Κατηγορείτωσαν οὐκοῦν οἱ λέγοντες, «μή κεχωρισμένον, ἀλλ᾿ ἐνόντα τῇ ψυχῇ, πῶς ἄν αὖθις εἴσω πέμποι τις τόν νοῦν;». Ἀγνοοῦσι γάρ, ὡς ἔοικεν, ὅτι ἄλλο μέν οὐσία νοῦ, ἄλλο δέ ἐνέργεια, μᾶλλον δέ εἰδότες τοῖς ἀπατεῶσιν ἑαυτούς συνέταξαν ἑκόντες, διά τῆς ὁμωνυμίας σοφιζόμενοι. «Μή καταδεχόμενοι γάρ τό τῆς πνευματικῆς διδασκαλίας ἁπλοῦν, οἱ ἐκ τῆς διαλεκτικῆς πρός τάς ἀντιλογίας ἠκονημένοι», κατά τόν μέγαν Βασίλειον, «περιτρέπουσι τήν ἰσχύν τῆς ἀληθείας ἐκ τῶν ἀντιθέσεων τῆς ψευδωνύμου γνώσεως τῇ πιθανολογίᾳ τῶν σοφισμάτων». Τοιούτους γάρ δεῖ εἶναι τούς μή πνευματικούς καί τά πνευματικά κρίνειν καί διδάσκειν ἀξιοῦντας ἑαυτούς.
Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Λόγος ὑπὲρ τῶν ἱερῶς ἡσυχαζόντων, 1,2,5, στο: Ρωμαῖοι ἤ Ρωμηοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιμ. ἔκδ. π. Ἰ. Ρωμανίδης, β' ἔκδοση, ἐκδόσεις Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 292.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου