A Letter from an Orthodox Christian to our Indian Brothers

On September 16, 2009, I saw a documentary on television presenting the life of one of the indigenous tribes living in the Amazon region. In Greece we know very little about these tribes: only that they are ancient, that their ancestors were wise and brave warriors, with well-organized nations and noteworthy civilizations, and that from the 15th century onwards, various white warlords led armor-clad warriors who came from the sea and who slaughtered the people of these tribes, ransacked their treasures, destroyed their cities and villages, and seized their land. It is on this land which was seized from the Indians that we now find all the countries that are on the continent known as “America”: North, Central, and South.

We Greeks have gone through more or less the same. We too had wise and brave warriors, with well-organized states and important civilizations, and from the 13^th century onwards, various white warlords led armor-clad warriors who came from both land and sea and slaughtered our people, ransacked our treasures, destroyed our cities and villages and seized our land. These warlords had exactly the same flags as those who destroyed the lives of our brothers, the natives of America.

From the 15th century onwards, what was left of our land was seized by other barbarian warriors who came from the East, whose like our native American brothers had not confronted.  These had likewise seized our land, even though we constantly revolted against them, until 1830, when a large portion of it was liberated, little by little. However, we were still weak and torn by civil wars among our own warlords (brave, but not wise ones; fortunately there were some wise ones), and so, instead of becoming truly free and strong, we fell into the hands of our previous overlords, who placed us under their authority - not with weapons this time, but with cunning known as politics and diplomacy.

Even in our day, we are still struggling to free ourselves and to regain the wisdom and bravery of our ancestors.

So, my Indian brothers, I think I can understand your tribulations, enough to address a few words to you. In a manner of sorts, I am, so to speak, “one of you”.

In the documentary that I mentioned previously, I saw something that deeply wounded my heart: some Indians were standing on the ocean shore, at the place where the white invaders had disembarked from the sea and had planted a giant Cross there, just before beginning their “labour” of exterminating the Indians. The modern-day Indians told the filmmakers who were preparing the documentary: “This is the spot where the white men began to seize our land. The Cross is the spirit of destruction, the spirit of extermination. That’s what we have learnt.”

Given that I too have placed a Crucifix on my bosom as a “protective amulet”, and my temples are full of Crucifixes (which are far more ancient than the white men who exterminated the Indians as well as my people), I would like to clarify to my Indian brothers two things: 1) what the Crucifix truly symbolizes and 2) exactly who those white men were, who had planted the Cross on the seashore and had incited the Indians to hate it. I beg you to please listen to me.

I know that nowadays, most Indians have a university degree and it is not necessary for me to speak in simple words, the way I would need to speak to people who live in the middle of the jungle. However, I will try to speak plainly, so that my words can be comprehended by both those with a university degree and by those who live in the wilderness. I beg my Indian brothers who live in the cities and have access to modern technology to convey the spirit of my words to their brothers (and my brothers) who live in the wilderness and still preserve the ancient wisdom and way of life of their ancestors unadulterated.

Α. The Crucifix and us

Long before the Earth, the mountains, the rivers, the sea, the trees, the animals, the birds, man, there were the spirits. Spirits are both good and bad, luminous and dark; there are spirits that love people, and others that hate them and try to harm them. Many of these evil spirits sometimes appear as benevolent ones and they perform some good in order to fool people, but eventually cause them even more harm and make them their slaves forever.

But, even before these spirits, there exists another Spirit, Who created everything. This Great Spirit is the One Who created the Earth and all that exists on it: the mountains, the rivers, the trees, the animals, the birds, and mankind. However, it is this same Great Spirit Who had also created all the other spirits - all the spirits, the good ones and the (eventually) evil ones.

The Great Spirit is benevolent and luminous, and had made all of Creation out of an infinite love. And everything that the Great Spirit had created was created with goodness.  (Even the evil spirits, when they were originally created, were benevolent.)  Similarly, the first humans who were created were benevolent, just as every person who is born is good. But, given that people have been created with a free will, they are able to choose to remain good or become evil. This applies to the spirits also, who can choose to be good or evil. Thus, before mankind was even created, certain spirits had chosen to become evil. But the Great Spirit, being full of love, did not destroy them, but instead allowed them to live, even though they had stopped loving Him.

However, these evil spirits had tricked the first humans, and convinced them to stop loving the Great Spirit. From then on, people distanced themselves from the Great Spirit; they refused His protection, and even forgot that He exists. They only vaguely recalled His existence, in fairy tales and the songs of their people, but nothing clearer about Him. And so, they became wicked, they began to fight amongst themselves and began to worship wicked spirits. But the Great Spirit had never forsaken them, nor did he hate them; He always waited for the right moment to help them.

Now this Great Spirit is not alone. He has a company of two other Great Spirits, equally Great, benevolent, and almighty. These Three Great Spirits are related to each other: the one Great Spirit made the other two come into existence – NOT by “creating Them” externally, but by “bringing Them out of Himself” (to use a human term, which does not befit spirits as well as it does humans). He did this out of His infinite love, and thus the other two Great Spirits also love the First Great Spirit (Who brought them forth into existence) so much, that we do not regard them as three separate Great Spirits (even though they are three), but as One, which is comprised of the company of all Three. There are no earthly creations that are united with such a love, so we are not able to fully understand how the Three Great Spirits can be so united, that they can simultaneously be Three and One, but we can understand to a small degree what this means, if we think on how powerfully love unites people who feel it.

Thus united (as the Three Great Spirits have eternally been), the Three of them, as One, created the Earth and all that exists on it: the mountains, the rivers, the sea, the trees, the animals, the birds, man and the spirits and whatever else they wished to create. They created them, as we said, out of Their infinite love, in order to share this love with other beings; and not only this love, but also Their benevolent energies, which enable Their creations (when they so desire) to embark on an actual association with the Great Spirit, Who is simultaneously a company of Three Great Spirits.

The Greeks call this Great Spirit “Theos” and “Agia Triada” and those who speak English call Him “God” and “Holy Trinity”, while all peoples give Him a name in their own language, at times with a lesser knowledge about Him and at times with a greater knowledge.

Anyway, many centuries had gone by, while the benevolent and wise Great Spirit continued to wait for the appropriate time to help mankind escape from the wicked spirits and return (if they so desired) to the relationship that they had with the Great Spirit originally. For this purpose, He did something incredible - something that only someone with tremendously great love would ever do: One of the Three Great Spirits was incarnated into a man. He assumed a human body and soul; He became an infant by residing in the womb of a pure young girl, the purest ever to have been born on earth. He was born to this young girl, breastfed like any infant, grew up, and, when He reached adulthood, began to speak of the Great Spirit Who had brought Him into existence from the very beginning, and Whom he referred to as “His Father”.  And, having shown us just how much He loved us also and how He identified Himself with us, He referred to the Great Spirit as “The Father of us all”.

He spoke to the people about truth, justice, and love, and asked them to forgive their enemies and to be humble. He asked them to love all people - good and wicked (because no one is perfectly good, to have the right to despise the wicked); to not be interested in wealth and glory, but to purify their heart of hate and selfishness, and to follow Him. He also healed the sick, the blind and the paralyzed, and He cast out evil spirits with His great power, which he eventually imparted to His disciples, so that they would also be able - by saying His name - to perform such marvelous good deeds. But the wicked people who ruled that land arrested that kind Teacher (without of course believing that He was the Great Spirit who had become a man); they tortured Him, and killed Him, by crucifying Him with nails through His hands and feet, to a wooden cross!  When He died, His disciples took His body and buried it inside a cave, then hid themselves, sad and frightened.

Three days later, however, the good Teacher rose from the dead and appeared to His disciples. He explained to them again who He actually was and what He had come to Earth for, and He instructed them to travel to the ends of the Earth and to speak of Him to all the peoples of the world, because all people are children of the Great Spirit, who created all things. Then, after he had accompanied them for forty days, He left, ascending into the heavens.

Ten days later, the Third Great Spirit came down, taking on the form of a flame. It entered the disciples of the great Teacher and gave them wisdom, so that they could understand what the Three Great Spirits (who are One God) really are, and gave them courage, so that they might speak of Them to people, without fearing the violence that the evil spirits would send against them.

Beginning then, the disciples themselves became teachers and spoke of all this to as many people as they could until some wicked people, under the power of evil spirits, caught them and killed them one by one in different places of the earth. Whoever showed trust in their words (which were the words of the great Teacher) became their disciples and learned how to be united with the Great Spirit through humility and love. There were thousands of people like this among many peoples, white, black, and brown. There are thousands of people like this today as well.

So the cross, on which the body of the great Teacher was nailed, became sacred and acquired the power to expel evil spirits. This is why the disciples of the Teacher and their disciples, until today (in other words, ourselves), use the cross as a symbol of the love that we must have for others (in other words, we must offer them love and every possible assistance and pray for them to the Great Spirit) and as a charm: we use t as a weapon against evil spirits. Hundreds of instances have been recorded where people protected themselves or healed others from the influence of evil spirits by using small models of the cross on which the great Teacher was crucified.

This Great Spirit, which became man and taught love and was crucified and resurrected, had a human name, as well: He was called “Jesus”, which, in the language of the people to whom he was born, means “God saves”. And, since (even though he was a real man) He had inside of Him all the power of the Great Spirit, we call Him “Christ” (anointed with holy oil, like the kings are anointed). He is Jesus Christ, and the people who accepted His teachings and those of His disciples are called “Christians”.

Whatever you think of Christ, whatever you have been told or believed because of the suffering and the tragedies of your people, in reality Jesus Christ was He who taught love and was crucified and resurrected, in order to once again unite people with the Great Spirit, our Creator.

For us who follow the teachings of the great Teacher sincerely (or rather try to follow them, because very few actually try as hard, so that they might actually love like He taught), the Cross is a very beloved object. It is a symbol of love and a weapon against the evil spirits, not a symbol of death and destruction.

Β. People who followed Christ’s teaching to the end

Jesus Christ, the Great Teacher, the Great Spirit that became a man 2000 years ago in order to lead us closer to God, taught people that they will approach God and be united with Him when they love everyone, even their enemies. He did this, by forgiving His disciple who betrayed Him to his enemies, but also by forgiving His enemies themselves, when He was nailed to the Cross (although they probably did not acknowledge this forgiveness – with the exception of the centurion Longinus, who later became a Christian and died for Christ’s sake). But since it is impossible for a person, on his own spiritual powers, to reach the point of loving his enemies, the Teacher left us instructions to ask Him for help (He always listens to us) in order to acquire such strength. We call our communication with Him “prayer”. He also asked that we always remain united with Him (with the Great Spirit, in other words), and gave us ways to begin this union. We take on His good energy, being baptized in water in the name of the Three Great Spirits, which constitute One, Supreme, Great Spirit. By using the names that Christ taught us, we address the Spirit that gave existence to the other ones “Father”, the one that became man we call “Son” (this is Christ), and the one that came down to the disciples in the form of a flame we call the “Holy Spirit”. We are baptized, then, “In the name of the Father, the Son, and the Holy Spirit”, and we thus become Christians.

The night before He was crucified, Christ took bread and wine, conferred upon them His benevolent Energy (we call it “Grace”, in other words “Gift”), and distributed them to His disciples. He said to them: “This bread is My Body, and this wine is My Blood. Eat and drink these, to commemorate me.”  Ever since then, Christians repeat the same action. A priest, who has received the Grace of Christ through a special ceremony, repeats Christ’s action with the bread and the wine and we Christians eat a small amount of it, as did His disciples that night. Since the bread and wine take on the Grace of God, they are invisibly transformed into the Body and Blood of Jesus. Thus we are united with Him and we take on (those who wish to, since there are weak and wicked people) the power to love all people.

In this ritual no one sees or tastes flesh or blood, only bread and wine. We eat bread and wine. But we know that these two are invisibly transformed into the Body and Blood of Jesus, because some Christians who arrived at perfect union with God (we call them “saints” and they are the teachers of every generation) saw this transformation with their spiritual eyes.

For the first three hundred years after Christ, the great empire that ruled our world at the time (the Roman Empire) tried to exterminate the Christians, forcing them to worship various spirits, which were worshipped by the ancient peoples but which were not the Great Spirit. They resorted to every kind of torture to force them. The Christians did not raise weapons against their enemies, not because they were not brave, but because they knew that, if they did what their Teacher told them (to not confront violence with violence), their souls would go to live with the Great Spirit, bathed in His light and receiving His love. Hundreds of thousands of Christians, men, women, and children, were tortured to death and gave their lives smiling. And three centuries after Christ, without spilling blood, the Christians won: the rulers of the Roman Empire became Christians themselves.

Of course, the problems did not stop (evil spirits always want to take people far away from God, either through violence or through trickery), but it is not now necessary for me to continue telling this story. The more educated of my Indian brothers can find books from which they can learn details, if they wish.

From generation to generation there have been thousands of people who have been perfectly united with Christ and acquired the great love that He spoke of. Many of them distributed all of their property to the poor and kept only the clothes that they wore. Some even gave their clothes and lived naked in a deserted place, praying to God. They all helped their fellow people in whatever way they could, since their love for Christ made them follow His example. Those who were most united with God acquired the gift of performing miracles (to heal the sick, to expel evil spirits, etc), not by using magic, but simply by uttering Christ’s name. We respect and honor all of these people, we speak with them (they can hear us even after they die and go to the place of the souls), and we call them “saints”, in other words, those who are united with God.

Let us mention just a few of them:

Saint Makarios of Egypt was so kind-hearted that, when a young woman who was pregnant from a secret lover accused him of being the father, he accepted her accusation, suffered all kinds of insults from the local populace, and began working twice as much in order to support the woman and her child. Later, when the truth was discovered, he left secretly and never sought to be vindicated.

In the fifth century AD, Saint Paulinus, after spending all his wealth buying and freeing slaves from barbarian invaders (the Vandals), gave himself up as a slave in order to free the only son of a widow.

In 1015, when the Russian saints, princes Boris and Gleb, realized that their wicked brother Sviatopolkos had invited them to his palace with the intent to murder them, they went anyway. They preferred to die rather than force their soldiers to fight for their sake.

Saint Moses the Hungarian was a slave who preferred to be tortured for many years and eventually die rather than become his owner’s lover.

The seven year old saint Ivan Chi Chung, after being tortured in Peking, China, in the summer of 1900, full of spiritual power from the Grace of God, said that it is not harsh to suffer for Christ and simply asked to be buried near the church where he was baptized.

Saint Nicholas of Pskof, a “fool for Christ” (he pretended to be crazy so that people would not realize he was a saint), stopped the  murderous king Ivan the Terrible in the middle of the street and offered him raw meat to eat, in order to show him that the way he was ruling Russia was like eating people!

Saint Andrew, another “fool for Christ”, on the night that God informed him would be his last, went to the street in Constantinople where all the brothels were located and died there after praying all night for all the sinful people of the world to seek God’s Light.

Saint Mary Skobtsova, who helped many people escape from the Nazis during World War II, was executed in the Nazi concentration camp of Ravensburg. It was reported that she changed places with another woman who was condemned to death, and allowed herself to be killed in order to save the other woman.

C. The false “Christians” who killed the Indians

At the beginning of the eighth century AD, a group of warriors in Western Europe, along with their king, who was known as Charlemagne, created another type of Christianity, changing many of the things that Christians had believed and taught until then. They thus created a different “version” of Christianity, which they wanted to use to conquer Europe. This different version was essentially a warlike religion, which was lacking in love and the compassion of true Christianity.

Two centuries later, the descendants of these warriors, who had become numerous and powerful, led their army and conquered the most important Christian city of Europe - Rome. They evicted the spiritual leader of the Roman Christians from his position and replaced him with one of their own. From then on, they imposed their own form of Christianity on all the peoples of Western Europe. They called this form of Christianity the “Catholic Church”, which was how all Christians referred to the one Church until then. They are also called “Roman Catholics”. We, however, who belong to the ancient tradition of authentic Christianity, call this version of Christianity “papism”, from the leader of the roman Christians, the Pope. The departure of Rome (and all of the West) from the original body of Christianity is called “The Great Schism”. Only ancient Christianity is properly called the “Catholic Church”, but since the time of the Great Schism our ancestors have begun to call our original Christianity with the title of “Orthodoxy”.

The papist kings immediately began to attack the neighbouring peoples near them and after two centuries, they also conquered Constantinople, the capitol of the Christians of Eastern Europe (who are our ancestors, and who preserved the ancient form of Christianity that we share with them), destroyed our churches, raped our women, ransacked our treasures, stole our land and kept many pieces of it as their own, for four whole centuries, until they were taken away from them by barbarian warriors who came from the depths of the East and knew almost nothing of Christ.

In the pursuant centuries, the people of Western Europe lived in violence, poverty, and fear. And yet the worst part about this was that those who oppressed and terrorized them took solemn oaths that they were “Christians” and they even used the Cross as their symbol! Good people were deeply saddened, and many lost their lives (they were killed) trying to defend justice and truth. Thus many people in Western Europe came to believe that the Cross was a symbol of death and evil (the way that our Indian brothers think), instead of a symbol of love and goodness.

In the fifteenth century, those who could do so took boats and left Europe, because they could no longer tolerate the situation. These were the boats of the white men who landed on the shores of America. But unfortunately the people who traveled in them did not remember Christ’s teachings about love and justice and thought that only gold has value in life. Thus, when they saw the rich cities of the native people, their minds were clouded and the desire to ransack them entered their hearts. Thus the evil began. Unfortunately, my brothers, you know the rest.

In the sixteenth century some people in Western Europe created another version of Christianity, in order to escape from papism. I think that this was a mistake. They should have returned to the ancient, authentic version of Christianity, Orthodoxy, which the peoples in Eastern Europe – despite all their suffering – never lost. This new version of Christianity was named “Protestantism” (denoting their protest against Papism). During the next centuries many white Protestants came chiefly to North America and fought with the Indians who lived there. Unfortunately these white men also behaved barbarously: they exterminated the tribes and stole their land. Thus, once again Christianity overall was unjustly accused.

Since many Indians are wise, I am sure that they will understand what I am about to say. In all nations (among us and among the Indians) there are good people and bad people. The white men, who originated in Western Europe and whose children and grandchildren now live in America and who are called Americans, are not evil. But the conditions that have prevailed in Western Europe since the Great Schism had prevented them from distinguishing good from evil. What the Indians suffered at their hands resembles what we suffered, even though we are Christians, just as our enemies supposedly are.

Until the twentieth century, people from Western Europe, who used the cross as a symbol of violence and death, tortured and killed our people and other peoples of the East, who guarded Orthodoxy as a precious treasure, and until today there are many people who follow Christ’s teachings to the utmost and become saints. In the second world war, roughly 1,500,000 people were killed in the country now known as Serbia because they refused to abandon authentic Christianity and adopt papism.

D. Why I wrote this letter

I wrote this letter in Greek and showed it first to my brothers (in other words, to my dear friends) who are Orthodox Christians and who love all people. Some of them translated it into other languages. My heart’s desire is for it to be translated not only into the languages that are spoken by the white men of America, but chiefly into the languages of the Indians. Thus it will be able to reach even those Indians who don’t speak the languages of the white men, like those who live on reservations, in the American desert, and in villages in the jungle.

I wrote it for two reasons. First, because I felt great sorrow when I heard some Indians (with whom we have so much in common) say on television that they consider the cross (the symbol of love) to be a symbol of death and destruction. This, which is an excusable but terrible mistake, excludes them from knowing Him who was once nailed to a Cross in order to save people from evil spirits – the Great Spirit who became a man, Jesus Christ. And (I speak the truth) our Indian brothers will never find the completion of their own civilization and religion if they do not come to know Jesus Christ, who (along with the Father and the Holy Spirit, the “nuclear” Great Spirit) is the Creator of all things, even the spirits that they worship.

I do not want to steal that which they have, nor make them adopt the white men’s way of life. Indeed, at least half of this way of life is bad. I want them to remain Indians, wise and brave, to preserve their historical memory and their civilization, but also to learn about Orthodoxy, so that they can be not only wise and brave, but also holy – so that they can themselves, with their own Indian Orthodox priests, call upon the Grace of God to enter in them and their children and dwell there forever.

I am not a teacher, only a simple and humble student; a student, though, of the holy teachers of Orthodoxy of all generations. I do not at all have the wisdom or the right to advise my brothers what they should do. I ask them only to learn about Orthodoxy, and nothing more. I believe that the knowledge of Christ’s teaching, as it is preserved in the ancient and authentic Orthodox Christian tradition, is by itself enough to make them trust and love it.

Chief Seattle’s response to President Franklin Pierce in 1854, that he could not sell his people’s land because it does not belong to them but rather the people belong to it, has become a memorable piece of American history. In exactly the same time period, a Greek saint went from village to village and spoke of the same things to my people, the Greeks, who had just acquired their “own” state, but were being ruled by the powerful countries of Western Europe, who had dazzled them with their wealth and culture. This saint was called Christoforos Papoulakos (which means “good old man”). The people in power captured him and he died in prison, but his words influenced our future.

In 1977 the “Message of the Iroquois Confederation of the Six Nations to the Western World” was presented at the International Conference of Indian Nations in Geneva, under the auspices of the Non Governmental Organizations of the UN. In this message, the ancient wisdom of the Indians was compared against the utilitarian and invasive culture of the white men, the culture that now essentially rules the whole world and which in reality is only the culture of the Western white men, not ours. Similarly, the reproaches against Christianity included in this message, that “Rome is the real place that it is modeled after”. that it “de-spiritualized the world”, and that it “came to prominence with weapons”, refer to the false versions of Christianity that were created in the West, not to ancient Christianity or to Orthodoxy. A few years earlier, during the second world war, an Orthodox saint, imprisoned at the Nazi concentration camp of Dachau, the bishop Nikolaos Velimirovich, sent a moving message to all the people of Europe, wherein he too compared the ancient wisdom of the Orthodox Christians with the culture of the West, the same culture critiqued by our Iroquois brothers as well as every wise and thinking Indian.

E. Among religions, Orthodoxy

Perhaps there are many people, of different religions, large and small, simple and strange, who are trying to convince the Indians to follow them. I am not suggesting a new religion to the Indians, but rather the oldest one, the one that comes straight from the creation of the world, from the Great Spirit that waited thousands of years for the time to come to reveal it to people.

And, since we discovered it, many centuries have again passed until the time arrived for Orthodoxy to arrive at the land of the Indian peoples, the land of America. And unfortunately it arrived after Papism and Protestantism; in other words, the truth arrived after its false permutations; love arrived after violence and fire.

In the nineteenth century, thousands of Native Americans from various northern tribes (such as the Aleuts) were baptized in the name of the Father, the Son, and the Holy Spirit and became Orthodox Christians. Some of them became saints, who are now honored by us, the white Orthodox people, such as Saint Peter the Aleut, who heroically endured torture to the death in California in 1815 at the hands of Spanish Jesuits, who tried to force him to deny Orthodoxy and become “Catholic”. Also, Saint Jacob Netsetov (1802-1865), a just and wise Aleut priest, who traveled great distances over the frozen American north country, speaking of Christ and giving Holy Communion, the repetition of the last supper of Christ with His disciples (this is the supreme religious ritual of Orthodox Christians, and occurs every week). He also translated some Orthodox Christian books into the language of his people. In 1979 Saint Olga of Alaska reposed in the Lord; she was a member of the Yupik tribe – a midwife who offered a great deal to the people of the local community and herself became sanctified through her love towards people and God. You can read more about her, here: http://oholy.net/stolga/olga_index.html.

Furthermore, since that time, several true and wise teachers of Orthodox faith and love have lived on American soil, spending many years with the tribes of the American north; they loved them and were loved in return, and they frequently defended the natives against all types of white colonizers. Among them was Saint Herman of Alaska (1836), who settled on Spruce Island and lived a simple and poor life there (full of miracles and communication with the Great Triune God and the good spirits, His angels), helping the Aleuts as much as he was able. Also, Saint Innocent Veniaminof (1797-1879), Saint John Maximovitch the Wonder-Worker (1896-1966), who with his prayers stopped the typhoons on the island of Tubabao in the Philippines for 27 months, Saint Nicholas Velimirovich (1880-1956), and others.

The difference between Orthodoxy and other religions is this: many religions all over the Earth worship spirits, and many also recognize the existence of the Great Spirit and pray to Him, as each one understands Him. But the ancient, authentic Christianity, Orthodoxy, suggests not only a teaching about the Great Spirit or a prayer to Him, but also the union of the person with the Great Spirit (which is a company of Three Great Spirits), a union which the saints achieve through the Great Spirit who became a man and who always has communication with people – Jesus Christ.

This is why many people from other religions or from other versions of Christianity, when they learn of Orthodoxy, after careful research, leave the religions that they previously followed and become Orthodox. But, as one of the most worthy of them, the holy monk Seraphim Rose (1931-1982), said, “When you become Orthodox, you don’t lose any of the real truth that you learned before.”

In 1891, the priest Alexis Toth and along with him 3,614 Catholics from Minneapolis, Minnesota, left Catholicism and became Orthodox together.

On January 22, 1984, in Mexico City, the Orthodox bishop Paul de Ballester (who had become Orthodox in 1953, when he realized that papism, to which he had belonged until then, was misled) was murdered as he left the church, in which he had celebrated the great holy liturgy of the Orthodox.

On May 18, 1985, in the city of Santa Cruz, the Orthodox priest Ioannis was murdered inside the church by people who clearly worshipped evil spirits. After his death, God revealed through various miracles that he was a saint.

In 1987 a group of 2000 Protestants, along with their pastors, left Protestantism and became Orthodox, and over the next years they were joined by many more.

In 1996 the young Russian soldier Evgenios Rodionov was beheaded after imprisonment and torture lasting 100 days, because he refused to deny Orthodoxy and follow another religion. After his death, miracles have shown that he is also a new saint.

The blood of these saints, like the blood of Saints Ioannis and Evgenios, is added to the blood of countless other Orthodox who gave their lives in the twentieth century. We already spoke of the 1,500,000 holy martyrs of Serbia. I will mention only one more instance: in 1919 at the monastery of Oranki in Russia, 11,000 Orthodox priests were murdered because they refused to abandon their faith.

I will be frank. We Orthodox Christians recognize and honor the good spirits that were created by the Great Spirit, we build churches in their honor and pray to them. We call them “angels” (messengers). But we do not think that the spirits worshipped by our Indian brothers are good. We know that the good spirits recognize and worship the Holy Trinity, and recognize and worship the Great Spirit that became man, Jesus Christ. We have countless examples where the good spirits, the angels, recognize Jesus Christ as the Great God and offer him worship. They do this continuously in their own world, where they live. Thus, every spirit who does not recognize and worship the Holy Trinity and Jesus Christ cannot be a good spirit, even if it seems to be.

The “spirit of the world”, which our Indian brothers recognize and respect (some of them call it “Manitu”, a name that has become known to white men), seems to be the Grace of the Holy Spirit, of the “core” Great Spirit, that created the world, preserves it, and protects it.

The Orthodox saints live with love for all beings of the world; many of them live in the forests with the wild creatures, are their friends, and communicate with them. However, they do not worship “animal spirits”, but rather the Great Spirit that created all the other spirits. With their prayers and their sacred ceremonies they bring the Grace of the Great Spirit to the mountains, the forests, the rivers, the cities and all the world.

It is not important to us, if someone acquires “special powers” with the help of spirits. The saints heal the sick and predict the future with the Grace of the Father, the Son (Christ), and the Holy Spirit, in other words of the Great Spirit Himself, and not with the help of other spirits. Of course, they honor the good spirits of the angels and the souls of the saints; they often speak with them, and are very careful to distinguish the communication of the good spirits from the traps of the evil ones (in general we honor all the deceased brethren and continuously pray to the Great Spirit that they will all eventually end up in His Light).

Thus, I urge and beseech our Indian brothers to learn about Orthodoxy, not only reading books and articles on the internet, but also visiting holy places in America, like Orthodox churches and monasteries all over the American continents. Some such places, among many others, are St Anthony’s Greek Orthodox Monastery in Arizona and the St. Herman of Alaska Brotherhood in Platina, California, while it would certainly be useful to contact Fr. Peter Gilquist and his colleagues from the Evangelical Orthodox Mission of the Archdiocese of Antioch in the USA – those who came to Orthodoxy from Protestantism in 1987 after organized and rigorous research.

We Orthodox Christians are like all people, full of weaknesses and faults. Not all of us are good. But even today there are many who apply Christ’s teachings to the fullest extent and arrive at a union with Him. There are even obscure, poor people in neighborhoods of cities and villages who have reached a great saintliness.

My homeland, Greece, is today very poor and controlled by the large multinational companies, like the rest of the world. Many of us have almost forgotten our tradition and have adapted to the culture of the Western nations, which has taken over the whole world – a culture that has been resisted by the Indians. Fortunately there are still many of my people who also resist, as well as some regions that guard the precious treasure, the culture, wisdom, and holiness of Orthodoxy. Such a place is the “Holy Mountain”, Mount Athos (a unique example in the world), with is located in Greece. There, many people from many nations of the world have come to know Orthodoxy and have understood how important it is for them and for all humanity.

At this link, you can see the story of an Indian chief who lived and died as an Orthodox Christian, at the same time defending his tribe’s tradition. He even began translating the words of the most holy ceremony of Orthodoxy into his own people’s language: http://www.oodegr.com/english/empeiries/indianos1.htm.

At this link, you can see the story of an African American who discovered Orthodoxy and became an Orthodox priest, thus finding true freedom and the way to fight for it for the good of his people, our black brothers: http://www.mosestheblack.org/.

At this link, you can see the story of a white American Buddhist priest, who Christ Himself called to Orthodoxy, something that he never imagined possible:

http://www.sfaturiortodoxe.ro/orthodox/orthodox_advices_yoga.htm.

You haven’t learned anything important about Orthodoxy through this letter of mine. It was only a humble invitation, full of love, for to you to learn even more.

I wish you peace and the Grace of the holy and Great Spirit, the Father, the Son, and the Holy Spirit, to your hearts. May every just desire of your people, and of every persecuted people, be fulfilled.

With true respect for your history and culture,

From faraway Greece,

Theodoros Riginiotis.

Επιστολή ορθόδοξου χριστιανού προς τους αδελφούς μας Ινδιάνους

Απόψε, στις 16 Σεπτεμβρίου 2009, είδα στην τηλεόραση ένα ντοκιμανταίρ, που παρουσίαζε τη ζωή μιας από τις αυτόχθονες φυλές, που ζουν στην περιοχή του Αμαζόνιου. Για τις φυλές αυτές στην Ελλάδα ξέρουμε πολύ λίγα: ότι είναι αρχαίες, ότι οι πρόγονοί τους ήταν σοφοί και γενναίοι πολεμιστές, με καλά οργανωμένα κράτη και σπουδαίους πολιτισμούς, και ότι από το 15^ο αιώνα διάφοροι λευκοί πολέμαρχοι οδήγησαν σιδηρόφρακτους πολεμιστές που ήρθαν από τη θάλασσα και έσφαξαν τους ανθρώπους των φυλών αυτών, λεηλάτησαν τους θησαυρούς τους, κατέστρεψαν τις πόλεις και τα χωριά τους και άρπαξαν τη γη τους. Σ’ αυτή τη γη, την αρπαγμένη από τους Ινδιάνους, βρίσκονται τώρα όλα τα κράτη της ηπείρου που ονομάζεται Αμερική, Βόρεια, Κεντρική και Νότια.

Εμείς οι Έλληνες έχουμε περάσει περίπου τα ίδια. Κι εμείς είχαμε προγόνους σοφούς και γενναίους πολεμιστές, με καλά οργανωμένα κράτη και σπουδαίους πολιτισμούς, και από το 13^ο αιώνα διάφοροι λευκοί πολέμαρχοι οδήγησαν σιδηρόφρακτους πολεμιστές που ήρθαν από τη στεριά και τη θάλασσα και έσφαξαν τους ανθρώπους μας, λεηλάτησαν τους θησαυρούς μας, κατέστρεψαν τις πόλεις και τα χωριά μας και άρπαξαν τη γη μας. Οι πολέμαρχοι αυτοί είχαν ακριβώς τις ίδιες σημαίες με εκείνους που κατέστρεψαν τη ζωή των αδελφών μας, των ιθαγενών της Αμερικής.

Από το 15^ο αιώνα ό,τι είχε απομείνει από τη γη μας το άρπαξαν άλλοι βάρβαροι πολεμιστές, που ήρθαν από την ανατολή και που δεν τους γνώρισαν οι Ινδιάνοι αδελφοί μας. Και κράτησαν τη γη μας, παρόλο που επαναστατούσαμε συνεχώς εναντίον τους, μέχρι που, από το 1830, κομμάτι κομμάτι, απελευθερώθηκε ένα μεγάλο μέρος της. Αλλά και πάλι ήμασταν αδύναμοι και σπαραγμένοι από εμφύλιους πολέμους ανάμεσα σε δικούς μας πολέμαρχους (γενναίους αλλά όχι σοφούς – ευτυχώς υπήρχαν και αρκετοί σοφοί), κι έτσι, αντί να γίνουμε αληθινά ελεύθεροι και δυνατοί, πέσαμε στα χέρια των προηγούμενων κυρίαρχων, που μας έθεσαν κάτω από την εξουσία τους, όχι πια με τα όπλα, αλλά με την πονηριά που ονομάζεται πολιτική και διπλωματία.

Ακόμη και σήμερα αγωνιζόμαστε για να απελευθερωθούμε και να ξαναβρούμε τη σοφία και τη γενναιότητα των προγόνων μας.

Νομίζω λοιπόν, αδελφοί μου Ινδιάνοι, ότι μπορώ να καταλάβω τα βάσανά σας και να γράψω δυο λόγια προς εσάς. Κατά κάποιο τρόπο, είμαι ένας από σας.

Στο ντοκιμανταίρ που ανέφερα πριν, είδα κάτι που πλήγωσε βαθιά την καρδιά μου: κάποιοι Ινδιάνοι στάθηκαν στην ακτή του ωκεανού, εκεί όπου οι λευκοί εισβολείς είχαν βγει από τη θάλασσα και είχαν στήσει ένα γιγάντιο σταυρό πριν αρχίσουν το έργο του αφανισμού των Ινδιάνων. Οι σημερινοί Ινδιάνοι είπαν στους ανθρώπους που γύριζαν το ντοκιμανταίρ: «Απ’ αυτό το σημείο οι λευκοί άρχισαν να αρπάζουν τη γη μας. Ο σταυρός είναι το πνεύμα της καταστροφής, το πνεύμα της εξολόθρευσης. Αυτό έχουμε μάθει».

Επειδή λοιπόν κι εγώ έχω κρεμάσει ένα σταυρό στο στήθος μου, ως φυλαχτό, και οι ναοί μου είναι γεμάτοι σταυρούς (και είναι πολύ πιο αρχαίοι από τους λευκούς που κατέστρεψαν και τους Ινδιάνους και το δικό μου λαό), θα ήθελα να πω στους αδελφούς μου Ινδιάνους δυο πράγματα: α) τι συμβολίζει στην πραγματικότητα ο σταυρός και β) ποιοι είναι εκείνοι οι λευκοί άνθρωποι που έστησαν το σταυρό στην ακτή του ωκεανού και έκαναν τους Ινδιάνους να τον μισήσουν. Σας παρακαλώ να με ακούσετε.

Ξέρω πως σήμερα οι περισσότεροι Ινδιάνοι έχουν πτυχίο πανεπιστημίου και δε χρειάζεται να τους μιλήσω απλά, όπως θα μιλούσα σε ανθρώπους που ζουν μέσα στη ζούγκλα. Εγώ όμως θα προσπαθήσω να μιλήσω απλά, ώστε να καταλάβουν τα λόγια μου και οι άνθρωποι που έχουν σπουδάσει στο πανεπιστήμιο και εκείνοι που ζουν μέσα στη ζούγκλα. Παρακαλώ τους αδελφούς μου Ινδιάνους που ζουν στις πόλεις και χρησιμοποιούν τη σύγχρονη τεχνολογία, να μεταφέρουν το πνεύμα των λόγων μου στους αδελφούς τους (και δικούς μου αδελφούς) που ζουν στη ζούγκλα και που διατηρούν ακόμη ανόθευτα την αρχαία σοφία και τον τρόπο ζωής των προγόνων τους.

Α. Ο σταυρός και εμείς

εικόνα: Σταυρός μνημείο στο εξωκλήσι του Αϊ-Γιάννη στην κορυφή του λόφου στο Ευηνοχώρι εις  μνήμη των Αρματολών  και Κλεφτών  του Ζυγού και πεσόντων της εξόδου Μεσολογγίου (πηγή:aitnia.gr).

Πριν από τη Γη, τα βουνά, τα ποτάμια, τη θάλασσα, τα δέντρα, τα ζώα, τα πουλιά, τον άνθρωπο, υπάρχουν τα πνεύματα. Τα πνεύματα είναι καλά και κακά, φωτεινά και σκοτεινά, πνεύματα που αγαπούν τους ανθρώπους και άλλα πνεύματα, που τους μισούν και προσπαθούν να τους κάνουν κακό. Πολλά από αυτά τα κακά πνεύματα μερικές φορές εμφανίζονται σαν καλά και κάνουν λίγο καλό, για να ξεγελάσουν τους ανθρώπους και να τους κάνουν αργότερα πολύ μεγαλύτερο κακό ή να τους κάνουν σκλάβους τους για πάντα.

Πριν ακόμη και από τα πνεύματα, υπάρχει ένα άλλο Πνεύμα, που δημιούργησε τα πάντα. Αυτό το Μεγάλο Πνεύμα δημιούργησε και τη Γη και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτήν, τα βουνά, τα ποτάμια, τη θάλασσα, τα δέντρα, τα ζώα, τα πουλιά, τον άνθρωπο, αλλά Αυτό το Μεγάλο Πνεύμα δημιούργησε και τα πνεύματα. Όλα τα πνεύματα, και τα καλά και τα κακά.

Το Μεγάλο Πνεύμα είναι καλό και φωτεινό και όλα τα πλάσματα τα δημιούργησε από τη μεγάλη Του αγάπη. Και τα δημιούργησε καλά. Ακόμη και τα κακά πνεύματα, στην αρχή, όταν δημιουργήθηκαν, ήταν καλά. Όπως και οι πρώτοι άνθρωποι, όταν δημιουργήθηκαν, ήταν καλοί, και κάθε άνθρωπος που γεννιέται είναι καλός. Επειδή όμως οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι, μπορούν να διαλέξουν αν θα είναι καλοί ή κακοί. Το ίδιο και τα πνεύματα, μπορούν να διαλέξουν αν θα είναι καλά ή κακά. Πριν ακόμη λοιπόν δημιουργηθούν οι άνθρωποι, κάποια πνεύματα διάλεξαν να είναι κακά και το Μεγάλο Πνεύμα, επειδή είναι γεμάτο αγάπη, δεν τα εξολόθρευσε αλλά τους επέτρεψε να ζουν, έστω κι αν εκείνα έπαψαν να Το αγαπούν.

Τα κακά πνεύματα όμως ξεγέλασαν τους πρώτους ανθρώπους και τους έπεισαν να πάψουν να αγαπούν το Μεγάλο Πνεύμα. Από τότε οι άνθρωποι έφυγαν μακριά από το Μεγάλο Πνεύμα, αρνήθηκαν την προστασία Του και ξέχασαν ακόμη κι ότι υπάρχει. Μόνο αμυδρά θυμούνταν την ύπαρξή Του στα παραμύθια και τα τραγούδια των λαών τους, αλλά δεν θυμούνταν γι’ Αυτό τίποτε ξεκάθαρο. Έτσι έγιναν κακοί, άρχισαν να πολεμούν μεταξύ τους, άρχισαν και να λατρεύουν πονηρά πνεύματα. Αλλά το ίδιο το Μεγάλο Πνεύμα ποτέ δεν τους ξέχασε, ούτε τους μίσησε, και περίμενε πάντα τον κατάλληλο καιρό για να τους βοηθήσει.

Το Μεγάλο Πνεύμα δεν είναι μόνο Του. Έχει μια συντροφιά από άλλα δύο Μεγάλα Πνεύματα, εξίσου Μεγάλα, αγαθά και ισχυρά με Αυτό. Αυτά τα Τρία Μεγάλα Πνεύματα είναι συγγενείς μεταξύ Τους: το Ένα Μεγάλο Πνεύμα έκανε τα άλλα δύο να υπάρχουν, όχι όμως «δημιουργώντας Τα», αλλά «βγάζοντάς Τα από μέσα Του» (για να χρησιμοποιήσω μια ανθρώπινη εικόνα, παρόλο που δεν ταιριάζει τόσο σε πνεύματα, όσο σε ανθρώπους). Αυτό το έκανε από τη μεγάλη Του αγάπη και τα δύο άλλα Μεγάλα Πνεύματα αγαπούν τόσο πολύ το Πρώτο Μεγάλο Πνεύμα, Αυτό που Τους έδωσε ύπαρξη, ώστε δε μιλάμε για τρία Μεγάλα Πνεύματα (κι ας είναι Τρία) αλλά για Ένα, που είναι η συντροφιά των Τριών. Στη Γη δεν υπάρχουν πλάσματα ενωμένα με τόσο μεγάλη αγάπη, γι’ αυτό δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς γίνεται τα Τρία Μεγάλα Πνεύματα να είναι τόσο πολύ ενωμένα, ώστε να είναι Ένα και συγχρόνως και Τρία, αλλά μπορούμε να καταλάβουμε λίγο τι σημαίνει αυτό, αν σκεφτούμε ότι η αγάπη ενώνει με μεγάλη δύναμη εκείνους που αγαπούν.

Ενώ τα Τρία Μεγάλα Πνεύματα ήταν ήδη ενωμένα, μετά, και τα Τρία μαζί, σαν Ένα, δημιούργησαν τη Γη και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτήν, τα βουνά, τα ποτάμια, τη θάλασσα, τα δέντρα, τα ζώα, τα πουλιά, τον άνθρωπο και τα πνεύματα και ό,τι άλλο ήθελαν να δημιουργήσουν. Τα δημιούργησαν, όπως είπαμε, από τη μεγάλη Τους αγάπη, για να μεταδώσουν αυτή την αγάπη σε άλλα πλάσματα. Και όχι μόνο την αγάπη, αλλά και την αγαθή ενέργειά Τους, που φέρνει τα πλάσματα (όταν τη θέλουν) σε πραγματική σχέση με το Μεγάλο Πνεύμα, που είναι συγχρόνως μια συντροφιά από Τρία Μεγάλα Πνεύματα.

Οι Έλληνες αυτό το Μεγάλο Πνεύμα Το ονομάζουμε «Θεό» και «Αγία Τριάδα», ενώ όσοι μιλούν αγγλικά το ονομάζουν «God» και «Holy Trinity». Και κάθε λαός Το ονομάζει στη δική του γλώσσα και ξέρει γι’ Αυτό άλλοτε λιγότερα και άλλοτε περισσότερα.

Περνούσαν λοιπόν οι αιώνες και το καλό και σοφό Μεγάλο Πνεύμα περίμενε πάντα τον κατάλληλο καιρό για να βοηθήσει τους ανθρώπους να ξεφύγουν από τα πονηρά πνεύματα και να γυρίσουν (όσοι ήθελαν) στη σχέση που είχαν με το Μεγάλο Πνεύμα στην αρχή. Για το λόγο αυτό, έκανε κάτι απίστευτο, κάτι που μόνο κάποιος με τρομερά μεγάλη αγάπη θα μπορούσε ποτέ να κάνει: το Ένα από τα Τρία Μεγάλα Πνεύματα έγινε άνθρωπος. Πήρε ανθρώπινο σώμα και ψυχή, έγινε μωρό και μπήκε στη μήτρα μιας πάρα πολύ καλής κοπέλας, της πιο καλής που είχε γεννηθεί ποτέ πάνω στη Γη. Γεννήθηκε από την κοπέλα αυτή, θήλασε σαν μωρό, μεγάλωσε και, όταν έγινε άντρας, άρχισε να μιλάει για το Μεγάλο Πνεύμα που Του είχε δώσει ύπαρξη από την αρχή, το οποίο αποκαλούσε «Πατέρα Του». Και, επειδή μας αγαπούσε πάρα πολύ και ταύτιζε τον εαυτό Του με μας, αποκαλούσε το Μεγάλο Πνεύμα «Πατέρα όλων μας».

Μίλησε στους ανθρώπους για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την αγάπη και τους ζήτησε να συγχωρούν τους εχθρούς τους και να είναι ταπεινοί. Τους ζήτησε να αγαπούν όλους τους ανθρώπους, καλούς και κακούς (άλλωστε κανείς δεν είναι τελείως καλός, ώστε να έχει το δικαίωμα να περιφρονεί τους κακούς), να μην ενδιαφέρονται για τα πλούτη και τη δόξα, αλλά να καθαρίσουν την καρδιά τους από το μίσος και τον εγωισμό και να Τον ακολουθήσουν. Επίσης γιάτρευε αρρώστους, τυφλούς, παράλυτους, και έδιωχνε τα κακά πνεύματα με τη μεγάλη δύναμή Του, που τη μετέδωσε και στους μαθητές Του, ώστε να μπορούν κι εκείνοι, λέγοντας το όνομά Του, να κάνουν τέτοια θαυμαστά καλά έργα. Όμως οι κακοί άνθρωποι που εξουσίαζαν εκείνο τον τόπο έπιασαν τον καλό αυτό Διδάσκαλο (χωρίς να πιστεύουν βέβαια ότι είναι το Μεγάλο Πνεύμα, που έγινε άνθρωπος), Τον βασάνισαν και Τον σκότωσαν, καρφώνοντάς Τον με καρφιά στα χέρια και τα πόδια σ’ ένα ξύλινο σταυρό! Όταν ξεψύχησε, οι μαθητές Του πήραν το σώμα Του και το έθαψαν τοποθετώντας το σε μια σπηλιά, και μετά κρύφτηκαν λυπημένοι και φοβισμένοι.

Τρεις μέρες μετά όμως ο καλός Δάσκαλος αναστήθηκε από τους νεκρούς και εμφανίστηκε στους μαθητές Του. Τους εξήγησε ξανά ποιος ήταν και τι είχε έρθει να κάνει στη Γη και τους έδωσε εντολή να ταξιδέψουν σ’ όλη τη Γη και να μιλήσουν γι’ Αυτόν σε όλους τους λαούς της Γης, γιατί όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά του Μεγάλου Πατέρα, που δημιούργησε τα πάντα. Έπειτα, αφού τους συναντούσε για σαράντα μέρες, έφυγε ανεβαίνοντας στον ουρανό.

Δέκα μέρες μετά κατέβηκε το Τρίτο από τα Μεγάλα Πνεύματα παίρνοντας τη μορφή φλόγας. Μπήκε μέσα στους μαθητές του μεγάλου Δασκάλου και τους έδωσε σοφία, για να καταλάβουν τι είναι τα Τρία Μεγάλα Πνεύματα (που είναι Ένας Θεός), και θάρρος, για να μιλήσουν γι’ Αυτά στους ανθρώπους, χωρίς να φοβούνται τη βία που θα έστελναν εναντίον τους τα κακά πνεύματα.

Από τότε οι μαθητές έγιναν οι ίδιοι δάσκαλοι και μίλησαν για όλα αυτά σε όσο περισσότερους ανθρώπους μπόρεσαν μέχρι που κάποιοι κακοί άνθρωποι, δεμένοι στην εξουσία των κακών πνευμάτων, έναν έναν τους έπιασαν και τους σκότωσαν σε διάφορα μέρη της Γης. Όσοι άνθρωποι έδειξαν εμπιστοσύνη στα λόγια τους (που ήταν τα λόγια του μεγάλου Δασκάλου), έγιναν μαθητές τους και έμαθαν τον τρόπο να ενώνονται με το Μεγάλο Πνεύμα μέσω της ταπείνωσης και της αγάπης. Χιλιάδες τέτοιοι άνθρωποι υπήρξαν σε πάρα πολλούς λαούς, λευκοί, μαύροι και κίτρινοι. Χιλιάδες τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν και σήμερα.

Έτσι ο σταυρός, που πάνω του καρφώθηκε το σώμα του μεγάλου Δασκάλου, έγινε ιερός και απόχτησε τη δύναμη να διώχνει τα κακά πνεύματα. Γι’ αυτό οι μαθητές του Δασκάλου και οι μαθητές των μαθητών Του, μέχρι σήμερα (δηλαδή εμείς), έχουμε το σταυρό για σύμβολο της αγάπης που πρέπει να έχουμε για τους άλλους (δηλαδή να τους προσφέρουμε αγάπη και κάθε δυνατή βοήθεια και να προσευχόμαστε γι’ αυτούς στο Μεγάλο Πνεύμα) και για φυλαχτό: τον χρησιμοποιούμε ως όπλο ενάντια στα κακά πνεύματα. Έχουν καταγραφεί εκατοντάδες περιπτώσεις, όπου άνθρωποι προστάτευσαν τον εαυτό τους ή θεράπευσαν άλλους από την επιρροή των κακών πνευμάτων χρησιμοποιώντας μικρά ομοιώματα του σταυρού, στον οποίο σταυρώθηκε ο μεγάλος Δάσκαλος.

Αυτό το Μεγάλο Πνεύμα, που έγινε άνθρωπος και δίδαξε την αγάπη και σταυρώθηκε και αναστήθηκε, είχε και ένα ανθρώπινο όνομα: ονομαζόταν «Ιησούς», που σημαίνει στη γλώσσα του λαού, στον οποίο γεννήθηκε, «ο Θεός σώζει». Και, επειδή (αν και ήταν αληθινός άνθρωπος) είχε μέσα Του ολόκληρη τη δύναμη του Μεγάλου Πνεύματος, τον ονομάζουμε «Χριστό» (=αλειμμένο με ιερό λάδι, όπως άλειφαν τους βασιλιάδες). Είναι ο Ιησούς Χριστός και οι άνθρωποι που αποδέχτηκαν τη διδασκαλία Του και τη διδασκαλία των μαθητών Του ονομάστηκαν «χριστιανοί».

Ό,τι κι αν νομίζετε για το Χριστό, ό,τι κι αν σας έχουν πει ή έχετε πιστέψει εξαιτίας των βασάνων και των τραγωδιών του λαού σας, στην πραγματικότητα ο Ιησούς Χριστός ήταν Εκείνος που δίδαξε την αγάπη και σταυρώθηκε και αναστήθηκε, για να ενώσει ξανά τους ανθρώπους με το Μεγάλο Πνεύμα, το Δημιουργό μας.

Ο σταυρός λοιπόν για μας, που ακολουθούμε ειλικρινά τη διδασκαλία του μεγάλου Δασκάλου (ή μάλλον προσπαθούμε να την ακολουθήσουμε, γιατί λίγοι προσπαθούν τόσο, ώστε να αγαπήσουν τόσο πολύ, όσο Εκείνος δίδαξε), είναι κάτι πολύ αγαπημένο. Είναι ένα σύμβολο αγάπης και όπλο ενάντια στα κακά πνεύματα, όχι σύμβολο θανάτου και καταστροφής.

Β. Άνθρωποι που ακολούθησαν τη διδασκαλία του Χριστού μέχρι τέλους

Ο Ιησούς Χριστός, ο μεγάλος Δάσκαλος, το Μεγάλο Πνεύμα που έγινε άνθρωπος πριν από 2000 χρόνια για να μας οδηγήσει κοντά στο Θεό, δίδαξε τους ανθρώπους ότι πλησιάζουν το Θεό και ενώνονται μαζί Του όταν αγαπούν όλο τον κόσμο, ακόμη και τους εχθρούς τους. Ο ίδιος το έκανε αυτό, συγχωρώντας τον ένα μαθητή Του, που Τον πρόδωσε στους εχθρούς Του, αλλά και τους ίδιους τους εχθρούς Του, ενώ βρισκόταν πάνω στο σταυρό (όμως εκείνοι μάλλον δεν δέχτηκαν αυτή τη συγχώρεση, εκτός από ένα πολεμιστή, το Λογγίνο, που αργότερα έγινε χριστιανός και πέθανε για χάρη του Ιησού). Επειδή όμως είναι αδύνατο ένας άνθρωπος, με τις δικές του πνευματικές δυνάμεις, να φτάσει στο σημείο να αγαπά τους εχθρούς του, ο Δάσκαλος μάς άφησε οδηγία να ζητάμε βοήθεια από Αυτόν (πάντοτε μας ακούει) για να αποχτήσουμε τέτοια δύναμη. Την επικοινωνία μαζί Του την ονομάζουμε «προσευχή». Ζήτησε επίσης να είμαστε πάντα ενωμένοι μ’ Αυτόν (δηλαδή με το Μεγάλο Πνεύμα) και μας έδωσε τρόπους να αρχίζουμε αυτή την ένωση. Παίρνουμε την αγαθή ενέργειά Του βαπτιζόμενοι σε νερό στο όνομα των Τριών Μεγάλων Πνευμάτων, που αποτελούν Ένα, το μέγιστο, Μεγάλο Πνεύμα. Χρησιμοποιώντας ονόματα που μας δίδαξε ο Χριστός, το Πνεύμα που έδωσε ύπαρξη στα Άλλα το ονομάζουμε «Πατέρα», εκείνο που έγινε άνθρωπος το ονομάζουμε «Υιό» (αυτός είναι ο Χριστός) και εκείνο που κατέβηκε στους μαθητές με μορφή φωτιάς το ονομάζουμε «Άγιο Πνεύμα». Βαπτιζόμαστε λοιπόν «στο όνομα του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» και γινόμαστε χριστιανοί.

Το βράδυ πριν σταυρωθεί, ο Ιησούς πήρε ψωμί και κρασί, τους μετέδωσε την αγαθή ενέργειά Του (την ονομάζουμε «Χάρη», δηλαδή «Δώρο») και τα μοίρασε στους μαθητές Του. Τους είπε: «Αυτό το ψωμί είναι το Σώμα μου και το κρασί είναι το Αίμα μου. Αυτό να κάνετε σε ανάμνησή μου». Από τότε οι χριστιανοί κάνουμε την ίδια πράξη. Ένας ιερέας, που έχει λάβει τη Χάρη του Χριστού με ειδική τελετή, επαναλαμβάνει την πράξη του Ιησού με το ψωμί και το κρασί και οι χριστιανοί τρώμε λίγο από αυτά, όπως οι μαθητές Του εκείνο το βράδυ. Επειδή το ψωμί και το κρασί λαμβάνουν τη Χάρη του Θεού, μετατρέπονται αόρατα σε Σώμα και Αίμα του Ιησού. Έτσι ενωνόμαστε μαζί Του και παίρνουμε (όσοι θέλουν, γιατί υπάρχουν και άνθρωποι αδύναμοι ή πονηροί) τη δύναμη να αγαπούμε όλο τον κόσμο.

Στην τελετή αυτή κανείς δε βλέπει ούτε γεύεται σάρκα και αίμα, μόνο ψωμί και κρασί. Τρώμε ψωμί και κρασί. Ξέρουμε όμως ότι αυτά τα δύο μετατρέπονται αόρατα σε Σώμα και Αίμα του Ιησού, γιατί κάποιοι από τους χριστιανούς που έφτασαν στην τέλεια ένωση με το Θεό (τους ονομάζουμε «αγίους» και είναι οι διδάσκαλοί μας σε κάθε γενιά) είδαν με τα πνευματικά τους μάτια αυτή τη μετατροπή.

Τα πρώτα τριακόσια χρόνια μετά το Χριστό, η μεγάλη αυτοκρατορία που κυβερνούσε τότε το δικό μας κόσμο (η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) προσπάθησε να εξαφανίσει τους χριστιανούς, κάνοντάς τους να λατρέψουν διάφορα πνεύματα, που τα λάτρευαν οι αρχαίοι λαοί αλλά δεν ήταν το Μεγάλο Πνεύμα. Χρησιμοποίησαν κάθε μέσο βασανισμού για να τους αναγκάσουν. Οι χριστιανοί δεν σήκωσαν τα όπλα ενάντια στους εχθρούς τους, όχι γιατί δεν ήταν γενναίοι, αλλά γιατί ήξεραν ότι, αν κάνουν ό,τι και ο Δάσκαλός τους (να μην αντισταθούν με βία στη βία), οι ψυχές τους θα πάνε να ζήσουν κοντά στο Μεγάλο Πνεύμα, λουσμένες στο Φως Του και απολαμβάνοντας την αγάπη Του. Εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί, άντρες, γυναίκες και παιδιά, βασανίστηκαν μέχρι θανάτου και έδωσαν τη ζωή τους χαμογελώντας. Και τρεις αιώνες μετά το Χριστό, χωρίς να χύσουν αίμα, οι χριστιανοί νίκησαν: οι αρχηγοί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας έγιναν κι αυτοί χριστιανοί.

Βέβαια τα προβλήματα δε σταμάτησαν (πάντα τα κακά πνεύματα θέλουν να πάρουν ανθρώπους μακριά από το Θεό, είτε με τη βία είτε με την απάτη), αλλά δε χρειάζεται να συνεχίσω την αφήγηση της ιστορίας προς το παρόν. Οι πιο μορφωμένοι από τους Ινδιάνους αδελφούς μου μπορούν να βρουν πολλά βιβλία, από τα οποία θα μάθουν λεπτομέρειες, αν θέλουν.

Από γενιά σε γενιά χιλιάδες είναι οι άνθρωποι που ενώθηκαν τέλεια με το Χριστό και απόχτησαν τη μεγάλη αγάπη, για την οποία Εκείνος μίλησε. Πολλοί από αυτούς μοίρασαν όλη τους την περιουσία στους φτωχούς και κράτησαν μόνο τα ρούχα που φορούσαν. Κάποιοι έδωσαν ακόμη και τα ρούχα τους και έζησαν γυμνοί σε έρημο τόπο, προσευχόμενοι στο Θεό. Όλοι βοήθησαν τους συνανθρώπους τους με όποιο τρόπο μπορούσαν, επειδή η αγάπη τους για το Χριστό τούς έκανε να ακολουθήσουν το παράδειγμά Του. Εκείνοι που ενώθηκαν με το Θεό περισσότερο απ’ όλους απόχτησαν το χάρισμα να κάνουν θαύματα (να γιατρεύουν αρρώστους, να διώχνουν τα κακά πνεύματα κ.τ.λ.) όχι χρησιμοποιώντας μαγικές τέχνες, αλλά μόνο λέγοντας το όνομα του Χριστού. Όλους αυτούς τους σεβόμαστε και τους τιμάμε, μιλάμε μαζί τους (μας ακούνε ακόμη κι όταν πεθαίνουν και πηγαίνουν στον τόπο των ψυχών) και τους ονομάζουμε «αγίους», δηλ. ενωμένους με το Θεό.

Ας αναφέρουμε μόνο ελάχιστους:

Ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος ήταν τόσο καλός, ώστε, όταν μια νέα γυναίκα που είχε μείνει έγκυος από κάποιον κρυφό εραστή, τον συκοφάντησε ότι το παιδί ήταν δικό του, εκείνος το δέχτηκε, υπέμεινε κάθε είδους προσβολές από τον πληθυσμό εκείνου του τόπου και άρχισε να δουλεύει διπλάσια, για να συντηρήσει και τη γυναίκα με το παιδί της. Και, όταν αργότερα αποκαλύφθηκε η συκοφαντία, έφυγε κρυφά και δε ζήτησε ποτέ το δίκιο του.

Ο άγιος Παυλίνος, τον 5^ο αι. μ.Χ., αφού δαπάνησε μέχρι δεκάρας τον πλούτο του εξαγοράζοντας αιχμαλώτους από κάποιους βάρβαρους επιδρομείς (τους Βανδάλους), όταν δεν είχε άλλα χρήματα έδωσε τον εαυτό του για δούλο, για να ελευθερωθεί ο μοναχογιός μιας χήρας.

Οι Ρώσοι άγιοι πρίγκηπες Μπόρις και Γκλεμπ, το 1015, όταν ο κακός αδερφός τους Σβιατοπόλκος τους κάλεσε στο παλάτι του, κατάλαβαν ότι ήθελε να τους δολοφονήσει, αλλά πήγαν. Προτίμησαν να θανατωθούν, παρά να βάλουν τους στρατιώτες τους να πολεμήσουν για χάρη τους.

Ο άγιος Μωυσής ο Ούγγρος ήταν δούλος και προτίμησε μακροχρόνια βασανιστήρια και τελικά θάνατο από το να γίνει εραστής της ιδιοκτήτριάς του.

Ο επτάχρονος άγιος Ιβάν Τσι Τσουνγκ, μετά το βασανισμό του στο Πεκίνο της Κίνας το καλοκαίρι του 1900, γεμάτος ψυχική δύναμη από τη Χάρη του Θεού, είπε πως δεν είναι σκληρό να πονάς για το Χριστό και ζήτησε απλά να ταφεί κοντά στην εκκλησία όπου βαφτίστηκε.

Ο άγιος Νικόλαος του Πσκωφ, ο «τρελός για το Χριστό» («διά Χριστόν σαλός» - παρίστανε τον τρελό, για να μην καταλάβουν οι άνθρωποι ότι είναι άγιος), σταμάτησε στο δρόμο το δολοφόνο βασιλιά Ιβάν τον Τρομερό και του πρόσφερε να φάει ωμό κρέας, για να του δείξει ότι με τον τρόπο που κυβερνά τη Ρωσία είναι σα να τρώει τους ανθρώπους!

Ο άγιος Ανδρέας, άλλος ένας «τρελός για το Χριστό», όταν ο Θεός τον ειδοποίησε ότι ήταν η τελευταία του νύχτα, πήγε στο δρόμο με τα πορνεία της Κωνσταντινούπολης και πέθανε εκεί, αφού προσευχήθηκε όλη τη νύχτα για να πάνε στο Φως του Θεού όλοι οι αμαρτωλοί άνθρωποι του κόσμου.

Η αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, που βοήθησε πολύ κόσμο να σωθεί από τους Ναζί στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, εκτελέστηκε στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπουργκ. Φαίνεται ότι άλλαξε θέση με μια άλλη γυναίκα, που ήταν καταδικασμένη σε θάνατο, και άφησε να σκοτώσουν την ίδια για να γλιτώσει εκείνη.

Γ. Οι ψεύτικοι «χριστιανοί» που έσφαξαν τους Ινδιάνους

Από τον 8^ο αι. μ.Χ., μια ομάδα πολεμιστών στη δυτική Ευρώπη, μαζί με το βασιλιά τους, που λεγόταν Κάρολος ο Μέγας, δημιούργησαν μια άλλη μορφή του χριστιανισμού, αλλάζοντας πολλά πράγματα από αυτά που πίστευαν και δίδασκαν οι χριστιανοί μέχρι τότε. Κατασκεύασαν έτσι μια «παραλλαγή» του χριστιανισμού, που ήθελαν να τη χρησιμοποιήσουν για να κυριεύσουν την Ευρώπη. Η παραλλαγή αυτή ήταν στην ουσία μια πολεμική θρησκεία, από την οποία έλειπε η αγάπη και η συμπόνια του αληθινού χριστιανισμού.

Δύο αιώνες αργότερα, οι απόγονοι αυτών των πολεμιστών, που είχαν γίνει πολλοί και δυνατοί, οδήγησαν το στρατό τους και κατέκτησαν τη σημαντικότερη χριστιανική πόλη της δυτικής Ευρώπης, τη Ρώμη. Έβγαλαν από τη θέση του τον πνευματικό αρχηγό των Ρωμαίων χριστιανών και έβαλαν ένα δικό τους. Από τότε επέβαλαν τη δική τους μορφή του χριστιανισμού σε όλους τους λαούς της δυτικής Ευρώπης. Αυτή τη μορφή του χριστιανισμού την ονόμασαν «Καθολική Εκκλησία», όπως δηλαδή ονομάζονταν μέχρι τότε όλοι οι χριστιανοί. Ονομάζονται επίσης «Ρωμαιοκαθολικοί». Εμείς όμως, που ανήκουμε στην αρχαία παράδοση του αυθεντικού χριστιανισμού, αυτή την παραλλαγή του χριστιανισμού την ονομάζουμε «παπισμό», από τον αρχηγό των χριστιανών της Ρώμης, τον πάπα. Ο χωρισμός της Ρώμης (και ολόκληρης της Δύσης) από το σύνολο των χριστιανών ονομάζεται «Μεγάλο Σχίσμα» (σκίσιμο). «Καθολική Εκκλησία» κανονικά ονομάζεται ο αρχαίος χριστιανισμός, όμως μετά το Μεγάλο Σχίσμα οι πρόγονοί μας ονόμασαν το δικό μας χριστιανισμό «Ορθοδοξία».

Αμέσως οι παπικοί βασιλιάδες άρχισαν να επιτίθενται στους γύρω λαούς και μετά από άλλους δύο αιώνες κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη, την πρωτεύουσα των χριστιανών της ανατολικής Ευρώπης (που είναι οι πρόγονοί μας, οι οποίοι διατηρούσαν την αρχαία μορφή του χριστιανισμού και εμείς έχουμε την ίδια πίστη με αυτούς), κατέστρεψαν τους ναούς μας, βίασαν τις γυναίκες μας, λεηλάτησαν τους θησαυρούς μας, άρπαξαν τη γη μας και πολλά κομμάτια της τα κράτησαν για τέσσερις αιώνες, μέχρι που τα πήραν απ’ αυτούς κάποιοι άλλοι βάρβαροι πολεμιστές που ήρθαν από τα βάθη της ανατολής και που δεν ήξεραν σχεδόν τίποτε για το Χριστό.

Τους επόμενους αιώνες, οι λαοί της δυτικής Ευρώπης έζησαν μέσα στη βία, τη φτώχεια και το φόβο. Και ίσως το χειρότερο ήταν ότι εκείνοι που τους καταπίεζαν και τους τρομοκρατούσαν ισχυρίζονταν πως ήταν «χριστιανοί» και είχαν στη σημαία τους το σταυρό! Οι καλοί άνθρωποι ήταν λυπημένοι ώς τα βάθη της καρδιάς τους και πολλοί έχασαν τη ζωή τους (τους σκότωσαν), προσπαθώντας να υπερασπιστούν τη δικαιοσύνη και την αλήθεια. Έτσι πολλοί άνθρωποι στη δυτική Ευρώπη νόμισαν ότι ο σταυρός είναι σύμβολο του θανάτου και του κακού (όπως το νόμισαν και οι αδελφοί μας Ινδιάνοι) αντί για σύμβολο αγάπης και αυτοθυσίας.

Από το 15^ο αιώνα, όσοι άνθρωποι μπορούσαν έπαιρναν πλοία και έφευγαν από την Ευρώπη, γιατί δεν άντεχαν άλλο αυτή την κατάσταση. Τέτοια ήταν τα πλοία των λευκών ανθρώπων, που άραξαν στις ακτές της Αμερικής. Όμως δυστυχώς οι άνθρωποι που ταξίδευαν μ’ αυτά δεν θυμούνταν πια τη διδασκαλία του Χριστού για την αγάπη και τη δικαιοσύνη και νόμιζαν πως μόνο το χρυσάφι έχει αξία στη ζωή. Όταν λοιπόν είδαν τις πλούσιες πόλεις των αυτοχθόνων λαών, το μυαλό τους θόλωσε και μπήκε στην καρδιά τους ο πόθος να τις λεηλατήσουν. Έτσι ξεκίνησε το κακό. Τη συνέχεια την ξέρετε, δυστυχώς, αδελφοί μου.

Το 16^ο αιώνα κάποιοι άνθρωποι στη δυτική Ευρώπη κατασκεύασαν μια άλλη παραλλαγή του χριστιανισμού, για να γλιτώσουν από τον παπισμό. Νομίζω ότι ήταν λάθος τους. Έπρεπε να είχαν επιστρέψει στην αρχαία αυθεντική εκδοχή του χριστιανισμού, την Ορθοδοξία, που οι λαοί μας στην ανατολική Ευρώπη –παρά τα βάσανά τους– ποτέ δεν την έχασαν. Αυτή η καινούργια παραλλαγή του χριστιανισμού ονομάστηκε «προτεσταντισμός» (διαμαρτυρία). Τους επόμενους αιώνες πολλοί λευκοί προτεστάντες ήρθαν κυρίως στη Βόρεια Αμερική και πολέμησαν με τους λαούς των Ινδιάνων που ζούσαν εκεί. Δυστυχώς και αυτοί οι λευκοί άνθρωποι συμπεριφέρθηκαν βάρβαρα: αφάνισαν τις φυλές και άρπαξαν τη γη τους. Έτσι για άλλη μια φορά ο χριστιανισμός κατηγορήθηκε άδικα.

Επειδή πολλοί Ινδιάνοι είναι σοφοί, είμαι σίγουρος ότι θα καταλάβουν αυτό που θα πω τώρα. Σε όλους τους λαούς (και σε μας και στους Ινδιάνους) υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Οι λευκοί άνθρωποι, που προέρχονται από τη δυτική Ευρώπη και που τώρα τα παιδιά και τα εγγόνια τους ζουν στην Αμερική και ονομάζονται Αμερικάνοι, δεν είναι κακοί. Όμως οι συνθήκες, που επικράτησαν στη δυτική Ευρώπη από το Μεγάλο Σχίσμα και μετά, τους έκαναν να μη μπορούν να ξεχωρίσουν το καλό από το κακό. Αυτά που έπαθαν από αυτούς οι Ινδιάνοι μοιάζουν πολύ μ’ αυτά που πάθαμε κι εμείς, παρόλο που είμαστε χριστιανοί, όπως υποτίθεται ότι ήταν και οι εχθροί μας.

Μέχρι και τον εικοστό αιώνα άνθρωποι από τη δυτική Ευρώπη, που χρησιμοποιούσαν το σταυρό σα σύμβολο βίας και θανάτου, βασάνιζαν και σκότωναν τους ανθρώπους του λαού μας και των άλλων λαών της ανατολής, που φύλαγαν και φυλάσσουν, σαν πολύτιμο θησαυρό, την Ορθοδοξία και έχουν ακόμη και σήμερα πολλούς ανθρώπους που ακολουθούν τη διδασκαλία του Χριστού μέχρι τέλους και γίνονται άγιοι. Το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τέτοιοι άνθρωποι σκότωσαν περίπου 1.500.000 ορθόδοξους χριστιανούς από τη χώρα που ονομάζεται Σερβία, οι οποίοι δεν δέχτηκαν να εγκαταλείψουν τον αυθεντικό χριστιανισμό και να υιοθετήσουν τον παπισμό.

Δ. Γιατί έγραψα αυτό το γράμμα

Αυτό το γράμμα το έγραψα στα ελληνικά και το έδειξα πρώτα στους αδελφούς μου (δηλ. τους αγαπημένους μου φίλους), που είναι ορθόδοξοι χριστιανοί και αγαπούν όλους τους λαούς. Κάποιοι από αυτούς το μετέφρασαν σε άλλες γλώσσες. Επιθυμία της καρδιάς μου είναι να μεταφραστεί όχι μόνο στις γλώσσες που μιλιούνται από τους λευκούς στην Αμερική, αλλά κυρίως στις γλώσσες των ινδιάνικων λαών. Έτσι θα μπορούσε να φτάσει ακόμη και στους Ινδιάνους που δεν ξέρουν τις γλώσσες των λευκών, όπως σε κάποιους που ζουν στους καταυλισμούς, στις αμερικάνικες ερήμους, και στα χωριά μέσα στη ζούγκλα.

Το έγραψα για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί ένιωσα θλίψη όταν άκουσα στην τηλεόραση κάποιους Ινδιάνους (με τους οποίους έχουμε τόσα κοινά) να λένε πως θεωρούν το σταυρό (το σύμβολο της αγάπης) σύμβολο του θανάτου και της εξολόθρευσης. Αυτό, που είναι ένα δικαιολογημένο αλλά φοβερό λάθος, τους αποκλείει από το να γνωρίσουν Εκείνον που καρφώθηκε κάποτε στο σταυρό για να σώσει τους ανθρώπους από τα κακά πνεύματα – το Μεγάλο Πνεύμα που έγινε άνθρωπος, τον Ιησού Χριστό. Και (λέω αλήθεια) οι αδελφοί μας Ινδιάνοι δε θα βρουν ποτέ την ολοκλήρωση του δικού τους πολιτισμού και της δικής τους θρησκείας, αν δε γνωρίσουν τον Ιησού Χριστό, που (μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, το «πύρινο» Μεγάλο Πνεύμα) είναι ο Δημιουργός των πάντων, ακόμη και των πνευμάτων που εκείνοι λατρεύουν.

Δεύτερον, έγραψα αυτό το γράμμα από τόσο μακριά, για να προσκαλέσω τους αδελφούς μου Ινδιάνους να ρωτήσουν και να μάθουν για την αρχαία και αυθεντική εκδοχή του χριστιανισμού, την Ορθοδοξία, και μέσα από αυτήν να πλησιάσουν το Θεό, το Μεγάλο Πνεύμα που είναι μια συντροφιά από Τρία Μεγάλα Πνεύματα, να ενωθούν με Αυτόν και να αναδείξουν αγίους και από το δικό τους λαό.

Δε θέλω να κλέψω αυτό που έχουν, ούτε να τους κάνω να υιοθετήσουν τον τρόπο ζωής των λευκών ανθρώπων. Άλλωστε τουλάχιστον τα μισά πράγματα σ’ αυτό τον τρόπο ζωής είναι κακά. Θέλω να παραμείνουν Ινδιάνοι, γενναίοι και σοφοί, να διαφυλάξουν την ιστορική μνήμη και τον πολιτισμό τους, αλλά και να μάθουν για την Ορθοδοξία, ώστε να είναι όχι μόνο γενναίοι και σοφοί, αλλά και άγιοι – για να καλέσουν κι εκείνοι, με δικούς τους Ινδιάνους ορθόδοξους ιερείς, τη Χάρη του Θεού να μπει μέσα τους και μέσα στα παιδιά τους και να μείνει εκεί για πάντα.

Δεν είμαι δάσκαλος, αλλά ένας απλοϊκός και ταπεινός μαθητής, που όμως μαθητεύω στους αγίους δασκάλους της Ορθοδοξίας όλων των γενεών. Δεν έχω καθόλου τη σοφία ή το δικαίωμα να συμβουλεύσω τους αδελφούς μου τι να κάνουν. Τους λέω μόνο να μάθουν για την Ορθοδοξία και τίποτε άλλο να μην κάνουν. Πιστεύω ότι η γνώση της διδασκαλίας του Χριστού, όπως διαφυλάσσεται στην αρχαία και αυθεντική ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, είναι αρκετή από μόνη της για να τους κάνει να την εμπιστευτούν και να την αγαπήσουν.

Στην ιστορία της Αμερικής έχει μείνει μνημειώδης η απάντηση του Ινδιάνου αρχηγού Seattle στον πρόεδρο των ΗΠΑ Franklin Pierce, το 1854, όπου του εξηγεί γιατί δε μπορεί να του πουλήσει τη γη της φυλής του (που δεν της ανήκει, αλλά οι άνθρωποι ανήκουν σ’ αυτήν). Ακριβώς την ίδια εποχή, ένας Έλληνας άγιος πήγαινε από χωριό σε χωριό και μιλούσε για τα ίδια πράγματα στο λαό μου, τους Έλληνες, που μόλις είχαν αποχτήσει «δικό τους κράτος», αλλά τους εξουσίαζαν οι δυνατές χώρες της δυτικής Ευρώπης και τους είχαν θαμπώσει με τον πλούτο και τον πολιτισμό τους. Ο άγιος εκείνος λεγόταν Χριστοφόρος ο Παππουλάκος (δηλαδή «καλός ηλικιωμένος άνθρωπος»). Οι άνθρωποι της εξουσίας τον έπιασαν και πέθανε φυλακισμένος σ’ ένα κελί, όμως τα λόγια του επηρέασαν το μέλλον μας.

Το 1977 παρουσιάστηκε το «Μήνυμα της Ιροκέζικης Συνομοσπονδίας των Έξι Εθνών προς το Δυτικό Κόσμο» στη Διεθνή Διάσκεψη των Ινδιάνικων Εθνών, στη Γενεύη, υπό την αιγίδα των Μη Κυβερνητικών Οργανισμών του ΟΗΕ. Στο μήνυμα αυτό αντιπαραβάλλονταν η πανάρχαια σοφία των Ινδιάνων με το χρησιμοθηρικό και κατακτητικό πολιτισμό των λευκών, τον πολιτισμό που κυριαρχεί πλέον παγκόσμια και που είναι στην πραγματικότητα μόνο ο πολιτισμός των δυτικών λευκών, όχι ο δικός μας. Ομοίως, οι μομφές κατά του χριστιανισμού, που περιλαμβάνονται σ’ αυτό το μήνυμα, ότι «η Ρώμη είναι ο πραγματικός τόπος διαμόρφωσής του», ότι «αποπνευματοποίησε τον κόσμο» και ότι «επιβλήθηκε με τα όπλα», αφορούν στις απατηλές παραλλαγές του χριστιανισμού που δημιουργήθηκαν στη δύση, όχι στον αρχαίο χριστιανισμό, ούτε στην Ορθοδοξία. Λίγα χρόνια νωρίτερα, κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ένας ορθόδοξος άγιος, αιχμάλωτος στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου, ο επίσκοπος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, απεύθυνε ένα συγκλονιστικό μήνυμα σε όλους τους λαούς της Ευρώπης, όπου κι εκείνος σύγκρινε την πανάρχαια σοφία των ορθόδοξων χριστιανών με τον πολιτισμό της δύσης, τον ίδιο πολιτισμό στον οποίο άσκησαν κριτική και οι Ιροκέζοι αδελφοί μας, καθώς και κάθε Ινδιάνος στοχαστής και σοφός.

Ε. Ανάμεσα στις θρησκείες, η Ορθοδοξία

Ίσως πολλοί άνθρωποι, από διάφορες θρησκείες, μικρές και μεγάλες, απλές και παράξενες, προσπαθούν να πείσουν τους Ινδιάνους να τους ακολουθήσουν. Εγώ δεν προτείνω στους Ινδιάνους μια καινούργια θρησκεία, αλλά την αρχαιότερη θρησκεία, αυτή που προέρχεται κατευθείαν από την αρχή της δημιουργίας του κόσμου, από το Μεγάλο Πνεύμα που περίμενε χιλιάδες χρόνια μέχρι να έρθει η ώρα να την αποκαλύψει στους ανθρώπους.

Και, από τότε που την αποκάλυψε, πέρασαν πάλι αρκετοί αιώνες μέχρι να έρθει η ώρα να φτάσει η Ορθοδοξία στη γη των ινδιάνικων λαών, την αμερικάνικη γη. Και δυστυχώς ήρθε μετά από τον παπισμό και τον προτεσταντισμό, δηλαδή η αλήθεια ήρθε μετά από τις παραλλαγές της, η αγάπη ήρθε μετά από τη βία και τη φωτιά.

Το 19^ο αιώνα χιλιάδες αυτόχθονες Αμερικανοί, από διάφορες φυλές του βορρά (όπως οι Αλεούτοι), βαπτίστηκαν στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και έγιναν ορθόδοξοι χριστιανοί. Κάποιοι από αυτούς έγιναν και άγιοι, που τιμώνται τώρα από εμάς τους ορθόδοξους λευκούς, όπως ο άγιος Πέτρος ο Αλεούτος, που άντεξε ηρωικά να τον βασανίσουν μέχρι θανάτου κάποιοι Ισπανοί παπικοί (Ιησουΐτες) στην Καλιφόρνια το 1815, οι οποίοι προσπάθησαν να τον πείσουν να αρνηθεί την Ορθοδοξία και να γίνει «καθολικός». Επίσης, ο άγιος Ιάκωβος Νετσέτωφ (1802-1865), ένας δίκαιος και σοφός Αλεούτος ιερέας, που ταξίδεψε σε μεγάλη έκταση του παγωμένου αμερικάνικου βορρά, μιλώντας για το Χριστό και τελώντας τη θεία Μετάληψη, την επανάληψη του τελευταίου δείπνου του Χριστού με τους μαθητές Του (που είναι η μεγάλη θρησκευτική τελετή των ορθόδοξων χριστιανών και γίνεται κάθε εβδομάδα). Μετάφρασε επίσης κάποια ορθόδοξα χριστιανικά ιερά βιβλία στη γλώσσα του λαού του. Tο 1979 κοιμήθηκε η αγία Όλγα της Αλάσκας, μέλος της φυλής Yupik, μια μαία που πρόσφερε πολλά στους ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας και αγίασε με την αγάπη της προς τους ανθρώπους και το Θεό.

Επίσης, στην αμερικανική γη έζησαν από τότε αρκετοί αληθινοί σοφοί διδάσκαλοι της ορθόδοξης πίστης και της αγάπης, που έζησαν πολλά χρόνια μαζί με τις φυλές του αμερικάνικου βορρά, τις αγάπησαν και εκείνες τους αγάπησαν επίσης, και συχνά υπερασπίστηκαν τους αυτόχθονες από κάθε είδους λευκούς αποικιοκράτες. Ανάμεσά τους ήταν ο άγιος Γερμανός της Αλάσκας (1836), που εγκαταστάθηκε στο νησί Σπρους και έζησε εκεί μια απλή και φτωχική ζωή (γεμάτη θαύματα και επικοινωνία με το Μεγάλο Τριαδικό Θεό και τα καλά πνεύματα, τους «αγγέλους» Του), βοηθώντας όσο μπορούσε τους Αλεούτους. Επίσης, ο άγιος Ιννοκέντιος Βενιαμίνωφ (1797-1879), ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς ο Θαυματουργός (1896-1966), που με την προσευχή του σταμάτησε για 27 μήνες τους τυφώνες στο νησί Τουμπάμπαο των Φιλιππίνων, ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1880-1956) κ.π.ά.

Η διαφορά της Ορθοδοξίας από τις διάφορες θρησκείες είναι η εξής: Πολλές θρησκείες σε όλη τη Γη λατρεύουν τα πνεύματα και επίσης πολλές γνωρίζουν την ύπαρξη του Μεγάλου Πνεύματος και προσεύχονται σ’ Αυτό, όπως Το αντιλαμβάνεται η καθεμία. Όμως ο αρχαίος αυθεντικός χριστιανισμός, η Ορθοδοξία, προτείνει όχι μόνο μια διδασκαλία για το Μεγάλο Πνεύμα ή μια προσευχή προς Αυτό, αλλά την ένωση του ανθρώπου με το Μεγάλο Πνεύμα (που είναι μια συντροφιά από Τρία Μεγάλα Πνεύματα), ένωση που κατορθώνουν οι άγιοι μέσω του Μεγάλου Πνεύματος που έγινε άνθρωπος και που έχει πάντοτε επικοινωνία με τους ανθρώπους, του Ιησού Χριστού.

Γι’ αυτό και πολλοί άνθρωποι από άλλες θρησκείες ή από τις διάφορες παραλλαγές του χριστιανισμού, όταν μαθαίνουν για την Ορθοδοξία, μετά από προσεκτική έρευνα, αφήνουν τις θρησκείες που ακολουθούσαν προηγουμένως και γίνονται ορθόδοξοι. Όμως, όπως έλεγε ένας από τους πιο αξιόλογους, ο ιερομόναχος Σεραφείμ Ρόουζ (1931-1982), «όταν γίνεσαι ορθόδοξος, δε χάνεις καμιά πραγματική αλήθεια που είχες διδαχτεί πριν».

Το 1891, ο ιερέας Alexis Toth και μαζί του 3.614 παπικοί («Ουνίτες») από τη Μινεάπολη της Μινεσότα άφησαν τον παπισμό και έγιναν ορθόδοξοι όλοι μαζί.

Στις 22 Ιανουαρίου 1984, στην πόλη του Μεξικού, ο ορθόδοξος επίσκοπος Παύλος ντε Μπαγεστέρ (που είχε γίνει ορθόδοξος το 1953, όταν διαπίστωσε ότι ο παπισμός, στον οποίο ανήκε μέχρι τότε, βρισκόταν μέσα στην πλάνη) δολοφονήθηκε καθώς έβγαινε από το ναό, στον οποίο είχε τελέσει τη μεγάλη γιορτή των ορθόδοξων, τη θεία λειτουργία.

Στις 18 Μαΐου 1985 στην πόλη της Σάντα Κρουζ ο ορθόδοξος ιερέας Ιωάννης σφάχτηκε μέσα στο ναό από ανθρώπους που λάτρευαν ξεκάθαρα σκοτεινά πνεύματα. Μετά το θάνατό του ο Θεός αποκάλυψε με διάφορα θαύματα ότι ο Ιωάννης είναι ένας άγιος.

Το 1987 μια ομάδα 2000 προτεσταντών, μαζί με τους ιερείς τους, άφησαν τον προτεσταντισμό και έγιναν ορθόδοξοι, ενώ σ’ αυτούς προστέθηκε πλήθος ακόμη τα επόμενα χρόνια.

Το 1996 ο νεαρός ορθόδοξος Ρώσος στρατιώτης Ευγένιος Ροντιόνωφ αποκεφαλίστηκε, μετά από αιχμαλωσία και βασανιστήρια 100 ημερών, επειδή αρνιόταν να εγκαταλείψει την Ορθοδοξία και να ακολουθήσει μια άλλη θρησκεία. Μετά το θάνατό του πολλά θαύματα αποδεικνύουν ότι είναι ένας καινούργιος άγιος επίσης.

Το αίμα αυτών των αγίων, όπως των αγίων Ιωάννη και Ευγένιου, προστίθεται στο αίμα αμέτρητων άλλων ορθόδοξων, που έδωσαν τη ζωή τους τον 20ό αιώνα. Μιλήσαμε ήδη για τους 1.500.000 αγίους μάρτυρες της Σερβίας. Θα αναφέρω ακόμη μόνο μια περίπτωση: το 1919 στη μονή Οράνκι της Ρωσίας δολοφονήθηκαν 11.000 ορθόδοξοι ιερείς, επειδή αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την ορθόδοξη πίστη τους.

Θα είμαι ειλικρινής. Οι ορθόδοξοι χριστιανοί αναγνωρίζουμε και τιμάμε τα καλά πνεύματα που δημιούργησε το Μεγάλο Πνεύμα, χτίζουμε ναούς γι’ αυτά και προσευχόμαστε σ’ αυτά. Τα ονομάζουμε «αγγέλους» (ταχυδρόμους, αγγελιαφόρους). Όμως τα πνεύματα που λατρεύουν οι αδελφοί μας Ινδιάνοι δεν νομίζουμε ότι είναι όλα καλά. Ξέρουμε ότι τα καλά πνεύματα αναγνωρίζουν και λατρεύουν κι αυτά την Αγία Τριάδα, αναγνωρίζουν και λατρεύουν κι αυτά το Μεγάλο Πνεύμα που έγινε άνθρωπος, τον Ιησού Χριστό. Έχουμε αμέτρητες περιπτώσεις, όπου τα καλά πνεύματα, οι άγγελοι, αναγνωρίζουν τον Ιησού Χριστό ως το Μεγάλο Θεό και Του προσφέρουν λατρεία. Αυτό κάνουν συνεχώς στο δικό τους κόσμο, εκεί όπου ζουν. Κάθε πνεύμα λοιπόν που δεν αναγνωρίζει και δε λατρεύει την Αγία Τριάδα και τον Ιησού Χριστό, δε μπορεί να είναι καλό πνεύμα, ακόμη κι αν εμφανίζεται σαν καλό.

Η «ψυχή του κόσμου», που αναγνωρίζουν και σέβονται οι αδελφοί μου Ινδιάνοι (κάποιοι από αυτούς την ονομάζουν «Μανιτού», όνομα που έχει γίνει γνωστό στους λευκούς), φαίνεται να είναι η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, του «πύρινου» Μεγάλου Πνεύματος, που δημιούργησε τον κόσμο, τον συντηρεί και τον προστατεύει.

Οι ορθόδοξοι άγιοι ζουν με αγάπη προς όλα τα πλάσματα του κόσμου, πολλοί ζουν στα δάση μαζί με τα άγρια ζώα, είναι φίλοι τους και επικοινωνούν μαζί τους. Όμως δε λατρεύουν «πνεύματα των ζώων», αλλά το Μεγάλο Πνεύμα που δημιούργησε όλα τα υπόλοιπα πνεύματα. Με τις προσευχές και τις ιερές τελετές τους φέρνουν τη Χάρη του Μεγάλου Πνεύματος στα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια, τις πόλεις και σε όλο τον κόσμο.

Για μας δεν είναι σημαντικό να αποχτήσει κάποιος «ξεχωριστές δυνάμεις» με τη βοήθεια των πνευμάτων. Οι άγιοι θεραπεύουν ασθενείς και προφητεύουν το μέλλον, με τη Χάρη του Πατέρα, του Υιού (Ιησού Χριστού) και του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή του ίδιου του Μεγάλου Πνεύματος, όχι με τη βοήθεια των πνευμάτων. Τιμούν βέβαια τα καλά πνεύματα των αγγέλων και τις ψυχές των αγίων, συχνά μιλάνε μαζί τους, και προσέχουν πάρα πολύ να ξεχωρίζουν την επικοινωνία των καλών πνευμάτων από τις παγίδες των κακών (γενικά τιμάμε όλους τους νεκρούς και προσευχόμαστε συνεχώς στο Μεγάλο Πνεύμα για να βρίσκονται όλοι στο Φως Του).

Προτρέπω λοιπόν και προσκαλώ τους αδελφούς μας Ινδιάνους να μάθουν για την Ορθοδοξία, όχι μόνο διαβάζοντας βιβλία και άρθρα στο διαδίκτυο, αλλά και επισκεπτόμενοι ιερούς τόπους στην Αμερική, όπως οι ορθόδοξοι ναοί και μοναστήρια σε ολόκληρη την αμερικάνικη ήπειρο. Τέτοιοι τόποι, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, είναι π.χ. η μονή του αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα (St Anthony’s Greek Orthodox Monastery) και η μονή της Αδελφότητας του αγίου Γερμανού της Αλάσκας στην Καλιφόρνια (St Herman of Alaska Bratherhood, Platina, California), ενώ ασφαλώς θα ήταν χρήσιμη μια επαφή με τον fr Peter Gillquist και τους συντρόφους του της «Ευαγγελικής Ορθόδοξης Ιεραποστολής της Αρχιεπισκοπής Αντιοχείας», στις ΗΠΑ, δηλαδή εκείνων που προσήλθαν στην Ορθοδοξία από τον προτεσταντισμό το 1987 μετά από οργανωμένη και ενδελεχή έρευνα.

Οι ορθόδοξοι χριστιανοί είμαστε σαν όλους τους άλλους ανθρώπους, γεμάτοι αδυναμίες και ελαττώματα. Δεν είμαστε όλοι καλοί. Όμως ακόμη και σήμερα υπάρχουν πολλοί που εφαρμόζουν τη διδασκαλία του Χριστού μέχρι τέλους και φτάνουν στην ένωση με Αυτόν. Ακόμη και άσημοι, φτωχοί άνθρωποι υπάρχουν στις γειτονιές των πόλεων και των χωριών, οι οποίοι έχουν φτάσει σε μεγάλη αγιότητα.

Η πατρίδα μου, η Ελλάδα, είναι σήμερα φτωχή και την εξουσιάζουν οι μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, όπως όλο τον κόσμο. Πολλοί από μας έχουν σχεδόν ξεχάσει την παράδοσή μας και έχουν προσαρμοστεί στον πολιτισμό των δυτικών χωρών, που έχει κυριαρχήσει παγκόσμια – αυτό τον πολιτισμό, στον οποίο αντιστέκονται οι Ινδιάνοι. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη αρκετοί άνθρωποι του λαού μου που επίσης αντιστέκονται, αλλά και κάποιες περιοχές που διαφυλάσσουν τον πολύτιμο θησαυρό, τον πολιτισμό, τη σοφία και την αγιότητα της Ορθοδοξίας. Μια τέτοια περιοχή είναι το «Άγιο Όρος», ο Άθως (μια μοναδική περίπτωση τόπου σε όλη τη Γη), που βρίσκεται στην Ελλάδα. Εκεί πολλοί άνθρωποι από πολλούς λαούς του κόσμου έχουν γνωρίσει την Ορθοδοξία και έχουν καταλάβει πόσο σημαντική είναι για τους ίδιους και για όλη την ανθρωπότητα.

Σε αυτό το δεσμό, μπορείτε να δείτε την ιστορία ενός Ινδιάνου αρχηγού, που έζησε και πέθανε ως ορθόδοξος χριστιανός, υπερασπιζόμενος παράλληλα και την παράδοση της φυλής του. Άρχισε μάλιστα να μεταφράζει τα λόγια της πιο ιερής τελετής της Ορθοδοξίας στη γλώσσα του λαού του: http://www.oodegr.com/english/empeiries/indianos1.htm.

Σε αυτό το δεσμό, μπορείτε να δείτε την ιστορία ενός Νέγρου της Αμερικής, που ανακάλυψε την Ορθοδοξία και έγινε ορθόδοξος ιερέας, βρίσκοντας έτσι την αληθινή ελευθερία και τον τρόπο να αγωνιστεί γι’ αυτήν προς όφελος του λαού του, του λαού των μαύρων αδελφών μας: http://www.mosestheblack.org/ (για τους Έλληνες αναγνώστες, http://www.oodegr.com/oode/ierapostoli/empeiries/afroamerikanos1.htm).

Σε αυτό το δεσμό, μπορείτε να δείτε την ιστορία ενός λευκού Αμερικανού βουδιστή ιερέα, που τον κάλεσε στην Ορθοδοξία ο Ίδιος ο Χριστός, ενώ πριν δε φανταζόταν ποτέ ότι θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο: http://www.sfaturiortodoxe.ro/orthodox/orthodox_advices_yoga.htm (για τους Έλληνες αναγνώστες, http://www.oodegr.com/oode/anatolikes/budismos/voudistis1.htm).

Με αυτό το γράμμα μου δεν μάθατε τίποτε σπουδαίο για την Ορθοδοξία. Ήταν μόνο μια ταπεινή πρόσκληση, γεμάτη αγάπη, για να μάθετε περισσότερα.

Εύχομαι στην καρδιά σας ειρήνη και τη Χάρη του αγίου και Μεγάλου Πνεύματος, του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Είθε να εκπληρωθεί κάθε δίκαιο αίτημα του λαού σας και κάθε κατατρεγμένου λαού.

Με ειλικρινή σεβασμό προς την ιστορία και τον πολιτισμό σας,

από τη μακρινή Ελλάδα

Θεόδωρος Ρηγινιώτης

Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός

http://www.youtube.com/watch?v=bvimhKLLjwQ&feature=related

Μετεμορφώθης ἐν τῷ ὄρει Χριστὲ ὁ Θεός, δείξας τοῖς Μαθηταῖς σου τὴν δόξαν σου, καθὼς ἠδυναντο. Λάμψον καὶ ἡμῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, τὸ φῶς σου τὸ ἀΐδιον, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, φωτοδότα δόξα σοι.

Ιερομονάχου Γρηγορίου, Η Μεταμόρφωσις του Κυρίου

 Ὁ Κύριος λίγο πρὸ τοῦ πάθους Του, μὲ ἕνα ἐξαιρετικὰ λαμπρὸ γεγονός, τὴν θεία Μεταμόρφωση, ἀπεκάλυψε τὴν δόξα τῆς Θεότητός Του.

Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος περιγράφει τὴν Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου ὡς ἑξῆς: Ὕστερα ἀπὸ ἕξι ἡμέρες, παίρνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη καὶ τοὺς ἀνεβάζει σὲ ἕνα ὑψηλὸ βουνό. Μεταμορφώθηκε ἐνώπιόν τους καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπό Του ὅπως ὁ ἥλιος, ἐνῷ τὰ ἐνδύματά Του ἔγιναν λευκὰ ὅπως τὸ φῶς. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἐμφανίσθηκαν ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, νὰ συνομιλοῦν μαζί Του. Τότε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἶπε στὸν Ἰησοῦ: «Κύριε, καλὸ εἶναι νὰ μείνουμε ἐδῶ. Ἂν θέλεις ἂς κάνουμε ἐδῶ τρεῖς σκηνές, μία γιὰ σένα, μία γιὰ τὸν Μωϋσῆ καὶ μία γιὰ τὸν Ἠλία». Ἐνῷ δὲ αὐτὸς μιλοῦσε, ἕνα σύννεφο φωτεινὸ τοὺς σκέπασε καὶ μία φωνὴ ἀπὸ τὸ σύννεφο ἔλεγε: «Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, στὸν ὁποῖο εὐαρεστοῦμαι. Σ᾿ Αὐτὸν νὰ ὑπακούετε».

Ἡ λέξη μεταμορφώνομαι, σημαίνει: Παίρνω ἄλλη μορφή. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὅμως μεταμορφώθηκε, ὄχι παίρνοντας ἄλλη μορφή, ἀλλὰ ἀποκαλύπτοντας στοὺς Μαθητές του ὅ,τι ἦταν, ἀφοῦ τοὺς ἄνοιξε τὰ μάτια καὶ ἀπὸ πνευματικὰ τυφλούς τους κατέστησε βλέποντας. Όπως λέγει ἕνας ὕμνος τῆς ἑορτῆς: «Σήμερα ὁ Χριστός, καθὼς ἔλαμψε στὸ ὅρος Θαβώρ, ἔδειξε στοὺς τρεῖς Μαθητὲς ἀμυδρὰ τὸν χαρακτήρα τῆς Θεότητός Του.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος σημειώνει τὴν αἰτία γιὰ τὴν ὁποία ἀπεκάλυψε ἀμυδρὰ τὴν δόξα τῆς Θεότητος: Τοὺς ἔδειξε, λέγει, τὴν ἀθέατη δόξα τῆς Θεότητος ὄχι ὅση ἦταν στὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ ὅση μποροῦσαν νὰ ἰδοῦν οἱ Μαθητές. Δὲν τὴν ἀπεκάλυψε σὲ ὅλο τὸ μεγαλεῖο της, ὥστε νὰ μὴν ἀποθάνουν βλέποντάς την.

Καὶ οἱ τρεῖς Εὐαγγελιστὲς ποὺ ἀναφέρουν τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως γράφουν ὅτι τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἔλαμψε ὅπως ὁ ἥλιος. Αὐτὸ τὸ γράφουν, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὄχι γιὰ νὰ θεωρήσουμε ὡς αἰσθητὸ τὸ Φῶς ποὺ ἀκτινοβολοῦσε ὁ Χριστός, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι αὐτὸ ποὺ εἶναι ὁ φυσικὸς ἥλιος γιὰ ὅσους ζοῦνε αἰσθητὰ καὶ βλέπουν μὲ τὰ αἰσθητὰ μάτια, αὐτὸ εἶναι ὁ Χριστὸς γιὰ ὅσους ζοῦνε πνευματικὰ καὶ βλέπουν διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Παρατηρεῖ ἀκόμη ὁ μέγας αὐτὸς Θεολόγος τοῦ Θαβωρίου Φωτὸς ὅτι ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ, ἔλαβε χώρα τὴν ὥρα ποὺ ὁ Κύριος προσευχόταν. Αὐτὸ ἔγινε γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι πρόξενος τῆς μακαρίας ἐκείνης θέας εἶναι ἡ προσευχή, καὶ ὅτι πλησιάζοντας τὸν Θεὸ διὰ τῆς προσευχῆς, ἀξιωνόμαστε νὰ δοῦμε τὴν λαμπρότητα τοῦ ἀκτίστου Φωτός. Ὁ Χριστὸς προσευχόμενος στὸ ὅρος Θαβὼρ ὑποδεικνύει πὼς θὰ ἔλθει στοὺς Ἁγίους ἡ λαμπρότητα τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου ἔγινε ἕξι ἡμέρες ὕστερα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν δόξα τοῦ Πατρὸς Toυ καὶ τὴν ἔλευση τῆς Βασιλείας τoυ Θεοῦ. Εἶχε εἰπεῖ ὁ Χριστός: Ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτoὺς ποὺ βρίσκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἀποθάνουν, μέχρις ὅτου νὰ ἰδοῦν τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται μὲ δύναμη.

Ὁ λόγος αὐτὸς ἀφοροῦσε τοὺς τρεῖς Μαθητὲς ποὺ ὁ Κύριος πῆρε μαζί Του στὸ Θαβώρ, οἱ ὁποῖοι βλέποντας τὸν μεταμορφωθέντα Χριστό, εἶδαν στὴν πραγματικότητα τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει ὅτι καθὼς εἶναι παντοῦ ὁ Βασιλεὺς Χριστός, ἔτσι εἶναι παντοῦ καὶ ἡ Βασιλεία Του. Ὥστε τὸ νὰ ἔρχεται ἡ Βασιλεία Του δὲν σημαίνει ὅτι φθάνει ἀπὸ ἀλλοῦ, ἀλλὰ ὅτι φανερώνεται μὲ τὴν δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτὴ δὲ ἡ δύναμη δὲν δίδεται σὲ ὁποιονδήποτε, ἀλλὰ μόνο σὲ ὅσους βρίσκονται μαζὶ μὲ τὸν Κύριο καὶ στηρίζονται δυνατὰ στὴν πίστη πρὸς Αὐτόν.

Καθὼς ἑορτάζουμε τὴν ἁγία ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως, ἡ Ἐκκλησία μᾶς προσκαλεῖ: «Ἐλάτε νὰ ἀνεβοῦμε νοητὰ διὰ τῆς πρακτικῆς ἀρετῆς στὸ ὅρος τὸ ἅγιο. Ἃς σταθοῦμε ἐπάνω σ᾿ αὐτὸ ὡσὰν νὰ εἴμαστε στὴν πόλη τοῦ ζῶντος Θεοῦ καὶ ἂς ἰδοῦμε μὲ τὴν νοερὴ ὅραση τὴν μία Τριαδικὴ Θεότητα, ἡ ὁποία ἀπαστράπτει στὸν Μονογενῆ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Ἃς ἀνεβοῦμε στὸ ὅρος τοῦ Κυρίου γιὰ νὰ ἰδοῦμε τὴν δόξα τῆς Μεταμορφώσεώς Του».

Καὶ ὁ μέγας ἡσυχαστὴς Γρηγόριος μᾶς προτρέπει, ἀφοῦ κατανοήσουμε τὸ μυστήριό της Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου, νὰ βαδίσουμε πρὸς τὴν λάμψη τοῦ θείου Φωτός. Ἀφοῦ ἀγαπήσουμε τὸ κάλλος τῆς ἀναλλοίωτης θείας δόξης, νὰ καθαρίσουμε τὴν διάνοια ἀπὸ τοὺς γήινους μολυσμούς, περιφρονώντας τὶς πρόσκαιρες ἡδονὲς ποὺ προξενοῦν τὴν αἰώνια ὀδύνη.

Κατὰ τὴν στιγμὴ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ὁ Πατήρ μας προέτρεψε νὰ ὑπακοῦμε καὶ νὰ πειθαρχοῦμε στὰ λόγια τοῦ ἀγαπητοῦ Του Υἱοῦ. Ἔτσι θὰ κάνουμε τοὺς ἑαυτούς μας ἄξιους κοινωνοὺς τοῦ ἀκτίστου Φωτὸς τῆς Μεταμορφώσεως καὶ μετόχους τῆς οὐρανίου Βασιλείας.

πηγή: 

http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/explanatory/grhgorios_ieromonaxos_metamorfwsis_toy_kyrioy.htm

---

Το πνεύμα του μελισσιού

Μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει. Είχα την τύχη να την παρακολουθήσω προ ολίγων ημερών στη θερινή " Ριβιέρα" .

Περισσότερα: 
http://www.imdb.com/title/tt0070040
http://www.myfilm.gr/7137