Κατύν

Πριν μερικά χρόνια ένας καλός φίλος μου έκανε το εξής ερώτημα:
- Έχω τα Άπαντα του Στάλιν. Μήπως θέλεις να στα χαρίσω;
- Δυστυχώς δεν έχω καθόλου χώρο στη βιβλιοθήκη μου, του απάντησα.
(Δεν ήθελα βεβαίως να τον στενοχωρήσω, οπότε δεν συμπλήρωσα το "για στυγνούς εγκληματίες" στην απάντηση μου).
Επειδή όμως ήθελα λίγο να τον αφυπνίσω από το λήθαργο τον ρώτησα με νόημα:

- Είδες το "Κατύν" του Βάϊντα; Εξαιρετική ταινία!

27/11/2022

Γ.Μ.Β.

Μεγάλη αλήθεια (σχόλιο στην επικαιρότητα)

 

Επιστροφή στα χρόνια του Διοκλητιανού

Το άρθρο του κ. Δ. Καπράνου στην χτεσινή "Εστία" (αρ. φυλ.41627/13-4-2020)

πηγή:  ΕΣΤΙΑ, 13/4/2020

&

ΤΥΠΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, 13/4/2020

Του Δημήτρη Καπράνου

Ώστε έτσι, ε; Ιερέας χορήγησε την Αγία Κοινωνία παρανόμως από την πίσω πόρτα ιερού ναού στο Κουκάκι! Και υπήρξαν και φωτογραφίες στα «σόσιαλ». Και ξεσηκώθηκε σούσουρο! Μάλλον δεν είμαστε καλά! Την είδα κι εγώ την φωτογραφία. Απεικονίζει έναν ιερέα και έναν άνδρα να κρατά στην αγκαλιά του το παιδί του, το οποίο λαμβάνει την Θεία Μετάληψη. Ε, και;

Δεν είμαστε με τα καλά μας, μου φαίνεται! Τι έχουν, αλήθεια, πάθει όλοι ετούτοι οι «προοδευτικοί» με την Εκκλησία; Και φυσικά δεν εννοώ μόνον τους εκ παραδόσεως (πολλές φορές δήθεν) αθέους της αριστεράς. Πολύ πιο «προχώ» στην μάχη κατά της θρησκείας, είναι οι «φιλελεύθεροι» της δεξιάς.

Με το παραμικρό, είναι έτοιμοι να ξεσπαθώσουν, να καθυβρίσουν, να λοιδορήσουν, να καταδικάσουν, να εξευτελίσουν τους ιερείς, τους δεσποτάδες, την θρησκεία, κάθε τι που αναφέρεται στον Θεό, στον Χριστό, στην Ορθοδοξία, γενικότερα.

Πάντα θα φέρουν παράδειγμα τον Πάπα, θα εξυμνήσουν την δυτική εκκλησιαστική μουσική, με το εκκλησιαστικό όργανο και τις μικτές χορωδίες, θα μιλούν με τα καλύτερα λόγια για τις μυστικιστικές θρησκείες και ποτέ δεν θα βάλουν κατά του ισλαμισμού.

Η Ορθοδοξία, το ράσο, το καλυμμαύχι, λειτουργούν επάνω τους όπως ο δηλητηριώδης μανδύας της Δηιάνειρας στους ώμους του Ηρακλέους!

Είναι έτοιμοι να χαρακτηρίσουν «αποδεκτή και μέσα στα όρια» την δήλωση του επί κεφαλής των «Ρομά» της Λαρίσης («δεν θα μπορούμε να κλέβουμε με την καραντίνα, άρα δώστε μας επίδομα») αλλά επ’ ουδενί μπορούν να αποδεχθούν τον ένα ιερέα, ο οποίος χορήγησε την Θεία Μετάληψη σε ένα παιδί!

Αποδέχθηκαν -μάλλον επέβαλαν- την άποψη ότι όταν πηγαίνεις να ψωνίσεις τα καταναλωτικά σου αγαθά στο σούπερ μάρκετ και τηρείς απόσταση δυο-τριών μέτρων από τον προπορευόμενο ή τον διπλανό σου, δεν κινδυνεύεις να μολυνθείς από τον φοβερό ιό.

Επέβαλαν, όμως, την άποψη, ότι οι ναοί πρέπει να μείνουν κλειστοί ακόμη και για την κατά μόνας προσευχή!

Επέβαλαν την άποψη ότι η προμήθεια βρωσίμων και ποσίμων, με τήρηση των αποστάσεων, δεν μολύνει. Η πνευματική, όμως, η τροφή της ψυχής, απαγορεύεται! Τι στην ευχή συμβαίνει; Τι γίνεται;

Αίφνης, οι Χριστιανοί, οι πιστοί, η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, βρέθηκαν να λειτουργούν ως «ανεγκέφαλοι», ως «παρακρατικοί», ως «υπονομευτές». Ενώ όλοι χειροκροτούσαν τις συναυλίες από τα μπαλκόνια των Ιταλών και τις έβρισκαν «υπέροχες» (όπως πράγματι ήταν), έκαναν ό,τι μπορούσαν και επέβαλαν να μην ακουστούν οι ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος και το «Χριστός Ανέστη» από τα μεγάφωνα -σε χαμηλές εντάσεις- των εκκλησιών!

Και φθάσαμε στην χθεσινή «καταγγελία μετά φωτογραφίας», όπου ιερέας στον ναό του Αγίου Νικολάου στο Κουκάκι «χορηγεί παράνομα κι από την πίσω πόρτα την Θεία Μετάληψη»! Λες και βρισκόμαστε στα χρόνια του Διοκλητιανού!

Και αμέσως, η Αρχιεπισκοπή ανακοίνωσε ότι «θα διεξαχθεί έρευνα». Και θα κληθεί ο παππάς του Κουκακίου να λογοδοτήσει!

Βεβαίως, ουδείς αμφιβάλλει ότι εάν «παρανομούσε» ένας μουσουλμάνος ιερωμένος στην Ελλάδα, ουδείς εκ των «προοδευτικών» θα αντιδρούσε. Και για να τα λέμε με το όνομά τους, μάλλον «θα έκαναν τουμπεκί ψιλοκομμένο»!

Δημήτρης Καπράνος

Μετά σπουδής

Τη σκυτάλη της ενοχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας παίρνουν από τους καθεστωτικούς διανοούμενους κάμποσοι βολεμένοι δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες. Τίποτε το περίεργο σε όλα αυτά. Κάποιος πάντα πρέπει να κάνει αθόρυβα και μετά σπουδής τη βρώμικη δουλειά.

Περὶ αὐταπάτης (σχόλιο στὴν ἐπικαιρότητα)

Ἔχει καταστεῖ ἴδιον τοῦ Ἕλληνα νὰ ἡδονίζεται μὲ τὶς αὐταπάτες του.

Γ.Μ.Β.

Ἀπείρανθος 6/8/2019

[πηγή]

Ἡ ἀποθέωση τῆς χυδαιότητας

φωτὸ ἀπὸ ἐδῶ.

Ἡ ἀποθέωση τῆς χυδαιότητας: ἕνας κυνικὸς ἐξυπνακισμὸς στὸ πλαίσιο μιᾶς δῆθεν ἡγεμονίας, ποὺ στὴν πράξη ἔχει ξεπεραστεῖ καὶ καταντᾶ συνώνυμη τοῦ γραφικοῦ· στόχο ἔχει τὴν ἐνοχοποίηση τῶν οἱονεὶ ἀντιφρονούντων, τὸν πατερναλισμὸ καὶ τὴν ποδηγέτηση τους μὲ ὅρους κοινότοπης “ταμπελοποίησης”. Τὴν ἐνοχοποίηση τῆς κοινωνίας τὴν ἐπιχείρησαν βεβαίως καὶ ἄλλοι στὸ παρελθὸν μὲ τὰ ἀνάλογα ἀποτελέσματα: ἀφέθηκαν στὴν ἀγκαλιὰ τῆς λησμονιᾶς καὶ τῆς λήθης.

Γ.Μ.Β.

Ἡράκλειο 6/7/2019

[πηγή]

ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ "ΠΛΑΚΙΤΣΑ"

Οἱ ὀβιδιακοῦ τύπου μεταμορφώσεις ἔνιων lifestyle καὶ πρώην ἀπολιτὶκ δημοσιολογούντων σὲ κανονικὲς συνθῆκες δὲν θὰ ἀφοροῦσαν κανέναν, παρὰ μόνον τοὺς ἴδιους καὶ τοὺς ὀπαδούς τους. Ὡστόσο, μὲ τὸ θάνατο δὲν παίζεις, δὲν κάνεις “πλακίτσα”, δὲν κάνεις “ἠλίθια ἀστεῖα”. Τὸ νὰ μὴ σέβεσαι τὸ θάνατο τοῦ ἄλλου συνιστᾶ ἀμετροέπεια.

Γ.Μ.Β.

Ἡράκλειο 30/6/2019

[πηγή]

Κρίστοφερ Λας, [Η ατροφία της ικανότητας]

Κρίστοφερ Λας, Η κουλτούρα του ναρκισσισμού, μετάφραση: Βασίλης Τομανάς, εκδόσεις Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2008, ISBN: 978-960-8480-93-3.

[…] Η υποβάθμιση της μάθησης στην ιστορία, τη διακυβέρνηση και τη φιλοσοφία αντανακλά την αυξανόμενη περιθωριοποίηση τους ως μέρους του μηχανισμού κοινωνικού ελέγχου.

Έτσι, σαρωτικές κοινωνικές αλλαγές, που αντανακλώνται στην ακαδημαϊκή πρακτική, βρίσκονται κάτω από τη χειροτέρευση του σχολικού συστήματος και την συνακόλουθη εξάπλωση της ηλιθιότητας. Η μαζική εκπαίδευση, που ξεκίνησε ως φέρελπις απόπειρα να εκδημοκρατιστεί η ανώτερη κουλτούρα των προνομιούχων τάξεων, έχει καταλήξει να αποβλακώσει και τους προνομιούχους. Η σύγχρονη κοινωνία έχει επιτύχει πρωτοφανή ποσοστά τυπικής εγγραμματοσύνης, αλλά συγχρόνως έχει παραγάγει νέες μορφές αγραμματοσύνης. Οι άνθρωποι ολοένα περισσότερο είναι ανίκανοι να χρησιμοποιήσουν τη γλώσσα με ευχέρεια και ακρίβεια, να αναθυμηθούν τα βασικά γεγονότα της ιστορίας της χώρας τους, να κάνουν λογικούς συλλογισμούς, να καταλάβουν οτιδήποτε εκτός από τα πιο υποτυπωδώς γραμμένα κείμενα ή έστω να χωνέψουν σωστά τα συνταγματικά τους δικαιώματα. Η μετατροπή των λαϊκών παραδόσεων της αυτοδυναμίας σε εσωτεριστική γνώση που την διαχειρίζονται ειδικοί ενθαρρύνει την πεποίθηση ότι η συνηθισμένη ικανότητα σε οποιοδήποτε πεδίο, ακόμα και στην τέχνη της αυτοδιακυβέρνησης βρίσκεται πέρα από τις δυνατότητες του μη ειδικού. Οι γνώμονες διδασκαλίας υποβιβάζονται, τα θύματα της ανεπαρκούς διδασκαλίας φτάνουν να συμμερίζονται την κακή γνώμη των ειδικών για τις ικανότητες τους και οι διδάσκοντες παραπονούνται για φοιτητές ανεπίδεκτους μαθήσεως. […]

Κρίστοφερ Λας, Η κουλτούρα του ναρκισσισμού, μετάφραση: Βασίλης Τομανάς, εκδόσεις Νησίδες, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 129 (απόσπασμα)

https://vardavas.wordpress.com/2018/10/02/lasch-atr-nark/

Φαινόμενα της εποχής μας που η παγίωση τους ανησυχεί κάθε σκεπτόμενο υποκείμενο

φωτό: από εδώ

Φαινόμενα της εποχής μας που η παγίωση τους ανησυχεί κάθε σκεπτόμενο υποκείμενο: ο παροντισμός, ο κομφορμισμός, η δυστυχία ως κανονικότητα και ο φασισμός.

9/3/2016

Γ.Μ.Β.

[πηγή]

Ανθολόγιον 151: Κυριάκος Σιμόπουλος

(...)Η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας ψοφάει για επιδείξεις και ψωρομεγαλεία. Φιγουρατζής και ρεκλαμαδόρος πάντοτε. Κληρονομιά κι αυτό της δουλείας.

Όσο ήταν ραγιάς ζήλευε τον τύραννο που δεν τον άφηνε να φορέση κίτρινα παπούτσια, πράσινο μπινίσι και σαρίκι με πολλές δίπλες. Έδιωξε τον Τούρκο αλλά κράτησε τα τερτίπια του. Έγινε ο ίδιος αγάς. Ήξερε πως το ράσο κάνει τον παπά. Είσαι ό,τι δείχνεις κι ό,τι φοράς. Τα φούμαρα.(...)

Κυριάκος Σιμόπουλος, Χρονογραφήματα, τόμος Α' (8/10/75-8/10/76), εκδόσεις Στάχυ, Αθήνα 2000, σελ. 38.

Νικόλας Σεβαστάκης,Μισές αλήθειες για τον νεοναζισμό

 πηγή: Η ΑΥΓΗ, 9-12-2012

Το είπε ο Ευάγγελος Βενιζέλος και άλλα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που ερωτήθηκαν, κατόπιν, στις τηλεοράσεις: ο αγώνας εναντίον του νεοναζισμού και του ακροδεξιού εξτρεμισμού είναι, λένε, άλλης τάξεως ζήτημα από το θέμα του Μνημονίου και των διαφωνιών με τη λογική και τις πρακτικές της τρικομματικής κυβέρνησης. Εν μέρει, αυτό είναι σωστό: η διαιρετική τομή ως προς το Μνημόνιο είναι πολύ σημαντική αλλά, προφανώς, δεν δίνει απαντήσεις σε όλα. Η γοητεία, για παράδειγμα, που ασκεί ο νεανικός συμμοριτισμός και ένα κάποιο βίαιο στυλ στα σχολεία, σε λαϊκές αλλά και μεσοαστικές περιοχές, είναι μια σημαντική παράμετρος που επιτρέπει το «λανσάρισμα» της Χρυσής Αυγής ως μόδας. Πίσω από αυτή τη μόδα δεν βρίσκεται μία και μόνο αιτία, μια και μοναδική φύτρα. Ενδεχομένως, στη φαντασία των πιτσιρικάδων, η έλξη προς τις σβάστικες και τις σιδερογροθιές εμπνέεται περισσότερο από τους warriors των ηλεκτρονικών παιχνιδιών παρά από την ανεργία του πατέρα ή άλλες εμπειρίες της κρίσης. Το ίδιο μπορούμε να υποθέσουμε και για άλλες πλευρές οι οποίες έρχονται από παλιότερες εποχές και αποκτούν σήμερα μιαν άλλη, πολύ πιο επικίνδυνη, ορατότητα: αναφέρομαι στα κοιτάσματα του επιθετικού εθνικισμού, στις παρδαλές ελληνολατρικές μυθολογίες, στο φόντο μιας ανορθολογικής θέασης του κόσμου με όρους συνωμοσίας και παγκόσμιας πλεκτάνης. Όλα αυτά έχουν τη θέση τους στο αποτύπωμα της ακροδεξιάς εδώ και πολλά χρόνια, εδώ και δεκαετίες.

Με μια έννοια, λοιπόν, ο αγώνας εναντίον των νεοναζιστικών ρατσιστικών λόγων και πρακτικών δεν μπορεί να περιμένει τη συμφωνία όλων για την καπιταλιστική κρίση ή την αντιμετώπιση του κοινωνικού προβλήματος. Η αντιπαράθεση στη Χρυσή Αυγή και στον «κόσμο της» χρειάζεται τη συνάντηση δυνάμεων από διαφορετικές αφετηρίες χωρίς δίκη προθέσεων και απαιτήσεις ιδεολογικής καθαρότητας.

Εδώ, ωστόσο, προκύπτει μια εύλογη ένσταση. Είναι άλλο να ισχυρίζεται κανείς ότι η κοινωνικοοικονομική κρίση δεν εξηγεί - και δεν δικαιολογεί, πολύ περισσότερο- τα πάντα και άλλο το να υποτιμά τις συνέπειές της στα ήθη, στις συμπεριφορές και στην όλη ατμόσφαιρα της χώρας. Το «Κέντρο» και μια ορισμένη κεντροαριστερά συνεχίζουν να παραγνωρίζουν την αντικειμενική βία που εκλύεται στην κοινωνία με την καθημερινή ταπείνωση της εργασίας αλλά και τη γενίκευση της επισφάλειας και του άγχους επιβίωσης. Με την πρώτη ευκαιρία, το «Κέντρο», καταφεύγει σε μια αφηρημένη θεσμική ρητορεία για να αφήσει την ‘οικονομία’ έξω από το κάδρο της συζήτησης. Λες και η κοινωνική καχεξία είναι δευτερεύουσας σημασίας για τον προβιβασμό του χρυσαυγιτισμού από περιθώριο σε παράγοντα της δημόσιας ζωής.

Είναι σαφές ότι το μέτωπο απέναντι στον νεοναζισμό και στον ρατσισμό πρέπει να είναι ευρύχωρο και ξένο προς κάθε είδους δογματικό σεκταρισμό. Ευρυχωρία, όμως, δεν μπορεί να σημαίνει ότι αποστρέφουμε τα μάτια από την πραγματικότητα.

 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=734853

Νικόλας Σεβαστάκης, Η τιμή της ανευθυνότητας

 Πηγή: ΑΥΓΗ, 25-11-2012, σελ.3

Τα 8,5 δισεκατομμύρια ευρώ των Ολυμπιακών Αγώνων - όπως αποτιμώνται πλέον από το υπουργείο Οικονομικών - δεν πρέπει να θεωρηθούν ένα ακόμα λογιστικό τραύμα της πρόσφατης ιστορίας. Είναι κάτι περισσότερο από μια τάξη μεγέθους ή έναν αριθμό: αυτή η υπέρβαση κάθε μέτρου εκπέμπει έναν ιδιαίτερο πολιτικό και πολιτισμικό συμβολισμό. Όσοι, ωστόσο, εκείνον τον καιρό έθεσαν δημόσια τις δυσάρεστες ερωτήσεις, για να εισπράξουν φυσικά τη χλεύη του συναινετικού μεγαλοϊδεατισμού, μπορούν τουλάχιστον να αισθάνονται ηθικά και πολιτικά δικαιωμένοι. Γιατί η εναντίωσή τους ήταν προειδοποίηση για τους επερχόμενους κινδύνους.

Όπως κι αν το δούμε, υπήρξαν κι αυτοί που δεν έσπευσαν να ποζάρουν στη φαντασμαγορία της χώρας του πλουμιστού μεσαίου χώρου και να κρυφτούν πίσω από τη λάμψη μεταλλίων και ρεκόρ. Και σε εκείνη την περίπτωση το όχι τους δεν ήταν, όπως αποδείχτηκε, στείρος αρνητισμός. Το αντίθετο.

Η ένσταση για τους Αγώνες δεν υπήρξε το ανθελληνικό ή αντιευρωπαϊκό «ατόπημα» το οποίο καταλογίστηκε στους σκεπτικιστές από τους συνήθεις σχολιαστές. Ιδίως επειδή το θέμα δεν ήταν μόνο η επώδυνη εγγύτητα της χρεωκοπίας αλλά ο συνδυασμός επιδεικτικής κατανάλωσης, σχεδιαστικού κενού και ρηχού εθνικισμού. Αν σκεφτούμε, ακόμα, ότι σκάνδαλο υπήρξε αυτή καθαυτή η αποθέωση της ανεύθυνης μεγέθυνσης. Και συγχρόνως η διαφημιστική έκθεση των συνδρόμων μιας ανερμάτιστης «εθνικής ιδεολογίας».

Επειδή ωστόσο τώρα, στις μέρες των ισχνών αγελάδων, διάφοροι ταγοί της μνημονιακής συμμόρφωσης λησμονούν την ταυτότητα των μεταρρυθμίσεων, το κοινωνικό και οικολογικό τους αποτύπωμα, παραπέμπω στα λόγια του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, ειπωμένα το 2004, μια μόλις εβδομάδα μετά την τελετή λήξης:

«Η αντίρρησή μου στους Αγώνες δεν ήταν αν η Ελλάδα μπορεί ή δεν μπορεί να τους κάνει. Ήταν εναντίον της ίδιας της αντίληψης των Αγώνων. Δηλαδή των χορηγών, της ντόπας, του πρωταθλητισμού. Πέραν αυτών, υπάρχει το γιγαντιαίο κόστος. Πρόκειται για ιλιγγιώδη ποσά, φαραωνικού τύπου, τα οποία ήδη έχουν σχέση με την εκτόξευση του δημοσίου χρέους και του ελλείμματος της χώρας.

Μια κοινωνία πρέπει να κάνει επιλογές πού ξοδεύει τα λεφτά της. Σκεφτείτε μόνο ότι για την ασφάλεια πληρώσαμε δυο γέφυρες του Ρίου - Αντιρρίου. Μιλάω για το οικονομικό μέγεθος που ήταν γιγαντιαίο και δεν άξιζε τον κόπο. Το δεύτερο είναι η τεράστια ανισορροπία που έφερε στην περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας, γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις, που πιστεύω ότι θα γίνουν και αποδείξεις, για τη μετακίνηση γιγαντιαίων κονδυλίων από μεγάλα έργα και διάφορες παρεμβάσεις στην επαρχία που πέρασαν διά ολισθήσεως στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Επίσης η ζημιά στο περιβάλλον [...]»

Σε λίγες γραμμές συμπυκνωμένο καίρια το πρόβλημά μας. Και η προαναγγελία της εκτροπής πάνω στην οποία στήθηκε, εδώ και τρία χρόνια, όχι κάποια δίκαιη λιτότητα, αλλά η τιμωρία των πολλών...

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=731081

Ανθολόγιον 118: Θ.Ι.Ζιάκας (περί τεχνολογικού μεσσιανισμού)

"Τεχνολογικός μεσσιανισμός" είναι η μεταφυσική πίστη ότι η "εξέλιξη της Τεχνικής" είναι σε θέση να λύσει όλα τα προβλήματα του ανθρώπου. Η πίστη στην Τεχνική (επιστήμη και τεχνολογία) είναι η "επικρατούσα θρησκεία" του νεωτερικού πολιτισμού. Είναι η πιο ισχυρή, αλλά και η πιο πετυχημένη, μορφή ειδωλολατρίας στην Ιστορία. Προνομιακό πεδίο ασκήσεώς της είναι οι κοινωνικές σχέσεις και πρωτίστως οι εργασιακές σχέσεις, οι οποίες θεσμίζονται αλγοριθμικά ως λογικές μηχανές απρόσωπων ρόλων / λειτουργιών. Μ' αυτό τον τρόπο γίνονται "σύστημα", με το ειδικά νεωτερικό νόημα, που δεν το έχει η λέξη στην καθομιλουμένη. 

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, Πατριδεγωφάγος: η νόσος της πόλεως, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2012, σελ. 213,υποσημ.82.

Ανθολόγιον 116: Θεόδωρος Ι. Ζιάκας

[...] Πάντως γιὰ νὰ ἔρθουμε στὸ σήμερα, ἡ ἀληθινὴ μεταφυσικὴ "Κεφαλή" τῶν μεταμοντέρνων κρατῶν, ἀνεξαρτήτως θρησκείας δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὸ Μαμωνά, τὸν Κεφαλαιοῦχο θεὸ τῶν Ἀγορῶν. Θυσιαστήριο του: οἱ Οἶκοι Ἀξιολόγησης, οἱ Τράπεζες καὶ τὰ Χρηματιστήρια. Ἱερατεῖο του: οἱ χρυσοκάνθαροι "ἐπενδυτές" μετὰ τῶν διακόνων τους, golden boys καὶ οἰκονομολόγων. Λάτρεις του οἱ μεγάλες μάζες τῶν ἀνθρώπων[...].

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας, Πατριδεγωφάγος: η νόσος της πόλεως, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2012,σελ. 55.

Ανθολόγιον 107: Χρ. Γιανναράς ("Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ οἰκουμενική κίνηση ἔχασε τό τραῖνο")

(...) καί ἐκτός Ἑλλάδος δέν ξέρω σοβαρούς θεολόγους πού νά ἐξακολουθοῦν νά τρέφουν κάποια ἐκτίμηση γιά τή γραφειοκρατία τοῦ ΠΣΕ ἤ γιά τίς κενές φιλοφρονήσεις "δημοσίων σχέσεων" οἰκουμενικοῦ χαρακτήρα. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ἡ οἰκουμενική κίνηση "ἔχασε τό τραῖνο". Κατάντησε ἀνιαρή ρουτίνα ἐκκλησιαστικῆς μικροπολιτικῆς. Παράγει papers, αὐτό εἶναι ὅλο. (...)

[Ἀπόσπασμα ἀπό τή συνέντευξη τοῦ Χ. Γιανναρᾶ στόν Michel Stavrou, στό Bulletin: Service Orthodoxe de Press, Παρίσι 1990].

Χρ. Γιανναρᾶς, Προφορική ἀμεσότητα, ἐκδ. Ἰανός, β' ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 63.

Δεν βιώνουμε το παρόν αλλά το μετά

 

 Δεν βιώνουμε το παρόν αλλά το μετά: μεταμοντερνισμός, μεταδημοκρατία,  μεταϊστορία…

 πηγή

Ανθολόγιον 85: Αλέξης Δαμιανός

φωτό: ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ

Ένα λουλούδι που τα καταφέρνει μες στην πέτρα.

Η Ελλάδα, δηλαδή...

Αλέξης Δαμιανός(1921-2006) 

[Από την εφημερίδα "Τα Νέα", 7-4-2001. Το αναφέρει ο Νικόλας Σεβαστάκης στο βιβλίο Κοινότοπη χώρα, εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2004, σελ.135, υποσημ.23].

Να τη χαίρεστε τη μεταδημοκρατία σας

Να τη χαίρεστε τη μεταδημοκρατία σας.

[χτεσινό μου σχόλιο στο twitter]

O όρος "Μεταδημοκρατία" προέρχεται από το ομώνυμο βιβλίο του Κόλιν Κράουτς

Δείτε επίσης: 

"Μεταδημοκρατία" (ΤΟΠΟΙ ΖΩΗΣ, ΕΤ3): ένα λίαν επίκαιρο ντοκυμαντέρ

Ένα αξιοπρόσεκτο χρονογράφημα της Αλεξάνδρας Στεφανοπούλου: "Προσοδοφόρο επάγγελμα"

Το εξαιρετικό χρονογράφημα της κ. Αλ. Στεφανοπούλου (Εστία, 28-1-2012)

Προσοδοφόρο ἐπάγγελμα

Τῆς Ἀλεξάνδρας Στεφανοπούλου

[πηγή: Ἑστία, 28-1-2012, σελ. 1, στήλη: Τῆς Ἡμέρας]

      Ἄλλοτε ὅταν κάποιος ρωτοῦσε ἕνα παιδί,τί δουλειά ἤθελε νά κάνει ὅταν μεγαλώσει, οἱ ἀπαντήσεις πού ἔπαιρνε ἦταν "ἀστροναύτης, πυροσβέστης, πιλότος, καπετάνιος", ἤ κάποιο ἄλλο ἐπάγγελμα πού ἔχει σχέση μέ περιπέτεια. Σήμερα πού τά παιδιά ἔχουν τρομάξει ἀπό ὅσα ἀκοῦν περί ἀνέργων πού ἀναζητοῦν τροφή στά συσσίτια, ἔχουν παραμερίσει τίς ρομαντικές σκέψεις καί ἔχουν πιό ρεαλιστικές φιλοδοξίες γιά τό ἐπαγγελματικό τους μέλλον. Ὅταν ρώτησα, λοιπόν, τόν δεκαετῆ γιό ἑνός φίλου μου τί ἤθελε νά γίνει ὅταν μεγαλώσει, μοῦ ἀπάντησε χωρίς νά διστάσει λεπτό: "Θά γίνω ὑπάλληλος τῆς Βουλῆς".

     - "Πῶς σοῦ ἦρθε αὐτή ἡ ἰδέα;" ἀπόρησα.

       Ὁ μικρός ἔβγαλε ἀμέσως τό σημειωματάριο του ἀπό τή σχολική του τσάντα καί μοῦ ἐξήγησε τούς λόγους τῆς ἐπιλογῆς τοῦ μελλοντικοῦ ἐπαγγέλματος του. Στή Βουλή, μοῦ εἶπε, ἐργάζονται χίλιοι διακόσιοι μόνιμοι ὑπάλληλοι οἱ ὁποίοι μέσα στό ἔτος 2010 ἔβγαλαν μισθούς πού ἔφθασαν τά 36.110.625 εὐρώ στά ὁποία προστέθηκαν ἄλλα 47.115.331 εὐρώ γιά ὑπερωρίες. Συνολικά δηλαδή τό ποσόν τῶν ἐτησίων ἀμοιβῶν τους ἀνῆλθε σέ 83.225.956 εὐρώ καί κάτι δεκαδικά. Ἄν τώρα δέν εἶναι κανείς μόνιμος μπορεῖ νά προσληφθεῖ, ἀνάλογα μέ τό "δόντι" πού διαθέτει, σάν ὑπάλληλος ἀορίστου χρόνου. Ὁ ἀριθμός τῶν ἐν λόγω ἀορίστων  εἶναι ἐξίσου ἀόριστος. Τό ποσόν τῆς ἀμοιβῆς τους ὅμως κατά τό 2010 ἔφθασε τά 19.154.654  εὐρώ, πράγμα πού σημαίνει ὅτι καί αὐτοί ἔχουν ἱκανοποιητικές ἀπολαβές.

      Οἱ ὑπάλληλοι τῆς Βουλῆς, ὅπως συνέχισε νά μέ διαφωτίζει ὁ δεκαετής μαθητής τοῦ Δημοτικοῦ, διαχειρίζονται ἐπίσης καί τά ἑξῆς ποσά: 15.804.658 εὐρώ γιά "μεταβιβαστικές πληρωμές", 33.279.043 εὐρώ γιά "λοιπές ὑπηρεσίες", 3.736.003 εὐρώ γιά "ἐπιχορηγήσεις λοιπῶν ὀργανισμῶν". Τό σύνολο τῶν κονδυλίων ἀνέρχεται σε 60.785.223 εὐρώ. Ποῦ ἀλλοῦ κυκλοφοροῦν τόσα ἑκατομύρια εὐρώ σε περίοδο κρίσεως;

      - "Τί ἐννοεῖς ὅταν ἀναφέρεσαι σε 'μεταβιβαστικές πληρωμές', ποιές εἶναι ἀκριβῶς οἱ 'λοιπές ὑπηρεσίες' καί οἱ 'λοιποί ὀργανισμοί' πού λαμβάνουν ἐπιχορηγήσεις καί τί δουλειά κάνουν τά 'νομικά πρόσωπα' που ἐπίσης ἐπιχορηγοῦνται;" ρώτησα τόν δεκαετή.

          - "Μολονότι ἐρεύνησα τό θέμα, δέν κατάφερα να μάθω οὔτε τί σημαίνουν οἱ ὀνομασίες, οὔτε πού πηγαίνουν τά ποσά. Ὅταν διοριστῶ θά ἔχω μερίδιο", μοῦ διευκρίνισε ὁ μικρός.

            -"Τελικά, εἶπα, εἶσαι ἀμετακίνητος στήν ἐπιλογή σου νά διοριστεῖς στή Βουλή;".

          -"Ξέρεις ἐσύ κανένα ἄλλο ἐπάγγελμα τό ὁποῖο νά σοῦ ἐξασφαλίζει ἐτήσιο εἰσόδημα 69.335 εὐρώ, χωρίς τά ἔξτρα, καί μάλιστα ἄνευ πανεπιστημιακῶν σπουδῶν;"

           -"Εἶναι καί τό ἐπάγγελμα τοῦ βουλευτοῦ", πρότεινα. 

           - "Εἶναι ἡ δεύτερη ἐπιλογή μου. Τώρα κάνω ἔρευνα νά δῶ τί μέ συμφέρει περισσότερο".

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Παναγιώτης Ήφαιστος, Πτώχευση και/ ή εκποίηση των πάντων

Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος, 

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών Πανεπιστημίου Πειραιώς 

πηγή: ιστοσελίδα καθηγητού Π. Ήφαιστου

[http://ifestosedu.gr/]

Η Ελλάδα είχε το ιδανικό σύστημα Ακαδημαϊκής ανεξαρτησίας που πρόσφερε την δυνατότητα, σύμφωνα με τις μακραίωνες παραδόσεις μας –που είναι και οικουμενικές– να επιτυγχάνει ολοένα καλύτερη επιστημονική- ακαδημαϊκή αυτοσυγκρότηση, ακαδημαϊκή- επιστημονική αυτορρύθμιση και δεοντολογική θεμελίωση των δημόσιων ελληνικών πανεπιστημίων. Τα προβλήματα είναι αλήθεια στοιβάχτηκαν. Αίτια που όλοι γνωρίζουμε, οι κομματικές παρεμβάσεις, οι ιδεολογικοπολιτικές διαβρώσεις, το κατάπτυστο δήθεν «άσυλο» αναρχικών εισβολών και η τυραννία των κομμάτων διαμέσου των «φοιτητικών» παρατάξεων. Αυτά οδήγησαν σε χαλάρωση των επιστημονικών, ακαδημαϊκών και δεοντολογικών ελέγχων που υπονόμευσαν την αγωνία όσων –των περισσοτέρων– ήθελαν να υπηρετήσουν το λειτούργημά τους ασκητικά  και αφοσιωμένα. Αρκούσαν δύο- τρεις τροπολογίες που αφορούσαν το «άσυλο», τον ρόλο των φοιτητών και την εκλογή των εκλεκτορικών σωμάτων με κάλπη που θα επόπτευε δικαστικός λειτουργός ή επιτροπή πανεπιστημιακών. Ασφαλώς, μαζί με μια τέτοια ενίσχυση της ακαδημαϊκής ανεξαρτησίας θα απαιτούνταν λιγότεροι φοιτητές, καλύτερες υποδομές και γενικά περισσότερα μέσα (που θα μπορούσαμε να έχουμε με εξοικονόμηση, εξορθολογισμό και κοινοτικές χρηματοδοτήσεις).

Αντί να γίνουν τόσο απλά πράγματα που θα αποτελούσαν εν τούτοις ποιοτικό άλμα, το διακομματικό σύστημα που μας ροκάνιζε ψήφισε επαναστατικές μεθόδους που εκθεμελιώνουν την δημόσια εκπαίδευση.  Το ιδεολόγημα της «διεθνοποίησης των πανεπιστημίων» –από τους ίδιους που τώρα «διεθνοποιούν» την πολιτεία μας προσφέροντάς την στα γεράκια του διεθνικού παρασκηνίου μέσα στο πιάτο– τελικά κυριάρχησε στην Βουλή αφού έγιναν «τηλεφωνήματα» και τραβεστί διακομματικές συνεννοήσεις που … άλλαξαν σε μερικά λεπτά τις θέσεις  τις οποίες επί μήνες διατύπωναν δημόσια οι περισσότεροι. Και αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη των αιτίων της καταστροφής της ελληνικής πολιτείας.

Ας μην επεκτείνομαι όμως μιας και οι εκτενείς παρεμβάσεις πριν λίγους μήνες είναι αναρτημένες (http://www.ifestosedu.gr/109Nomos%20AEI.htm). Εκεί θίγεται και το ζήτημα της ιδιωτικοποίησης.  Δεν επεκτείνομαι. Λέω μόνο ότι η ιδιωτεία ως νοοτροπία ήδη φουντώνει. Πολύ σωστή η παρατήρηση για τις χιλιάδες πανεπιστήμια εκ των οποίων μόνο 30 (εγώ λέω λιγότερα) αξίζουν. Προσθέτω την στράτευσή τους στις στρατηγικές των κρατών και σε διεθνικούς δρώντες, φαινόμενα που εξευτελίζουν κάθε έννοια μόρφωσης και εκπαίδευσης. Θα έλεγα ότι ο δρόμος που ακολουθούμε αφήνει περιθώρια μόνο για πιθηκισμό «ξένων προτύπων», ούτε καν ιδιωτικοποίηση ή εθνικοποίηση.  Η Ελλάδα κατηφορίζει σε όλα τα μέτωπα …. Ας δούμε την ουσία λοιπόν και ας σταματήσουμε να φλυαρούμε για ιδιωτικοποιήσεις ενός κράτους και μιας κοινωνίας που ροκανίστηκε και τώρα γρονθοκοπείται. Αν κάτι έπρεπε να κάνουμε θα έπρεπε να ήταν η διαφύλαξη της ανεξαρτησίας των δημόσιων ανώτατων ιδρυμάτων. Θα μας χρειαστούν μετά την αναπόδραστη πλέον πτώχευση και ή εκποίηση των πάντων. Το πρόβλημα, φοβάμαι, είναι, ενδεχομένως, ότι τις τελευταίες δεκαετίες αναπτύχθηκαν τόσο ισχυρά σύνδρομα πατριδοκτονίας που ίσως ανεπίγνωστα πολλοί αυτό θέλουν. Φαίνεται πως όχι μόνο δεν θα έχουμε ανεξάρτητη πατρίδα αλλά ούτε και ανεξάρτητη πνευματική δραστηριότητα.   

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos

www.ifestosedu.gr