευχαριστημένος αν απαλλαγείς απ΄ όλα αυτά εκχωρώντας και κάτι παραπάνω εντέλει(σελ. 18-19).

Μέγας Βασίλειος, Ομιλία προς τους πλουτούντας, μεταγραφή: Γιώργος Κοροπούλης, ένθετη έκδοση της εφημερίδας Η ΑΥΓΗ, αρ.φυλ. 11599, Αθήνα 5-6 Ιανουαρίου 2013.

πηγή

Πρωτοβουλία Χριστιανών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού

Πίνακας: Peter Seminck

Πρωτοβουλία Χριστιανών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού

Ως χριστιανοί, μέσα στις ιδιαίτερα κρίσιμες ώρες που περνά η πατρίδα μας, μέσα στα ποικίλα δύσκολα ζητούμενα της συλλογικής μας ύπαρξης, δεν μένουμε διόλου αδιάφοροι από την επικίνδυνη άνοδο του εθνοφυλετισμού, του νεοναζισμού και του νεοφασισμού. Ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία της αγάπης και της αδελφοσύνης μεταξύ των ανθρώπων. Η χριστιανική ταυτότητα θα έπρεπε να εξηγεί επαρκώς τις θεμελιώδεις προτεραιότητες της καθημερινότητας, του κοινού βίου και της πολιτείας μας.

Η διαδικτυακή ομάδα Πρωτοβουλία Χριστιανών κατά του Εθνοφυλετισμού, Νεοφασισμού, Νεοναζισμού (http://www.facebook.com/groups/christianantirafana/) ξεκίνησε μετά την πρωτοβουλία του κινήματος της Χριστιανικής Δημοκρατίας, το οποίο απέστειλε επίσημο Αίτημα προς την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Ελλάδος Πνευματικής Καταδίκης του Εθνοφυλετισμού, του Νεοναζισμού και του Νεοφασισμού (11 Σεπτεμβρίου 2012).

Μέσα στις γενικότερες συνθήκες κρίσης που ζει η κοινωνία μας, δεν μπορούμε να παραμείνουμε αδιάφοροι ή αδρανείς, όταν κάποιοι συστηματικά προωθούν αντιδημοκρατικές ιδέες, ανελεύθερα και αυταρχικά πρότυπα, ενώ παράλληλα επιχειρούν να διαστρεβλώνουν τη χριστιανική πίστη μας και την ορθόδοξη παράδοσή μας, παρουσιάζοντάς τες ως μια εθνοκεντρική ιδεολογία. Η συστηματική καλλιέργεια και προώθηση του φανατισμού και της μισαλλοδοξίας, η εξαπάτηση με υποσχέσεις ευτυχίας σε βάρος του άλλου, η στρέβλωση και χειραγώγηση ενός αγνού πατριωτικού αισθήματος, συνιστούν σαφή παραπλάνηση, πολιτική και ιδεολογική εκμετάλλευση του ορθόδοξου πλήρωματος και κυρίως απλών, καλόπιστων ανθρώπων. Επίσης, απόψεις που δόλια και προγραμματικά τείνουν να εξισώνουν τη φασιστική ακροδεξιά με οποιαδήποτε άλλη πολιτική κατεύθυνση, στη βάση του ακτιβισμού ή οτιδήποτε άλλο, τις θεωρούμε επικίνδυνες.

Είμαστε αποφασισμένοι να αντισταθούμε σθεναρά στη χυδαία πολιτική εκμετάλλευση της πίστης μας. Η εμπειρία αυτή και στο παρελθόν έχει αφήσει βαθιές πληγές στο σώμα της Εκκλησίας.

Η Χρυσή Αυγή είναι οργάνωση νεοναζιστική και, ως εκ τούτου, με ιδεολογία όχι μόνο βαθύτατα αντιχριστιανική, αλλά στον αντίποδα της χριστιανικής διδασκαλίας. Επιπλέον, για μας η ΧΑ είναι εγκληματική οργάνωση, παρωδία πολιτικού κόμματος και θρησκευτική αίρεση. Κατά συνέπεια, στελέχη της ΧΑ δεν έχουν καμία θέση σε γραφεία Μητροπόλεων και εκκλησιαστικούς φορείς, ούτε μπορούν να εκπροσωπούν την Εκκλησία ή να εμφανίζονται ως προστάτες και αρωγοί της. Καλούμε τα μέλη της Εκκλησίας, του σώματος του Χριστού, να περιφρουρήσουμε ανόθευτο το ευαγγελικό μήνυμα. Στην κατεύθυνση αυτή, δεν θα ολιγωρήσουμε μπροστά σε τίποτα.

Όσο μιλάμε, άνθρωποι γύρω μας πετσοκόβονται. Σ' αυτή την κατάσταση δεν θα μείνουμε άλλο απαθείς, ούτε πρόκειται ποτέ να τη συνηθίσουμε. Τα αβγά του φιδιού θα μείνουν στις τρύπες τους και δεν θα απλωθούν στην κοινωνία μας.

http://icthis.net/modules/smartsection/item.php?itemid=3366

Μητροπολίτης Σιατίστης π. Παύλος:"Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι τοῦ Ἔθνους. Μιά Ἐθνική Ἐκκλησία πού μπορεῖ νά μάχεται τά μέλη μιᾶς ἄλλης Ἐκκλησίας λόγῳ τοῦ χρώματος τῶν μελῶν της εἶναι μιά αἱρετική Ἐκκλησία"

πηγή: Ρομφαία

Διάβασα μέ πολλή προσοχή τό Δελτίο Τύπου τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς τό ὁποῖο ἀφορᾶ στό πρόσφατο κείμενο μου καί θέλω νά παρατηρήσω τά κάτωθι.

Εἶναι ἕνα κείμενο ἤρεμο, πολύ μελετημένο, ἀλλά καί πολύ ἀποκαλυπτικό. Τώρα μπορῶ νά εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος γιά τήν ὀρθότητα καί τήν ἀναγκαιότητα τῆς παρεμβάσεως μου.

Τονίζεται στό κείμενο καί μάλιστα δύο φορές ὅτι «ἡ Χρυσή Αὐγή στηρίζει τήν Ὀρθοδοξία σάν ἀπαραίτητο συστατικό τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας».

Τό πρῶτο ὅμως ἐρώτημα πού γεννιέται εἶναι γιά τό ποιά «Ὀρθοδοξία» μιλάει ἡ Χρυσή Αὐγή; Γιά τήν Ὀρθοδοξία τῆς Ἐκκλησίας ἤ γιά τήν «Ὀρθοδοξία» τή δική Της;

Βασικό περιεχόμενο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι Ἀγάπη. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικές μερικές ἐπισημάνσεις ἀπό τό Εὐαγγελικό κείμενο:

Ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη!

Ἐφόσον ἐποιήσατε ἑνί τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων ΕΜΟΙ ἐποιήσατε! Ἤμουν ΞΕΝΟΣ καί συνηγάγετέ με!

Εἶδες τόν Ἀδελφό σου, εἶδες Κύριον τόν Θεόν σου!

Ὁ Ἅγιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος δέν μᾶς ἀφήνει περιθώρια ψευδαισθήσεων: «Αὐτός πού λέει ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεό καί μισεῖ τόν ἀδελφό του εἶναι ψεύτης! Πῶς μπορεῖς νά ἀγαπᾶς τόν Θεό πού δέν τόν εἶδες καί νά κακοποιεῖς τόν ἀδελφό σου πού τόν βλέπεις καθημερινά;» (Α Καθολ. Ιωάννου δ, 20)

Αὐτά καί πολλά ἄλλα συνιστοῦν τήν Ὀρθοδοξία τοῦ Εὐαγγελίου. Ἡ πιο χαρακτηριστική διαφοροποίηση τοῦ παλαιοῦ ἀπό τό νέο κόσμο ἐκφράζεται μέ τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: «ἠκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις: ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου καί μισήσεις τόν ἐχθρόν σου.Ἐγώ δέ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς» (Ματθ. Ε 43-44)

Τό ἐρώτημα λοιπόν τό ἁπλό καί καίριο πρός κάθε κατεύθυνση εἶναι ποιά σχέση ἔχουν ὅλα αὐτά μέ τίς πρακτικές καί τίς συμπεριφορές τῆς Χ.Α;

Ἔχει καμμία σχέση ἡ «Ὀρθοδοξία» τῆς Χ.Α μέ τήν πίστη, τό βίωμα καί τήν Ὀρθοδοξία τοῦ Εὐαγγελίου; Εἶναι εὐθέως ἀντίστροφες καί ἀλληλοαποκλειόμενες.

Ἡ παρέμβαση μου λοιπόν ἦτο ἄκρως ἀπαραίτητη διότι ὁριοθετοῦσε τήν ἀληθινή εὐαγγελική ἀλήθεια ἀπό τήν πλάνη καί ἀποκάλυπτε τό γιατί δέν συμβιβάζεται ἡ ὀρθόδοξη πίστη μέ τίς ἀπόψεις καί τίς πρακτικές τῆς Χ.Α.

Δέν πολιτικολογῶ λοιπόν ἀπέναντι ἑνός ὁρισμένου κόμματος, ὅπως μέ κατηγορεῖτε, ἀλλά θεολογῶ ὑπερασπιζόμενος τήν ἀληθινή Ὀρθοδοξία. Τά ἐπιχειρήματά μου δέν τά ἀντλῶ ἀπό τήν τοποθέτηση καί τίς ἀρχές ἑνός ἄλλου κόμματος, ἀλλά ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.

Τό παραμύθι περί πολιτικολογίας καιρός νά σταματήσει ἀπό ὅλους. Δέν πρόσεξαν ἄραγε οἱ συντάκτες τοῦ Δελτίου Τύπου ὅτι στό ἴδιο τό κείμενο ἀσκῶ δριμύτατη κριτική καί σέ ἄλλους πολιτικούς σχηματισμούς;

Ἄς διαβάσουν τουλάχιστον παλαιότερα κείμενα μου καί θά τό διαπιστώσουν.

Μία ἀκόμη παρατήρηση: Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι τοῦ Ἔθνους. Μιά Ἐθνική Ἐκκλησία πού μπορεῖ νά μάχεται τά μέλη μιᾶς ἄλλης Ἐκκλησίας λόγῳ τοῦ χρώματος τῶν μελῶν της εἶναι μιά αἱρετική Ἐκκλησία.

Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σαφής «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδέ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδέ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καί θῆλυ, πάντες γάρ ἡμεῖς εἷς ἐστέ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ».(Γαλάτ. 2, 28).

Εἶναι προτιμότερο νά εἶσαι ἄθεος ἀπό τό νά μπερδεύεις ἤ νά χρησιμοποιεῖς τήν πίστη καί τήν Ἐκκλησία γιά νά παγιδεύσεις τούς ἀνθρώπους.

Χαίρομαι πού ἀποδοκιμάζετε τίς ἀπειλές καί τίς χυδαιολογίες οἱ ὁποῖες ἄλλωστε δέν μέ φοβίζουν, ἀλλά ἐκθέτουν ὅσους τίς ἐξακοντίζουν.

Βέβαια προσφέρετε καί μία σημαντική εἴδηση. Ὅτι στίς ἐκδηλώσεις συμμετείχατε προσκεκλημένοι ἀπό τούς διοργανωτές. Εἶναι πλέον εὐθύνη δική τους νά ἀπαντήσουν, ἄν τό ἐπιχείρημά σας εἶναι ἀληθές ἤ ψευδές.

Ἀσφαλῶς ἔχετε κάθε δικαίωμα νά ἔχετε τίς ἀπόψεις σας καί ἀσφαλῶς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἔχει ὑποχρέωση νά ὁριοθετεῖ τήν ἀλήθεια Της.

http://www.romfea.gr/foni-ierarxon/14214-siatistis-apanta-sti-xrisi-augi

Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος στη ΝΕΤ (20-10-2012, LINK)

φωτό: ΕΡΤ

ΚΛΙΚ ΕΔΩ:

Ο Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης στο "Σαββατοκύριακο"(ΝΕΤ) - 20/10/2012

Ένα βιβλίο που θα σας καθηλώσει: Terry Eagleton, Λογική, Πίστη και Επανάσταση

Πηγή: Αναγνώσεις & Αριστερά και Πολιτική Θεολογία

Terry Eagleton, Λογική, πίστη και επανάσταση: Στοχασμοί γύρω από την περί Θεού διαμάχη, μετάφραση Πέτρος Γεωργίου,εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2011, ISBN 978-960-16-4209-3.

Ο Terry Eagleton δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι γνωστό ότι πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους σύγχρονους διανοούμενους. Στο νέο του βιβλίο Λογική Πίστη και Επανάσταση ο Eagleton καθηλώνει τον αναγνώστη όχι μόνο με την αντικειμενικότητα και την ευρυμάθεια του, αλλά κυρίως διότι λέει αλήθειες. Αλήθειες που ενοχλούν εκατέρωθεν (ενθέους και αθέους), αλλά αλήθειες αμείλικτες. Απέναντι σε έναν άκρατο επιστημονικό θετικισμό με έντονο δογματισμό και επιδερμική απλοϊκότητα (τύπου Dawkins) ο Eagleton προτείνει μια ριζοσπαστική ανάγνωση του χριστιανισμού, καταδικάζοντας ταυτόχρονα τη θεσμική του έκφραση για προδοσία έναντι των ριζοσπαστικών του καταβολών. Στη διελκυστίνδα πίστης και επιστήμης παρεμβάλλεται η πολιτική:

Το διακύβευμα εν προκειμένω δεν είναι κάποιο συνετά αναμορφωτικό πρόγραμμα, τύπου έγχυσης καινούργιου κρασιού σε παλιά μπουκάλια, αλλά μια πρωτοποριακή αποκάλυψη του απολύτως νέου – ενός καθεστώτος τόσο επαναστατικού, που υπερβαίνει κάθε εικόνα και λόγο, μιας ηγεμονίας της δικαιοσύνης και της αδελφοσύνης που κατά τους περί τα Ευαγγέλια γράφοντες εντυπωσιάζει ακόμη και σήμερα μέσα σε αυτόν τον χρεοκοπημένο, depasse, ναυαγισμένο κόσμο. Καμία μέση οδός δεν επιτρέπεται εδώ: η επιλογή μεταξύ της δικαιοσύνης και των εξουσιών αυτού του κόσμου δεν μπορεί παρά να είναι ξεκάθαρη και απόλυτη, ζήτημα θεμελιακής σύγκρουσης και αντίθεσης. Εδώ το ζητούμενο είναι ένα κοφτερό σπαθί, όχι ειρήνη, συναίνεση και διαπραγμάτευση. Ο Ιησούς δεν φέρνει ούτε κατά διάνοια σε φιλελεύθερο, κάτι που αναμφίβολα του το κρατάει ο Ντίτσκινς*. Δεν θα γινόταν καλό μέλος επιτροπής. Ούτε θα τα πήγαινε καλά στη Γουόλ Στριτ, όπως δεν τα πήγε καλά με τα γραφεία συναλλάγματος στον ναό της Ιερουσαλήμ. (Eagleton,μν.εργ.,σελ. 45).

Η αναμέτρηση με τη σκέψη του Eagleton δεν θα είναι εύκολη για όσους εμμένουν στις “βεβαιότητες” τους (ένθεοι ή άθεοι, αδιάφορον). Παραθέτουμε ένα “νόστιμο” τμήμα από την κριτική του Eagleton στον Dawkins:

Επειδή η ύπαρξη του κόσμου δεν υπόκειται σε καμία αναγκαιότητα, δεν μπορούμε να συναγάγουμε τους νόμους που τον κυβερνούν από απριορικές αρχές, αλλά πρέπει να κοιτάξουμε το πως λειτουργεί στην πραγματικότητα. Αυτό είναι έργο της επιστήμης. Υπάρχει λοιπόν μια περίεργη σχέση ανάμεσα στο δόγμα της δημιουργίας από το τίποτα και στον επαγγελματικό βίο του Ρίτσαρντ Ντόκινς. Χωρίς τον Θεό ο Ντόκινς θα ήταν άνεργος. Οπότε είναι άκρως αγενές εκ μέρους του το να αμφισβητεί την ύπαρξη του εργοδότη του.

(T. Eagleton, μν. έργον,σελ. 26-27).

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος που ο Eagleton ορίζει την πίστη:

Οι άνθρωποι καλούνται να μην κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αναγνωρίσουν, μέσα από την πράξη της αγαπητικής συγκατάνευσης που ονομάζεται πίστη, το γεγονός ότι ο Θεός είναι με το μέρος τους ό,τι κι αν γίνει. Ο Ιησούς δεν έχει στην πραγματικότητα παρά ελάχιστα πράγματα να πει γύρω από την αμαρτία, αντίθετα με πλήθος φιλοκατήγορων οπαδών του. Η αποστολή του είναι να αποδεχτεί την αδυναμία των ανθρώπων, όχι να τους την τρίψει στη μούρη. (μν. εργ., σελ. 41).

Η εν λόγω ριζοσπαστική “ανάγνωση” του Eagleton δεν σημαίνει ότι αποστασιοποιείται από τις θεμελιακές μαρξιστικές καταβολές του. Στον Πρόλογο του βιβλίου ασκεί σκληρή κριτική στη θρησκεία: “Η θρησκεία έχει επιφέρει ανείπωτη εξαθλίωση στα ανθρώπινα πράγματα. Ως επί το πλείστον έχει υπάρξει μια βρομερή ιστορία μισαλλοδοξίας, δεισιδαιμονίας, ευσεβών πόθων και καταπιεστικής ιδεολογίας” (μν.εργ.,σελ.11). Ωστόσο ασκεί δριμύτατη κριτική και σε όσους επικριτές της  “αγοράζουν την απόρριψη της θρησκείας σε τιμή ευκαιρίας” , ενώ οι ίδιοι “διακατέχονται από τόσο βαθιά άγνοια και προκατάληψη ώστε να συναγωνίζονται τη θρησκεία” (ό.π.).

Ας δούμε τι λέει ο Eagleton περί χριστιανικής αγάπης:

Κατά τη χριστιανική διδασκαλία η αγάπη και η συγχώρεση του Θεού είναι αδίστακτα ανελέητες δυνάμεις, που ξεσπούν βίαια επάνω στην προστατευτική, αυτοεκλογικευτική μικρή μας σφαίρα, διαλύοντας τις συναισθηματικές ψευδαισθήσεις μας και αναποδογυρίζοντας βάναυσα τον κόσμο μας (…)

(…)Αν δεν αγαπάς είσαι νεκρός κι αν αγαπάς θα σε σκοτώσουν. Ορίστε λοιπόν η επαγγελία των παραδείσιων απολαύσεων ή το όπιο των μαζών, η παρηγοριά σας του γλυκού βλέμματος και η ευλάβεια των χλωμών παρειών.(…)

(μν.έργ.,σελ. 43-44)

Είναι τόσο πλούσια η θεματική του βιβλίου που σε κάθε σελίδα του ο αναγνώστης θα βρει κάτι που θα τον ενθουσιάσει, θα τον προβληματίσει ή μπορεί και να τον εκνευρίσει. Έτσι είναι όμως τα μεγάλα έργα. Κλείνοντας τη μικρή αυτή παρουσίαση νομίζουμε ότι αξίζει ο αναγνώστης να δει πως ορίζει ο Eagleton την “οικτρή κατάσταση”(σελ. 46) αλλά και το “μαρτύριο”(σελ. 48).

Σημ.: Οι ανωτέρω επισημάνσεις αφορούν το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου (“Τα αποβράσματα της Γης”, σελ. 17-72). Μια αναλυτική διαπραγμάτευση θα απαιτούσε πάρα πολύ χώρο. Σε τελική ανάλυση, έργα τέτοιας αξίας απαιτούν όχι μόνο την προσοχή, αλλά και την άμεση μετοχή του αναγνώστη στο βαθυστόχαστο περιεχόμενο τους.

——————————

*[Πρόκειται για παιγνιώδη σύμπτυξη των επωνύμων  Ντόκινς-Χίτσενς από το συγγραφέα "χάριν ευκολίας"(μν. έργον, σελ. 19) ].

25-12-2011

Γ.Μ.Βαρδαβάς

Άλαν: από Αυστραλία μέσω… Ινδίας!

Το πνευματικό ταξίδι ενός σύγχρονου νέου αναζητητή, που συνάντησε μια σπουδαία γυναίκα

φωτό: από εδώ & εδώ

Η μορφωμένη Κωνσταντινουπολίτισσα Αυρηλία Παπαγιάννη (1897-1992) ανέτρεψε τη ζωή και την επαγγελματική της σταδιοδρομία και ταξίδεψε στην Ινδία και σε άλλες φτωχές περιοχές του πλανήτη (αλλά και στην Ελλάδα), προσφέροντας αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες της ως νοσηλεύτρια, φυσιοθεραπεύτρια και εκπαιδεύτρια φυσιοθεραπευτών. Επιθυμία της, εμπνευσμένη από το ευαγγέλιο και τη χριστιανική της πίστη, ήταν να υπηρετήσει εκείνους που θεωρούσε «τους πιο δυστυχισμένους ανθρώπους της Γης». Κατά τις περιπλανήσεις της, είχε εναποθέσει εντελώς τη ζωή και την ασφάλειά της στην προστασία του Θεού. Σε μεγάλη ηλικία έγινε μοναχή από τον άγιο Γέροντα της Πάτμου Αμφιλόχιο Μακρή, με το όνομα Γαβριηλία, και είναι πλέον μια «Γερόντισσα», δηλ. μια ορθόδοξη πνευματική δασκάλα και οδηγός.

Την ιστορία του νεαρού ταξιδευτή και ερευνητή από την Αυστραλία αφηγείται παρακάτω η ίδια η Γερόντισσα:

Α΄

Μια φορά στην Ινδία ήταν ένας πολύ μεγάλος «Δάσκαλος», απ’ αυτούς που λένε Γκουρού (εγώ τότε εργαζόμουν στο μικρό νοσοκομείο που ανήκε στο ashram του). Μια μέρα λοιπόν, ήρθε ένας νέος 26 χρονών από την Αυστραλία πολύ χαρούμενος και φέρνοντας μαζύ του ένα μεγάλο κιβώτιο. Παρουσιάστηκε εκεί που ήταν ο μεγάλος αυτός Δάσκαλος και είχε γύρω του κόσμο που τον άκουγε να μιλά…

Όταν μπήκε αυτός ο νέος, ήταν κατακόκκινος από την χαρά και την συγκίνησή του. κοίταζε τον Δάσκαλο, όπως κοιτάζουμε, τι να σας πω, μιαν Εικόνα Αγίου! Αφού λοιπόν ο «Δάσκαλος» τον κοίταξε καλά-καλά, του λέει: «Ώστε εσύ είσαι που ήρθες από την Αυστραλία; Τι μας έφερες;». Αυτός ο καημένος από την συγκίνηση δεν μπορούσε να μιλήσει. Κι ο άλλος να επιμένει: «Μας έφερες μπανάνες; Μας έφερες φρούτα; Μας έφερες γλυκά; Τι μας έφερες;»…

Αρχίζει το δύστυχο το παιδί να ανοίγει το κιβώτιο. Και βγάζει χαρτιά, και δεύτερα χαρτιά, και τρίτα χαρτιά… «Ε, δείξε μας πια, τι θα μας χαρίσεις;». Στο τέλος έβγαλε ταινίες και το μαγνητόφωνο που είχε φέρει για να ηχογραφήσει την φωνή του μεγάλου αυτού Δασκάλου. «Μπα!... Αυτά είναι όλα; Τίποτε άλλο δεν έφερες;… Πηγαίνετε να του δείξετε το δωμάτιό του!».

Πάει ο καημένος στο δωμάτιό του και κάθεται και κλειδώνεται και δεν ήθελε πια να βγει έξω καθόλου. Έπαθε σοκ! Περίμενε να δει έναν άνθρωπο που τον είχε σχεδόν θεοποιήσει και τον βλέπει τώρα να περιμένει μπανάνες και φρούτα σαν κοινός θνητός, και στο τέλος να του λέει και να πάει στο δωμάτιό του, μια και δεν έφερε τίποτε... Ενώ ο δύστυχος είχε έρθει να αποθανατίσει την φωνή του γκουρού και να την στείλει στην Αυστραλία (…κι όλοι να θαυμάσουν το κατόρθωμά του, γιατί βέβαια, μέσα σ’ όλα αυτά, υπήρχε λιγάκι και το Εγώ)… Το παιδί, όπως καταλαβαίνετε, έπαθε πραγματικό σοκ. Την άλλη μέρα προσπάθησαν να τον βγάλουν από το δωμάτιό του, να πάει ν’ ακούσει τις διδασκαλίες, αλλά αυτός δεν ήθελε.

Μια μέρα τον βρήκα να περπατά στο δάσος. Του λέω: «Καλημέρα σας. Θα θέλατε να περπατήσουμε λίγο, να μιλήσουμε;» «Κάποτε θα γίνει κι αυτό. Όχι όμως τώρα!» μου απάντησε κι έφυγε.

Εν τω μεταξύ, μου λέει ο δάσκαλος της γυμναστικής: «Εσύ που πιάνεις εύκολα φιλίες, πήγαινε να του μιλήσεις λίγο»… Την άλλη μέρα, πάλι τον συναντώ. «Πώς πάτε; Συνηθίσατε λίγο εδώ;» «Όχι!» «Θέλετε να μιλήσουμε λιγάκι; Έρχομαι κι εγώ από ξένο μέρος». «Κάποια άλλη στιγμή ίσως»… Τι να κάνω, δεν ήξερα. Κάθησα ήσυχα στο δωμάτιό μου και είπα: «Αχ Θεέ μου! Τώρα που αυτό το παιδί Σου πάει κάθε πρωί στον Γάγγη, αν σκόνταφτε λιγάκι, κι αν είχε λίγο ανάγκη από μασάζ στο πόδι του, τότε εγώ θα μπορούσα ίσως να του μιλήσω»… Και ω του θαύματος! Την άλλη μέρα το πρωί με φωνάζουν: «Ο Άλαν πήγε στον Γάγγη να κάνει μπάνιο και στραμπούληξε το πόδι του. Ελάτε αμέσως!» «Πηγαίνετέ τον στο δωμάτιό μου κι έρχομαι» τους είπα.

Ξέρετε, είναι ψυχολογικό… Ό,τι έχει σχέση με το σώμα του ανθρώπου, έχει σχέση και με την ψυχή του. αυτή την στιγμή όμως, εγώ ήξερα τι είχε πάθει το παλληκάρι, γιατί είχα δει πώς έγινε. Άρχισα λοιπόν τη θεραπεία και δεν μιλούσα καθόλου. Μα καθόλου. «Ε, δεν λέτε τίποτα;» «Όχι. Ήρθα μόνο για να δω το πόδι σου». «Καλά, κάθε μέρα που συναντιόμασταν, εσείς με ρωτούσατε για τις εντυπώσεις μου για εδώ. Τώρα δεν σας ενδιαφέρουν;» «Τώρα, θα κοιτάξουμε το πόδι σου».

Αυτό το έκανα επίτηδες, γιατί ήξερα ότι αν του έλεγα «Πες μου», εκείνος δεν θα έλεγε τίποτε. Άμα όμως κάνεις τον αδιάφορο, ο άλλος έχει ανάγκη να σου πει τον πόνο του, γιατί είναι πονεμένος μέσα του και θ’ αρχίσει να σου μιλάει. Έτσι και το παιδί. Άρχισε να μιλάει και να λέει… Ότι αυτός ο δάσκαλος είχε μεγάλο κύκλο στην Αυστραλία. Ότι τον στείλανε από κει οι φίλοι του για να ηχογραφήσει τις ομιλίες του, και να γίνει πιο γνωστή η διδαχή του και δεν ξέρω τι… Και να μου λέει: «Δεν θέλω πια να τον βλέπω! Δεν θέλω! Ούτε την ομιλία του θέλω να μαγνητοφωνήσω, ούτε τίποτα! Τι να κάνω;».

Αφού τελειώσαμε την θεραπεία του ποδιού, του λέω: «Πάμε. Θα σε πάω σ’ ένα γεροντάκι που ξέρω πολύ καλά, κι αυτός θα σου πει αυτά που θέλεις να μάθεις από την Ινδική Φιλοσοφία. Αλλά συγχρόνως θα σου μιλήσει και για τον…». «Εγώ, να ξέρεις, δεν θέλω ν’ ακούσω για Χριστιανισμό και τέτοια!». «Πάμε εκεί και θα δεις».

Αυτό το γεροντάκι ήταν πολύ σοφό. Είχε σπουδάσει και σε Χριστιανικά Σχολεία. Δίδασκε την Ινδική Φιλοσοφία, αλλά δεν έκανε προσηλυτισμό όταν ερχόταν κανένας Χριστιανός. μόλις τον πήγα, του λέει: «Θέλεις να μείνεις κοντά μου;». Το παιδί τον θαύμασε γιατί ήταν πολύ ταπεινός και έμοιαζε σαν Προφήτης από την Παλαιά Διαθήκη. Λέει: «Ναι». «Ε, φέρε τότε και την Βίβλο σου να την μελετήσουμε μαζύ… Την διαβάζεις;» «Όχι». «Α, κρίμα, γιατί τότε δεν μπορώ να σου πω “άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει”… Παρ’ όλ’ αυτά, φέρε τον σάκκο σου κι έλα να καθήσεις εδώ». Και το παιδί, στο αδιέξοδο που ήταν, το ’κανε και πήγε και κάθησε λίγο με το γεροντάκι αυτό. Συχνά όμως τον έβλεπα και συζητούσαμε.

H εικόνα της φωτογραφίας βρισκεται στον Ι.Ναό του αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ που υπάγεται στο Πατριαρχείο Μόσχας και βρίσκεται στο Ντητρότιτ των ΗΠΑ. Από αριστερά προς τα δεξιά εικονίζονται η αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, η τυφλή οσία της Μόσχας Ματρώνα και η γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη (πηγή Misha  & Νεκρός για τον κόσμο).

Β΄

Μια φορά λοιπόν μου λέει: «Εσύ μου λες ότι όταν θέλει ο Θεός κάτι, γίνεται, κι ότι όταν αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερα στα Χέρια του Θεού, σου το κάνει, κι ότι ο μόνος τρόπος να φτάσεις στον Θεό είναι μέσω του Χριστού, ο Οποίος σε παίρνει από το χέρι και σε διαπαιδαγωγεί και σε πάει εκεί όπου πρέπει, φθάνει ν’ αφεθείς». «Ναι» του λέω, «πρέπει όμως ν’ αφεθείς πραγματικά!»

Κάποια άλλη μέρα μου λέει: «Εσύ λες ότι πρέπει ν’ αφεθούμε τελείως στο Χέρι του Θεού κι ότι τότε… Ωραία! Ας πάμε λοιπόν οι δυο μας, χωρίς χρήματα, σ’ ένα βουνό, σ’ ένα άγνωστο μέρος, να δούμε… Θα βρούμε τροφή και κατοικία όπως μου λες;».

«Και βέβαια θα βρούμε! Ρωτάς;» «Ώστε είσαι βεβαία;» «Είμαι βεβαία». «Αν το δω αυτό, θα πιστέψω στον Χριστό και θα παρατήσω όλους τους Δασκάλους κι όλους τους γκουρού».

Όμως, παιδιά μου, στην Αγία Γραφή λέει: μη εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου και: μη ζητάς σημείο [=θαύμα]. Αλλά εγώ τότε, είχα μια τέτοια λαχτάρα και βεβαιότητα ότι αυτό το παιδί πρέπει να μην χάσει τον Χριστό του, αφύ γεννήθηκε σε Χριστιανική χώρα. Τι μπορούσε να γίνει τώρα; Οπότε του λέω: «Ναι. Θα φύγουμε».

Είχαμε μαζύ μας χρήματα για το τραίνο και για τον ύπνο το πρώτο βράδυ κάτι πολύ λίγο, ένα ρούπι (κάτι σαν εκατό δραχμές). Την άλλη μέρα, θα περιμέναμε πια τι θα γίνει. Είχα μια τέτοια βεβαιότητα! Σαν να πήγαινα σε γνωστό μέρος… Λοιπόν, το παιδί αυτό είχε μερικά φρούτα και τα πήραμε μαζύ μας.

Την άλλη μέρα το πρωί, ξεκινάμε για το βουνό. Κι ανεβαίνουμε, κι ανεβαίνουμε, κι ανεβαίνουμε… Κι έγινε μεσημέρι. Κάποια στιγμή, καθίσαμε σ’ ένα λόφο να ξεκουραστούμε. Μου λέει: «Δεν έγινε κανένα θαύμα ακόμα». Του λέω: «Πολύ βιάζεσαι. Εγώ σου είπα ότι απόψε, αν θέλει ο Θεός, θα βρούμε πού να μείνουμε». «Καλά» λέει. Ο ήλιος όμως σε λίγο άρχισε να πέφτει, γιατί εκεί ήταν βουνό και χαμήλωνε γρήγορα. Βλέπαμε κάτω την κοιλάδα και, να σας πω την αλήθεια, είχα αρχίσει να σκέπτομαι ότι κάπως… άργησαν τα θαύματα που περίμενα, αλλά κι ότι έχει ο Θεός… Γυρίζει και μου λέει: «Και τώρα, τι λες εσύ;». «Λέω ότι απόψε θα κοιμηθούμε εκεί που θέλει ο Θεός». Και δεν περνά λίγη ώρα και, κοντά στο δειλινό πια, την ώρα που θα έφευγε ο ήλιος, βλέπουμε κάτω απ’ τον λόγγο να ανεβαίνει σιγά-σιγά πρώτα ένα τροπικό καπέλο, ύστερα ένα πρόσωπο, ύστερα δυο φιγούρες Ινδές. Σε λίγο διακρίναμε ότι το πρόσωπο με το τροπικό καπέλο ήταν γυναικείο, με γυαλιά, ηλικιωμένο κι Ευρωπαϊκό. Οι δύο Ινδές ήταν νέες κοπέλες. Ανεβαίνουν, ανεβαίνουν τα πρόσωπα και φθάνουν κοντά μας.

«Καλησπέρα σας» «Καλησπέρα». «Από πού έρχεστε;» «Ερχόμαστε από κάτω». «Και πού πάτε;» «Σε φίλους». Αυτός με αγριοκοίταξε. Σου λέει, γιατί λέει ψέματα αυτή; «Κι από πού είσαστε;» «Είμαι από την Ελλάδα κι ο νέος από την Αυστραλία».

Λέει: «Εγώ είμαι από την Ολλανδία. Είμαι μεγαλωμένη στην Αμερική κι αυτές οι δύο Ινδές που βλέπετε είναι δύο από τις έξι κόρες που έχω υιοθετημένες εδώ και τις σπούδασα και είναι νοσοκόμες. Εσείς τι δουλειά κάνετε;». Λέω: «Διδάσκουμε φυσιοθεραπεία και τώρα μόλις τέλειωσα από κάποιο Νοσοκομείο». «Αχ! Ο Θεός σε έστειλε. Μήπως είσαι ελεύθερη να έρθεις απόψε στο σπίτι μας; Τα δυο αυτά κορίτσια μου έχουν άδεια για ένα μήνα κι αν ήθελες να τους μάθαινες λιγάκι…». Λέω: «Ευχαρίστως. Αλλά έχω κι αυτόν τον νέο μαζύ μου και πηγαίναμε…» «Έχω υιοθετημένο και ένα αγόρι. Θα μοιραστούνε το δωμάτιό του, κι απόψε θα είμαστε μια οικογένεια». «Ευχαριστώ κι εσάς και τον Θεό που μας έφερε κοντά»…

Ο νέος από την Αυστραλία, πραγματικά δηλαδή, είχε τελείως αποσβολωθεί… Ο Θεός είχε κάνει το θαύμα Του κι εγώ πετούσα! Είχα έναν ενθουσιασμό τότε, που δεν λέγεται.

Η Ινδία ήταν η μεγάλη Περιπέτειά μου με την πίστη του Θεού. Γιατί είχα πάει χωρίς να ξέρω τίποτα. σε μια ξένη χώρα και σε ξένη γλώσσα. Τέλος πάντων, φθάσαμε στο σπιτάκι τους στο βουνό. Ένα ωραίο σπίτι πάνω σε ένα λόφο. Εκείνη μου διηγήθηκε πώς είχε φύγει νέα, πώς έζησε τόσα χρόνια εκεί, πώς οι φίλοι μόνο την συντηρούσαν, γιατί δεν ανήκε σε καμιά Οργάνωση, κι όλα αυτά, και πώς ο Θεός την είχε ευλογήσει.

Εκείνο το βράδυ, το παιδί από την Αυστραλία είχε τόσο πολύ συγκινηθεί, που με δάκρυα στα μάτια μού λέει: «Αδελφή μου Λίλα [υποκοριστικό του Αυρηλία, του βαφτιστικού ονόματος της γερόντισσας], κάτσε στο πιάνο να παίξουμε όλα τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια! Ο Χριστός μόλις γεννήθηκε μέσα μου!» Και κάθομαι στο πιάνο κι αρχίζουμε και τραγουδάμε, κατακαλόκαιρα, όλα τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια! Κι αρχίζουν να τραγουδούν και τα κορίτσια μαζύ με την μητέρα και τον γιο και όλοι… Κι αυτό το παιδί, ο Άλαν, ήταν κυριολεκτικά μέσα στην ευδαιμονία του Θεού!

Αλλά, βλέπετε, ο Θεός κάνει τα θαύματά Του εκεί που πρέπει να τα κάνει. Γιατί αυτό το παιδί ήταν τόσο παραστρατημένο σε άλλες κατευθύνσεις… Κι επειδή ο Θεός τον ήθελε, μας έκανε όλα αυτά. Κι εγώ είχα μια τέτοια βεβαιότητα ότι δεν μπορεί να χαθεί έτσι, στα 26 του, μ’ όλα αυτά τα γυμνάσματα [σ.σ. προφανώς εννοεί τη γιόγκα] που φέρνουν αλλοιθωρισμούς κι ένα σωρό άλλα πράγματα, όταν δεν είναι… Τέλος πάντων. Μείναμε εκεί δεκαπέντε μέρες. Έδειξα στα κορίτσια αυτά που θέλαν, κι ύστερα αυτός πήγε πίσω στην Αυστραλία. Αυτή η κυρία ιεραπόστολος έκτοτε με προσκαλούσε κάθε καλοκαίρι και πέρναγα ένα διάστημα κοντά της. Δεν ξέχασαν ποτέ αυτήν την ιστορία, ειδικά όταν τους διηγήθηκα τι έγινε μ’ αυτό το παιδί αργότερα…

Γ΄

Γιατί δεν τελείωσε εκεί η ιστορία του. Πέρασε άλλος ένας χρόνος, κι άλλος ένας, και ξαναγυρίζει στα γυμνάσματα και τους άλλους εκεί. Εγώ τότε είχα φύγει μακρυά, πάνω σ’ ένα βουνό, και δεν μπορούσε κανένας να με βρει. Όπως μου έλεγε αργότερα, θυμήθηκε τι του έλεγα και σκέφθηκε: «Όπως η αδελφή Λίλα λέει ναι άμα την προσκαλούν, έτσι κι εγώ, αυτή τη φορά θα πω ναι, κι όπου με βγάλει η άκρη!». Γιατί δεν ήταν παλι ευχαριστημένος μέσα του, εκεί. Σηκώνεται λοιπόν και πάει εκεί που νόμιζε ότι θα με βρει – εκεί που είχαμε ξανασυναντηθεί. Αλλά του είπαν «Δεν θα ’ρθει εδώ φέτος, είναι πάνω στο βουνό».

Κοιτάξτε τώρα «σύμπτωση»! Έρχεται κάποιος εκεί που ήμουν και μου λέει: «Ξέρεις, ο Άλαν από την Αυστραλία είναι στο τάδε μέρος». «Αχ» σκέφθηκα, «να του στείλω ένα γράμμα να έρθει εδώ», χωρίς να ξέρω την καινούργια περιπέτεια που είχε πάθει… Κι εκεί που αυτός περίμενε να του έρθει από κάποιον άλλο μια πρόσκληση για μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή του και δεν ξέρω τι… έρχεται το γράμμα μου. ήταν η μόνη πρόσκληση που του έγινε! Και παίρνει δρόμο κι έρχεται σ’ εκείνο το βουνό όπου δεν υπήρχαν Ευρωπαίοι, παρά μόνο εκείνος κι εγώ. Κι έρχεται και μου λέει: «Όλα καλά και άγια όσα γίνανε τότε. Εν τω μεταξύ όμως, είδα ένα σωρό πράγματα να μη γίνονται έτσι όπως τα λες. Γι’ αυτό ήρθα πάλι αναζητώντας την Αλήθεια στην Ινδία».

«Μα αφού σοου είπα, παιδί μου, ότι η Αλήθεια δεν είναι μια θεωρία, είναι ο Χριστός που είπε: Εγώ είμαι η Αλήθεια. Τι άλλο θέλεις; Μήπως θέλεις κι άλλα θαύματα;» «Μα εσύ λες ότι ζεις πάντα μέσ’ στα θαύματα». «Ναι, ζω στο θαύμα. Γιατί το ότι είσαι ζωντανός και ξανάρχεσαι, το ότι έχουμε τα μάτια μας και τα πόδια μας, όλα αυτά είναι θαύμα. Βλέπεις εδώ που δουλεύω με τους Λεπρούς; Βλέπεις εκεί τους Τυφλούς; Τους βλέπεις όλους αυτούς εδώ τους άρρωστους ανθρώπους; Γιατί αυτοί κι όχι εμείς; Το ρώτησες ποτέ; Κατά Χάριν τα έχουμε όλα! Κατά Χάριν! Παρ’ όλη την αμαρτία μας! Κατά Χάριν είμαστε όπως είμαστε. Με το Αίμα της Θυσίας του Χριστού! Δεν το καταλαβαίνεις αυτό;»

Κι εκεί πάνω που μιλούσαμε, έρχεται ένας γέρος όλο κλάματα… Τρέξτε, στο Νοσοκομείο έιναι βαρειά του παιδί μου. Ελάτε!» Και πηγαίνουμε. Το χωριουδάκι αυτό ήταν πολύ μικρό και το Νοσοκομείο βέβαια δεν ήταν και πολύ… Μου λέει ο Γιατρός: «Ήρθατε να δείτε το παιδί. Έπεσε από μια σκαλωσιά και μου φαίνεται ότι έσπασε η σπονδυλική του στήλη κι ότι ώς το πρωί θα έχει πεθάνει». Βλέπουμε το παιδί. Ήταν δεκαοκτώ χρονών. Κι εγώ τόσο πολύ συγκινήθηκα που είδα αυτό το παιδί που άρχισα να του χαϊδεύω το μέτωπο λιγάκι. Και λέω στον πατέρα του: «Όχι. Τα θαύματα του Θεού είναι μεγάλα! Το παιδί θα ζήσει. Μη σε μέλει».

Τότε βοήση, και ο Θεός εισακούσεταί σου· έτι λαλούντος σου ερεί· ιδού πάρειμι. Ησαΐας 58:9 [τότε θα φωνάξεις και ο Θεός θα σε ακούσει· ενώ ακόμα θα μιλάς, θα πει: Να, ήρθα].

Εκείνη την ώρα το παιδί άνοιξε λίγο τα μάτια του (σημ. της βιογράφου της: ήταν το μεγάλο θαύμα που έκανε ο Θεός με την προσευχή και τη συμπόνια της, για να το δει ο Άλαν). Ο πατέρας περίμενε ότι θα πεθάνει. Όταν όμως άκουσε ότι μπορεί και να ζήσει το παιδί του, γυρίζει και μου λέει: «Ε, αφού θα ζήσει το παιδί μου, δος μου λίγα χρήματα να πάω να φάω, γιατί πεινώ». Το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως!... Λέω: «Εγώ δεν έχω χρήματα, θα σου δώσει αυτό το παιδί» [ήταν πάντα άφραγκη]. Και το παιδί από την Αυστραλία του έδωσε.

Φύγαμε. Την άλλη μέρα το πρωί μου λέει: «Πάμε να δούμε αν ζει το παιδί». Μόλις πήγαμε, βρίσκουμε στην πόρτα τον Γιατρό και μας λέει: «Θα σας πω ένα πράγμα να απορήσετε. Η Φύσις κάνει κάποτε τέτοια παιχνίδια! Το παιδί έγινε καλά και σήμερα το πρωί ξεκίνησε με τα πόδια με τον πατέρα του για το χωριό τους που είναι δέκα μίλια μακρυά!». Ε, ο Αυστραλός αυτή τη φορά κόντεψε να πέσει κάτω! Ήταν πραγματικά συγκλονισμένος. Γυρίζει και μου λέει: «Τώρα, πιστεύω στην Παντοδυναμία του Θεού! Πιστεύω στον Χριστό! Είμαι Χριστιανός μέσα στην ψυχή μου! Φεύγω πίσω στην Αυστραλία! Βρήκα αυτό που ζητούσα!».

Δ΄

Φεύγει το παιδί… Τα χρόνια περνούν. Φεύγω κι εγώ από την Ινδία… Πάω στη Βηθανία, γίνομαι Δόκιμη και μια μέρα παίρνω ένα γράμμα απ’ αυτό το παιδί, όπου μου λέει: «Η μεγάλη μου υπερηφάνεια με έφερε σε απόγνωση. Τρεις νέες κόντεψαν να πνιγούν την ώρα που κολυμπούσα, κι επειδή ήμουν πολύ καλός κολυμβητής, έπεσα στο νερό και τις έσωσα. Έπαθα όμως τόσο μεγάλη έπαρση, που το διατυμπάνισα σε όλον τον κόσμο και στο τέλος έχασα το νου μου και με κλείσανε σε Νευρολογική Κλινική. Βγήκα μετά, είμαι, λένε, καλά, αλλά εγώ μέσα μου δεν αισθάνομαι καλά. Τώρα, τι με συμβουλεύεις να κάνω;».

Εγώ τότε είχα γνωρίσει στην Ινδία τον Πατέρα Λάζαρο Μουρ, τον Άγγλο Ορθόδοξο. Του λέω: «Πήγαινε πάλι στην Ινδία. Αυτή τη φορά όμως, κατευθείαν στον Πατέρα Λάζαρο, σε παρακαλώ». Κάθομαι και γράφω στον Πατέρα Λάζαρο. Πήγε το παιδί…

Όταν μου έγραψε ο Πατήρ Λάζαρος μου είπε ότι ένα ολόκληρο χρόνο τον κοίταζε μόνο. Παρακολουθουσε κάθε μέρα την Θεία Λειτουργία και δεν του μιλούσε καθόλου. Ήταν ένα αίνιγμα. Κι ένα πρωί του λέει: «Πάτερ, τόσα χρόνια γνωρίζω την αδελφή Λίλα, αλλά εκείνη δεν με ρώτησε ποτέ εάν είμαι βαπτισμένος, ούτε εάν είμαι Χριστιανός. θα νόμισε ότι, εφόσον ήμουν γεννημένος στην Αυστραλία, θα ήμουν. Αλλά δεν είμαι βαπτισμένος. Δεν είμαι ούτε και Χριστιανός! Σε παρακαλώ, βάπτισέ με!». Η χαρά του Πατέρα Λάζαρου ήταν μεγάλη. Τον βάπτισε κι από Άλαν τον ονόμασε Αδριανό. Πήρε την Ευλογία του κι έφυγε και έγινε Ιεραπόστολος… Αυτά είναι τα μεγάλα και συγκλονιστικά Θαύματα του Θεού!

Από το βιβλίο Η Ασκητική της Αγάπης, εκδ. Τάλαντο, Αθήνα ¹³2000, σελ. 182-189.

Δείτε και: 

• Αφιέρωμα στη Γερόντισσα Γαβριηλία (ιστοσελίδα-αφιέρωμα στη Γερόντισσα Γαβριηλία)

•  Αφιέρωμα στην Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη (Εκπομπή "Αληθινά σενάρια" ΕΤ3, Α΄ μέρος)

• Αφιέρωμα στην Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη (Εκπομπή "Αληθινά σενάρια" ΕΤ3, Β΄ μέρος)

Θερμοπυλών Ιωάννης: ένας εκφραστής του εφαρμοσμένου χριστιανισμού της αγάπης

Τα αυτονόητα περί αγάπης εξ επόψεως χριστιανικής επανέλαβε ο επισκ. Θερμοπυλών Ιωάννης σε έναν επεισοδιακό διάλογο που είχε με κάποιον ενορίτη κατά τη διάρκεια κηρύγματος του στην Αγία Τριάδα Χολαργού. Μάλλον κάποιοι τα αγνοούν...Τέτοιους φωτισμένους Ιεράρχες με αυτήν την  ανιδιοτελή αγαπητική μαρτυρία χρειαζόμαστε στους χαλεπούς καιρούς μας...

φωτό: amen.gr

Παραθέτουμε την είδηση από τον ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ & ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ (3-10-2011):

Η οργή και αγανάκτηση των πολιτών για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα, με το πετσόκομα μισθών, συντάξεων, επιδομάτων, βρήκε την έκφρασή της στο πρόσωπο ενός συνταξιούχου, ο οποίος προκάλεσε φραστικό επεισόδιο σε βάρος του Επισκόπου Θερμοπυλών Ιωάννη, την ώρα που ο τελευταίος έβγαζε κήρυγμα από άμβωνος της Εκκλησίας Αγίας Τριάδος Χολαργού. 

Ο άγιος Θερμοπυλών, ως επίσημος προσκεκλημμένος  του ιερού ναού Αγίας Τριάδος Χολαργού  για τον αγιασμό του νέου τέμπλου της εκκλησίας, έβγαλε και το καθιερωμένο κήρυγμα. Την ώρα που αναφερόταν στο απόσπασμα της ευγγελικής περικοπής, περί της χριστιανικής αγάπης, που ζητεί αγάπη ακόμη και προς τον εχθρό μας, ενορίτης που παρακολουθούσε το κήρυγμα, φώναξε δυνατά:

-Αγάπη και προς τους αλλοδαπούς;

Ψύχραιμος ο επίσκοπος Θερμοπυλών, αντέτεινε:

-Βεβαίως και προς τους αλλοδαπούς. Οφείλουμε να κάνουμε προς αυτούς, αυτό που θα θέλαμε να κάνουν εκείνοι προς εμάς.

Όμως ο ενορίτης, έχοντας το ίδιο οργισμένο αλλά και ειρωνικό ύφος και με πιο δυνατή φωνή, συνέχισε:

-Ήρθαν εδώ να μας σκοτώσουν, να βιάσουν τις γυναίκες μας κι εμείς να τους δείχνουμε αγάπη;

Νηφάλιος και ετοιμόλογος ο άγιος Θερμοπυλών, συνέχισε:

-Δεν έχω αντίρρηση να κάνουμε διάλογο. Μπορείτε να'ρθείτε εδώ μπροστά για να σας βλέπει και ο κόσμος. Νομίζετε πως ό,τι σας λέγω είναι δικοί μου λόγοι; Όσα ακούτε είναι παρμένα από το άγιο Ευαγγέλιο, είναι ο Λόγος του Χριστού,  είναι αυτά που διδάσκει η χριστιανική μας πίστη. Υποτίθεται πως όσοι έρχονται στο χώρο αυτό έχουν ενστερνιστεί τον Λόγο του Κυρίου, είναι πιστοί και προσπαθούν να εφαρμόζουν το λόγο του Χριστού μας. Εάν στο χώρο αυτό έρχονται όσοι δεν έχουν τι να κάνουν και απλώς έρχονται  για να περάσουν την ώρα τους, ή να εκτονώσουν την οργή τους, δεν πράττουν σωστά. 
Κατανοώ ότι αυτό το διάστημα που ο τόπος μας και ο ελληνισμός εξευτελίζονται και από τους δικούς μας πολιτικούς και από τους πολιτικούς του εξωτερικού, η καρδιά μας έχει σκληρύνει. Τώρα όμως που αντιμετωπίζουμε τα δύσκολα, τώρα καλούμεθα να δείξουμε το αληθινό πρόσωπο του χριστιανού. Ο χριστιανός φαίνεται στα δύσκολα και όχι όταν διανύει μια εύκολη ζωή, όπου  κάνοντας περιστασιακά καλές πράξεις, λέει ότι είναι καλός χριστιανός. Αυτός είναι ο κατ' επίφαση χριστιανός. Ο χριστιανός που θέλει να ακολουθήσει τον Λόγο του Κυρίου οφείλει να φανεί σε συνθήκες δύσκολες. σαν και αυτές που βιώνει στις μέρες μας η Πατρίδα. Η ζωή του ίδιου του Χριστού που έδωσε απεριόριστη αγάπη προς όλους και  προς αυτούς που Τον σταύρωσαν, δίνει το ιδανικό παράδειγμα για όλους μας. 

Βλ. και:

Επεισοδιακό κήρυγμα στην Αγία Τριάδα Χολαργού!(ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ)

Κήρυγμα αγάπης από τον Θερμοπυλών Ιωάννη(ΑΜΗΝ)