Δεν αποδέχθηκε τον διορισμό της η Ελ. Παναρίτη

Πηγή: www.naftemporiki.gr

Την απόφασή της να μη δεχθεί τον διορισμό της ως εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ ανακοίνωσε η Έλενα Παναρίτη μετά το κύμα αντιδράσεων που προκλήθηκε στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. 

Περισσότερα εδώ:

http://www.naftemporiki.gr/story/960325/den-apodexthike-ton-diorismo-tis-i-el-panariti

Ένα σημαντικότατο άρθρο:Peter Frankopan, Οι Σταυροφόροι ξανάρχονται

Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 3-6-2012

[Σύνδεσμος άρθρου: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_03/06/2012_484322]

Ελάχιστοι Ελληνες έχουν έναν καλό λόγο να πουν για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα αυτόν τον καιρό. Πιστεύουν ότι είναι η πραγματική αιτία της κρίσης που πλήττει τη χώρα τους, καθώς έσπρωξε εύκολο χρήμα στους Ελληνες πολιτικούς και τώρα ζητεί, σαν τον Σάιλοκ, να αποζημιωθεί με ανθρώπινο κρέας. Το ίδιο συνέβη και πριν από 800 χρόνια. Οι άνδρες της 4ης Σταυροφορίας, οι οποίοι είχαν αρχικά ξεκινήσει να πολεμήσουν για τη Χριστιανοσύνη στους Αγίους Τόπους, βρέθηκαν αντ’ αυτού να λεηλατούν την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με αφορμή τα τεράστια χρέη που είχε συσσωρεύσει στη Δύση.

Ο τρόπος που έχει φερθεί η Ευρώπη κατά την τρέχουσα ελληνική κρίση δεν είναι λιγότερο επαίσχυντος από τον τρόπο που φέρθηκαν οι Σταυροφόροι πριν από τόσους αιώνες. Αν μη τι άλλο, η σκοτεινή αυτή ιστορική σελίδα θα έπρεπε να αποτελεί μια προειδοποίηση στους τραπεζίτες και τους πολιτικούς οι οποίοι προτιμούν να δουν την Ελλάδα να καταρρέει παρά να αναλάβουν τις ευθύνες της δικής τους ασωτείας.

Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στην περιφέρεια της Ευρώπης, όμως η Κωνσταντινούπολη του 12ου αιώνα ήταν η πύλη ενός επικερδέστατου εμπορίου μπαχαρικών, μεταξιού και ειδών πολυτελείας από την Ανατολή. Το εμπόριο αυτό είχε κάνει πλούσιους πολλούς ανθρώπους σε όλη την Ευρώπη. Εμποροι από μέρη όπως η Βενετία, η Γένοβα, η Πίζα κατάφερναν να εξασφαλίζουν προνόμια και «παραθυράκια» στην Κωνσταντινούπολη που θα τα ζήλευαν οι σημερινοί νεαροί «διαχειριστές κεφαλαίων»: διαπραγματεύονταν θέσεις και συμφωνίες που τους επέτρεπαν να παρακάμπτουν τους ντόπιους εμπόρους και να αποφεύγουν τους φόρους. Και, όπως στη σύγχρονη Ελλάδα, αυτό οδήγησε στη ροή φθηνού ξένου κεφαλαίου στην αγορά.

Γύρω στο 1200, ωστόσο, τα πράγματα πήραν άσχημη τροπή. Μια απότομη περιστολή του εμπορίου στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία συνδυάστηκε με τις υπέρογκες δαπάνες από τη Βενετία, το μεσαιωνικό ανάλογο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αμέσως, το εύκολο χρήμα έδωσε τη θέση του στη σκοτεινή τέχνη της συλλογής χρεών. Οπως με την Αθήνα μετά το ξέσπασμα της κρίσης έγινε σαφές ότι κανένας δεν θα αναλάμβανε την ευθύνη για το ότι δάνεισε υπερβολικά ή γιατί αγνόησε τις δυσοίωνες προβλέψεις. Τις απώλειες δεν θα τις πλήρωναν οι δανειστές, αλλά μόνο η Κωνσταντινούπολη.

Τελικά, μια από τις αντίπαλες φατρίες στη Βασιλεύουσα πρόσφερε μια συμφωνία στη Βενετία: έναντι της κάλυψης των ζημιών της Γαληνοτάτης, η φατρία θα έπαιρνε βενετική στρατιωτική βοήθεια για να εξασφαλίσει την επιρροή της στον βυζαντινό θρόνο. Ωστόσο, το μέγεθος των δανειακών υποχρεώσεων της Κωνσταντινούπολης είχε υποτιμηθεί, ενώ είχε υπερτιμηθεί η σταθεροποιητική δύναμη των βενετικών όπλων. Το χρέος διογκωνόταν στο εξωτερικό και η παράλυση βάθαινε στο εσωτερικό.

Οι πάντες, από τον Πάπα μέχρι τους Ευρωπαίους βασιλείς, γνώριζαν ότι η πίεση στην Κωνσταντινούπολη αυξανόταν. Η μια αντιπροσωπεία μετά την άλλη έλεγε στους Ελληνες να συμμορφωθούν – δηλαδή να πληρώσουν. Οι σταυροφόροι, με ώθηση από τη Βενετία, πολιόρκησαν την Πόλη και τελικά εισέβαλαν σ’ αυτήν.

Αυτό που συνέβη ήταν αποτρόπαιο: οι θησαυροί της αυτοκρατορίας καταληστεύθηκαν και ο όχλος των «ιπποτών» συμπεριφέρθηκε χωρίς κανένα σεβασμό στους κατοίκους της, τον πολιτισμό και την ιστορία της. Παλάτια και εκκλησίες λεηλατήθηκαν, θρησκευτικά κειμήλια αρπάχτηκαν για να στολίσουν καθεδρικούς ναούς στη δυτική Ευρώπη.

Κρίνοντας ότι οι Ελληνες ήταν οικονομικά και πολιτικά αναξιόπιστοι, οι κατακτητές διόρισαν έναν αντιβασιλέα. Ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας, που στέφθηκε αυτοκράτορας το 1204, έμοιαζε με κλασικό στέλεχος του ΔΝΤ: ένας τύπος με τον οποίο οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούσαν να κάνουν άνετα τις δουλειές τους. Στο μεταξύ, οι ευγενείς που ήταν επικεφαλής της σταυροφορίας πήραν υπό τον προσωπικό τους έλεγχο ολόκληρες περιοχές της Πόλης και της αυτοκρατορίας – κλασική περίπτωση ξεπουλήματος. (Γι’ αυτό προσέξτε λίγο εκείνους τους τραπεζίτες και τις βίλες τους στο Αιγαίο· δεν χρειάζεται να είστε ιστορικός για να μαντέψετε ότι τις αποκτούν σε τιμές ευκαιρίας.) Η νέα Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης κράτησε μόνο 50 χρόνια προτού οι Ελληνες επιστρέψουν στην εξουσία.

* Ο κ. Φράνκοπαν είναι διευθυντής του Κέντρου Βυζαντινών Ερευνών στην Οξφόρδη και συγγραφέας του βιβλίου «The First Crusade: The Call From the East».

Αιγός βρυχηθμοί...

...απολαύστε υπεύθυνα:

Κατσίκα Αλπίνα (φωτό από εδώ).

Και ο νοών...νοείτω!

Κυνική ομολογια Γιούνκερ: "Σας αφήσαμε να χρεωκοπήσετε"

φωτό από εδώ

Όλοι φαίνεται πως γνώριζαν ότι σε λίγο καιρό η Ελλάδα θα έφτανε στο χείλος του γκρεμού όμως κανείς δεν είπε τίποτα γιατί όπως φαίνεται τους βόλευε. Το εξοργιστικό είναι όμως όχι ότι γνώριζαν, αλλά βλέποντας την καταστροφή της Ελλάδος, συνέχιζαν να μας δανείζουν, βγάζοντας λεφτά στις πλάτες μας, αλλά και για να έρθουν μετά ως "σωτήρες" με το μνημόνιο.

Ο επικεφαλής των υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης, Ζαν Κλόντ Γιούνκερ, δήλωσε  χωρίς να έχει τύψεις, ότι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν "ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει" την δημοσιονομική κρίση που την έπληξε στις αρχές του έτους.

"Η ελληνική κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αλλά όχι με την αντιμετώπιση της το τελευταίο έτος, έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί πριν απο δυο ή τρεις δεκαετίες", δήλωσε ο Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο περιθώριο της ετήσιας συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

"Αλλά ήταν φανερό ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος, και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τσισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή (ευρωπαϊκή) και εγώ ο ίδιος, για τις προοπτικές γιαυτό που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε ελληνική κρίση", είπε.

Ο Γιούνκερ παραδέχθηκε ότι Γαλλία και Γερμανία φρόντισαν να αποσιωπήσουν το θέμα γιατί κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την χώρα μας. "Ήξερα, ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά απο τις εξαγωγές τους (...) προς την Ελλάδα", είπε χαρακτηριστικά.

Και το χειρότερο που είπε; "Εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα".

Γιατί δεν μπορούσε όμως να το πει δημόσια; Τα συμφέροντα που είχαν οι ευρωπαϊκές χώρες αν η χώρα μας οδηγείτο στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα είναι τεράστια αφού πλέον εις βάρος μας μπορούν και βγάζουν ακόμη περισσότερα εκατομμύρια ευρώ, ενώ με το μνημόνιο μας έχουν πλέον στο χέρι.

Πηγή: NewsIt & youpayyourcrisis.

Δείτε επίσης:
http://hassapis-peter.blogspot.com/2010/10/blog-post_7426.html

"Το ΔΝΤ αξιώνει «λιτότητα» και «οικονομίες»" : Κυριάκος Σιμόπουλος για ΔΝΤ προ εικοσαετίας

Ευτυχώς δεν πρόλαβε ο Σιμόπουλος να δει την κατάντια μας εν έτει 2010: από τον Άννα (ΕΕ) στον Καιάφα (ΔΝΤ)...

Σήμερα ο νεοϊμπεριαλισμός, κυρίαρχος της τεχνολογίας και της πληροφορικής, πασχίζει να μεταβάλει τον κόσμο σε μια απέραντη αγορά υπό τον έλεγχο οικονομικών διευθυντηρίων εξουδετερώνοντας τις μεγάλες κατακτήσεις της ανθρωπότητας: το εθνικό κράτος, την κοινωνική ασφάλεια και αλληλεγγύη και τελικά τη λαϊκή κυριαρχία. Ρητορεύουν οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του περί δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά το μόνο που απασχολεί τους οικονομικούς αυθέντες της οικουμένης είναι η εσωτερική ισορροπία του συστήματος. Απαράλλαχτα όπως η Ιερά Συμμαχία ενδιαφερόταν για τη διατήρηση του status quo στο Ανατολικό Ζήτημα και η αποικιοκρατία για τη διασφάλιση και επαύξηση των κεκτημένων της και τη διανομή του κόσμου χωρίς πολεμικές αναμετρήσεις. Όπως οι Υπερδυνάμεις κατά τον ψυχρό πόλεμο και την ένοπλη συνύπαρξη. Ο νεοϊμπεριαλισμός των Μεγάλων επιδιώκει την παγκόσμια ηγεμονία με το μονοπώλιο της τεχνολογίας και τον οικονομικό εξανδραποδισμό των λαών. Οι επεμβάσεις δεν γίνονται πια με καταναγκασμό αλλά με τον δανεισμό και τις υπερχρεώσεις με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, παντεπόπτη, υπερκριτή και σατράπη(1).

Κυριάκος Σιμόπουλος, Ξενοκρατία Μισελληνισμός και Υποτέλεια , δέκατη έκδοση,  εκδ. Στάχυ, διάθεση: εκδ. Πιρόγα,χ.χ., σελ. 18-19.

============

(1)Το ΔΝΤ αξιώνει «λιτότητα» και «οικονομίες», περιορισμό των δαπανών για την παιδεία και την υγεία, αγριότερη φορολογία. Εξεγείρονται οι λαϊκές τάξεις. Τόσο το καλύτερο. Επεμβαίνουν οι «δυνάμεις του νόμου» και επιβάλλονται αυταρχικά καθεστώτα. Ιδεώδης λύση για τα οικονομικά μεγαθήρια. Ελέγχουν τον δημόσιο βίο της χώρας και κραταιώνουν την ηγεμονία τους. Η ελεύθερη ροή των κεφαλαίων έλεγε ο Αμερικανός υπουργός εμπορίου R. Mosbacher, «μπορεί να απειλήσει την ανεξαρτησία των αναπτυσσομένων χωρών. Δεν υπάρχει όμως άλλη σωτηρία. Μόνο ανοίγοντας τα σύνορα τους στο ξένο κεφάλαιο θα εξασφαλίσουν τα δάνεια που χρειάζονται»(Africa News Report, 1 Ιουνίου 1989). Οι ξένες επενδύσεις, το «θαυματουργό και σωτήριο μάννα», στρέφονται τώρα προς τις πάμπτωχες χώρες του κόσμου με τα αυταρχικά καθεστώτα και τα πάμφθηνα, σχεδόν δωρεάν, εργατικά χέρια. Καταιγισμός κεφαλαίων, ιαπωνικών, αμερικανικών και ευρωπαϊκών  στην Ασία, απέραντη δουλαγορά και αστείρευτη κερδοφόρα πηγή- εξαιτίας του χαμηλού κόστους- για τη σύγχρονη αποικιοκρατία. Εκεί φυτεύονται καθημερινά αναρίθμητες πρόχειρες βιομηχανίες - «εργοστάσια κατσαβίδια», όπως αποκαλούνται, άθλια κτίρια στεγασμένα με λαμαρίνα, όπου μυριάδες γηγενείς εργάζονται στοιβαγμένοι κάτω από αποκτηνωτικές συνθήκες- δέκα και δώδεκα ώρες την ημέρα, έξι και εφτά μέρες την εβδομάδα(...). Η ίδια μοίρα προοιωνίζεται και για όλες τις χώρες – ακόμα και της Ευρώπης- που έμειναν κατά τη μεταπολεμική περίοδο, εξαιτίας των ξένων επεμβάσεων και της δικής τους αβελτηρίας, δίχως υποδομή παιδείας και τεχνολογίας, δίχως χρηστό δημόσιο βίο, δίχως εκσυγχρονισμένη διοίκηση και αδιάφθορη πολιτική ηγεσία. Αδηφάγα βλέμματα στρέφει τώρα η Δύση προς τις πάσχουσες χώρες της ανατολικής Ευρώπης, τα νέα «παρθένα εδάφη», ιδεώδη για «επενδύσεις», εύκολα κέρδη, οικονομική κυριαρχία και φυσικά πολιτική εξάρτηση και υποτέλεια. Το 1897, ύστερα από τη στρατιωτική ήττα και την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, οι πέντε Δυνάμεις επιβάλλουν οικονομικό έλεγχο για την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων στην Τουρκία. Το 1990, ύστερα από οικονομική κατάρρευση εν ειρήνη, επιβάλλεται έλεγχος από την ΕΟΚ. Το 1897 ο διαβόητος ΔΟΕ. Το 1990 οι επιθεωρητές του κοινοτικού Διευθυντηρίου. Νέος κύκλος επεμβάσεων νέα αφανής ξενοκρατία.

Κυριάκος Σιμόπουλος, ό.π., σελ.19,υποσημ.13.