Ανθολόγιον 326: Ευγένιος Αρανίτσης

Ὁ στόχος εἶναι νὰ γίνει τὸ ποίημα μιὰ χορδὴ ποὺ διαπερνᾶ τὸν ἴδιο της τὸν ἦχο∙ νὰ εἶναι μόνον τὸ ὄνομα, τὸ σημεῖο τῆς ἀπόλυτης ἐναρμόνισης Μορφῆς / Περιεχομένου. Τὸ παράδειγμα αὐτῆς τῆς λογοτεχνικῆς ούτοπίας ὑπάρχει ἤδη: εἶναι ἡ προσευχή.

Ευγένιος Αρανίτσης, Φυσική, εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1995, σελ. 42.

https://vardavas.wordpress.com/2022/09/11/eyg-ar-fys-2/

Ανθολόγιον 208: Αντώνιος του Σουρόζ (Bloom), Περί προσευχής

Προσευχή σημαίνει αναζήτηση του Θεού, συνάντηση με το Θεό, και προώθηση πιο πέρα από τη συνάντηση στην κοινωνία μαζί Του. Η προσευχή είναι λοιπόν μια πράξη, ένα βίωμα, μια στάση.

Μια στάση όχι μόνο σε σχέση με τον Θεό αλλά και σε σχέση με τον κόσμο της δημιουργίας. Προκύπτει από τη συναίσθηση ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε δεν είναι απλώς δισδιάστατος, φυλακισμένος στις συντεταγμένες του χρόνου και του χώρου- ένας κόσμος επίπεδος στον οποίο συναντούμε την επιφανειακή όψη των πραγμάτων, μια θαμπή επιφάνεια που σκεπάζει το κενό.

Η προσευχή προκύπτει από την ανακάλυψη ότι ο κόσμος έχει βάθος· κι ότι δεν περιστοιχιζόμαστε μόνο από ορατά πράγματα, αλλά ότι είμαστε βουτηγμένοι μέσα σε αόρατα πράγματα και διαποτισμένοι απ' αυτά. 

Κι αυτός ο αόρατος κόσμος είναι συγχρόνως η παρουσία του Θεού, η ύψιστη και κορυφαία πραγματικότητα, και η εσώτατη μας αλήθεια.

Το ορατό και το αόρατο δε βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τους ούτε μπορούν να αντιπαρατεθούν σαν ποσά προς άθροιση· είναι παρόντα συγχρόνως, όπως η φωτιά μέσα στο πυρωμένο σίδερο. [...]

Αντώνιος του Σουρόζ, Θέλει τόλμη η προσευχή, εκδόσεις Ακρίτας, Η' έκδοση, Αθήνα 2007, σελ. 11.

Ανθολόγιον 207: Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[...]Ἡ πρόσληψις τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ οὐσιαστικὴ συμμε­τοχή μας στὴν ζωὴ τοῦ Θεοῦ ἐπιτελεῖται στὴν θεία λειτουργία. Ἄνευ θείας λειτουργίας, εἶναι ἀδύνατον κανεὶς νὰ καταλάβη ἢ νὰ ἐνεργήση καὶ προσευχὴ καὶ πνευματικὴ ζωή. Ἀλλὰ ἡ οἰκειοποίη­σις τῆς χάριτος, ἡ μυστικὴ συμμετοχὴ καὶ ἡ δυνατότης τοῦ με­τέχειν σὲ αὐτὴν ἐπιτελεῖται στὴν προσευχή, διότι ἡ προσευχὴ εἶναι ὁ προσωπικὸς ἀγώνας, ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεόν.

Ἡ θεία λειτουργία, κατὰ κάποιον τρόπο, προσωποποιεῖ τὸν Θεὸν καὶ μᾶς τὸν καθιστᾶ παρόντα, ἐνῶ ἡ προσευχὴ αὐτὸν τὸν παρόντα Θεὸν τὸν κάνει δικό μας Θεόν. Ἡ θεία λειτουργία μᾶς ἑνώνει ἄμεσα μὲ τὸν Θεόν, μᾶς κάνει μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι δυνατὸν ὅμως ἕνα μέλος νὰ μὴν ἀπορροφᾶ τοὺς χυμούς, νὰ μὴν ἐνεργῆ στὴν ζωή του τὸ χριστοειδὲς ἀξίωμα ποὺ ἔλαβε. Μὲ τὴν προσευχὴ ἐπιτυγχάνομε τὴν προσωπικὴ οἰκείωσι μὲ τὸν Θεὸν καὶ δημιουργοῦμε τὶς κατάλληλες συνθῆκες, οὕτως ὥστε ἡ χριστοείδεια, τὴν ὁποία ἐλάβαμε, νὰ εἶναι ἱκανὴ νὰ μᾶς κάνη νὰ ἐπιτυγχάνωμε καὶ τὴν θεραπεία μας καὶ τὴν ἀνύψωσί μας, καὶ ἔτσι νὰ μὴν εἶναι εἰς μάτην ἡ καθημερινή μας πίστις.[...]

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί προσευχής: Ερμηνεία στον όσιο Νείλο τον Ασκητή, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2016, ISBN: 978-960-518-440-7, σελ.  18 (απόσπασμα)

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί προσευχής

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί προσευχής: Ερμηνεία στον όσιο Νείλο τον Ασκητή, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2016, ISBN: 978-960-518-440-7.

Στην παρούσα έκδοση, ο Γέροντας Αιμιλιανός δεν αρκείται μόνο σε μια απλή μετάφραση του κειμένου του Οσίου Νείλου, ούτε σε μια διδακτική ανάλυσή του. Ούτε πάλι περιορίζεται στην περιγραφή του τρόπου και της μεθόδου της προσευχής, αλλά χρησιμοποιώντας τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας αποκαλύπτει την ουσία και το πνεύμα της προσευχής και γενικότερα αναδεικνύει το βάθος της πνευματικής ζωής. Δεν είναι καλός διδάσκαλος, είναι αληθινός μυσταγωγός. 

Όταν ομιλεί για την προσευχή, δεν ομιλεί περιγραφικά γι’ αυτήν ούτε με πυκνές αναφορές στους πατέρες και την παράδοση, αλλά εκφράζεται ως ο ίδιος «αδιαλείπτως προσευχόμενος». Όταν αναφέρεται στους αγίους, δεν περιγράφει πρότυπα άλλων εποχών η ενός άλλου κόσμου, αλλά καταθέτει μαρτυρία που φανερώνει οικειότητα και κοινωνία. Γι’ αυτό και διαβάζοντας τα σχόλιά του για τους αγίους, νοιώθεις ότι όχι μόνον δεν τους επαναλαμβάνει, αλλά τους αναδεικνύει και συχνά τους συμπληρώνει. Ο λόγος του δεν έχει την ψυχρότητα των λογικών συνειρμών, αλλά ξεχειλίζει από τη ζεστασιά των ζωντανών εμπειριών των θείων εμφανίσεων. 

Την έκδοση προλογίζει ο Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος.

http://www.indiktos.gr/askitika/586-peri-prosefxis.html

Ανθολόγιον 201: Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (περί προσευχής)

Η προσευχή είναι το ξεπέρασμα του χρόνου και η είσοδος στο άχρονο, στην τελειότητα και στην φαεινότητα του Θεού.

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί Αγάπης – Ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2015, σελ.26

Ανθολόγιον 198: Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware

(...) Η προσευχή του Ιησού, αφ' εαυτής είναι μια προφορική προσευχή, μια προσευχή με λόγια. Επειδή όμως τα λόγια είναι εξαιρετικά απλά, επειδή επαναλαμβάνονται πανομοιότυπα, είναι προσευχή που μας οδηγεί δια των λόγων στη σιωπή ή, ακριβέστερα, μας επιτρέπει να ανακαλύψουμε τη διάσταση της σιωπής που είναι κρυμμένη μέσα στις λέξεις. Μιλούμε, αλλά ταυτόχρονα αφουγκραζόμαστε. Η σιωπή με την έννοια αυτή δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως κάτι αρνητικό αλλά ως κάτι θαυμαστά θετικό. Δεν είναι απλώς μια παύση μεταξύ των λέξεων, μια κατάπαυση των ήχων, αλλά στάση ανοικτότητας, δεκτικότητας, άγρυπνης προσδοκίας του Θεού. Δεν είναι απομόνωση αλλά σχέση, δεν είναι κενό αλλά πληρότητα, δεν είναι απουσία αλλά παρουσία: στον πυρήνα της είναι ο Θεός. (...) Η αληθινή σιωπή δεν είναι τίποτα άλλο παρά γνώση Θεού. (...)

Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware, Πώς να εισέλθω στην καρδιά; Μυστικές αναβάσεις στο όρος του Κυρίου, εκδόσεις Εν πλώ, Αθήνα 2015, ISBN: 978-960-9550-59-8, σελ. 170 (αποσπάσματα)

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, [Χαρά και Προσευχή]

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Αιμιλιανού, Περί Θεού: Λόγος αισθήσεως, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008. (Διατηρείται η ορθογραφία και η αρίθμηση των υποσημειώσεων. Σε αγκύλες οι αντίστοιχες σελίδες του βιβλίου)

[σελ. 70] (...)Ο λόγος του Θεού υπάρχει εις την Γραφήν και εις τους αγίους Πατέρας. Όταν μελετώμεν τοιαύτα βιβλία, και μάλιστα ασκητικών Πατέρων, όταν είμεθα εις την εργασίαν μας προσεκτικοί, όταν κοπιάζωμεν εις την ζωήν μη σπαταλώντες τας δυνάμεις μας αλλά δίδοντες αυτάς εις το καθημερινόν μας καθήκον, όταν ούτω πως η ζωή ημών είναι μία άσκησις καθημερινή, τότε αυτή η άσκησις και η μελέτη προλειαίνουν το έδαφος της ψυχής, ώστε να καθίσταται ικανή να αναβαίνη προς τα άνω.

Διά να προσεύχεσαι πρέπει να έχης εν στοιχείον, το οποίον είναι ανάγκη να το καλλιεργής. Όπως προσέχομεν την υγείαν του σώματός μας, έτσι να προσέχωμεν και την υγείαν της ψυχής. Είναι ανάγκη να είμεθα χαρούμενοι. Όταν συνηθίζωμεν να προσευχώμεθα, μας χαρίζεται η χαρά του Χριστού και περισσότερον ακόμη. Αν προσευχόμενος θλίβεσαι, αν βαρυθυμής, κάτι μέσα σου δεν πηγαίνει καλά. Να το κοιτάξης, να δώσης προσοχήν, διότι ο χαρακτήρ του ανθρώπου επιδρά πολύ.

Ίδετε τα ωραία που λέγεται περί του αγίου Σάββα του [σελ.71] Βατοπαιδινού, όστις υπέστη τα πάνδεινα• ότι ούτος «ην την έντευξιν ιλαρώτατος και την όψιν ήδιστός τε και χαριέστατος»(21). Εις τας συναναστροφάς του το χαμόγελό του ήτο φαιδρότατον, γλυκύτατον το πρόσωπόν του και ολόκληρος πλήρης χάριτος. Πόσον μάλλον ήτο εις την αναστροφήν του με τον Θεόν, εις την προσευχήν του ως ήλιος φωτεινός!

Ένας άλλος δε ασκητικός Πατήρ, Ο όσιος Νείλος, σημειώνει πολύ όμορφα• «Προσευχή εστι χαράς και ευχαριστίας πρόβλημα»(22). Θέλεις να γνωρίσης, εάν η προσευχή σου είναι αληθινή και ταπεινή; Παρατήρησε• προβάλλει η αγαλλίασις, αναδίδεται ευχαριστία εκ της καρδίας; Και «όταν παριστάμενος εις προσευχήν υπέρ πάσαν άλλην χαράν γενήση, τότε αληθώς εύρηκας προσευχήν»(23).

Η προσευχή, επομένως, επειδή είναι κοινωνία Θεού, είναι χαροποιός. Οπωσδήποτε θα έχωμεν και τον αγώνα μας κατά της αμαρτίας, κατά των παθών. Ούτε αυτό να μας καταθλίβη, αφού παρεδώσαμεν εις τον Ιησούν Χριστόν την ζωήν μας. Όμως ο αγών είναι αναγκαίος, δια να ευλογήται η ζωή μας. Αν θέλωμεν να το επιτύχωμεν, να μη κρατώμεν εντός ημών καμμίαν πικρίαν εναντίον ετέρου, να μη αναμειγνυώμεθα εις την ζωήν κανενός ανθρώπου, να μη εξαναγκάζωμεν κανένα, να μη πληγώνωμεν, να μη τον στενοχωρωμεν, ούτε να στενοχωρούμεθα από τον άλλον. Να είναι αι κοινωνικαί σχέ-[σελ.72] σεις μας φυσικαί και απλαί. Να νοιώθωμεν ότι οι άλλοι, πάντες και εγώ, είμεθα εν και το αυτό, θεωρούντες «ένα εαυτόν μετά πάντων»(24), χωρίς, βεβαίως, να αλλοιούμεθα εις το φρόνημα ή να έκτρεπώμεθα εις την ζωήν μας και τας αναστροφάς. Τότε η προσευχή είναι εύκολος. Αρκεί να αφήσωμεν τον Θεόν να εργάζεται μέσα μας, όπως ο χωρικός που σπέρνει και περιμένει την βροχούλα του Θεού.

Ημείς θα ενεργώμεν το ιδικόν μας αγώνισμα, θα μνημονεύωμεν το όνομα του Ιησού -άλλοι με το στόμα, άλλοι με τον νουν, άλλοι με τον νουν εις την καρδίαν, άλλοι όπως τους δίδει η θεία χάρις, όταν τους επισκέπτεται, οπότε αστράπτει το πνεύμα τους και κραυγάζοντας συναντάει τον Θεόν -και ο Θεός θα ρίξη την δρόσον Αερμών εις την ψυχήν μας και θα μας κάνη να γίνωμε πασίχαροι και αληθινοί. (...)

Γέροντος Αιμιλιανού, Περί Θεού: Λόγος αισθήσεως, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008, σελ. 70-72 (απόσπασμα).

----------------------------

21. ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ, Βίος αγίου Σάββα του Νέου 28, Τσάμη, σελ. 214, στίχ. 12-13.

22. Λόγος περί προσευχής 15, PG 79, 1169D.

23. Ένθ. ανωτ. 153, PG79, 1200BC.

24. Ένθ. ανωτ. 125, PG79, 1193C.

Ανθολόγιον 175: Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (περί προσευχής)

(...)Ποιος είμαι εγώ; Εγώ είμαι η απουσία Εκείνου. Φωνάζω! Τότε αρχίζω πλέον να τον ξεδιαλύνω. Αυτός πρέπει να είναι ο Θεός μου. Δεν είχαμε ξαναδεί τον Θεόν. Μα Αυτός είναι, δεν μπορεί! Είναι κάτι «ουκ ον» από όλα τα όντα. Είναι ο Ων! Ο μοναδικός και ανυπερβλήτως και πέραν παντός όντος, είναι ο αποκλειστικώς Ων. Νοιώθω τι σημαίνει ο ων' ο υπάρχων. Είναι ο μόνος που υπάρχει. Καταλαβαίνω ότι τίποτε άλλο δεν υπάρχει από όλα που υπήρχαν, αλλά είναι αυτός, που δεν υπάρχει όπως υπάρχουν τα άλλα, είναι ο μοναδικός, λοιπόν, Αυτός, ο ουσιαστικώς υπάρχων. Είναι ο αΐδιος, είναι ο ατελεύτητος, και εγώ παίρνω πλέον θέσι μέσα στην ζωή του, μέσα στην ύπαρξί του, μέσα στην ιστορία του Θεού. (...)

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί Θεού: Λόγος αισθήσεως, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008, σελ.43.

Η ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

φωτό από εδώ.

πηγή: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ 

«Κάθε προσευχή τῆς Ἐκκλησίας βοηθεῖ στήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς. Ἰδιαιτέρως ὅμως βοηθεῖ ἡ λεγόμενη μονολόγιστος εὐχή ἤ νοερά προσευχή ἤ καρδιακή προσευχή, τό "Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν".

Αὐτή ἡ προσευχή, πού ἀνέκαθεν παραδίδεται στό Ἅγιον Ὄρος, ἔχει τό ἑξῆς πλεονέκτημα: ἐπειδή εἶναι μονολόγιστος, δηλαδή μόνο μία πρότασις, μᾶς βοηθεῖ νά συγκεντρώνουμε εὔκολα τόν νοῦ μας. Συγκεντρώνοντας τόν νοῦ μας τόν βυθίζουμε στήν καρδιά καί προσέχουμε ἐκεῖ νά μήν ἀπασχολεῖται μέ ἄλλα πράγματα καί νοήματα, οὔτε καλά, οὔτε κακά, ἀλλά μόνο μέ τόν Θεό.

Πολύ βοηθεῖ τούς Χριστιανούς πού εἶναι στόν κόσμο, μέσα στίς διάφορες μέριμνες καί ἀπασχολήσεις τῆς κάθε ἡμέρας, νά βρίσκουν τουλάχιστον λίγα λεπτά ἡσυχίας γιά νά ἀσκοῦνται σ᾿ αὐτὴν τήν προσευχή».

μακαριστοῦ ἀρχιμανδρ. Γεωργίου Καψάνη (+2014),
προηγουμένου Ἱ. Μ. Γρηγορίου

http://agioritikoslogos.blogspot.gr/2014/07/blog-post.html

Ανθολόγιον 137: Γέρων Πορφύριος

(...) Έτσι να σκεφτόμαστε πάντα. Κι έτσι να ζούμε τη δυσκολία και τη δυστυχία. Όλα να τα θεωρούμε ευκαιρίες για προσευχή, για πλησίασμα στον Θεό. Αυτό είναι το μυστικό ' πως ο άνθρωπος του Θεού θα τα κάνει όλα προσευχή. Κι ο Απόστολος Παύλος αυτό θα εννοεί, όταν λέγει "χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου" (Κολ.1,24), για όλες τις θλίψεις που του συνέβησαν. Έτσι γίνεται ο αγιασμός. Να μας αξιώσει ο Θεός. Εγώ πολύ το ζητάω στην προσευχή μου. (...)

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος και Λόγοι, εκδ. Ι.Μ.Χρυσοπηγής Χανίων, Χανιά 2009, σελ. 115.

Ανθολόγιον 114: Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας π. Στυλιανός

[...]Σὲ τελικὴ ἀνάλυση, ἐκεῖνος ποὺ ἀλλοιοῦται ἀπὸ τὴν προσευχὴ δὲν εἶναι ὁ ἀναλλοίωτος καὶ ἀνενδεὴς Θεός, ἀλλὰ ἡ δική μας ψυχὴ ποὺ καθαίρεται καὶ φωτίζεται ἀπὸ τὰ δάκρυα. Ὅπως τὸ ρόδο, ἄν δὲν ἀνοιχθεῖ στὸν ἥλιο καὶ τὸν ἀέρα δὲν θὰ ὡριμάσουν οἱ χυμοί του γιὰ νὰ χυθεῖ γύρω το πιὸ εὐγενικὸ του ἄρωμα, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, δὲν μοσχοβολᾶ, ἄν δὲν ἀλλοιωθεῖ στὴ δοκιμασία καὶ στὴν κατάνυξη τῆς προσευχῆς, μὲ τὴν ὁποῖα εὐαρεστεῖται ὁ Θεὸς καὶ ἐκχέει τὸ πλούσιο ἔλεός Του[...].

Ἀρχιεπισκόπου Αὐστραλίας π. Στυλιανοῦ, Περὶ προσευχῆς, ἐκδ. Ἁρμός, σειρά: Γέφυρες, Ἀθήνα 1999, σελ. 61-63.

Μια συγκλονιστική ομολογία του vripol: " Ζητείτε" , αδέλφια, καί " δοθήσεται υμίν"

Πηγή:Τέως ακατέργαστος εγωιστής-ναρκισσευόμενος άθεος. Νύν αγωνιζόμενος Χριστιανός Ορθόδοξος

του vripol

Έκλαψα πικρά για τα χρόνια πού έχασα..
Γιατί όσο ζούσε αυτο τό μικρόσωμο γεροντάκι στο Άγιο Όρος και στην Σουρωτή, εγώ διύλιζα τον κώνωπα της "ειδικής" άθεης αλήθειας μου στο προαύλιο της ιατρικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και στην κάπνα διαφόρων ειδών συνελεύσεων.
Και μετά κατάλαβα, πώς αυτό το γεροντάκι, δεν πέθανε, απλώς πήγε παραπέρα.
Αυτό το παραπέρα, για το οποίο αξίζει κανείς να ζήσει όλα τα δεινά αυτού τού κόσμου, -έμαθα τώρα τελευταία..
Αυτό το γεροντάκι, που έφυγε από τον δικό μας κόσμο το 1994, με τις οδύνες ενός καρκίνου, ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΑΘΟΥΝ ΑΛΛΟΙ, κάθε εβδομάδα, παρουσιάζεται στα παιδάκια της ιεραποστολής, κάπου στην Αφρική, και αγωνίζεται να τους δώσει την αγάπη του.
Όχι, παλαιοί μου σύντροφοι άθεοι μαρξιστές και μη. Δεν τρελάθηκα, ούτε με κατέλαβε ψυχωτική θρησκοληψία.
 Ούτε και θα δεχόμουν ούτε ένα λεπτό, πλέον, να πιστεύω κάτι που απλώς θα ήταν χρήσιμο για την πάρτη μου, εάν δεν καταλάβαινα ότι είναι αληθινό.
Πόσο αληθινό; Τόσο αληθινό όσο ο αριθμός 1/30000.
Τί είναι αυτό το ένα προς τριάντα χιλιάδες; Είναι η πιθανότητα  να ήταν τυχαία η ανεύρεση ενός συγκεκριμένου χαπιού στο πάτωμα τού ιατρείου μου, την ημέρα πού προσευχήθηκα για να πάρω την πληροφορία που μου έδωσε αυτό το χάπι.
Όχι, αδέλφια, αυτά δεν είναι μαγικά. Είναι η χάρις του Αγίου Πνεύματος, που έχουμε ΟΛΟΙ  μέσα μας, και που το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να την αισθανθούμε, είναι απλώς, ΝΑ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΥΛΑ ΜΑΣ.


Υπάρχει, κάπου, ένας πατέρας που φροντίζει το παιδί του καθημερινά, αλλά εκείνο ποτέ δεν ζήτησε να τον γνωρίσει.. Για να ακριβολογούμε, θεωρεί τυχαία τα καθημερινά βοηθήματα που παίρνει από εκείνον, και αρνείται ΕΜΜΟΝΙΚΑ τήν πιθανότητα να τόν βοηθά κάποιος.. Καί, φυσικά, δεν απευθύνει ούτε ένα ευχαριστώ, σε αυτόν που θεωρεί ανύπαρκτον.
Υπάρχει ένας πατέρας, που από τακτ και αγάπη για την ελευθερία τού παιδιού του,  ποτέ δεν θέλησε να εμφανισθεί σ' αυτό με μια εκκωφαντική εισβολή στο προσκήνιο. Αρκέσθηκε, από το παρασκήνιο τού αγνοημένου, να το αγαπά και να το φροντίζει ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ.
Σκέπτεστε την χαρά του, όταν εκείνο τού πει " πατέρα μου, πού είσαι, μίλα μου" ;
Μην φοβάστε, κάντε μια προσευχούλα, κρυφά, για να μην μας πέσει και η κακομοίρα μούρη, όπως έκανα και εγώ στην αρχή και απλώστε τις κεραίες σας για να πάρετε την απάντηση. Επιμείνετε,  και μην απογοητεύεστε αν καθυστερήσει λιγάκι. (Σε εμένα, όταν ζήτησα αυτήν την επικοινωνία, η απάντηση καθυστέρησε …μισή ώρα, η πρώτη, γιατί μου ήρθε και η δεύτερη, εκεί που είχα χαλαρώσει και δεν τό περίμενα, εκείνο το βράδυ. Μιλάμε για απάντηση, και όχι για αυθυποβολή ή φαντασίωση, γιατί η πρώτη προσευχή μου, εκείνο το πρωινό Δευτέρας, του προηγούμενου Νοέμβρη, έθετε αυτό ακριβώς τό ερώτημα:  « Χριστέ μου, πες μου, πώς θα ξεχωρίσω την αυθυποβολή από την αληθινή επικοινωνία στην προσευχή» ;
Και αν δεν πάρετε απάντηση, εδώ θα είμαι. σε αυτό το ιστολόγιο, για να με φτύσετε. Στο κάτω κάτω, εγώ τό αξίζω αυτό το φτύσιμο...
Ά, και να σας πω και κάτι: Υπάρχει και ο αντίπαλος, που επιδιώκει να μπει στην συχνότητα. (Ξέρω, αυτό κι αν δεν μπορείτε να το χωνέψετε μέ τίποτα). Μην φοβάστε. Σιγά-σιγά μαθαίνουμε να τον πολεμάμε. Σαν και εμάς είναι κι αυτός: Νάρκισσος επαναστάτης, πλανημένο παιδί, για το οποίο, αυτή η Μορφή που βλέπουμε πιο επάνω, προσεύχονταν νύχτες για να σωθεί. Ναι, από αγάπη, όχι του οπαδού, αλλά του Ορθόδοξου..
Και μην τό ψάχνετε θεωρητικά. Όσο και αν σας περιγράφω πώς είναι να οδηγείς αυτοκίνητο, δεν πρόκειται να μάθετε, εάν δεν το επιχειρήσετε.
Έτσι είναι η πίστη και ειδικά η Ορθόδοξη: βίωμα σχέσης με τόν Θεό.  Όχι πώς δεν έχει θεωρία, που είναι και υπέρτερη σαφώς,  αλλά αυτή λιγότερο μετράει. Η γιαγιά μου δεν ήξερε να διαβάζει, και κόντεψε να αγιάσει…
Άιντε, άθεά μου αδέλφια: Μια ταπεινή, αλλά επίμονη προσευχούλα. Και μετά, θα τα πούμε στό level two… Πηγή: http://vripolidis.blogspot.com/2012/01/blog-post.html

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΕΡΙ ΕΝΟΤΗΤΟΣ

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, 

ὁ τῇ σῇ ἀναβάσει ἐπὶ τὸν Γολγοθᾶν ἐξαγοράσας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ Νόμου 

καὶ ἀποκαταστήσας τὴν πεπτωκυῖαν εἰκόνα Σου, 

ὁ ἐκτείνας ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τὰς ἀχράντους χεῖράς Σου, 

ἵνα τὰ ἐσκορπισμένα τέκνα τοῦ Θεοῦ ἐπισυναγάγῃς εἰς ἕν, 

καὶ καλέσας τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς ἑνότητα πάντας, 

Σύ, ὁ Ὤν τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα, 

πρὸ τῆς ἐξόδου Σου ἐπὶ τὴν μεγάλην ταύτην καὶ κοσμοσωτήριον ἱερουργίαν 

ἐδεήθης τοῦ Πατρός Σου, ἵνα πάντες ἕν ὦμεν, 

καθὼς Σὺ εἶ μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

Παράσχου τοίνυν ἡμῖν χάριν καὶ σοφίαν τοῦ ἐκπληροῦν τὴν ἐντολὴν ταύτην καθ’ἑκάστην, 

καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀγάπης ἐκείνης, ἥν Σὺ ἐνετείλω ἡμῖν, εἰπῶν: 

«Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἐγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς».

Δώρησαι ἡμῖν διὰ τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος 

τὴν δύναμιν τοῦ ταπεινοῦν ἑαυτοὺς ὁ εἷς ἐνώπιον τοῦ ἑτέρου, 

ἐν τῷ κατανοεῖν ὅτι, ἐὰν τις πλείον ἀγαπᾷ, πλείον καὶ ταπεινοῦται. 

Δίδαξον ἡμᾶς εὔχεσθαι ὁ εἷς ὑπὲρ τοῦ ἄλλου, ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζειν ἐν ὑπομονῇ, 

καὶ ἕνωσον ἡμᾶς τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀκαταλύτου ἀγάπης ἐν τῷ Ὀνὀματί Σου τῷ Ἁγίῳ, 

χαριζόμενος ἡμῖν ὡσαύτως τοῦ ὁρᾶν ἐν ἑκάστῳ ἀδελφῷ καὶ ἑκάστῃ ἀδελφὴ ἡμῶν 

τὴν εἰκόνα τῆς ἀῤῥήτου δόξης Σου καὶ μὴ ἐπιλανθάνεσθαι ὅτι 

Ὁ ἀδελφός ἡμῶν ἡ ζωὴ ἡμῶν ἐστί.

Ναί, Κύριε, ὁ τῇ σῇ εύδοκίᾳ ἐπισυναγαγὼν ἡμᾶς ἐπὶ τὸ αὐτό, 

ποίησον ἡμᾶς γενέσθαι ἐν ἀληθείᾳ μίαν οἰκογένειαν, 

ζῶσαν ἐν μιᾷ καρδίᾳ, μιᾷ θελήσει, μιᾷ ἀγάπῃ, ὡς εἷς ἄνθρωπος, 

κατὰ τὴν περὶ τοῦ προπάτορος Ἀδάμ προαιώνιον βουλήν Σου. 

Ἐπισκίασον τὸν οἶκον ἡμῶν τῷ τοῦ φόβου Σου πνεύματι 

καὶ σκέπασον αὐτὸν τῇ σκέπῃ τῆς Παναχράντου Σου Μητρὸς καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου, εὐλογῶν καὶ ὑπερασπιζόμενος ἕνα ἕκαστον τῶν ἐνθάδε διαμενόντων, 

διαφυλάττων ἡμᾶς ἐκ φθοροποιῶν λογισμῶν, ἀναρμόστων λόγων ἤ κινήσεων καρδίας, ἐπιβλαπτόντων τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ὁμόνοιαν, ὅ

πως οἰκοδομηθῇ ὁ οἶκος οὗτος ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν Εὐαγγελικῶν Σου Ἐντολῶν 

εἰς τόπον προσευχῆς, ἁγιασμοῦ καὶ σωτηρίας δι’ ἡμᾶς αὐτούς,

καὶ διὰ πάντας τοὺς ἐπισκεπτομένους ἡμᾶς, 

τοὺς κοπιῶντας καὶ πεφορτισμένους ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφάς ἡμῶν, 

ἵνα πάντες εὕρωμεν ἀνάπαυσιν ἐν Σοί, 

τῷ πράῳ καὶ ταπεινῷ Βασιλεῖ ἡμῶν, 

νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Γέροντος Σωφρονίου τοῦ Essex, Περὶ Προσευχῆς,ἔκδοσις Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Essex, Essex 1994, σελ. 281-282.