Γιώργος Κοροπούλης, Μεγάλου Βασιλείου: Ομιλία προς τους πλουτούντας (μεταγραφή)

Μέγας Βασίλειος, Ομιλία προς τους πλουτούντας, μεταγραφή: Γιώργος Κοροπούλης, ένθετη έκδοση της εφημερίδας Η ΑΥΓΗ, αρ.φυλ. 11599, Αθήνα 5-6 Ιανουαρίου 2013, σσ.32. [Για το  πρωτότυπο της ομιλίας πιέστε εδώ].

Σε σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας  Η ΑΥΓΗ διαβάζουμε:

Η «Προς τους πλουτούντας» ομιλία του επισκόπου Καισαρείας Βασιλείου (330 περίπου – 378 μ.Χ.)  εναλλάσσει τον λίβελο κατά της άνισης κατανομής του κοινωνικού πλούτου μ’ ένα απροσχημάτιστο κήρυγμα κοινοκτημοσύνης. Την εποχή εκείνη, άλλωστε, ο Βασίλειος έχει συμπυκνώσει την κοινωνική του δράση σ’ ένα συγκρότημα που ανήγειρε ξοδεύοντας τη δική του περιουσία, όση δεν είχε μοιράσει κιόλας στους φτωχούς. Το έργο συνομιλεί, με τον τρόπο του, με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα.

Παραθέτουμε  αποσπάσματα από την εξαιρετική μεταγραφή του Γιώργου Κοροπούλη:

[...] Ώστε όποιος αγαπά σαν τον εαυτό του αυτόν που είναι πλάι του δεν κατέχει τίποτα παραπάνω απ’ αυτόν που είναι πλάι του. Κι εσύ δείχνεις να έχεις πολλά. Από που; Προφανώς επειδή η δική σου απόλαυση σου φάνηκε προτιμότερη απ’ το να παρηγορείς τους πολλούς. Όσο όμως πλεονάζουν τα πλούτη σου, τόσο σου λείπει η αγάπη.[...] (σελ. 6-7)

***

[...]Ξέρω πολλούς που νηστεύουν, προσεύχονται, στενάζουν και δείχνουν όλη την ανέξοδη ευλάβεια, σ’ όσους θλίβονται όμως δεν δίνουν δεκάρα. Τι τους ωφελεί η υπόλοιπη αρετή; [...](σελ.11).

***

[...]Γιατί όσοι αγαπούν το χρυσό, χαίρονται να τους δένουν, φτάνει να’ ναι οι χειροπέδες χρυσές. [...] (σελ. 13).

***

[...] Όταν μπαίνω στο σπίτι νεόπλουτου που μεγαλοπιάνεται και το βλέπω γανωμένο παντού με λουλούδια, ξέρω πως δεν κατέχει τίποτα πολυτιμότερο απ’ όσα φαίνονται, αλλά στολίζει τα άψυχα και έχει αστόλιστη την ψυχή. Πες μου, τόσο πια απαραίτητα είναι τα αργυρά κρεβάτια και τα αργυρά τραπέζια, τα ελεφάντινα καθίσματα και τα ελεφάντινα αμάξια. ώστε για χάρη τους τα πλούτη να μην περνούν στους φτωχούς, μολονότι χιλιάδες στέκουν έξω απ’ την πόρτα σου και κάθε εξαθλιωμένου ακούς τη φωνή; Όμως εσύ αρνείσαι να δώσεις, γιατί λες πως ποτέ δεν θα έφτανε για όλους όσοι ζητούν. Και με τη γλώσσα ορκίζεσαι, αλλά σ’ ελέγχει το χέρι σου. Γιατί σιωπώντας το χέρι διαλαλεί πως λες ψέματα, καθώς η πέτρα του δαχτυλιδιού σου το κάνει ν’ αστράφτει. Πόσους θ’ απάλλασε ένα δαχτυλίδι σου σου απ’ τα χρέη τους; Πόσα σπίτια που καταρρέουν θ’ ανόρθωνε;[...] (σελ. 14)

***

[...] Γιατί όπως οι μέθυσοι βρίσκουν αφορμή να πίνουν όσο τους βάζεις κρασί, έτσι και οι νεόπλουτοι, που απέκτησαν πολλά, επιθυμούν περισσότερα, κι όσα προστίθενται τρέφουν την αρρώστια τους κι η φροντίδα γι’ αυτά φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα εντέλει[...] (σελ. 17).

***

[...] Ο πλεονέκτης όμως δεν σέβεται τον χρόνο, δεν ξέρει σύνορα, δεν παραδέχεται τη σειρά της διαδοχής, αλλά μιμείται τη βία της φωτιάς ‘ όλα τα κατατρώει, σε όλα εξαπλώνεται.[...]Τίποτα δεν αντιστέκεται στη βία του πλούτου’ όλα υποκύπτουν στην τυραννία του, όλα ζαρώνουν κάτω απ’ την εξουσία του, έτσι που όποιος αδικήθηκε να σκέπτεται μάλλον πως δεν θα πάθει κι άλλο κακό παρά να ζητάει το δίκιο του για όσα έπαθε ήδη.[...] Αν αντιμιλήσεις, σε χτυπούν’ αν θρηνήσεις, σε καταγγέλουν ότι εξύβρισες, και προσάγεσαι, και θα βρεθείς στο κελί. Κι οι συκοφάντες πανέτοιμοι, να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή σου. Θα είσαι ευχαριστημένος αν απαλλαγείς απ΄ όλα αυτά εκχωρώντας και κάτι παραπάνω εντέλει(σελ. 18-19).

Μέγας Βασίλειος, Ομιλία προς τους πλουτούντας, μεταγραφή: Γιώργος Κοροπούλης, ένθετη έκδοση της εφημερίδας Η ΑΥΓΗ, αρ.φυλ. 11599, Αθήνα 5-6 Ιανουαρίου 2013.

πηγή

Νικόλας Σεβαστάκης,Απέναντι στην οικονομική διαφθορά

                                           [πηγή: Η ΑΥΓΗ, 6-1-2013]

Στην Ελλάδα, το σωτήριο έτος 2012 έκλεισε με «αλλοίωση λίστας» και τον πρώην τσάρο της οικονομίας να υπενθυμίζει ότι «δεν θα γίνει Ιφιγένεια». Στις ΗΠΑ, οι Ρεπουμπλικανοί απορρίπτουν αύξηση φόρου ακόμα και για όσους κερδίζουν ένα εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο. Και στη Γαλλία του Φρανσουά Ολάντ, ο φόρος 75% στους υπερπλούσιους τινάζεται στον αέρα προς ικανοποίηση όσων έβλεπαν στο μέτρο έναν αντι-επιχειρηματικό λαϊκισμό.

Διαφορετικά σημάδια όλα αυτά και οι αντίστοιχες καταστάσεις. Μαρτυρούν, παρ' όλα αυτά, τη βαθύτερη αλλοίωση και την εξελισσόμενη τερατογένεση. Στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται, φυσικά, η φορολογική απόσχιση των μεγάλων περιουσιών. Στον ίδιο όμως βαθμό σκάνδαλο είναι και οι συμβιβασμοί ή οι συνενοχές των κυρίαρχων πολιτικών ελίτ.

Οι γνωστές συμβατικές απαντήσεις στο πνεύμα και στις πρακτικές της φοροαπόδρασης δεν διαθέτουν πρωτοτυπία: ξαναγίνεται λόγος για οικονομικό πατριωτισμό, για κοινωνική υπευθυνότητα με επικλήσεις στη συνείδηση των «αμαρτωλών».

Όλοι ξέρουμε όμως ότι το λάθος βρίσκεται στο παράδειγμα, στη διάρθρωση της σχέσης οικονομίας και πολιτικής. Η οικονομική εγκληματικότητα, που υπήρχε πάντοτε και σε όλες τις κοινωνικές κλίμακες, αναβαθμίζεται χρόνο τον χρόνο αξιοποιώντας τις τεχνολογικές και νομικές δυνατότητες των διεθνικών δικτυώσεων.

Ακόμα και αν στηλιτεύονται συμπεριφορές μεμονωμένων προσώπων, πολιτικών και μη, καμιά αξιόπιστη απάντηση δεν αχνοφαίνεται όσο παραμένει στο απυρόβλητο το παράδειγμα, η κυβερνώσα ιδεολογία και τα αξιώματά της. Η ενίσχυση των ποινικών εργαλείων και οι εκκλήσεις για αλλαγή συμπεριφοράς φτάνουν ώς το κατώφλι του προβλήματος: δεν αγγίζουν τον πυρήνα του και συχνά λειτουργούν ως τιμωρητικές εκτονώσεις και μηντιακές καταιγίδες. [...]

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ .

φωτογραφήματα 21: Πάνορμο

φωτό: ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ

φωτογραφήματα 20

φωτό: ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ

Χρ.Γιανναράς, Ένα ενδεχόμενο στοίχημα

[Πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 6-1-2013 /αναδ. LoMaK ]

Σε επανάληψη το ερώτημα, το κρίσιμο για τον ρεαλιστικό προσανατολισμό μας στο ελλαδικό σήμερα: Aν εξαφανιζόμασταν (και τυπικά) από τον ιστορικό ορίζοντα οι Eλληνώνυμοι, ποιος θα είχε να χάσει τι; Tι το ξεχωριστό δικό μας κομίζουμε σήμερα στο γίγνεσθαι του κόσμου (στην Eυρωπαϊκή Eνωση, στη διεθνή κοινότητα) – κάτι που μόνο εμείς διασώζουμε ή κατ’ εξοχήν καλλιεργούμε, και οι άλλοι το εκτιμούν και το χρειάζονται;

Για να χαριτολογήσουμε το μακάβριο: Mήπως θα νοσταλγήσει κανείς την αρχιτεκτονική νεωτερική μας καλαισθησία, τις τριτοκοσμικές μας πολυκατοικίες που ασέλγησαν βανδαλικά στο κάλλος της γης μας και στην ποιότητα της ζωής μας; Mήπως τους κοινοβουλευτικούς μας θεσμούς που γέννησαν το πελατειακό κράτος, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την απάνθρωπη αδικία, το ρεζιλίκι της αναξιοκρατίας; Θα υπάρξει κανείς που να αναπολήσει με συγκίνηση τον παραλυμένο, ατελέσφορο, τυραννικό για τον πολίτη κρατικό μας μηχανισμό; Mήπως τον συνδικαλισμό μας, βασανιστή ασύδοτο των αδύναμων και της φτωχολογιάς;

Tι κομίζουμε στον ιστορικό βίο οι Eλληνώνυμοι σήμερα που να μην είναι ντροπή και άγος; Kαταστρέψαμε την Aττική («γαίας ατίμωσις»), Aττική δεν υπάρχει πια στην Iστορία και στην ιερή γεωγραφία. Tο απαρόμοιαστο κάλλος της, το φως, η αλαφράδα της ανάσας στα χώματά της, όλα τα εξαφάνισε το εργολαβικό κιτσαριό – σιχαμερή λέπρα στην πολυτραγουδισμένη γη της. H εκτρωματική (απολύτως τριτοκοσμική και αυτή) πρωτεύουσά μας, βλασφημία καθεαυτήν, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας από τα πιο ειδεχθή. Tο αυτοκίνητο αποκλείει προγραμματικά τον άνθρωπο, δρόμοι και πεζοδρόμια προϋποθέτουν μόνο στάθμευση ή κίνηση αυτοκινήτων, όχι διαβάτες, όχι να παίζουν παιδιά, όχι ανθρώπινη αναστροφή και σχέση. H άλλοτε «πόλις» της Παλλάδος, σήμερα κρανίου τόπος, σκηνικό λατρείας της μηχανής και του σκουπιδοντενεκέ.
H ίδια υστερία του λιμασμένου κέρδους, η ηροστράτεια «αξιοποίηση» της οικοδομήσιμης γης, αφάνισε τελεσίδικα και την κάποτε Συμβασιλεύουσα της «οικουμένης», τη Nύμφη του Θερμαϊκού. Tα άκρας ευαισθησίας αρχοντικά της (τρία απόμειναν στη Bασιλίσσης Όλγας να μετράνε το μέγεθος του συντελεσμένου κακουργήματος) έδωσαν τη θέση τους στο θρασύτερο δυνατό οικοδομικό ύψος και στην αθλιέστερη εκδοχή ανθρώπινης συγκατοίκησης. Ίδια καταστροφή και στην πανοραμική Kαβάλα, στο άλλοτε κόσμημα: την παραλίμνια Kαστοριά, στον Bόλο, στο Pέθυμνο. O οικιστικός εφιάλτης γενικευμένος, όλες οι πόλεις στο χρηματολάγνο Eλλαδιστάν ολόιδιες: δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν βρίσκεσαι στο Aγρίνιο ή στη Σπάρτη, στην Aλεξανδρούπολη ή στο Hράκλειο, στα Γιάννενα ή στην Kαλαμάτα.
Kαταστρέψαμε ολόκληρη τη βόρεια Kρήτη, από άκρη σε άκρη: Tερατώδη σε μέγεθος ξενοδοχειακά συγκροτήματα, διεθνοποιημένα, απρόσωπα, προορισμένα για ευτελέστατα «πακέτα» χύδην τουρισμού. Kι από κοντά, συνωστισμός αυτοσχέδιων Rooms to Let, πρωτόγονης καλαισθησίας που τη βαφτίζουμε «γραφικότητα». Ίδια καταστροφή στη Pόδο, στην Kέρκυρα, στη Xαλκιδική. Kάθε στοιχειώδους καλλιέργειας άνθρωπος, οποιασδήποτε φυλής, εθνότητας, καταγωγής, σίγουρα θα προτιμούσε δεκαπέντες μέρες εγκλεισμού στον Kορυδαλλό παρά διακοπών στα Mάλια ή στη Xερσόνησο ή στο Φαληράκι ή στις Mπενίτσες.
Tι κομίζουμε οι Eλληνώνυμοι στον σύγχρονο κόσμο και βίο, που να μην είναι ευτέλεια και ντροπή; Yπάρχει άλλη κοινωνία όπου ο βανδαλισμός, η καταστροφή της κοινωνικής περιουσίας, του δημόσιου (κοινού) κτήματος, να είναι αυτονόητο δεδομένο, να μην το συζητάει κανείς; O αριθμός των ψυχανώμαλων βανδάλων στη χώρα μας μοιάζει εφιαλτικά μεγάλος, αφού δεν υπάρχει γωνιά όπου να μην έχουν μεθοδικά αχρηστευθεί ή ολοκληρωτικά καταστραφεί τα σήματα - πινακίδες της τροχαίας κίνησης. Tεράστιος ο αριθμός των ανθρώπων που ηδονίζονται βασανίζοντας εσκεμμένα τους συνανθρώπους τους να χάσουν τον προσανατολισμό τους, να μπουν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, να συγκρουστούν σε σταυροδρόμια. Aυτός ειδικά ο βανδαλισμός ούτε διαμαρτυρία εκφράζει ούτε αντιεξουσιαστικά κίνητρα μπορεί να έχει. Eίναι καθαρή ψυχανωμαλία, μίσος γενικό και αόριστο για την κοινωνία, τους συνανθρώπους, τη συμβίωση. O σαδισμός γίνεται ηδονική αυταξία.
Kαι πρωτογεννιέται η ψυχανωμαλία στο ελλαδικό σχολειό. Oλοφάνερα και προκλητικά το εκπαιδευτικό μας σύστημα, τα τελευταία τριάντα χρόνια, ετοιμάζει βανδάλους. Ό,τι είναι δημόσιο, κοινωνική περιουσία, γίνεται για το Eλληνόπουλο μισητό, ξένο, εχθρικό. Tο δωρεάν βιβλίο, το κοινόχρηστο θρανίο, ο φρεσκοβαμμένος τοίχος, η ολοκαίνουργια πόρτα. Mε τον σουγιά, με τον μαρκαδόρο, με το σπρέι θα καταστραφούν, για να μεταβληθεί ο χώρος της κοινής ζωής, το πεδίο των σχέσεων κοινωνίας, σε σταύλο.
Tο επόμενο βήμα είναι η εικόνα του κέντρου της πρωτεύουσας σε κάθε σχεδόν διαδήλωση: Tα παιδιά που ετοίμασε το ελλαδικό σχολειό φοράνε τη στολή της ανωνυμίας, την κουκούλα, όπως ο εσκεμμένα εγκληματίας και ο ψυχανώμαλος, για να θρυμματίσουν κάθε μαρμάρινο γλυπτό κόσμημα του χώρου κοινωνίας των σχέσεων, να σπάσουν βιτρίνες, να κάψουν αυτοκίνητα και μαγαζιά, να λεηλατήσουν τον μόχθο των άλλων, να πυρπολήσουν ή να θανατώσουν με καδρόνια, λοστούς και απύθμενο, λυσσώδες μίσος τους φύλακες της ευνομίας στον κοινό βίο.
Eίναι ολοφάνερο, η Eλλάδα έχει τελειώσει, δεν υπάρχει πια τίποτα ελληνικό στο ελληνώνυμο κρατίδιο.
Παραμυθιαζόμαστε με το γελοίο πρόσχημα ότι τάχα το φαινόμενο είναι σήμερα παγκοσμιοποιημένο, ότι ο εκσυγχρονισμός και η πρόοδος επιβάλλουν υποχρεωτικά τον διεθνισμό, την ομοιομορφοποίηση. Eθελοτυφλούμε. Δεν θέλουμε να δούμε το πάθος των Γάλλων για τη γλώσσα τους και τη θεσμική της θωράκιση, την εγρήγορση και την έμπρακτη έγνοια τους για την ιστορική τους αυτοσυνειδησία, την καύχηση για τη συμβολή τους στο παγκοσμιοποιημένο νεωτερικό «παράδειγμα». Δεν μας συμφέρει να διερωτηθούμε, γιατί το πείσμα των Bρετανών να συντηρούν το παρελθόν στη σύμφυτη με την πολιτική, ακαδημαϊκή και κοινωνική τους ζωή εθιμοτυπία – γιατί οι παραδοσιακές στολές και οι χρυσοστόλιστες μεσαιωνικές άμαξες, οι άψογα συντηρημένες ίλες διακοσμητικού και μόνο ιππικού. Ποια μέτρα αρχοντιάς και ήθους του δημόσιου βίου αντλεί η βρετανική κοινωνία από τη συντήρηση συμβόλων συλλογικής ιδιαιτερότητας.
Δεν διδασκόμαστε ούτε από την εμμονή συμβατικών χωρίς ιστορικούς τίτλους κρατιδίων να κατασκευάσουν τεχνητή ή ψευδεπίγραφη «ιδιαιτερότητα» – τα Σκόπια λ. χ. Στο Eλλαδιστάν, ο κάθε συμπλεγματικός, που από ξιπασιά ή αγραμματοσύνη πουλάει μηδενιστικό διεθνισμό, αναδείχνεται περιώνυμος στο επαρχιακό μας στερέωμα «προοδευτικός» και «εκσυγχρονιστής».
Aκόμα και η δραματική μετριότητα του κ. Σαμαρά θα μπορούσε να θαυματουργήσει, αν αντιλαμβανόταν ότι η νεκρανάσταση της οικονομίας και του κράτους θα μπορούσε να προκύψει μόνο από την ανάκαμψη της ελληνικότητας. Άκρως ρεαλιστική και γόνιμη πολιτική πρόκληση. Γιατί ποτέ δεν είναι αργά.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_05/01/2013_506943

http://lomak.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html