Εκκένωσις ή Επιτέλεση: Για μια ανατομία της ψευδομυστικιστικής ρητορείας Μητσοτάκη

Πηγή: ΑΝΤΙΦΩΝΟ

Πόρο Ράφτη (2012) - φωτογραφία: Γ.Μ.Β.

Του Μάνου Λαμπράκη

Στο στόμα του Κυριάκου Μητσοτάκη, το Άγιον Όρος και η μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά γίνονται σχήματα μιας νέας μετα-πολιτικής λατρείας, μιας παγκοσμιοποιημένης εικονολογίας χωρίς Θεό, μιας τελετουργίας χωρίς μυστήριο. Η επίσκεψή του στο Άγιον Όρος δεν είναι πράξη ταπείνωσης, είναι τεχνική ορατότητας. Δεν είναι μυστική ανάβαση, είναι παραγωγή συμβόλων. Ο πρωθυπουργός δεν μιλά, δεν προσέρχεται, δεν ζητεί. Επιτελεί. Σκηνοθετεί. Εμφανίζεται. Ασκεί εξουσία μέσα από εικόνες ευλάβειας, αλλά χωρίς ποτέ να διακινδυνεύει το εσωτερικό βάθος που η πίστη απαιτεί.

Η μετάνοια θέλει συντριβή. Ο Μητσοτάκης προσφέρει συνέντευξη.

Η μεταφυσική του είναι πολιτική σκηνογραφία. Το Άγιον Όρος δεν είναι πλέον κοινόβιο προσευχής, αλλά παραγωγικό πεδίο ήπιας ισχύος, τόπος παραγωγής πολιτισμικής νομιμοποίησης για μια εξουσία που βρίσκεται εκτός οποιασδήποτε κοινωνικής ή θεολογικής πραγματικότητας. Μιλά για «μήνυμα αλήθειας» σε «ασταθές περιβάλλον», την ίδια στιγμή που το περιβάλλον που ο ίδιος έχει δημιουργήσει είναι τοξικά σταθερό: σταθερά διεφθαρμένο, σταθερά υποκριτικό, σταθερά απονοηματοδοτημένο.

Ο λόγος του είναι αυτοαναφορικός: ο Θεός είναι χρήσιμος επειδή προσφέρει διεθνή ακτινοβολία. Η μονή του Σινά είναι χρήσιμη επειδή αποτελεί «εθνικό καθήκον». Το Άγιον Όρος είναι χρήσιμο επειδή εκπέμπει «οικουμενική σταθερότητα». Δεν υπάρχει καμία σχέση με το ιερό. Υπάρχει μόνο επικοινωνιακή αξιοποίηση του θείου, μια τακτική που συνίσταται στο να εξουδετερώνεις την ετερότητα του Θεού μέσω του κράτους.

Αυτός είναι ο μηδενισμός του καιρού μας: η πνευματικότητα χωρίς παρουσία, η προσευχή χωρίς λόγο, η εκκλησιαστικότητα χωρίς Θεό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν βρίσκεται εκτός πραγματικότητας μόνο πολιτικά. Βρίσκεται εκτός λειτουργικής πραγματικότητας, εκτός θεολογικής εγγύτητας, εκτός εκκλησιολογικής συνέπειας. Εμφανίζεται στο Όρος όχι ως πιστός αλλά ως επικυρίαρχος. Δεν ερημώνει, κυβερνά. Δεν ακούει, εκφωνεί. Δεν αναστενάζει, χρηματοδοτεί.

Ποιος είναι αυτός που μιλά για την ανάγκη διαφύλαξης της πνευματικής ταυτότητας του Σινά, όταν δεν έχει ποτέ παρουσιαστεί να προσέρχεται στη Θεία Ευχαριστία; Όταν καμία κάμερα, κανένας φωτογραφικός φακός, καμία πράξη του δεν έχει καταγράψει τη στιγμή της πιο ριζικής μετοχής στο Μυστήριο; Πώς ομιλεί περί Εκκλησίας αυτός που δεν ενσαρκώνει τον ελάχιστο βαθμό δοξολογικής συμμετοχής;

Ο Χριστός δεν ήπιε καφέ με τον Καϊάφα. Δεν παρέθεσε δεκαπενθήμερο πλάνο αναπτυξιακών δράσεων στον Σίμωνα τον Κυρηναίο. Δεν ενέκρινε πρόγραμμα ψηφιοποίησης του Γολγοθά. Ανέβηκε στον Γολγοθά χωρίς χρηματοδότηση. Αυτός είναι ο πυρήνας της πίστης: η μηδενική ισχύς που σώζει τον κόσμο. Ο Μητσοτάκης, αντιθέτως, σώζει μέσω επιδότησης. Διασφαλίζει «τη σταθερότητα του χαρακτήρα του Σινά στο βάθος των αιώνων» με νομικά μέσα. Σαν να επρόκειτο για οικόπεδο στο Ελληνικό. Σαν το Σινά να κινδύνευε από πολεοδομική αυθαιρεσία.

Η εξουσία που επικαλείται το ιερό, χωρίς να προσέρχεται στο Μυστήριο, είναι βλάσφημη. Χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως επικάλυψη της αδυναμίας της να πείσει, ως ηχώ των αποτυχιών της να νοηματοδοτήσει. Το Άγιον Όρος δεν είναι εργαλείο κοινωνικής συνοχής ούτε μανδύας πολιτιστικής υπεραξίας. Είναι τόπος εκούσιας αποτυχίας του κόσμου. Η τελειότητα δεν είναι στόχος· είναι πληγή.

Και όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μιλά με πληγή. Μιλά με ένδυση εξουσίας. Κάθε λέξη του φέρει την αλαζονεία της κρατικής αυτάρκειας. Η φράση του ότι «η Πολιτεία σέβεται το αυτοδιοίκητο χωρίς να παρεμβαίνει» αποτελεί ειρωνικό εμβατήριο μιας συστημικής παρεμβολής στο ιερό: η εισβολή του τεχνικού, του οργανωτικού, του διοικητικού στο πεδίο του ασκητικού, του άχρονου, του άρρητου.

Η θεολογία δεν είναι δικαίωμα· είναι ἀνάληψη σταυρού. Και όποιος δεν κοινωνεί, δεν μπορεί να θεολογεί. Όποιος προσέρχεται για να παραδώσει εκατό εκατομμύρια ευρώ, αλλά όχι την καρδιά του συντετριμμένη, δεν είναι προσκυνητής. Είναι αποικιοκράτης του Ιερού. Ο μόνος ήχος που του αξίζει, είναι ο ήχος των λίθων που βοούν:

«ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19,40)

Και πράγματι, μόνο οι πέτρες του Άθωνα μπορούν πια να απαντήσουν. Γιατί εκείνος που δεν κοινωνεί, δεν έχει τι να πει. Γιατί εκείνος που δεν πιστεύει, δεν μπορεί να προστατεύσει. Γιατί εκείνος που δεν σιωπά, δεν έχει λόγο.

Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς εκτός θεολογίας· είναι το σημείο της αποδόμησης της σχέσης του κράτους με το Άγιον, η κορύφωση της μετατροπής της πίστης σε asset, της μετάνοιας σε δελτίο Τύπου.

Το Άγιον Όρος δεν χρειάζεται τον Μητσοτάκη. Ο Μητσοτάκης χρειάζεται το Άγιον Όρος. Για να συγκαλύψει την απουσία του Θεού από το βλέμμα της εξουσίας του.

[πηγή]

https://antifono.gr/ekenosi_epitelesi/

Μανώλης Κοττάκης, Τά θελήματα τῶν ἄλλων

Πηγή: ΕΣΤΙΑ, 22/8/2023

Η ΕΛΛΑΣ, ἡγέτιδα χώρα τῶν Βαλκανίων. Τόν ἔχουμε ξαναδοκιμάσει αὐτόν τόν ρόλο τοῦ 2003. Πράγματι. Ἐπί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη.

Πρόκειται γιά ἐξωτερική πολιτική βενιζελικῆς ἐμπνεύσεως: Μπαίνουμε μπροστά γιά νά ἐξυπηρετήσουμε ὡς περιφερειακοί ἀτζέντηδες τά συμφέροντα τῶν συμμάχων καί δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου θεωροῦμε ὅτι ἐξυπηρετοῦμε καί τά δικά μας συμφέροντα. Ἦταν μία πολιτική πού ἄρεσε πάρα πολύ καί στόν Γεώργιο Παπανδρέου, ἀλλά διαφωνοῦσε μέ αὐτήν, μολονότι λεηλάτησε τήν λοιπή βενιζελική πολιτική κληρονομιά στίς προεκλογικές περιόδους ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου. (Αὐτό προκύπτει ἀπό τίς διηγήσεις του στόν Θανάση Λάλα). Τό νά ἡγεῖται ἡ Ἑλλάς ὅταν μπορεῖ καί νά διευρύνει ντέ φάκτο τά σύνορά της μέ ὅπλο τήν οἰκονομική ἰσχύ, καί θεμιτό εἶναι καί σκόπιμο. Γιά τόν ἑαυτό της ὅμως.

Τό ζήτημα πού προκύπτει, ἄν κάνουμε μιά πρόχειρη ἀναδρομή στήν ἐξωτερική μας πολιτική, εἶναι τί κατάφερε νά κερδίσει ἡ Ἑλλάς κάθε φορά πού ἡγήθηκε στήν εὐρύτερη περιοχή μας γιά λογαριασμό ἄλλων. Ὡς λαγός ἄλλων. Τό 2003, πράγματι, ὁ Κώστας Σημίτης μέ τήν σύνοδο τῆς Χαλκιδικῆς θέλησε νά τεθεῖ ἐπί κεφαλῆς τῆς προσπάθειας διευρύνσεως τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως στά Βαλκάνια. Πρόκειται γιά μία τεράστια λωρίδα γῆς πού ξεκινᾶ δυτικά ἀπό τήν Ἀδριατική, καταλήγει ἀνατολικά στόν Βόσπορο καί τήν Μαύρη Θάλασσα καί πάντοτε ἐνδιαφέρει γεωπολιτικά τόσο τήν Ἀμερική ὅσο καί τήν Γερμανία. Τήν Ἀμερική, γιατί τά Βαλκάνια εἶναι τό προγεφύρωμά της ἀπό τόν βορρᾶ πρός τόν νότο, πρός τήν Μέση Ἀνατολή, ἀλλά καί ἀνάποδα. Ἀπό τόν νότο πρός τόν βορρᾶ πρός τήν Ἀνατολική Εὐρώπη. Τήν Οὐκρανία καί τίς λοιπές βαλτικές χῶρες πού βρίσκονται στήν αὐλή τῆς Ρωσσίας. Τήν Γερμανία τήν ἐνδιαφέρουν τά Βαλκάνια, γιατί ἀποτελοῦν ζωτικό οἰκονομικό χῶρο γιά τήν διεύρυνση τῆς κυκλοφορίας τοῦ εὐρώ καί γιά τίς ἐμπορικές ἐξαγωγές της. Βεβαίως καί τήν Ἰταλία (καί τό Βατικανό) ὅπως ἔδειξαν οἱ διακοπές πού ἔκανε στήν Αὐλῶνα ἡ Πρωθυπουργός τῆς γείτονος Τζώρτζια Μελόνι.

Σέ κάθε περίπτωση, ἡ περιοχή αὐτή εἶναι στρατηγικῆς σημασίας γιά τήν Δύση, γιατί σέ αὐτήν ἀνακόπτεται παραδοσιακά ἡ ἐπιρροή τῆς Ρωσσίας πρός τόν Νότο. Ἡ Ἑλλάδα λίγο πρίν ἀπό τήν εἴσοδό της στήν ΟΝΕ, ἔπαιξε ὅλα της τά χαρτιά ὑπέρ τῆς ἀμερικανικῆς καί τῆς γερμανικῆς πολιτικῆς στά Βαλκάνια. Τά στρατεύματα τοῦ ΝΑΤΟ πρός τήν Γιουγκοσλαβία χρησιμοποίησαν τό ἑλληνικό ἔδαφος γιά τήν εἰσβολή τους σέ αὐτήν, κατά παράβαση τοῦ ἑλληνικοῦ Συντάγματος. Χωρίς ἄδεια τῆς ἑλληνικῆς Βουλῆς. Μετά τούς βομβαρδισμούς ἡ Ἑλλάδα ἀνέλαβε γιά λογαριασμό τῶν Ἀμερικανῶν νά προωθήσει τά συμφέροντα τῆς Δύσεως στά Βαλκάνια. Μεγαλοπιανόμασταν τότε ὅτι ἐμεῖς ἤμασταν ἡ κυρίαρχη χώρα στήν περιοχή. Καί ἤμασταν. Ἀλλά πῶς ἤμασταν! Φτάσαμε νά ἀναμειγνυόμαστε γιά λογαριασμό τῶν ΗΠΑ στά ἐσωτερικά βαλκανικῶν κρατῶν καί νά μετέχουμε ἀκόμα καί σέ ἀνατροπές κυβερνήσεων, ὅπως στήν Σερβία! Νά μή θυμηθοῦμε ποιός συνεργάτης τοῦ Γιώργου Παπανδρέου πρωταγωνίστησε σέ αὐτά.

Στό πλαίσιο αὐτό διεξήχθη καί ἡ «ἱστορική» σύνοδος τῆς Θεσσαλονίκης, τά γενέθλια τῆς ὁποίας ἑόρτασε χθές μέ ἡγεσίες γειτονικῶν χωρῶν ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης. Τό ἐπίμονο ἐρώτημα πού θέτουμε κάθε φορά πού πᾶμε νά κάνουμε πάνω στήν σκακιέρα τίς βρωμοδουλειές τῶν ἄλλων, εἶναι τί ἀνταλλάγματα κερδίζουμε ἐμεῖς. Τό τί ἀνταλλάγματα κερδίσαμε στήν μικρασιατική ἐκστρατεία ὅταν ἀναλάβαμε τίς βρωμοδουλειές τῶν Ἄγγλων, τό γνωρίζουμε. Ἀκόμη τά συζητᾶμε μέχρι τίς μέρες μας. Ὁ πόνος τῆς προσφυγιᾶς διαρκεῖ, καί οἱ ἀναμνήσεις δέν φεύγουν.

Τό νά εἶσαι αὐτοφωράκιας στήν ἐξωτερική πολιτική, στήν ἀρχή δοξάζεται, ἀλλά στό τέλος πληρώνεται. Τό τί ἀνταλλάγματα ἐπίσης κερδίσαμε ἀπό τήν πρωτοβουλία Σημίτη τό 2003, ἐπίσης γνωρίζουμε. Ἡ πρώτη δουλειά πού ἔκαναν οἱ Γερμανοί καί οἱ Αὐστριακοί ἐκεῖ ἀμέσως μετά τήν ὑπαγωγή τῆς χώρας μας στά μνημόνια τό 2010 ἦταν νά μᾶς ἐξαναγκάσουν νά ἐκποιήσουμε ὅλο τό τραπεζικό δίκτυο τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ τομέα πού εἶχαν στήσει οἱ τράπεζες Alpha, Eurobank, Πειραιῶς, καί Ἐθνική στά Βαλκάνια καί σέ ὅλη τήν ἀνατολική Εὐρώπη. Ἀκόμη καί στήν Τουρκία ὅπου ἡ κυβέρνηση Καραμανλῆ εἶχε ἐπιτύχει τό πρωτοφανές, τήν ἐξαγορά τῆς τράπεζας Finansbank ἀπό τήν Ἐθνική Τράπεζα τόν καιρό πού αὐτῆς ἡγεῖτο ὁ διοικητής Τάκης Ἀράπογλου. Καί τό ἐκποίησαν γιά νά τό ἀγοράσουν τράπεζες αὐστριακῶν καί γερμανικῶν συμφερόντων. Ἡ πρώτη δουλειά πού ἔκαναν ἀμέσως μόλις ἡ χώρα βρέθηκε στά δύσκολα ἦταν νά ἐπιδιώξουν τήν πάσῃ θυσίᾳ ἀποβολή μεγάλων ἑλληνικῶν κρατικῶν ὁμίλων ἰδιαίτερα στίς τηλεπικοινωνίες καί τήν ἐνέργεια ἀπό τά Βαλκάνια. Ζήτησαν καί πέτυχαν ἀριστοτεχνικά τήν ἔξωση τότε τοῦ ΟΤΕ ἀπό τήν Σερβία, τήν Ρουμανία, τήν Βουλγαρία καί ἀλλοῦ. Αὐτή ἦταν ἡ ἀνταμοιβή! Ἡ κατίσχυσή μας στά Βαλκάνια ἦταν εἰκονική.

Θά σᾶς πῶ καί ἕνα μυστικό: ὁ βασικός λόγος πού παρέμεινε ἡ Ἑλλάδα στό εὐρώ ἦταν βασικά γεωπολιτικός καί συνδεόταν μέ τά Βαλκάνια. Γερμανοί κατάλαβαν ἐγκαίρως πώς μιά Ἑλλάδα τῆς δραχμῆς σπαρασσόμενη, διχασμένη, σέ ἐμφύλια κατάσταση, θά γινόταν εὔκολα βορά ἐθνικισμῶν καί ἀλυτρωτικῶν εἰσβολῶν ἀπό γείτονες στά βόρεια σύνορά της. Κυρίως Ἀλβανούς, Βούλγαρους καί ὑπό προϋποθέσεις ἀκόμη καί Σκοπιανούς. Ἡ ἔξοδος τῆς Ἑλλάδας ἀπό τό εὐρώ θά προκαλοῦσε βαλκανικό πόλεμο, θά ἄλλαζε τά σύνορα ξανά στά Βαλκάνια καί θά ἄναβε τό φιτίλι στήν πυριτιδαποθήκη τῆς Εὐρώπης, τήν ὁποία ἔκαναν ἀμάν Βερολῖνο καί Οὐάσιγκτων γιά νά ἐλέγξουν καί νά σταθεροποιήσουν ὡς προγεφύρωμά τους. Σέ περίπτωση πού αὐτό συνέβαινε, τό κόστος ἐπιστροφῆς στήν εἰρήνη γιά τό Βερολῖνο θά ἦταν ἀπείρως πολλαπλάσιο ἀπό τά 86 δισ. εὐρώ πού προέβλεπε τό τρίτο μνημόνιο Τσίπρα, τά ὁποῖα μάλιστα δέν χρησιμοποιήθηκαν στό σύνολό τους.

Στήν πραγματικότητα, λοιπόν, κάθε φορά πού παίζουμε παιχνίδια γιά λογαριασμό ἄλλων καί ὄχι αὐθεντικά γιά δικό μας λογαριασμό, ἱστορικά, μέχρι στιγμῆς, βγαίνουμε χαμένοι. Καί στήν Μικρασία βγῆκε χαμένος ὁ Βενιζέλος, καί στήν Κύπρο μέ τό πραξικόπημα Σαμψών βγῆκαν χαμένοι οἱ «ὅταν λέμε ἰσόβια, ἐννοοῦμε ἰσόβια» δικτάτορες καί στά Βαλκάνια βγῆκε χαμένος ὁ Σημίτης.

Ὁ ὁποῖος ἕναν χρόνο μετά τό 2003, στίς ἀρχές τοῦ 2004, ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νά δρέψει τούς καρπούς τῆς ἡγεσίας του στά Βαλκάνια (γιά λογαριασμό τῶν ΗΠΑ) στά ἑλληνοτουρκικά καί ἀποδέχθηκε τήν γεωγραφική διαφοροποίηση τῶν χωρικῶν ὑδάτων, οἱ Τοῦρκοι ἀρνήθηκαν στίς διερευνητικές νά τοῦ δεσμευτοῦν ὅτι δέν θά ἐγείρουν ποτέ ξανά θέμα κυριαρχίας στό Αἰγαῖο.

Καί οἱ σύμμαχοι γιά χάρη τῶν ὁποίων «ἡγηθήκαμε», σιώπησαν. Μέ συνέπεια αὐτός ὁ μέγας Σημίτης πού συνεχῶς ἐγκαλεῖ τήν Νέα Δημοκρατία ἐπειδή δέν συνέχισε τήν πολιτική του στά ἑλληνοτουρκικά, νά ἐγκαταλείψει –αὐτός– τήν προσπάθεια τῆς ὑπογραφῆς συνυποσχετικοῦ καί παραπομπῆς τῆς διαφορᾶς στήν Χάγη. Γιατί ἤξερε πώς ἄν ὑπέγραφε, θά τόν κυνηγοῦσαν γιά καιρό πολύ οἱ Ἐρινύες. Ὅπως τόν κυνηγοῦν καί τώρα καθώς μετά τό ταξίδι του στίς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τήν Ἄνοιξη τοῦ 1996 (καί ἀφοῦ εἶχαν προηγηθεῖ τά Ἴμια) ὑπέγραψε τήν Μαδρίτη (1997) καί ἀκολούθως τό Ἑλσίνκι (1999). Κείμενα πάνω στά ὁποῖα, κυρίως στήν Μαδρίτη, «πάτησαν» οἱ Τοῦρκοι γιά νά ἀναπτύξουν τήν πολιτική τῆς Γαλάζιας Πατρίδας. Γαλάζια Πατρίδα χωρίς τήν Μαδρίτη πού ἀναγνώριζε «νόμιμα καί ζωτικά συμφέροντα γιά τήν Τουρκία στό Αἰγαῖο», δέν θά μποροῦσε ποτέ νά ὑπάρξει. Παρέλκει βεβαίως νά ἐπισημάνουμε τί κερδίσαμε πού «ἡγηθήκαμε» στά Βαλκάνια ἐπί Σημίτῃ. Οὔτε τά Σκόπια ἔκαναν ὑποχωρήσεις γιά τό ὄνομα, οὔτε οἱ Ἀλβανοί γιά τούς Τσάμηδες καί γιά τίς περιουσίες πού διεκδικοῦν στήν Ἑλλάδα.

Κατά συνέπεια, ὡραῖοι οἱ ἐντυπωσιασμοί μέ τόν ἡγετικό ρόλο πού ἀναλαμβάνει ἡ Ἑλλάδα στά Βαλκάνια, ὡραῖες οἱ φωτογραφίες, ὡραῖα τά φλάς, ὡραία καί ἡ «ἐμβάθυνση» τῆς συμμετοχῆς μας στόν πόλεμο τῆς Οὐκρανίας, κάποια στιγμή ὅμως θά ἔρθει ἡ ὥρα τοῦ λογαριασμοῦ. Καί τότε θά δοῦμε τί κερδίσαμε καί τί χάσαμε.

Ὅταν πάντως κάνεις τά θελήματα τῶν ἄλλων καί ὄχι τήν δική σου θέληση, στό τέλος, τήν πληρώνεις… Ἡ ἴδια ἡ ζωή μᾶς τό λέει!

https://www.estianews.gr/apopseis/ta-thelimata-t%e1%bf%b6n-%e1%bc%84llon/

Μην ξεχνιόμαστε

 

Φιλότιμο

 

Κοτζαμπάσηδες με απόφαση υπαρξιακή

[O τίτλος ανήκει στον λίαν αγαπητό Γιώργο Ζαχαρίου]

Διαβάζω στον τύπο κάποιες δηλώσεις γνωστού προφέσορα της διαβόητης σημιτικής νομενκλατούρας, που τόση ζημιά έκανε στα συμφέροντα της χώρας μας (εξαιρείται φυσικά ο αείμνηστος Γ. Κρανιδιώτης), οι οποίες καταφέρονται κατά της ελληνικής κοινωνίας (για να μην πούμε ότι προσπαθούν ιεροκρυφίως να την ενοχοποιήσουν). Λέγει λοιπόν ο προφέσορας πως η ελληνική κοινωνία "γαλουχήθηκε μέσα από αρχές και αξίες που δεν είναι απαραίτητα σωστές, δηλαδή συνυφασμένες με το διεθνές δίκαιο" (sic). Ποιες άραγε θεωρεί ο προφέσορας σωστές αξίες; Την υποτέλεια; Την υποχώρηση της χώρας μας στις απαράδεκτες αξιώσεις κυριαρχίας του "σουλτάνου" ή ακόμα και τα αλήστου μνήμης kazan - kazan; Οι διεθνείς σχέσεις ερείδονται στην κυριαρχία. Αυτή την αυτονόητη αλήθεια που γνωρίζει ακόμα και πρωτοετής φοιτητής των διεθνών σχέσεων φαίνεται να αγνοεί ο προφέσορας. Δικαίωμα του φυσικά. Όχι όμως και να κάνει επίδειξη μαξιμαλιστικού διδακτισμού στην ελληνική κοινωνία...

Θ. Καρυώτης: Το σχέδιο για «μοιρασιά» στο Αιγαίο των ΗΠΑ και το «κλειδί» της ΑΟΖ με την Λιβύη

πηγή: ΡΑΔΙΟ 984
&
https://www.youtube.com/watch?time_continue=47&v=IHpikvH4028

Π. Ήφαιστος, Brexit και οι βαθύτατες στρατηγικές προεκτάσεις

Πηγή: Ιστοσελίδα Καθηγητού Π. Ήφαιστου

Π. Ήφαιστος, Brexit και οι βαθύτατες στρατηγικές προεκτάσεις

Η συνηγορία των ΗΠΑ με το Brexit δεν κρύβεται. Γιατί όμως; Οι στρατηγικές λογικές μιας μεγάλης δύναμης όπως οι ΗΠΑ γίνονται έκδηλες και ολοφάνερες μόνο όταν ωριμάσουν οπότε η διακήρυξή τους εντάσσεται σε μια λογική επιτάχυνσης των εξελίξεων. Αυτή η παρατήρηση ενέχει μεγάλη σημασία ιδιαίτερα όταν ένα διεθνές ζήτημα είναι τόσο λεπτό και σε πλήρη εξέλιξη όπως η έξοδος της Μεγάλης Βρετανίας (ΜΒ) από την ΕΕ. Οι ΗΠΑ συχνά και επανειλημμένα ενθάρρυναν έντονα τις Βρετανικές επιλογές Brexit ενώ η στήριξη του σημερινού Αμερικανού προέδρου για τον Τζόνσον ισοδυναμούσε με είδος έμμεσης πλην ολοφάνερης παρέμβασης στα εσωτερικά της ΜΒ. Το ίδιο ισχύει με τις δηλώσεις του Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας του Αμερικανού προέδρου όταν πρόσφατα δήλωσε ότι ως είδος ανταμοιβής για το Brexit «οι ΗΠΑ θα κάνουν επί μέρους εμπορικές συμφωνίες με το ΗΒ μόλις έχουμε Brexit».

Νίκος Λυγερός, Η δυναμική πορεία της Κύπρου

Πηγή: Ιστότοπος Νίκου Λυγερού

Με τα νέα συμβόλαια, στα νέα θαλάσσια οικόπεδα, η Κύπρος προχωρά θεαματικά στην αξιοποίηση της κυπριακής ΑΟΖ. Όλο αυτό το πλαίσιο άρχισε με την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την ένταξη στην Ευρωζώνη, τη θέσπιση της ΑΟΖ, τις τρεις οριοθετήσεις με την Αίγυπτο, τον Λίβανο και το Ισραήλ, τα συμβόλαια με τις πετρελαϊκές εταιρείες τα οποία έγιναν με την κυπριακή κυβέρνηση και όχι βέβαια μόνο με την ελληνοκυπριακή κοινότητα. Επίσης το γεγονός ότι τεράστιες πετρελαϊκές εταιρείες εμπιστεύονται τα κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ, είναι μία αντικειμενική απόδειξη της αξίας τους. Με άλλα λόγια η Κύπρος δεν είναι πια απομονωμένη, αλλά έχει δημιουργήσει ισχυρές συμμαχίες πάνω στην ενεργειακή σκακιέρα της ΑΟΖ της. Με αυτόν τον τρόπο μάλιστα, θα αποκτήσει και τερματικό σταθμό υγροποίησης φυσικού αερίου, που θα λειτουργεί συμπληρωματικά με τον αγωγό φυσικού αερίου EastMed. Ποτέ στην ιστορία της Κύπρου μετά την εισβολή του 1974, το νησί δεν είχε αναπτύξει τέτοιες δυνατότητες. Έτσι η Κύπρος δυναμώνει όλο και περισσότερο τη θέση και αποκτά μία αντικειμενική αξία που ενδιαφέρει όχι μόνο την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και το ΝΑΤΟ, πράγμα το οποίο αποτελεί ένα στρατηγικό άνοιγμα.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=42188&l=gr

Γ. Φίλης: Η διάσταση της Τριμερούς στη Κρήτη (ΡΑΔΙΟ 984,11/10/2018)

https://www.youtube.com/watch?v=5LNxiSpUr4k&t=7s
Συνέντευξη του Γ. Φίλη στον δημοσιογράφο Γ. Σαχίνη (11/10/2018)

Ο Άγγελος Συρίγος για τη συμφωνία των Πρεσπών, την ΑΟΖ και τις γεωπολιτικές εξελίξεις (ΡΑΔΙΟ 984, 11/10/2018)

https://www.youtube.com/watch?v=_6yuVRGXnPw

Συνέντευξη του Καθηγητή Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Παν/μιο Άγγελου Συρίγου στον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη (11/10/2018)

Η συνέντευξη του Ν. Λυγερού στον Κ. Συλιγάρδο για το Μακεδονικό (ΡΑΔΙΟ ΚΡΗΤΗ, 13/6/2018)

https://www.youtube.com/watch?v=qyNUqQhLE8E

Συνέντευξη του Ν. Λυγερού στον δημοσιογράφο Κ. Συλιγάρδο (ΡΑΔΙΟ ΚΡΗΤΗ, 13/6/2018)

Γ. Φίλης, Συμφωνία ήττας και εθνικής περιπέτειας

https://www.youtube.com/watch?v=gJ-vhA5ae9E

Συνέντευξη του Γ. Φίλη στον Γ. Σαχίνη (ΡΑΔΙΟ 984, 14/6/2018)

Ο Ι. Θ. Μάζης για τη συμφωνία για το Μακεδονικό (ΡΑΔΙΟ 984, 15/6/2018)

https://www.youtube.com/watch?v=pvgZBdcWlPw

Συνέντευξη του Καθηγητού Ι.Θ. Μάζη στον δημοσιογράφο Γ. Σαχίνη (ΡΑΔΙΟ 984, 15/6/2018)

Παναγιώτης Ήφαιστος: "Το κύριο νόμισμα της διεθνούς πολιτικής είναι η κρατική ισχύς" (ΡΑΔΙΟ 984, 22/2/2018)

https://www.youtube.com/watch?v=LqG8B9Go5Ig

Συνέντευξη του  καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής Ανάλυσης στο Πανεπιστήμιο Πειραιά Παναγιώτη Ήφαιστου στον Γ. Σαχίνη (Ράδιο 984, 22/2/2018)

Ν. Λυγερός, Νέος κύκλος για την Κύπρο

πηγή: ιστοσελίδα Ν. Λυγερού

Η άφιξη της πλατφόρμας γεώτρησης West Capella στο θαλάσσιο οικόπεδο 11 της κυπριακής ΑΟΖ δεν είναι μόνο η αρχή μιας διαδικασίας στον τομέα των υδρογονανθράκων αλλά η αρχή της ιστορίας ενός νέου κύκλου για την Κύπρο. Δεν είναι μόνο το ανάλογο από την γεώτρηση του κοιτάσματος Αφροδίτη το 2011 που αποτελούσε μια αλλαγή φάσης για την Κύπρο. Επίσης δεν θα έχουμε τις ίδιες καθυστερήσεις λόγω αδράνειας κυβερνητικών αποφάσεων που έχουν βάλει σε κίνδυνο την όλη αξιοποίηση της κυπριακής ΑΟΖ. Διότι τώρα με όλες τις αξιόλογες και τεράστιες πετρελαϊκές εταιρίες που έχουν ενδιαφερθεί δεν υπάρχει πια πολιτικός της Κύπρου που θα μπορούσε να υποστηρίξει την κυπριακή μιζέρια. Η Total και η Eni δεν έφυγαν και αντιθέτως ενίσχυσαν τη θέση τους. Η Kogas ακολουθεί. Η Noble, η Delek, η Avner συνεχίζουν κανονικά. Και η Exxon Mobil με την Qatar Petroleum έχουν έρθει να υποστηρίξουν την όλη προσπάθεια. Αυτό σημαίνει πρακτικά για την Κύπρο ότι το θέμα του σταθμού υγροποίησης του φυσικού αερίου είναι και πάλι στην επικαιρότητα και μάλιστα δυναμικά. Όντως τα αναμενόμενα αποθέματα όχι μόνο δεν δικαιολογούν να συνεχίζουμε να τροφοδοτούμε μέσω αγωγού σταθμού υγροποίησης φυσικού αερίου. Διότι είναι πολύ μεγαλύτερα και κατά συνέπεια ειδικά αν έχουμε σημαντικά αποτελέσματα με τον Ονησιφόρο, τότε θα δούμε μια τεράστια αλλαγή διότι ο σταθμός υγροποίησης θα ακολουθήσει την πορεία εφικτότητας του αγωγού φυσικού αερίου East Med. Με άλλα λόγια, η γεώτρηση στο νέο κοίτασμα δεν είναι ένα απομονωμένο γεγονός από τη γενική στρατηγική. Αντιθέτως, η Κύπρος εισχωρεί σε μια νέα περίοδο που αφορά στο Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα, την Ιταλία και γενικότερα την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της εστίασης στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν παίζει πια μόνη της και αποκτά με αυτόν τον τρόπο συμμαχίες στρατηγικής αξίας αλλά και ένα νέο πεδίο δράσης για την απελευθέρωσή της. Διότι η γεωπολιτική της αξία αλλάζει όλα τα δεδομένα που αυτό λειτουργεί καταλυτικά για το όλο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πορείας στον τομέα της ενέργειας. Έτσι το κυπριακό δεν είναι πια ένα περιθωριακό πρόβλημα όπου αφορά μόνο την Κύπρο. Είμαστε στο πλαίσιο που είναι της στρατηγικής και όχι μόνο της τακτικής αυτό πρέπει να αντιληφθούν οι πολιτικοί της Κύπρου και της Ελλάδας, διότι αναβαθμίζει τον ρόλο τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ανατολική Μεσόγειο.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=33442&l=gr

Ν. Λυγερός, Το ενεργειακό επίτευγμα της Κρήτης

πηγή: ιστότοπος Ν.Λυγερού

Είναι πλέον επίσημη η αίτηση της κοινοπραξίας Exxon Mobil, Total και Ελληνικά Πετρέλαια για δύο περιοχές Νότια της Κρήτης. Έχουμε πια την απόδειξη ότι αυτό το μέρος της Ελληνικής ΑΟΖ έχει όντως ενδιαφέρον ενώ μας έλεγαν στο πλαίσιο του μεγάλου διαγωνισμού των 20 θαλάσσιων οικοπέδων, ότι η απουσία υποψηφιοτήτων στην περιοχή οφειλόταν στην απουσία κοιτασμάτων. Τώρα βλέπουμε όλοι και μάλιστα με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι διαψεύστηκαν όλοι όσοι απαξίωναν τις προσπάθειες της ανάδειξης της αξίας της ελληνικής ΑΟΖ. Επίσης αυτές οι περιοχές αφορούν εξ αποστάσεως βέβαια το θέμα της οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης. Έτσι το Masterclass Νότια της Κρήτης γι’ αυτό ακριβώς το θέμα λειτούργησε προφητικά, αφού ανέδειξε τη σημασία της περιοχής και την ανάγκη προσέγγισης του άλλου κράτους με τα νέα του δεδομένα. Το ενεργειακό επίτευγμα της Κρήτης αποτελεί μία αλλαγή κύκλου κι όχι μόνο μια αλλαγή φάσης, διότι πρόκειται για ένα παράδειγμα προς μίμηση και από άλλες πετρελαϊκές εταιρείες που ενδιαφέρονται για αυτήν την περιοχή που αφορά το Λιβυκό Πέλαγος και προβλέπει την δράση μας και στη Λεκάνη Ηροδότου στη συνέχεια.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=32667&l=gr

Π. Ήφαιστος, «Παραίτηση» Νταβούτογλου: ο «ερντογανισμός» μόνος μέσα στο τρελό λεωφορείο Τουρκία πίσω από το οποίο βρίσκονται η Κύπρος, η Ελλάδα, η περιφέρειά μας και η τουρκική κοινωνία

Πηγή: Π. Ήφαιστος – P. Ifestos, 

Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς

www.ifestosedu.gr / www.ifestos.edu.gr

Ο ένας μετά τον άλλο φεύγουν ή εκδιώκονται: Αμπντουλάχ Γκιούλ, Φετουλάχ Γκιουλέν, και τώρα ο πνευματικός και επιστημονικός μέντορας του Ερντογάν ο Αχμέτ Νταβούτογλου. Μένει τελικά μόνος του ο Ερντογάν μαζί και κάποιοι αλλοπρόσαλλοι φανατικοί ομοϊδεάτες; Πόσο βιώσιμο μπορεί να είναι πλέον το νεοτουρκικό κράτος;

Η δίνη πλέον μεγαλώνει και αναμιγνύει άναρχα εάν όχι με χαώδη τρόπο προγενέστερα συγκλίνουσες ή αποκλίνουσες τάσεις τις οποίες η νέο-ισλαμική ηγεσία των δύο τελευταίων δεκαετιών προσπάθησε να συγχωνεύσει και ολοκληρώσει.

Οι «προβλέψεις» δεν εμπίπτουν στην δική μας αρμοδιότητα. Αποτελούν προνόμιο των μελλοντολόγων, αστρολόγων και φαντασιόπληκτων. Γι’ αυτό μόνο προσανατολιστικά μπορούμε να μιλήσουμε. Δηλαδή, μπορούμε μόνο να περιγράψουμε προδιαγραμμένες τάσεις, σταθεροποιημένες τάσεις και τάσεις που αποσταθεροποιούνται ραγδαία. Σε αυτή την προσανατολιστική προσέγγιση, επίσης, μπορούν να φωτιστούν κάποιες ορατές προϋποθέσεις όπως είναι και όπως εξελίσσονται. Υπό αυτό το πρίσμα η πολιτική ηγεσία ενός κράτους σταθμίζει, εκτιμά και αποφασίζει στην βάση πολλών άλλων κριτηρίων και παραγόντων που αφορούν το κράτος, την ισχύ του, τις συμμαχίες του και κυρίως στην βάση του έσχατου κριτηρίου της εθνικής επιβίωσης. Σε πρώτη φάση λοιπόν καταγράφουμε μερικές πτυχές και λογικά πολλά έπονται.

Αφού στην αφετηρία του τουρκικού κράτους πριν ένα αιώνα εκτελέστηκαν ανείπωτες θηριώδεις «ομογενοποιητικές» εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, επί πολλές δεκαετίες ο νεοτουρκικός προσανατολισμός ήταν «κοσμικός» / «μοντερνιστικός».

Ιωάννης Μάζης, Ενδεχόμενο ακόμη και γενικευμένης σύρραξης στη περιοχή μας (συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό Ηράκλειο 984)

https://www.youtube.com/watch?v=T6AKuLKYO6s 

Την αίσθηση του, ότι είναι πιθανόν και με γεωπολιτικούς σχεδιασμούς που αφορούν ακόμη και την τύχη της Ελλάδας στις γεωπολιτικές ανακατατάξεις, να συνδέεται το προσφυγικό ζήτημα στην Ε.Ε. , ανέλυσε μιλώντας στον 984 ο γεωπολιτικός αναλυτής και πανεπιστημιακός Ιωάννης Μάζης. Όπως είπε υπάρχει φόβος το «προσωρινό» να μετατραπεί σε μόνιμο ακόμη και για θέματα που σχετίζονται με μετατροπή της Ελλάδας σε Ελεύθερη Οικονομική Ζώνη με φτηνό εργατικό δυναμικό, την ώρα που η Ελλάδα θα μετατρέπεται σε αποθήκη ψυχών. Κατά τον κ. Μάζη η ουσία του ζητήματος είναι ο τερματισμός του πολέμου στη Συρία, διαφορετικά η συσσώρευση τέτοιων και τόσων δυνάμεων ισχύος στη περιοχή δεν προμηνύουν καλό αλλά ακόμη και μία γενικευμένη σύρραξη. Ενδιαφέρον παρουσίασε και η προβολή που έκανε για την τύχη της Τουρκίας, το ρόλο και το μέλλον της Σαουδικής Αραβίας, το μετασχηματισμό εδαφών για τους Κούρδους, αλλά και τις αποκαλύψεις που έκανε για τους ενεργειακούς δρόμους από την Μοσούλη και το Ιράκ.

Η συνέντευξη του Νίκου Λυγερού στον Γ.Σαχίνη (ΚΡΗΤΗ TV, 11-1-2013)

http://www.youtube.com/watch?v=pHLfmQDOwGE

Ν. Λυγερός, Η αξιοποίηση του φυσικού πλούτου

[πηγή: ιστότοπος Νίκου Λυγερού] 

Χάρτης από εδώ.

Η αξιοποίηση του φυσικού πλούτου δεν πρέπει να γίνεται ποτέ εις βάρος του πληθυσμού και του περιβάλλοντος, αλλιώς δεν έχει καμία διαχρονική αξία και κατά συνέπεια είναι μια πολυπλοκότερη μορφή εγκλήματος κατά της Ανθρωπότητας. Και καμιά οικονομική κατάσταση δεν μπορεί να δικαιολογήσει αυτήν την πράξη. Όταν επιπλέον συμβαδίζει με την επιπολαιότητα και την αλαζονεία, τότε πρέπει να πάψει όσο πιο γρήγορα γίνεται, γιατί η καταστροφή μπορεί να είναι εκθετική. Επίσης δεν μπορούμε να μετατρέψουμε σε χρυσωρυχεία μια χρυσόσκονη που υπάρχει παντού, επειδή το επιτρέπει τεχνητά το χρηματιστήριο. Διότι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που το επέτρεψε μπορεί και να πάψει να το επιτρέπει, ενώ τα έργα και οι υποδομές θα υπάρχουν. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί με το εύκολο χρήμα που έχει μη αναστρέψιμες επιπτώσεις πάνω στη γη μας, γιατί αυτή, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι μοναδική και δεν μπορούμε να την αντικαταστήσουμε. Επιπλέον το να ακούμε για Ειδικές Οικονομικές Ζώνες με τεχνητά ορυχεία και λαθρομετανάστες είναι ένας συνδυασμός πάρα πολύ ύπουλος, ειδικά τώρα που είμαστε στην τελική φάση της θέσπισης της ελληνικής ΑΟΖ. Διότι όλα τα κέρδη που προσφέρουν όλες αυτές οι τεχνητές λύσεις είναι απειροελάχιστα σε σχέση με τις δυνατότητες που έχει η ελληνική ΑΟΖ. Άρα είναι απλώς απαράδεκτο να επενδύουμε σε λύσεις που καταστρέφουν το εργατικό δυναμικό και το περιβάλλον την ώρα που οι στρατηγικές επενδύσεις βρίσκονται στην ελληνική ΑΟΖ ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που βλέπουμε στην κυπριακή ΑΟΖ με το μοντέλο το νορβηγικό. Πρέπει λοιπόν να κοιτάξουμε πιο σοβαρά και σίγουρα πιο ορθολογικά τα πράγματα, για να μην καταστρέψουμε κατά λάθος περιοχές σαν την Θράκη, την Ανατολική Μακεδονία ή ακόμα και την Πελοπόννησο, ειδικά τώρα που όλος ο ελληνικός λαός έχει καταλάβει την αξία και το βάθος της ελληνικής ΑΟΖ, διότι το πολιτικό κόστος θα είναι άμεσο και χωρίς καμία διόρθωση. Η Ελλάδα μας άντεξε τόσους κατακτητές και είναι ακόμα εδώ όμορφη και άθικτη, δεν είναι σε μας που ανήκει ο ρόλος να την καταστρέψουμε με τις ίδιες τις πράξεις μας την ώρα που αρχίζουμε το μεγάλο άνοιγμα. Διότι ο ορυκτός μας πλούτος είναι πάνω από όλα το φυσικό αέριο.

 http://www.lygeros.org/articles.php?n=10928&l=gr