Το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας για την χειροτονία διακόνισσας

 πηγή-φωτό: ΡΟΜΦΑΙΑ, 11/5/2024

Τις τελευταίες ημέρες ηγέρθη λόγος εξ αφορμής της ενεργείας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε και Αγκόλας κ. Σεραφείμ, ο οποίος προέβη κατά την παρελθούσα Μ. Πέμπτη, 2α Μαΐου 2024, σε χειροτονία διακονίσσης για τις ιεραποστολικές ανάγκες της κατ’ αυτόν Ιεράς Μητροπόλεως.

Το γεγονός προκάλεσε πλήθος αντιδράσεων, έδωσε δε αφορμή για την διατύπωση ελευθέρως διαφόρων απόψεων και προσεγγίσεων.

Προς αποφυγήν συγχύσεων λοιπόν διευκρινίζονται τα κάτωθι:

- Η ιεραποστολή στην Αφρική έχει ανάγκη τις διακόνισσες, κυρίως για το ποιμαντικό έργο και για τις βαπτίσεις των ενηλίκων γυναικών, καθώς και σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, ως της χηρείας, σε αυστηρότερα ανδροκρατούμενα περιβάλλοντα, όπου επί μακρόν η χήρα γυναίκα απεκόπτεται του κοινωνικού και εκκλησιαστικού βίου.

-Η Εκκλησία γνωρίζει άριστα την θέση, την τάξη και τους όρους-προϋποθέσεις καταστάσεως μίας διακονίσσης, όπως αυτοί περιγράφονται στα Ευχολόγια, τους Κανόνες των Αποστολικών Διαταγών και της εν Τρούλω Συνόδου.

Επισημαίνεται ιδιατέρως ότι οι διακόνισσες δεν κατεστάθησαν ποτέ στην ιστορία της Εκκλησίας ως γυναίκες- λειτουργοί των Ιερών Μυστηρίων, αλλά ως αφιερωμένες γυναίκες-βοηθοί του εν γένει ποιμαντικού, λειτουργικού και αγιαστικού έργου της Εκκλησίας, απευθυνομένων μόνον σε γυναίκες, όπου οι τοπικές συνθήκες και τα ήθη τις απέκλειαν από την εκκλησιαστική ζωή.

Η πρώτη Εκκλησία ευρέθη μπροστά στο ποιμαντικό αυτό πρόβλημα και βρήκε την λύση, διά των διακονισσών.

Όταν βεβαίως οι κοινωνίες προχώρησαν πνευματικώς, ωρίμασαν, ανεγνώρισαν τα δικαιώματα των γυναικών, ο θεσμός των διακονισσών περιήλθε σε αχρησία.

Αλλά τεκμηριωμένως ο θεσμός υπήρξε και σίγουρα παραμένει στο "πνευματικό οπλοστάσιο" της Εκκλησίας προς αντιμετώπιση παρομοίων καταστάσεων και σήμερα, υπό ειδικές τοπικές συνθήκες.

-Ενώπιον της αδιακόπου εξαπλώσεως του Ευαγγελικού λόγου στην Αφρική και της διαρκούς προσελεύσεως γηγεγών αδελφών στην Ορθοδοξία ηγέρθησαν ποιμαντικά ζητήματα, αφορώντα τις Αφρικανές γυναίκες, ακριβώς όμοια με αυτά που αντιμετώπισε η Εκκλησία των πρώτων χριστιανικών χρόνων.

Η Ιερά Σύνοδος του Πρεσβυγενούς Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής έλαβε κατ’ αρχήν την απόφαση της αναβιώσεως και ενεργοποιήσεως του θεσμού των Διακονισσών εντός της ποιμαντικής δικαιοδοσίας του.

Ομως, παραπέμφθη η Απόφαση αυτή σε περαιτέρω μελέτη προς τελική διαμόρφωση των επιμέρους λεπτομερειών, όπως είναι η αμφίεση, ο τρόπος διακονίας και η λειτουργική θέση των διακονισσών στην ζωή της Εκκλησίας σήμερα.

Ωστόσο, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε κ.Σεραφείμ, επί σειρά πολλών ετών ιεραπόστολος στην Αφρική, προσχώρησε στην υλοποίηση της αρχικής αποφάσεως της Ιεράς Συνόδου, η οποία όμως δεν έχει καταστή ενεργή έως σήμερα, αφού δεν έχει ολοκληρωθή η επί του θέματος μελέτη προς λήψη της τελικής Συνοδικής Αποφάσεως.

Ας έχουμε εμπιστοσύνη στην Εκκλησίας μας και δη στο Πρεσβυγενές Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, το οποίο θυσιαστικώς, αθορύβως και ανιδιοτελώς κηρύσσει Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον στα πέρατα της Αφρικανικής γης, βασισμένο στην παράδοση και στην πράξη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Μακάρι να επιδεικνύετο η ίδια ευαισθησία, η οποία τώρα εμφανίζεται στην περίπτωση της προθέσεως ορθής αναβιώσεως μιας αρχαίας ποιμαντικής πράξεως της Αγιωτάτης Εκκλησίας μας και στα θέματα στελεχώσεως του ιερού κλήρου του Πατριαρχικού Θρόνου του Αγίου Μάρκου, της συστηματικής και εμπράκτου συναρωγής του Αποστολικού έργου στην Αφρική ή στο μείζον θέμα της αντικανονικής εισπηδήσεως ετέρας Αυτοκεφάλου Εκκλησίας στα όρια δικαιοδοσίας του Παλαιφάτου Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και στην βλάσφημη προσπάθεια της διασπάσεως του γηγενούς ποιμνίου Του, το οποίο εγνώρισε τον Χριστό μέσα από την έμπονη θυσιαστική διακονία και τον θάνατο ακόμη ταπεινών Ελλήνων ιεραποστόλων, προς δόξαν Θεού και φωτισμό των ευρισκομένων «εν σκότει και σκιά θανάτου» Αφρικανών αδελφών μας.

Εκ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής

Αλεξάνδρεια, 11 Μαΐου 2024

https://www.romfea.gr/patriarxeia-ts/patriarxeio-alexandreias/63301-patriarxeio-aleksandreias-gia-tin-xeirotonia-diakonissas

Σεβ. Μητροπολίτου Ζιμπάμπουε π.Σεραφείμ, Οι Άνθρωποι του Θεού

 Η Ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής αναφέρεται σε μια Χαναναία, που ζητούσε από τον Ιησού να θεραπεύσει την άρρωστη θυγατέρα της.

Tα αξιόλογα στοιχεία της ιστορίας αυτής είναι τ’ ακόλουθα:

Πρώτον, φαίνεται να υπήρχε μια κοινωνική αναγνώριση στο πρόσωπο του Ιησού για τη Θεότητά του και την θαυματουργική του ικανότητα να θεραπεύει ασθενείς.

Δεύτερον, φαίνεται ότι υπήρχε η αντίληψη, ανάμεσα στους Εβραίους, ότι η θρησκεία τους περιοριζόταν μόνον για το Έθνος τους, κι επειδή οι πρώτοι Χριστιανοί ήσαν Εβραίοι, φαίνεται ότι υπήρχε η λανθασμένη αντίληψη, ότι χριστιανοί μπορούσαν να γίνονται μόνο οι Εβραίοι.

Τρίτον, φαίνεται ότι τελικά αυτός που είναι άξιος να εισακουσθεί από τον Θεόν δεν είναι αυτός που νομίζει ότι έχει τη σωστή θρησκεία, αλλά αυτός που έχει μεγάλη πίστη στον Θεό. Έτσι, οι Εβραίοι, ενώ νόμιζαν ότι είχαν τη σωστή θρησκεία, ταυτόχρονα ήσαν αυτοί που σταύρωσαν τον Χριστό. Η Χαναναία που δεν ήταν Εβραία και την θεωρούσαν ειδωλολάτρισσα, τελικά εισακούεται από τον Θεό και η θυγατέρα της θεραπεύεται, γιατί είχε μεγάλη πίστη στον Θεό. Έτσι ο Χριστός της λέει «ώ, γύναι, μεγάλη σου η πίστις, γενηθήτω σοι ως θέλεις» (Ματθαίου 15, 28).

Γιατί όμως η Εκκλησία μας έχει επιλέξει αυτή την Ευαγγελική Περικοπή που ακούσαμε σήμερα;

Πρώτον, για να αποδεχθούμε και εμείς την μοναδικότητα του Χριστού, ως του μόνου αληθινού Θεού, που μπορεί να μας θεραπεύσει από τις ασθένειες μας, όπως εσυνέβει με την θυγατέρα της Χαναναίας.

Δεύτερον, να δεχθούμε ότι η Ορθόδοξη πίστη δεν είναι μόνο για τους Ορθόδοξους λαούς, για τους Έλληνες δηλαδή ή για τους Ρώσους ή για τους Ρουμάνους ή για τους Σέρβους ή μόνο για τους λευκούς. Η Ορθόδοξη πίστη είναι για όλους τους λαούς και για όλους τους ανθρώπους, γιατί όλοι είναι παιδιά του Θεού κι όλοι πρέπει να έχουν την ελπίδα της σωτηρίας.

Τρίτον, φαίνεται τελικά ότι μόνον όταν έχουμε πραγματική πίστη στον Χριστόν μπορούμε να βρισκόμαστε κοντά στον Θεόν.

Η πίστη μας στον Θεό είναι αληθινή όταν συνοδεύεται από τα ακόλουθα χαρακτηριστικά:

Πρώτον, όταν ζούμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, δηλαδή σύμφωνα με τις Θείες του εντολές. Το θέλημα του Θεού είναι να κρατούμε τον εαυτό μας μακρυά από ο,τιδήποτε βλάπτει τον εαυτό μας και τον συνάνθρωπόν μας. Ταυτόχρονα όμως το θέλημα του Θεού είναι να εργαζόμαστε για το καλό των συνανθρώπων μας. Να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους βοηθήσουμε να βελτιώσουν τη ζωή τους, να τους οδηγούμε με την αγάπη μας και το ενδιαφέρον μας μέσα στην αγάπη του Θεού, να τους προστατεύουμε και γενικά να συμβάλλουμε με κάθε τρόπο στην εν Χριστώ σωτηρία τους.

Δεύτερον, η πίστη μας είναι αληθινή όταν η αγάπη μας είναι αδιάκριτη και ίση προς όλους τους ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις, φυλετικές ή κοινωνικές, και χωρίς ιδιοτέλεια και υστεροβουλίες και πονηριές. Τα πρόσωπα, που συναντούμε καθημερινά και χρειάζονται την βοήθειά μας, πρέπει να τα βλέπουμε όπως τα πρόσωπα εκείνα που αγαπούμε περισσότερο, όπως τους γονείς μας και τα παιδιά μας και τους φίλους μας, και να κάνουμε γι’ αυτούς το καλύτερο.

Τρίτον, η πίστη μας είναι αληθινή όταν ζούμε όπως τους αγίους μας, που έχουμε το όνομά τους.

Τέταρτον, η πίστη μας είναι αληθινή όταν είμαστε άνθρωποι της ειρήνης, της καλωσύνης, της ηρεμίας, της γαλήνης, της ανοχής, της ενότητας, της υπομονής, της ελεημοσύνης, της ανθρωπιάς και της αλήθειας, όταν είμαστε άνθρωποι του Θεού.

Γι’ αυτό, στη σημερινή Αποστολική Περικοπή της Β’ προς Κορινθίους Επιστολής, ο Απόστολος Παύλος μας προτρέπει «να καθαρίσωμεν εαυτούς από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος επιτελούντες αγιωσύνην εν φόβω Θεού» (Β’ Κορινθίους 7,1).

Ο Θεός καλεί στην διακονία του αυτούς που έχουν ειλικρινά αποφασίσει να κάνουν πρωταρχικά στη ζωή τους το θέλημα του Θεού. Αυτούς δηλαδή που αφήνουν το δικό τους θέλημα και προσχωρούν ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού. Γι’ αυτό ό,τι κάνουν το κάνουν με τη βοήθεια και τη δύναμη του Θεού. Τέτοιες άγιες μορφές είναι οι άγιοί μας κι όσοι εκ των πιστών τους ακολουθούν και μάλιστα οι κληρικοί μας.

πηγή