Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος, Συναγωγή: Εκκλησία όλων των εθνών. Μία Αφρικανική – Πεντηκοστιανή Κίνησις εις την Ελλάδα

πηγή: Ὀρθόδοξος Τύπος,  20/05/2011
& http://aktines.blogspot.gr/2011/05/blog-post_2173.html

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Ἡ Συναγωγή: Ἐκκλησία ὅλων τῶν Ἐθνῶν (Synagogue. Church of all Nations) εἶναι μία Πεντηκοστιανή – Χαρισματική κίνηση θεραπείας, πού ἱδρύθηκε τή δεκαετία τοῦ 1990 στό Λάγος τῆς Νιγηρίας ἀπό τόν αὐτοαποκαλούμενο προφήτη Temitope Balugon Joshua. Σύμφωνα μέ τόν Πεντηκοστιανό καθηγητή A. Anderson πρόκειται γιά μιά ἀπό τίς πιό ἀμφιλεγόμενες ἀλλά και ταχύτατα ἀναπτυσσόμενες νέες “Ἐκκλησίες” στή Νιγηρία, ἡ ὁποία μάλιστα ἔχει προσελκύσει τήν μεγάλη προσοχή τόσο τοῦ τοπικοῦ ὅσο καί τοῦ διεθνοῦς τύπου, ἰδιαιτέρως δέ τό πρόσωπο τοῦ ἱδρυτῆ της. Κατά τούς ἰσχυρισμούς τῆς κίνησης ἡ ἵδρυσή της ἦταν θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο ὑλοποιήθηκε μέσω τοῦ Τ. Β. Joshua.

Στό διαδικτυακό τόπο τῆς κίνησης ὁ Τ. Β. Joshua παρουσιάζεται ὡς ἕνα ἐκλεκτό ὄργανο τοῦ Θεοῦ, ἕνας ἀγωγός, μέσω τοῦ ὁποίου διαχέεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Στήν ἴδια ἱστοσελίδα ἀναφέρεται ὅτι τά “θαύματα”, πού πραγματοποιεῖ ὁ Χριστός μέσω τοῦ Τ. Β. Joshua εἶναι ἀμέτρητα.

Τά “θαύματά” του μάλιστα διακρίνονται σ΄ ἐπιμέρους κατηγορίες ὅπως: α) θεραπεῖες AIDS, β) θεραπεῖες καρκίνου, γ) ἀποκατάσταση τῆς ὅρασης, δ) θεραπεία παραλύτων, ε) θεραπεία ἀπό δαιμόνια κ.ἄ.

Ἀπό τούς ὀπαδούς του μάλιστα αὐτοῦ τοῦ εἴδους τά “θαύματα– θεραπεῖες” προβάλλονται ὡς ἀπόδειξη τῆς θεϊκῆς ἀποστολῆς τοῦ Τ. Β. Joshua. Πρόκειται βεβαίως για συνήθεις ἰσχυρισμούς στόν Πεντηκοστιανικό χῶρο καί σχετίζεται μέ τή γνωστή «βιομηχανία» “θαυμάτων–θεραπειῶν”, πού συναντᾶ με σέ ἀναρίθμητες Πεντηκοστιανές–Χαρισματικές κινήσεις ἀνά τήν ὑφήλιο.

1. Ἡ παρουσία τῆς κίνησης στήν Ἑλλάδα

Ἡ κίνηση ἐμφανίστηκε δημόσια γιά πρώτη φορά τόν Ἰούνιο τοῦ 2002. Ἡ πρώτη ἐμφάνισή της εἶχε ἀρχικά πραγματοποιηθεῖ στό χωριό Ματαράγκα τοῦ νομοῦ Καρδίτσας καί μάλιστα μέ τρόπο ἀρκετά θορυβώδη, γεγονός πού τότε εἶχε ἀπασχολήσει τήν τοπική κοινωνία ἀλλά καί κάποια Μ.Μ.Ε. Στό χωριό Ματαράγκα εἶχε δωρηθεῖ οἴκημα γιά τή δημιουργία εὐκτήριου οἴκου τῆς κίνησης γιά τά ἐγκαίνια τοῦ ὁποίου εἶχαν συγκεντρωθεῖ πολλοί Πεντηκοστιανοί ἀπό διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδας. Εἶχαν τυπωθεῖ και προσκλήσεις μέ τήν ὀνομασία τῆς κίνησης, ἐνῶ ἀναμένονταν καί ἡ ἄφιξη τοῦ ἰδίου τοῦ Τ. Β. Joshua, κάτι πού τελικά δέν πραγματοποιήθηκε.

Τό 2006 ἐπισήμως ἡ κίνηση ὑπέβαλε αἴτηση ἀναγνώρισης –χορήγησης ἀδείας εὐκτηρίου οἴκου στο Ὑπουργεῖο Παιδείας. Τά μέλη τῆς κίνησης στήν Ἑλλάδα εἶναι Ἕλληνες Πεντηκοστιανοί, πού προσχώρησαν ἀπό ἄλλες Πεντηκοστιανές ὁμάδες καί ἀφρικανοί μετανάστες, πού ζοῦν στήν Ἑλλάδα. Ἡ Συναγωγή: Ἐκκλησία ὅλων τῶν Ἐθνῶν ἀνήκει στίς Πεντηκοστιανές – Χαρισματικές κινήσεις, πού χρησιμοποιοῦν μουσικά ὄργανα καί τραγούδια στίς λατρευτικές τους συν άξεις.

2.Ἡ Προτεσταντική και Πεντηκοστιανή κριτική κατά τῆς κίνησης στήν Ἑλλάδα

Πρέπει ἐν προκειμένῳ νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ἐν λόγῳ Πεντηκοστιανή κίνηση ἔτυχε ἐξ ἀρχῆς κριτικῆς, τόσο ἀπό τόν ἑλληνικό προτεσταντικό κόσμο, ὅσο καί ἀπό ἕνα τμῆμα τῶν Πεντηκοστιανῶν τῆς Ἑλλάδας. Στόν ἑλληνικό προτεσταντικό χῶρο ὁ Τ. Β. Joshua χαρακτηρίζεται ὡς «ψευδοπροφήτης» καί μάλιστα γίνεται ἀναφορά σέ ἀνακοίνωση ἄλλων Πεντηκοστιανῶν κινήσεων τῆς Νιγηρίας, στήν ὁποία ὑποστηρίζεται ὅτι ὁ Τ. Β. Joshua «χρησιμοποιεῖ σαμανικές/μαγικές μεθόδους κάτω ἀπό χριστιανικό μανδύα». Τήν κριτική αὐτή τῶν ἄλλων Πεντηκοστιανῶν κινήσεων τῆς Νιγηρίας ὁ Allan Anderson τήν χαρακτηρίζει ὡς “φαρμακερή” καί “ἀναπόφευκτη”.

Ἐδῶ πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι στίς αὐτόχθονες Ἀφρικανικές Πεντηκοστιανές κινήσεις ἡ χρήση και ἡ μίξη προγενέστερων μαγικῶν πρακτικῶν μέ χριστιανικά στοιχεῖα δέν εἶναι κάτι τό ἀσυνήθιστο. Ἡ Ἀδελφότητα τῶν Ἐκκλησιῶν τῆς Πεντηκοστῆς Ἑλλάδος, για εὐνόητους λόγους, τόν Ἰούνιο τοῦ 2002 ἐξέδωσε ἀνακοίνωση, πού δήλωνε ὅτι ἡ κίνηση «Συναγωγή: Ἐκκλησία ὅλων τῶν Ἐθνῶν» καί ὁ ἱδρυτής της Τ. Β. Joshua δέν ἀνήκουν στόν Πεντηκοστιανικό χῶρο.

Ὁ ἰσχυρισμός ὅμως αὐτός δέν ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν πραγματικότητα, γιατί: α) Ἡ ὁμολογία πίστεως τῆς ἐν λόγῳ κίνησης ἔχει τυπικό Πεντηκοστιανικό χαρακτήρα, β) ὁ πεντηκοστιανός καθηγητής A. Anderson τήν χαρακτηρίζει ὡς Πεντηκοστιανή – Χαρισματική, γ) τό λατρευτικό τελετουργικό της εἶναι οὐσιαστικῶς Πεντηκοστιανικό, και δ) γιατί δέν συμφωνοῦν μέ τήν ἐν λόγῳ ἀνακοίνωση τό σύνολο τῶν Πεντηκοστιανῶν τῆς Ἑλλάδος.

Ὡς τελικό σχόλιο θά θέλαμε να ἐπισημάνουμε ὅτι ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξου ὁ αἱρετικός χαρακτήρας τῆς ἐν λόγῳ κίνησης, ὡς τμήματος τοῦ λεγόμενου Πεντηκοστιανικοῦ – Χαρισματικοῦ χώρου, εἶναι ἀναμφισβήτητος. Ὡς πρός τό πρόσωπο δέ τοῦ ἱδρυτῆ της βρισκόμαστε για μιά ἀκόμα φορά μπροστά σέ μια κλασσική περίπτωση ἀνθρώπων, πού στήν Ἁγία Γραφή χαρακτηρίζονται ὡς «πονηροί καί γόητες… πλανῶντες καί πλανώμενοι» (Β΄Τιμ. 3, 13).

Σημειώσεις

1. Βλ. Allan Anderson, Synagogue. Church of all Nations, στό Peter B. Clarke (Ed), Encyclopedia of new religious movements, 2006, σ. 553.
2. Πρβλ. Σωτηρίου Λιόση, Γνωστές θρησκεῖες, αἱρέσεις καί παραθρησκευτικές ὁμάδες στήν Ἑλλάδα. Εὐκτήριοι Οἶκοι, 2004, σ.167.
3. Βλ. Περιοδικό "Τυχικός", Μάϊος-Ἰούνιος 2002, σσ. 28-29.

4. Βλ. Allan Anderson, Synagogue.

πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Αντβεντιστές της έβδομης ημέρας: Μια ιστορική ανακρίβεια

πηγή: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

Ο Αντβεντισμός είναι αιρετική διδασκαλία εσχατολογικού χαρακτήρα και χιλιαστικής κατεύθυνσης, η οποία εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα, με αφορμή την έντονη προσδοκία που υπήρχε μέσα στον Αμερικανικό προτεσταντικό χώρο το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, για την επιστροφή και Β’ Παρουσία του Κυρίου.

Από την πρώτη ιστορική αφετηρία της η κίνηση κράτησε μία απορριπτική στάση απέναντι σ’ όλες τις Προτεσταντικές παραδοσιακές Ομολογίες, όπως φυσικά και μία εξόχως επιθετική στάση έναντι του Ρωμαιοκαθολικισμού. Όλοι αυτοί, κατά την E. White[1], εκφράζουν και αποτελούν την αποστατημένη Εκκλησία, που ταυτίζεται με την πόρνη γυναίκα της Αποκαλύψεως (Κεφ. 14, 17)[2]. Πού οφείλεται αυτό το γεγονός; Στη θεμελιώδη διδασκαλία της αίρεσης σχετικά με το Σάββατο[3].
Για την κίνηση, όλος ο υπόλοιπος χριστιανικός κόσμος, ιδίως από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, έχει αποστατήσει από το θέλημα του Θεού. Ο σατανάς είναι παρών στις άλλες εκκλησίες. Όλες οι άλλες εκκλησίες είναι, κατά την κίνηση, «συναγωγές του σατανά». Γιατί ο υπόλοιπος χριστιανικός κόσμος βρίσκεται στην αποστασία και είναι έρμαιος των δαιμονικών δυνάμεων; Γιατί αρνήθηκε, λέει η κίνηση, τον αγιασμό και τη λατρεία του Σαββάτου και την αντικατέστησε με την Κυριακή. Περιφρονώντας το Σάββατο και αντικαθιστώντας το με την Κυριακή άρχισε η αποστασία, καθώς η Κυριακή, κατά την άποψή τους πάντα, βασίζεται σε ειδωλολατρικά θεμέλια[4].

Όπως και άλλες χριστιανικές αιρέσεις, δεν παραλείπουν να διατυπώνουν στα έντυπά τους ανακριβείς ισχυρισμούς. Ένας τέτοιος ανακριβής ισχυρισμός υπάρχει σε έντυπό τους, που έχει εκδοθεί σε δώδεκα ευρωπαϊκές γλώσσες μεταξύ των οποίων και τα Ελληνικά.

Ισχυρίζονται, λοιπόν, ότι: «Αποδεχόμαστε όπως όλες οι χριστιανικές Εκκλησίες, το Σύμβολο της Πίστεως, όπως καταγράφτηκε στην Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ.». Ισχύει όμως πραγματικά κάτι τέτοιο; Επιβεβαιώνεται αυτή η θέση; Φυσικά όχι. Και τούτο γιατί επισήμως κατά την αίρεση η αρχαία Εκκλησία, λόγω της Κυριακής και της αντικατάστασης του Σαββάτου, βρίσκεται ήδη στην κατάσταση της αποστασίας[5].

Αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ένας ισχυρισμός ουσιαστικά παραπλανητικός και χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Τούτο γίνεται άμεσα αντιληπτό, αρκεί να υπενθυμίσουμε μόνο, ότι βασικές διδασκαλίες τους είναι ριζικώς αντίθετες με το φρόνημα και τη διδασκαλία της Εκκλησίας, την οποία εκφράζει το Σύμβολο της Πίστεως.

Δεν είναι επίσης τυχαίο το γεγονός ότι ο καλβινιστής δογματικός A. Hoekema πολλάκις επισημαίνει την εκ μέρους των Αντβεντιστών απόρριψη διδασκαλιών όχι μόνο του ιστορικού χριστιανισμού αλλά και αυτών των παραδοσιακών προτεσταντικών κλάδων[6].

Σημειώσεις:
1. Βλ. E. White, Der grosse Kampf, σσ. 385-393.
2. Την ίδια θέση, με διαφορετική αφετηρία για τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο εκπροσωπούν και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά.
3. Ο K. Hutten επισημαίνει πολύ χαρακτηριστικά σχετικά με το Σάββατο ότι: «Das Lehrstück vom Sabbat bildete die Krone im adventistischen Lehrgebäude». Βλ. Kurt Hutten, Seher-Grübler-Enthusiasten, όπ.π., σ.37.
4. Βλ. Ar. Lickey, Μηνύματα εις τον σύγχρονον άνθρωπον, σσ. 372-373. 27 Βασικά Πιστεύω, σ. 306.
5. Εξόχως αποκαλυπτικές είναι για το ζήτημα αυτό οι, δυστυχώς, ανιστόρητες θέσεις της E. White: «Durch halbbekehrte Heiden, ehrgeizige kirchliche Würdenträger und welt-liebende Geistliche erreichte er seine Absicht. Von Zeit zu Zeit wurde grosse Kirchen versammlungen abgehalten, zu denen die geistlichen Würdenträger aus allen Weltgegenden zusammenkamen. Auf fast jedem Konzil wurde der von Gott eingesetzte Sabbt mehr und mehr erniedrigt und der Sonntag ent-sprechend erhöht. So wurde der heidnische Festtag schließlich al seine göttliche Einrichtung verehrt, während man den biblischen Sabbat als Überbleibsel des Judentums verschrie und alle, die ihn feierten, verfluchte». Βλ. E. White, Der grosse Kampf, σ.53.
6. Βλ. Anthony Hoekema, The Four Major Cults, σσ. 142-143.

Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 2009, 7 Φεβρουαρίου 2014

Πρωτoπρεσβυτέρου Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Απεστάτησεν η Εκκλησία; Κριτική εις μίαν κακόδοξον και βλάσφημον θέσιν

 πηγή: ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΜΕΛΙΣΣΟΧΩΡΙΟΥ

Του Πρωτοπρ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, 

Λέκτορος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Μία από τις πλέον διαδεδομένες και κοινές θέσεις, που υποστηρίζουν οι διάφορες αιρετικές κινήσεις (Αντβεντιστές Ζ’ Ημέρας, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Πεντηκοστιανοί, Παγκόσμια Εκκλησία του Θεού κ.ά.) είναι και ο ισχυρισμός τους, ότι από τα χρόνια ιδίως του Μεγάλου Κωνσταντίνου, η Εκκλησία αποστάτησε, πλανήθηκε, νόθευσε την αρχική καθαρότητα του Ευαγγελίου και υιοθέτησε αντιευαγγελικές διδασκαλίες και πρακτικές.

Το επιχείρημα, αν και είναι κακόδοξο και βλάσφημο τόσο ως προς την σύλληψή του όσο και ως προς το περιεχόμενό του είναι κοινό στις διάφορες αιρετικές κινήσεις και πολύ χρήσιμο για τους σκοπούς τους.

Είναι ένα είδος ψευδεπίγραφου ανιστόρητου άλλοθι, που εξυπηρετεί κάθε αιρετική κίνηση, που το χρησιμοποιεί, να δικαιολογεί την ύπαρξή της ή διάφορες κακοδοξίες της. Αυτοδιαφημίζονται, ότι αποτελούν αυθεντικές εκφράσεις του αρχέγονου χριστιανισμού και ότι διατηρούν αναλλοίωτο το Ευαγγέλιο από τις υποτιθέμενες μεταγενέστερες προσθήκες που εισήγαγαν αποστάτες ιερωμένοι.

Άλλες χρησιμοποιούν τον κακόδοξο και βλάσφημο ισχυρισμό περί αποστασίας της Εκκλησίας, για να δικαιολογήσουν την παρουσία του προσδιορισμού «αποστολική» στην ονομασία τους μαζί με διάφορες άλλες δοκησίσοφες δικαιολογίες. Έτσι αντιλαμβανόμαστε γιατί όλες οι νεώτερες αιρετικές κινήσεις ισχυρίζονται, ότι αποτελεί κάθε μία την μοναδική αυθεντική Εκκλησία επί της γης.

Ο αιρετικός και παράλογος αυτός ισχυρισμός αναδεικνύει ταυτοχρόνως και ένα άλλο θεμελιώδες γνώρισμα αυτών των κινήσεων για το πόσο προβληματικός είναι ο τρόπος, που κατανοούν και ερμηνεύουν τον όρο Εκκλησία. Απουσιάζει ολότελα από τις διάφορες αιρέσεις η κατανόηση, η αίσθηση του πλούτου και του βάθους του μυστηρίου της Εκκλησίας ως Σώματος Χριστού.

Σ’ αυτές έχει, κατά τρόπο παραμορφωτικό, αντικατασταθεί η θεώρηση του μυστηρίου της Εκκλησίας με την κατανόησή του απλώς ως μιας κοινότητας πιστών, ένα είδος, δηλαδή, σωματείου ευσεβών. Η διαφορά όμως μεταξύ Σώματος Χριστού και κάποιου σωματείου πιστευόντων (πώς άραγε;) στον Χριστό είναι τεράστια.

Ας αξιολογήσουμε όμως από ορθοδόξου πλευράς τον ισχυρισμό των αιρέσεων περί αποστασίας της Εκκλησίας. Σύμφωνα με την ορθόδοξη πίστη μας η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού, και όχι ως κάποιο θρησκευτικό σωματείο, δεν μπορεί ποτέ να πλανηθεί και να αποστατήσει. Γιατί; Μας απαντά η ίδια η Αγία Γραφή.

Η Εκκλησία δεν μπορεί ποτέ να αποστατήσει και να πλανηθεί γιατί είναι στο διηνεκές οντολογικά και αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με το πρόσωπο του Χριστού (Ματθ. 16, 18) καθώς αυτός αποτελεί κεφαλή του Σώματός της (Εφεσ. 5, 23. Κολ. 1, 18. 1, 24).

Η Εκκλησία δεν μπορεί ποτέ να αποστατήσει και να πλανηθεί γιατί ως Σώμα Χριστού είναι: α) «αγία και άμωμος», «μη έχουσαν σπίλον ή ρυτίδα ή τι των τοιούτων» (Εφεσ. 5, 27), β) «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α’. Τιμ. 3, 15), γ) είναι μονίμως παρόν στη ζωή της και καθοδηγείται από το Πανάγιο Πνεύμα, που είναι «το Πνεύμα της αληθείας» και την οδηγεί, κατά τους αψευδείς λόγους του Κυρίου, «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν. 16, 13).
Την πραγματικότητα αυτή την προσδιορίζει κατά τρόπο μοναδικό ο άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς λέγοντας ότι η Εκκλησία: «μένει χάριτι Χριστού διηνεκώς ασφαλής και ακράδαντος, εστηριγμένη παγίως οις επεστήρικται η αλήθεια. Και γαρ οι της του Χριστού εκκλησίας της αληθείας εισί· και οι μη της αληθείας όντες ουδέ της του Χριστού εκκλησίας εισί» (Αναίρεσις Γράμματος Ιγνατίου Αντιοχείας, 3).

Αφού είδαμε γιατί είναι κακόδοξος και αντιγραφικός ο ισχυρισμός των διαφορών αιρετικών κινήσεων ότι από μία ιστορική εποχή και μετά η Εκκλησία δήθεν αποστάτησε και πλανήθηκε, να δούμε γιατί αυτός ο ισχυρισμός είναι και βλάσφημος. Είναι βλάσφημος γιατί παρουσιάζει τον Χριστό να ψεύδεται(!). Αν η Εκκλησία πλανήθηκε και αποστάτησε τότε σημαίνει: i) ότι υπερίσχυσε της Εκκλησίας ο Διάβολος και δεν αληθεύουν οι λόγοι Του, ότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16, 18), ii) δεν αληθεύουν οι λόγοι Του, «ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» (Ματθ. 28, 20) αφού την εγκατέλειψε και έπεσε σε αποστασία και iii) δεν αληθεύουν οι λόγοι Του, ότι θα την οδηγεί το Άγιο Πνεύμα «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν. 16, 13).

Η βλασφημία όμως ότι ο Χριστός ψεύδεται, φυσική συνέπεια ισχυρισμού διαφόρων αιρετικών κινήσεων, μόνο ως καρπός και γνώρισμα δαιμονικής εμπνεύσεως μπορεί να θεωρηθεί. Για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται, εν προκειμένω, επίκαιρος ο άγιος Αμφιλόχιος Ικονίου, ο οποίος εκφράζοντας όλη την πατερική εκκλησιαστική παράδοση υπογραμμίζει ότι: «Ο καθηγητής πασών των αιρέσεων εστιν ο διάβολος» (Κατά Αποτακτικών, 2).

[Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 1986, 2 Αυγούστου 2013,σελ.3].

http://www.impantokratoros.gr/4B93EB38.el.aspx

ΝΕΟΣΑΤΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

Του Πρωτοπρεσβύτερου Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτορα Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

Πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, αρ.φυλ. 1978, 7 Ιουνίου 2013, σελ.3 

&  Ι.Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Είναι γνωστό για κάθε χριστιανό και για κάθε λογικό άνθρωπο, ότι η ναζιστική ιδεολογία υπήρξε μία από τις πλέον εγκληματικές και ειδεχθείς ιδεολογίες, που γνώρισε η παγκόσμια ιστορία. Τον ίδιο όμως εγκληματικό και απαίσιο χαρακτήρα έχει και ο νεοσατανισμός, που αποτελεί την πλέον φρικτή, αποκρουστική και επικίνδυνη έκφραση καταστροφικής λατρείας (destructive cults).

Είναι γνωστή στην έρευνα η σχέση του Χίτλερ και άλλων στελεχών του Ναζιστικού καθεστώτος με διάφορους αποκρυφιστικούς χώρους και πρακτικές. Δυστυχώς η ίδια σχέση μεταλλαγμένη συνεχίζεται και μετά το τέλος του εγκληματικού και αιμοσταγούς ναζιστικού μορφώματος μέχρι τις ημέρες μας, καθώς πολλά στοιχεία της ναζιστικής υποκουλτούρας έχουν υιοθετηθεί από διάφορες νεοσατανιστικές οργανώσεις.

Στο άρθρο μας αυτό θα επισημάνουμε, αναφέροντας ορισμένα αντιπροσωπευτικά παραδείγματα, την σχέση που υπάρχει σήμερα ανάμεσα στη ναζιστική ιδεολογία και υποκουλτούρα με νεοσατανιστικές οργανώσεις. Πώς δηλαδή ορισμένες οργανωμένες εκφράσεις του νεοσατανισμού σχετίζονται με την εγκληματική ναζιστική κοσμοθεωρία και ιδεολογία.

Στην ιστορική αφετηρία τους οι διάφορες νεοναζιστικές οργανώσεις δανείστηκαν υλικό από αποκρυφιστικούς χώρους και παρήγαγαν φανταστικά έργα και λαϊκά διηγήματα συνδεδεμένα με την ναζιστική υποκουλτούρα. Στη συνέχεια όμως διάφορες νεοσατανιστικές οργανώσεις, που όπως και άλλες ακραίες αποκρυφιστικές κινήσεις αρέσκονται να αποκαλούνται ως «Τάγματα ή Ναοί», άντλησαν υλικό και εμπνεύστηκαν από τη ναζιστική ιδεολογία.

Ο Anton Szandor Lavey (1930-1997), ο ιδρυτής της λεγόμενης «Εκκλησίας του Σατανά» (Church of Satan), υπήρξε ο πρώτος που κατά τρόπο απροκάλυπτο εμπνεύσηκε από τη ναζιστική υποκουλτουρα και υιοθέτησε τελετουργικό για την οργάνωσή του, προερχόμενο από ναζιστικές πηγές. Η πρακτική του δανεισμού ναζιστικών συμβόλων, ιδεών και τελετουργικού θα εισαχθεί γρήγορα και σε άλλες σατανιστικές οργανώσεις.

Τη δεκαετία του ’70 θα ακολουθήσει την ίδια πρακτική ο Michael Aquino, ο ιδρυτής της σατανιστικής οργάνωσης «Temple of Set», ενώ την ίδια περίοδο θα χρησιμοποιήσει υλικό από τη ναζιστική υποκουλτούρα για το δικό της τελετουργικό η σατανιστική οργάνωση «Order of the Trapezoid».

Την ίδια πρακτική, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, θα εφαρμόσει και στην Αγγλία η νεοσατανιστική κίνηση «Order of Nine Angels», που έχει στενή σχέση με το βρεττανικό νεοναζιστικό χώρο.

Στις δύο τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα πάνω από 12 αποκρυφιστικές οργανώσεις θα χρησιμοποιούν ναζιστικό συμβολισμό και μεθόδους προπαγάνδας. Ένας μεγάλος αριθμός τέτοιων κινήσεων θα συνεργάζεται και θα συστεγάζεται κάτω από τη διεθνή νεοναζιστική ομπρέλλα «White Order of Thule», που ιδρύθηκε το 1994 από τον Kery Bolton.
Πρόκειται ουσιαστικά για ένα διεθνές δίκτυο νεοναζί σατανιστών, που δραστηριοποιείται στις χώρες: Μεγάλη Βρεττανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Σουηδία, Φινλανδία, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία και Η.Π.Α.

Ναζιστικά στοιχεία συναντά κάποιος σήμερα σε περιοδικά, διαδικτυακούς τόπους, μικρούς εκδοτικούς οίκους, περιθωριακά συγκροτήματα μουσικής του σατανιστικού χώρου, που αποτελούν την πλέον φανερή απόδειξη για το πώς η εγκληματική ναζιστική ιδεολογία είναι παρούσα και έχει μπολιάσει την πλέον ακραία και σκοτεινή, σύγχρονη καταστροφική λατρεία, που είναι ο νεοσατανισμός.

http://www.impantokratoros.gr/4FBB4F67.el.aspx

Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου , ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ (†1861)

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ &  Ορθόδοξος Τύπος, αρ.φυλ. 1887/15-7-2011, σελ.5

Σέ πεῖσμα τῶν καιρῶν, ἐμεῖς δεν θά πάψουμε ν᾽ ἀναφερόμαστε σε ἱερές, ὁδηγητικές μορφές τοῦ παρελθόντος, πρός ἐνίσχυση, ἐνδυνάμωση καί ἀναψυχή. Συμπληρώνονται ἐφέτος 150 ἔτη ἀπό την ὁσιακή κοίμηση τοῦ Παπουλάκου. Πολέμησε ὁλόψυχα ξένες ἐπιδράσεις, δυτικές παραδόσεις, ξένες πρός τήν ὀρθόδοξη παράδοση. Καυτηρίασε τόν ἑτερόδοξο μονάρχη, πού ἔκλεισε πολλά μοναστήρια καί γκρέμισε βυζαντινούς ἱ. ναούς. Γιά τά φλογερά κηρύγματά του, διώχθηκε, ταλαιπωρήθηκε, ἐξορίσθηκε καί φυλακίσθηκε. Οἱ τότε ἐκσυγχρονιστές τόν κατηγόρησαν ὡς ἀγύρτη, γιατί τούς ἐνοχλοῦσαντά λόγια του. Ὁ λαός ἀκολουθοῦσε τόν ἄδολο μαχητή, τόν ἀκέραιο ἱεροκήρυκα, τόν ἀκτήμονα μοναχό, τόν ὁμολογητή ρασοφόρο. Ἀπό νωρίς ὁ Παπουλάκος, κατάλαβε καλά ὅτι ἡ δυτική θεολογίαἦταν ἀνορθόδοξη καί ἀντιορθόδοξη. Ἡ δυτική θεολογία ἤθελε να κατεβάσει τόν οὐρανό στή γῆ, να διατηρεῖ τούς χριστιανούς στη σκλαβιά, νά καλλιεργεῖ τόν ἀλλαζονικό οὑμανιστικό ἀνθρωπισμό, πού ἔφερνε τόν ἀθεϊσμό. Ἀποφάσισε ἔτσι νά διδάξει τόν λαό μεγάλες ἀλήθειες μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του. Ἡ Βαυαροκρατία ἦταν σκληρή ἀπέναντι στόν ὀρθόδοξο κλῆρο. Ἤθελαν νά φραγκέψουν τά πάντα. Ἀντιστάθηκαν σθεναρά, ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης, ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος, οἱ Κολλυβάδες, Φιλοκαλικοί, Ἁγιορεῖτες Πατέρες καί ὁ ἄφοβος Παπουλάκος.

Ὁ Χριστoφόρος Παναγιωτόπουλος ἤ Χριστοπανάγος ἤ Παπουλάκος ἤ Παπουλάκης γεννήθηκε στο μικρό χωριό Ἄρμπουνα τῶν Καλαβρύτων περί τό 1780. Ζοῦσε μέτρια καί μετρημένα, μέ τά τρία ἀδέλφια του, ἐμπορευόμενος ζῶα. Νέος ἀγάπησε τή μελέτη, τήν προσευχή καί τόν μοναχισμό. Ἔτσι ἀναχώρησε γιά τή ἱ. μονή τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου, ὅπου ἐκάρη μοναχός. Κατόπιν ἐπέστρεψε στό χωριό του και ἔξω αὐτοῦ ἔκτισε ἕνα μοναστηράκι, πού τό ἀφιέρωσε στήν Παναγία. Μέ πολλές προσπάθειες κατάφερενά πάρει τήν ἄδεια τοῦ ἱεροκήρυκα. Μέ κόπους καί θυσίες ἄρχισε περιοδεῖες διδάσκοντας κατά τῶν ἄθεων γραμμάτων, σέ ὅλη τήν Πελοπόννησο.

Τό 1833 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἀποσχισθεῖ ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, με πρωτεργάτη τόν Θεόκλητο Φαρμακίδη, πού πιεζόταν ἀπό τόν Μάουερ. Κυνηγήθηκε ὁ μοναχισμός, οἱ μισσιονάριοι ἐργάζονταν ἀνενόχλητοι καί ὁ Παπουλάκος θέλησε ν᾽ ἀντιδράσει δυναμικά. Συνεχίζει τά κηρύγματά του, παρά τ᾽ ὅτι τοῦ πῆραν τήν ἄδεια, ὡς νέος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τον ἐχθρεύονται καί αὐτόν πολλοί, ὁ Κοραῆς, ὁ Καΐρης, ὁ Φαρμακίδης καί ἄλλοι. Γιά τό ἔργο του συλλαμβάνεται τό 1851 στήν Ἀχαΐα για πρώτη φορά. Ὁ κόσμος τόν ἄκουγε μέ προσοχή καί τόν ὑπεραγαποῦσε. Τά κηρύγματά του στρέφει μέ θεοσημεῖες καί προφητεῖες.

Ὁ λαός τόν ἀκολουθοῦσε πιστά και ἀπτόητα. Μέ προδοσία συνελήφθη τό 1852 καί ὁδηγήθηκε στίς φυλακές τοῦ Ρίο. Στή συνέχεια περιορίσθηκε στή ἱ. μονή Προφήτου Ἠλιοῦ Σαντορίνης καί κατόπιν στη ἱ. μονή Παναχράντου Ἄνδρου. Κι ἐκεῖ δέν ἔπαυσε τίς ψυχωφελεῖς διδαχές καί προτροπές. Ὁ Παπουλάκος ἦταν ἕνας ἁπλός, φτωχός, ἀληθινός καί τίμιος μοναχός. Ἀγαποῦσε τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα, τόν Χριστό και τήν Ἀλήθεια. Ἀκολούθησε τον δρόμο τῆς ὁμολογίας, τοῦ μαρτυρίου, τῆς ἀσκήσεως καί τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν. Γι᾽ αὐτό ὁ πιστός λαός τόν ἀγάπησε καί τόν τίμησε ὡς ἅγιο. Παρέδωσε το πνεῦμα του στίς 18.1.1861, 150 ἔτη πρίν ἡ μνήμη του παραμένει ζωντανή, γιά τήν καθαρότητα, γνησιότητα, ταπεινότητα καί ἀληθινότητα τῆς ζωῆς του.

Μορφές ἀνιδιοτέλειας, θυσίας καί προσφορᾶς χρειάζονται ἀπαραίτητα καί σήμερα.Ἡμέρες ἄτονες, ἰσχνές, ἄφωτες καί ταραγμένες, σάν τίς δικές μας, θέλουν ἡρωϊσμό, γενναιότητα, θάρρος καί τόλμη…

Στίς μετά τή σπατάλη ἰσχνές και δύσκολες ἡμέρες μας ξαναχρειάζεται ἐγερτήριο σάλπισμα προς μετάνοια, ἀνόρθωση, ἀνασυγκρότηση καί ὀρθοστασία. Ἡ ἐκκοσμίκευση κούρασε, ὁ μιμητισμός ταλαιπώρησε, ὁ ἐκδυτικισμός ἀλλοίωσε, ὁ συγκριτισμός ἐξαπάτησε, ὁ οἰκουμενισμός ἀστόχησε. Χρειάζονται ἀπαραίτητα γενναῖες φωνές, ἡρωϊκό φρόνημα, ὁμολογία πίστεως, πίστη θερμή ὡς τοῦ ὁσίου Παπουλάκου.

Θαύμα στην Αμερική του πατρός Εφραίμ Φιλοθεΐτη

πηγή-φωτό: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

& http://agioritis.pblogs.gr/2011/01/thayma-sthn-amerikh-toy-patros-efraim-arizona.html

 

του Αρχιμ. π. Μελετίου Βαδραχάνη

Το 1960 ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης (1927-2001), μεγάλος ελληνοαμερικανός θεολόγος και μετέπειτα καθηγητής της δογματικής στη θεολογική σχολή του Α.Π.Θ. σε επιστολή του προς τον λόγιο αγιορείτη μοναχό Θεόκλητο Διονυσιάτη έκανε έκκληση το Άγιο Όρος να στείλει μοναχούς και να ιδρυθεί ένα τουλάχιστον ή περισσότερα-αν ήταν δυνατόν-μοναστήρια στην Αμερική. Ο π. Ιωάννης έλεγε ότι χωρίς μοναχισμό και προβολή του ασκητικού πνεύματος της Ορθοδοξίας, η Ορθοδοξία στην Αμερική θα εκλείψει ή θα μεταβληθεί σε κάτι άλλο. Θα καταντήσει σαν τον παπισμό και σαν τον προτεσταντισμό, που έχουν καταργήσει κάθε νηστεία και ασχολούνται με οτιδήποτε άλλο εκτός από την άσκηση και τη νήψη (πρβλ μοναχού Νικοδήμου Μπιλάλη, Όσιος Αθανάσιος Αθωνίτης, τόμος 1ος Άγιον Όρος Αθήναι 1975 σελ. 274-275). Αυτό που ζητούσε ο π. Ιωάννης το 1960, και δυστυχώς το Άγιον Όρος δεν μπόρεσε να το ικανοποιήσει, το πραγματοποίησε ο Θεός δεκατέσσερα χρόνια μετά, ήσυχα και χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς να το αντιληφθεί κανείς.

Το 1979 φθάνει στον Καναδά, για λόγους υγείας, ο ιερομόναχος π. Εφραίμ, ηγούμενος της Ι. Μ. Φιλοθέου του Άγίου Όρους, πνευματικό τέκνο του ησυχαστού Ιωσήφ, ο οποίος ανακαίνισε και επάνδρωσε με μοναχούς του, εκτός από την μονή του Φιλοθέου και τις μονές Καρακάλλου, Ξηροποτάμου και Κωσταμονίτου. Ήταν γνήσιος εκπρόσωπος της παλαιάς αγιορείτικης παραδόσεως και ο εκ των κυρίων παραγόντων της αναστηλώσεως και ανασυγκροτήσεως του αγιορειτικού μοναχισμού.

Ο π. Εφραίμ, μόλις έφθασε στον Καναδά και άρχισε τις εξετάσεις στους γιατρούς συγχρόνως άρχισε να εξομολογεί να νουθετεί να διδάσκει τους αποδήμους Έλληνες που βρισκόταν εκεί. Η ποιμαντική του δράση, κατόπιν προσκλήσεων, από τον Καναδά εξαπλώθηκε στις Η.Π.Α. Έκτοτε οι επισκέψεις συνεχίσθηκαν και η ποιμαντική προσφορά του όλο και αυξανόταν. Τότε σιγά-σιγά άρχισε να καλλιεργείται η σκέψη να ιδρυθεί μοναστήρι στην Αμερική, ώστε ο ελληνισμός να έχει μία μόνιμη βάση ανεφοδιασμού. Πράγματι άρχισαν ενέργειες και ιδρύθηκαν στην αρχή δύο μοναστήρια, το ένα στο Μόντρεαλ του Καναδά και το άλλο στο Πίτσμπουρκ των Η.Π.Α. Το θεϊκό αυτό πείραμα είχε μεγάλη επιτυχία και συνεχίσθηκε με την ίδρυση και άλλων μοναστηριών, με αποτέλεσμα σήμερα να υπάρχουν 19 μοναστήρια και να δημιουργούνται άλλα δύο αυτή τη στιγμή. Και οι προτάσεις και οι δωρεές γαιών-και μάλιστα από ετεροδόξους και αλλοθρήσκους-συνεχίζονται και υπάρχει προοπτική ιδρύσεως και άλλων. Τελευταία ο π. Εφραίμ δέχθηκε πρόσκληση να ιδρύση μονή και σε άλλη ήπειρο. Ας ευχηθούμε και η πρόσκληση αυτή να πραγματοποιηθεί. Οι εκτάσεις που εκτείνονται τα μοναστήρια αυτά, είναι τεράστιες 400-1500 στρέμματα. Πρόσφατα Εβραία δώρισε 2.000 στρέμματα στο Νέο Μεξικό, για να ιδρυθεί καινούργιο μοναστήρι. Τα μοναστήρια είναι και ανδρικά και γυναικεία. Οι μοναχοί από την Ελλάδα είναι ελάχιστοι, η πλειονότητα των μοναχών αποτελείται από γηγενείς ορθοδόξους της Αμερικής διαφόρων εθνοτήτων και από προσηλύτους. Έχουν γίνει ορθόδοξοι, Μορμόνοι, Μουσουλμάνοι, Ινδοί, Εβραίοι, Παπικοί, Προτεστάντες. Η γλώσσα των ακολουθιών είναι η ελληνική χωρίς τα ελάχιστα αγγλικά και όλοι οι μοναχοί μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα και την βυζαντινή μουσική.

Αρκετοί από αυτούς έχουν έλθει για κάποιο διάστημα και στο Άγιο Όρος, για να γνωρίσουν την μοναστική ζωή και παράδοση στην κοιτίδα της. Τα μοναστήρια όλα αυτά έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια περίπου. Οι ομογενείς έχουν αγκαλιάσει τις μονές με μία αγάπη άνευ προηγουμένου. Πολλοί εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή και γιορτή και παρακολουθούν το δύσκολο τυπικό των ακολουθιών ευχαρίστως. Το σπουδαιότερο είναι ότι τα μοναστήρια άρχισαν να επηρεάζουν και τους ιερείς μας επί το παραδοσιακότερον. Το επισκέπτονται συχνά, ανανεώνουν τις πνευματικές τους δυνάμεις, υιοθετούν εκκλησιαστικές και παραδοσιακές ποιμαντικές μεθόδους, ρασοφορούν, γίνονται ευαίσθητοι στα δογματικά θέματα, και αντιδρούν στον συγκριτισμό και στον οικουμενισμό, που πάνε να ενώσουν όλες τις θρησκείες ασχέτως των τεραστίων και φοβερών διαφορών που υπάρχουν. Ο π. Εφραίμ έχει ως βάση του το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα, λίγη ώρα μακριά από την πρωτεύουσα της Αριζόνας τον Φοίνικα και κοντά στην πόλη Florence. Το μοναστήρι αυτό ιδρύθηκε το 1995, μέσα στη έρημο της Αριζόνας, σε μια περιοχή που κατοικούν κυρίως Μορμόνοι. Οι Μορμόνοι είναι προτεσταντική παραφυάδα, που ιδρύθηκε το ΙΘ΄ αιώνα και δέχεται την πολυγαμία και ότι οι Αμερικανοί προέρχονται από τους Εβραίους. Έχουν ως κέντρο τους την πολιτεία Γιούτα των Η.Π.Α. και ίδρυσαν το Salt Lake City πρωτεύουσα της Γιούτα. Γύρω από το μοναστήρι αγοράσθηκαν άλλα 1200 στρέμματα, στα οποία φυτέψανε ελιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, φυστικιές Αιγίνης, αμπέλια grape fruits και άλλα. Η περιοχή από έρημος έχει μεταβληθεί σε μία καταπράσινη όαση χάρη στο νερό, που βρήκαν άφθονο κάνοντας γεωτρήσεις. Επίσης μεταφυτεύτηκαν δένδρα που ήδη ήταν τεράστια, όπως φοίνικες και κάκτοι, που προσδίδουν μία ιδιαίτερη εξωτική ομορφιά και χάρη. Παρτέρια πλακόστρωτα, κρυφός φωτισμός τη νύκτα, συντριβάνια, ομοιώματα ζώων μέσα στους κήπους, συμπληρώνουν την παραδεισένια ομορφιά. Τα πρώτα κτίρια του μοναστηριού ήταν 4 τροχόσπιτα των 24 τετραγωνικών μέτρων περίπου, τα οποία έχουν μετατραπεί σε κτήρια, ενώ κτίσθηκαν πλήθος άλλα σε μόνιμες βάσεις. Εκτός της κεντρικής εκκλησίας του αγίου Αντωνίου ( αφιερωμένη και στον άγιο Νεκτάριο ), έχει άλλες πέντε εκκλησίες και μία υπό ίδρυση σε ένα γειτονικό βουναλάκι. Οι εκκλησίες είναι του αγίου Δημητρίου, του αγίου Γεωργίου, του αγίου Νικολάου, του αγίου Παντελεήμονος, του αγίου Ιωάννου μέσα στο καμπαναριό της μονής, και του προφήτου Ηλία που κτίζεται τώρα. Οι ρυθμοί των ναών είναι διάφοροι και από όλα τα μέρη της ορθοδοξίας καταλλήλως προσαρμοσμένα στο αμερικανικό περιβάλλον. Το μοναστήρι εκτείνεται σε μία έκταση 432 στρεμμάτων περίπου, έχει επτά ξενώνες και μπορεί να φιλοξενήσει 500 άτομα. Ο αριθμός επισκεπτών είναι τεράστιος.

Το μοναστήρι έρχεται σε επισκέψεις 2ο μετά το Γκραντ Κάνυον, το μεγάλο φαράγγι που κυλάει ο ποταμός Κολοράντο, και είναι ορατό λόγω του μεγέθους του από τη σελήνη δια γυμνού οφθαλμού. Το Γκραντ Κάνυον έχει μήκος 450 χιλιόμετρα, πλάτος στο φαρδύτερο σημείο 30 χιλιόμετρα και στο στενότερο σημείο 6,5 χιλιόμετρα, βάθος δε 1600 μέτρα. Το Γκραντ Κάνυον είναι ένα από τα επτά θαύματα του φυσικού κόσμου γι' αυτό είναι από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα της Αμερικής. Καταλαβαίνουμε τώρα τι σημαίνει, να έρχεται το μοναστήρι του αγίου Αντωνίου δεύτερο στις επισκέψεις μετά το Γκραντ Κάνυον. Η φιλοξενία παρέχεται δωρεάν κατά το αγιορείτικο πρότυπο, και είναι αβραμιαία. Τράπεζα παρέχεται το πρωί μετά την ακολουθία και το απόγευμα μετά τον εσπερινό. Οι προσκυνητές άνδρες και γυναίκες συντρώγουν μετά των μοναχών, ακούγοντας το ανάγνωσμα από πατερικά κείμενα όπως συνηθίζεται στις οργανωμένες μονές. Στους ξενώνες υπάρχουν φρούτα, αναψυκτικά, γλυκά, ξηροί καρποί, καφές, τσάι, που προσφέρονται ελεύθερα. Το μοναστήρι εκτός από την φιλοξενία παρέχει και φιλανθρωπικό έργο. Έχει συσσίτια για φτωχούς και προσφέρει βοήθεια σε όποιον του ζητήσει. Στο Tucson, μια κοντινή πόλη νοτιώτερα του μοναστηριού, δημιουργείται ίδρυμα για φτωχιές και εγκαταλειμμένες γυναίκες. Συνεπώς στη μονή ησυχασμός, ιεραποστολή, φιλοξενία και φιλανθρωπία συνυπάρχουν σε μια αρμονική σύνδεση. Οι ακολουθίες γίνονται κατά το αγιορείτικο τυπικό, ελαφρά προσαρμοσμένο για τις συνθήκες της Αμερικής. Καθημερινά προσεύχονται 2-6 το βράδυ και όταν έχει ολονυκτία από τις 12 τα μεσάνυκτα μέχρι 6.30 το πρωϊ. Το απόγευμα τελείται η Θ΄ ώρα, ο Εσπερινός και το Απόδειπνο με τους Χαιρετισμούς. Οι μοναχοί είναι γύρω στους 35 και ηγούμενος είναι ο αγιορείτης ιερομόναχος Παϊσιος που είχε έρθει στην αρχή με πέντε άλλους μοναχούς από το Όρος για να το επανδρώσουν. Ο π. Εφραίμ δεν έχει διοικητικά καθήκοντα αλλά είναι ο Γέροντας των ιερών μονών, τόσο στην Αμερική όσο και εδώ στην Ελλάδα. Είναι από τους χαρισματούχους εκείνους κληρικούς, που συγκεντρώνουν πλήθος κόσμου για εξομολόγηση, νουθεσία, και πνευματική καθοδήγηση. Ακόμη και από την Ελλάδα έρχονται για να εξομολογηθούν. Και παρατηρείται το αντίστροφο φαινόμενο απ' ότι ίσχυε μέχρι τώρα, να έρχονται δηλαδή από την Αμερική για εξομολόγηση και καθοδήγηση στην Ελλάδα και μάλιστα στο Άγιο Όρος. Τώρα οι όροι αντιστράφηκαν και θα πρέπει να προσέξουμε μήπως εφησυχάζοντες για την πνευματικότητά μας, σε λίγο αναγκασθούμε να προστρέχουμε στο εξωτερικό για πνευματική βοήθεια. Ο π. Αντώνιος Μοσχονάς συνταξιούχος εφημέριος στο Tucson από τους βασικούς συνεργάτες και συμπαραστάτες του Γέροντα Εφραίμ στην περιοχή, αναφέρει ότι: «εμείς οι ιερείς και οι αρχιερείς στην Αμερική για 70 χρόνια περίπου προσπαθούσαμε να φέρουμε τον κόσμο στις εκκλησίες κάνοντας φεστιβάλ. Δηλαδή διοργανώναμε γιορτές και πανηγύρια και προσφέραμε ποτά, φαγητά, χαρά, διασκέδαση και άλλα παρόμοια. Είχαμε ξεχάσει την προσευχή το κομποσχοίνι την εξομολόγηση τη νηστεία, την άσκηση, την παράδοση της Εκκλησίας μας. Το σπουδαιότερο, δεν αφήναμε να δημιουργηθούν μοναστικά κέντρα. Τα θεωρούσαμε ότι δεν χρειάζονται και ότι δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα στην Εκκλησία μας. Και ήρθε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι χωρίς κοσμικές σπουδές, χωρίς πτυχία θεολογίας, χωρίς να έχει ρηξικέλευθες και καινοτόμους ιδέες, όπως πιστεύαμε ότι έχουμε εμείς και μας θύμισε την παράδοσή μας. Δεν πούλησε σουβλάκια, γύρο, μουσακά, μπακλαβάδες και τα άλλα φαγητά της ελληνικής κουζίνας, αλλά πούλησε, ή μάλλον προσέφερε δωρεάν, τον ξεχασμένο Χριστό της Ορθοδοξίας. Δεν κάλεσε σε χορούς και διασκεδάσεις, αλλά σε αγρυπνίες και νηστείες. Και ο κόσμος, φωτισμένος από το Θεό, τον πλαισίωσε και τον περιτριγύρισε και τον ενίσχυσε. Η κοσμοσυρροή που παρατηρείται είναι άνευ προηγουμένου. Η Αμερική που προσπαθούσε να ξεφύγει από την καταναλωτική κοινωνία, την αφθονία και τον κόρο των υλικών αγαθών, με κινήματα όπως των hippies και τη στροφή προς τις ανατολικές θρησκείες, άρχισε να ανακαλύπτει τον γνήσιο και αρχέγονο χριστιανισμό της Ορθοδοξίας μας. Ο π. Εφραίμ ήρθε και έκανε μία μεγάλη σκάλα από τη γη στον ουρανό. Μας έδωσε την δυνατότητα εδώ στην Αμερική ν' ανεβαίνουμε πάνω στον ουρανό με τα μέσα της ορθοδόξου παραδόσεως. Το μοναστήρι, του Αγίου Αντωνίου εδώ στην Αριζόνα, κτίσθηκε με σημεία που έδειξε ο Θεός. Όταν ήρθε ο Γέροντας στην περιοχή μας και έψαχνε για μέρος που θα έκτιζε τη νέα μονή, ενώ προσπαθούσε να πάει αλλού, έχασε το δρόμο του και ήρθε εδώ. Έμεινε κατενθουσιασμένος. Αμέσως πήγαμε σε κτηματομεσίτη της περιοχής για να δούμε τι μπορούσαμε να αγοράσουμε. Όταν φθάσαμε στο μέρος που κτίσθηκε το μοναστήρι αργότερα, ενώ μιλούσαμε με τον κτηματομεσίτη, ακούσαμε να χτυπάνε καμπάνες όπως χτυπάνε οι καμπάνες της Φιλοθέου. Ο Γέροντας είπε τότε: «εδώ θα το κτίσουμε». Το είπα στον αείμνηστο Αντώνιο, επίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο, στον οποίο υπαγόμαστε και κείνος είπε μέσα του «Κεφαλλονίτικη φάρσα», διότι είμαι από την Κεφαλλονιά. Μετά δύο χρόνια όμως, ενώ πηγαίναμε στο μοναστήρι και σταματήσαμε λίγο πριν φθάσουμε να φορέσουμε τα ράσα μας, γιατί φορούσαμε λαϊκά ρούχα όπως συνηθίζουμε εδώ στην Αμερική, άκουσε τις καμπάνες και ο δεσπότης. Είχε δώσει εντολή στον ηγούμενο να μην κάνουν επίσημη υποδοχή, γι' αυτό όταν φθάσαμε τον μάλωσε. Εκείνος όμως απάντησε ότι δεν χτύπησαν τις καμπάνες και ότι οι πατέρες είναι στα κελλιά. Τότε ο δεσπότης κατάλαβε τι συνέβη και μου εξομολογήθηκε τι είχε σκεφθεί όταν του ανακοίνωσα τι είχε συμβεί σε μας. Ο επίσκοπος Αντώνιος όταν γνώρισε τον π. Εφραίμ και το έργο του, μου είπε: «ο Εφραίμ θα γεμίσει την Αμερική με μοναστήρια. Πόσο τυχεροί είμαστε, που έχουμε γνωρίσει και περπατάμε και μιλάμε και ευλογούμεθα από ένα ζωντανό άγιο». Ας ευχηθούμε το «Γκραν Κάνυον» της Ορθοδοξίας μας, τα Ορθόδοξα μοναστήρια της Αμερικής, να πολλαπλασιασθούν αριθμητικά και να προοδεύουν συνεχώς ποιοτικά. Δεν ξέρουμε ποιες είναι οι βουλές του Κυρίου μας.«Μπορεί στο μέλλον η Αμερική να γίνει μία νέα Βυζαντινή Αυτοκρατορία»

Επιφυλλίδες του "Ορθοδόξου Τύπου"

(Αριθ. Φύλλου 1724 ημερ. 22/02/08)