Ανθολόγιον 273: Χρήστος Γιανναράς

(...) Με την αγάπη (υπαρκτική ελευθερία) του ακτίστου μετατίθεται η οντική ταυτότητα από το "κάτι τι" της θεότητας στο "πως" της αγάπης, παύει να δεσμεύεται το υπερβατικό στις χρηστικές απαιτήσεις της συν-εννόησης. Λειτουργεί, ως δυναμικό γίγνεσθαι αποκαλυπτικής ετερότητας συνεχώς τελειούμενης και ουδέποτε περατούμενης. (...)

Χρήστος Γιανναράς, Γρίφος θάνατος, εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 2021, σελ. 72-73.

ΔΕΝ εκοιμήθη ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ

 

πηγή: https://fosfanariou.gr/index.php/2022/08/14/ekoimithi-o-mitropolitis-diokleias-kallistos-ware/

Διαδόθηκε ταχύτατα στο διαδίκτυο ότι εκοιμήθη σήμερα, Κυριακή 14 Αυγούστου 2022, ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ, ιεράρχης του Οικουμενικού Θρόνου και διακεκριμένος θεολόγος του καιρού μας.

Ωστόσο ασφαλείς πληροφορίες του Φως Φαναρίου λένε ότι είναι πολύ σοβαρά ο πανιερώτατος, αλλά ΔΕΝ εκοιμήθη.

[Ζητάμε συγγνώμη από τους αναγνώστες μας]

Χριστιανισμός, εθνικισμός και ρατσισμός

Ο επίσκοπος του Μπουρούντι και της Ρουάντα (Αφρικής) Ιννοκέντιος σε προσκύνημα Αφρικανών ορθοδόξων χριστιανών στα βουνά του Καυκάσου, προς τιμήν της αγίας Νίνας, που τον 4ο αιώνα έφερε το χριστιανισμό στη χώρα της Γεωργίας (από ορθόδοξο ιστολόγιο για την υπεράσπιση της Αφρικής: http://grforafrica.blogspot.com/2018/06/he-sunday-of-all-saints-sunday-after.html

πηγή-φωτό: rethemnos.gr

Του Θ. Ι. Ρηγινιώτη

Η εποχή μας είναι μια εποχή πανικού. Οικονομική κρίση που πλήττει ολοένα και περισσότερο τους ασθενέστερους, ψυχική πίεση (την οποία επιτείνει η – με ή χωρίς εισαγωγικά – πανδημία), σοβαρό έλλειμμα παρουσίας του κράτους στην υποστήριξη του πολίτη, εξωτερικές απειλές (Τουρκία) και ένα σωρό άλλα ακανθώδη ζητήματα δοκιμάζουν την υπομονή και τις αντοχές μας, κουρελιάζοντας την αξιοπρέπεια όλων μας και θέτοντας σε κίνδυνο το αίσθημα ασφάλειας που θα έπρεπε να αισθάνεται ο καθένας, όχι απλώς μέσα στην ίδια τη χώρα του αλλά ακόμη και ως μετανάστης σε κάθε «ελεύθερη» (τι είναι αυτό;) και ευνομούμενη χώρα.

Όπως σε κάθε εποχή πανικού, έτσι και σήμερα, οι συνθήκες ευνοούν την ανάδειξη των ακραίων πολιτικών τάσεων, που υπόσχονται στους ανθρώπους απελευθέρωση από τα επώδυνα δεσμά τους. Γι’ αυτό και βλέπουμε ναζιστικές ομάδες και ακροδεξιά κόμματα να μπαίνουν στη Βουλή και οι ιδέες τους να βρίσκουν οπαδούς ακόμη και ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν τα ψηφίζουν.

Μεταξύ των άλλων, σε στοιχείο πολιτικής ιδεολογίας μετατρέπεται και ο χριστιανισμός. Είναι φυσικό, επειδή ο χριστιανισμός έχει κοινωνικό μήνυμα (που είναι αυτόματα και πολιτικό μήνυμα), αλλά και επειδή στο παρελθόν η χριστιανική πίστη έχει εμπνεύσει πολλές φορές τις απελευθερωτικές επαναστάσεις του λαού μας, όπως και άλλων λαών.

Γινόμαστε λοιπόν πολιτικοποιημένοι ως χριστιανοί. Φυσικά δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο χριστιανισμός είναι πρωτίστως πνευματική υπόθεση και ότι στο παρελθόν μετατράπηκε σε δεκανίκι της δικτατορίας, όπως και στο Μεσαίωνα παραμορφώθηκε σε μέσο τρομοκρατίας και καταπίεσης των δυτικοευρωπαϊκών λαών από τη λεγόμενη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, καθώς και από τους Ευρωπαίους βασιλείς. Γι’ αυτό χρειάζεται προσοχή και επίγνωση ότι ο χριστιανισμός δεν μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική παράταξη, αλλά επίσης επίγνωση ότι οφείλει να εμπνέει πολιτική στάση, προς όφελος των ανθρώπων. Η άποψη ότι ο χριστιανισμός δεν πρέπει να εκφράζεται δημόσια, είναι όχι μόνο εσφαλμένη, αλλά και ύποπτη, γιατί ο χριστιανισμός είναι επαναστατικός και απελευθερωτικός.

Η πολιτική στάση που εμπνέει ο αυθεντικός χριστιανισμός χαρακτηρίζεται από δικαιοσύνη, φιλανθρωπία προς όλους (ακόμη και προς τους εγκληματίες), σεβασμό προς κάθε άνθρωπο, ανιδιοτέλεια και διάθεση αυτοθυσίας και αυτοπροσφοράς.

Βεβαίως ένας χριστιανός (πολιτικοποιημένος ή μη) δεν μπορεί να μείνει απαθής απέναντι σε ζητήματα όπως η κοινωνική αδικία, η οικονομική εξαθλίωση, η εκμετάλλευση των εργαζομένων (σε αυτά άσκησαν σφοδρή κριτική ακόμη και οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας, όπως οι Τρεις Ιεράρχες, που συγκρούστηκαν με την εξουσία της εποχής τους διακινδυνεύοντας τη ζωή τους!), αλλά και ζητήματα που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται πολιτικά, όπως ο διασυρμός του ανθρώπινου σώματος, με τη μετατροπή του σε σεξουαλικό αντικείμενο, και η ομοβροντία μηνυμάτων βίας και αλλοφροσύνης που υφίσταται ιδίως η γενιά των εφήβων (αλλά και των παιδιών) μέσω μιας «ψυχαγωγίας» που περιλαμβάνει σκηνές φόνων και βασανιστηρίων, ιστορίες τρόμου και κανιβαλισμού, τερατόμορφους και δαιμονικούς «ήρωες» κ.τ.λ. Τα στοιχεία αυτά – όπως και πολλά άλλα δυστυχώς! – ήδη έχουν δείξει τους πικρούς καρπούς τους στη ζωή νέων ανθρώπων αλλά και ολόκληρων οικογενειών και της κοινωνίας συνολικότερα.

Εκδήλωση για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μανώλη Γλέζου την Κυριακή 7/8/2022 στην Απείρανθο

 

Ανθολόγιον 272: Χρήστος Γιανναράς

(...) Την ψυχολογική "πίστη" σε νοητά είδωλα προσπαθεί να αποφύγει η μαρτυρία της εκκλησιαστικής εμπειρίας μιλώντας γλώσσα αποφατική: γλώσσα εικόνων, συμβόλων, ποιητικής (έμμεσης) σημαντικής. Γλώσσα που να ιδρύει αμεσότητα και εμπειρία σχέσης, όχι πλασματικές βεβαιότητες που λειτουργούν ως νοητά είδωλα. Μια τέτοια γλώσσα ιδρύει στάση απέναντι στα σημαινόμενα, μιάν ετοιμότητα μετοχής, μέθεξης - όχι κυριαρχία χρηστική των σημαινομένων. (...)

Χρήστος Γιανναράς, Γρίφος θάνατος, εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 2021, σελ. 62