π. Δ. ΜΠΟΚΟΣ, Η ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ ΘΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ

Τέσσερις ἄνθρωποι κουβαλοῦν στὸ κρεβάτι του ἕναν παράλυτο. Εἶναι συγγενεῖς ἢ φίλοι του. Τὸν πηγαίνουν στὸν Χριστό, ἀλλὰ τὸ πλῆθος εἶναι τόσο πολύ, ποὺ ἀναγκάζονται νὰ ἀνεβοῦν στὴ σκεπὴ τοῦ σπιτιοῦ, νὰ βγάλουν τὰ κεραμίδια καὶ μὲ σχοινιὰ νὰ τὸν κατεβάσουν μπροστὰ στὸν Χριστὸ ποὺ διδάσκει. Ἡ πίστη τῶν συνοδῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀρρώστου, ὑπερπηδᾶ κάθε ἐμπόδιο. Ὁ Χριστὸς τὴ θαυμάζει καὶ θεραπεύει τὸν παραλυτικό, ἀφοῦ θεωρεῖ ἀπολύτως ἀπαραίτητο νὰ τοῦ δώσει πρῶτα ἄφεση ἁμαρτιῶν, ὑπονοώντας εὐθέως ὅτι ἡ ἁμαρτία ἔχει πρωτεύοντα ρόλο στὴν ὅλη πορεία φθορᾶς καὶ ἐκφυλισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου (Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν).

«Ἔχετε πίστιν Θεοῦ», τόνιζε ὁ Χριστός. Ζητοῦσε πάντα τὴν πίστη καὶ ὅπου τὴν εὕρισκε, τὴν ἐπαινοῦσε καὶ τὴν ἐκθείαζε. Οἱ ἀπόστολοι κατάλαβαν κάποτε τὴ μεγάλη της ἀξία καὶ εἶπαν στὸν Χριστό: «Πρόσθες ἡμῖν πίστιν». Ὁ Χριστὸς τοὺς βεβαίωσε πὼς ἡ πίστη μετακινεῖ ἀκόμα καὶ βουνά. Ὑπερνικάει ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια. «‘‘Ἐὰν ἔχητε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως’’, μπορεῖτε νὰ πεῖτε σ’ αὐτὸ τὸ βουνό, σήκω καὶ πέσε στὴ θάλασσα, καὶ θὰ γίνει. Ἀρκεῖ νὰ μὴν ὑπάρχει δισταγμὸς ἀμφιβολίας καὶ ἀπιστίας». Ἡ πίστη εἶναι βασικὴ προϋπόθεση γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀνόρθωση τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ψυχικὴ καὶ σωματικὴ ἐξυγίανση θὰ στηριχτεῖ πάνω στὴ ραχοκοκκαλιὰ τῆς πίστης. «Εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι» (Λουκ. 17, 5. Ματθ. 17, 20. 21, 21. Μάρκ. 11, 22-23. 9, 23).

Ἐξ ἴσου ριζοσπαστικὰ ἀποφαίνεται καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Φανερώθηκε, λέει, ἕνας τρόπος δικαίωσης, σωτηρίας, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ προφητεύεται ἀπὸ τοὺς προφῆτες καὶ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. Πῶς γίνεται ἡ δικαίωση αὐτή; «Διὰ πίστεως Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς πάντας καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς πιστεύοντας». Χάρη στὴν ἀπολυτρωτικὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ, ὁ Θεὸς δικαιώνει δωρεάν, χωρὶς καμμιὰ ἐξαίρεση, «τὸν ἐκ πίστεως Ἰησοῦ». Κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἔχει μέσα του ὡς κινητήρια δύναμη τὴν πίστη στὸν Χριστό. Ἡ σωτηρία πλέον εἶναι πολὺ κοντά μας. «Ἐγγύς σου τὸ ρῆμά ἐστιν». Εἶναι κοντά σου ὁ λόγος, κοντὰ στὸ στόμα καὶ στὴν καρδιά σου. Ποιὸς λόγος; «Τὸ ρῆμα τῆς πίστεως», δηλαδὴ ὁ λόγος ποὺ πρέπει νὰ πιστέψεις: (α) Ἂν ὁμολογήσεις μὲ τὸ στόμα σου «Κύριον Ἰησοῦν», ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ (ἕνας καὶ μοναδικός) Κύριος, καὶ (β) ἂν πιστέψεις στὴν καρδιά σου ὅτι ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε «ἐκ νεκρῶν», θὰ σωθεῖς. Μὲ τὴν καρδιά του πιστεύει κανεὶς καὶ δικαιώνεται, μὲ τὸ στόμα του ὁμολογεῖ τὴν πίστη του αὐτὴ καὶ σώζεται. Γι’ αὐτὸ λέγει ἡ Γραφή: Ὅποιος πιστεύει σ΄αὐτὸν «οὐ καταισχυνθήσεται» (Ρωμ. 3, 21-26. 10, 8-11).

Μόνο μὲ τὸ ἐφόδιο τῆς πίστης μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ διαπλεύσει τὸ πολυκύμαντο τοῦ βίου του πέλαγος. Καὶ ἐπὶ πλέον νὰ πορευθεῖ «ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου» χωρὶς φόβο κανένα. Τὴν πίστη αὐτὴ ἔχουν ἀνάγκη ἰδιαίτερα οἱ νέοι ἄνθρωποι, ποὺ μὲ ζωντάνια, ἐλπίδα καὶ ἐνθουσιασμὸ στέκονται μπροστὰ στὴ ζωή, «γεμάτοι ἰδέες, ὄνειρα καὶ στόχους. Τί θὰ παραλάβουν ἀπὸ μᾶς ποὺ θὰ τοὺς καταστήσει ἱκανοὺς νὰ γίνουν οἱ ἡγέτες τοῦ μέλλοντος; Τὸ σημαντικότερο ποὺ μποροῦμε νὰ τοὺς προσφέρουμε εἶναι ἡ πίστη. Καὶ ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ νὰ τοὺς τὴ μεταλαμπαδεύσουμε εἶναι νὰ τοὺς ἀγαπᾶμε, νὰ τοὺς σεβόμαστε καί, τὸ σπουδαιότερο, νὰ τοὺς δείχνουμε τὴν ἀλήθεια τῆς πίστης μας μὲ τὰ ἔργα μας» (Γέροντας Τρύφωνας τοῦ Βάσον, Μικρὰ Ἑωθινά, σ. 70).

π. Π. Κρούσκος, Κυριακή μετά την Πεντηκοστή: Των Αγίων Πάντων

πηγή: ΙΕΡΕΑΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Μια Κυριακή μετά την αγία Πεντηκοστή καλούμαστε να εορτάσουμε την σύναξη των Αγίων Πάντων. Και αυτό διότι κάθε άγιος είναι μια εικόνα, ένας χώρος μιας νέας Πεντηκοστής, μιας νέας δόξας του Θεού μέσα στην ιστορία των ανθρώπων. Με απλά λόγια κάθε άγιος είναι ο ζωντανός χώρος που κατέρχεται ο Παράκλητος, το άγιον Πνεύμα και αγιάζει δηλαδή ξεχωρίζει αυτό το πρόσωπο από τον κόσμο της αμαρτίας και τον μεταμορφώνει σε στύλο πυρός, που φωτίζει την Εκκλησία με την μακρά και στενή έννοια της. Οι άγιοι είναι ο "αμάραντος καρπός του ευαγγελίου", είναι το αποτέλεσμα του κηρύγματος των αποστόλων μετά το θαύμα της Πεντηκοστής. Κατά την γλώσσα της Εκκλησίας, σπορέας ήταν ο Χριστός, εργάτες και θεριστές οι απόστολοι, καρπός και δόξα οι Άγιοι Πάντες. 

Η αγιότητα είναι θεϊκή εντολή αλλά και χάρη-δώρημα. Ο Ελεήμονας δια του προφήτου Του παραγγέλλει: να γίνετε άγιοι, γιατί και Εγώ άγιος είμαι. Άγιος κυριολεκτικά σημαίνει ο ξεχωρισμένος, ο εκλεκτός. Οι αρχαίοι ονόμαζαν "άγιον" το ζώο που ετοίμαζαν για θυσία, το οποίο έπρεπε να είναι άμωμο και καθαρό από κάθε ελάττωμα. Με αυτή την έννοια και ο Σωτήρας Χριστός ήταν ο αγιασμένος από τον Πατέρα, ο αναμάρτητος Αμνός που επιλέχθηκε προαιώνια να σηκώσει την ανθρώπινη αμαρτία και να την νεκρώσει με την θυσία Του πάνω στον βωμό του Σταυρού. Στο πρόσωπο του Χριστού σωθήκαμε όλοι μας, το Αίμα Του μας αγίασε, μας εξάγνισε, μας διέκρινε από τον κόσμο της φθοράς και του θανάτου. Εγκεντριστήκαμε σε Σώμα Άγιον και εκλεκτόν, βασιλείς και ιερείς ανάμεσα σ'αυτούς που επιλέγουν να ζουν νεκροί κάτω από την κυριαρχία του διαβόλου.

Γι'αυτό και το σημερινό ευαγγέλιο μας παρουσιάζει μια ευθύνη. Δεν είναι ευθύνη φορτίου και θανάτου, αλλά πρόσκληση και πρόκληση ελευθερίας: Η άρση του σταυρού ως συνώνυμη πορεία της αγιότητας. Κάθε άγιος στην Εκκλησία, είτε προφήτης, είτε απόστολος, είτε ιεράρχης, είτε μάρτυρας, θεωρείται και ονομάζεται μάρτυρας. Όχι μόνο για την ζωντανή μαρτυρία αλλά κυρίως για το διαρκές του μαρτύριο εν Χριστώ. Είναι ένας άνθρωπος που η ζωή του έχει ως γνωρίσματα: την αγάπη για Θεό και άνθρωπο, την διαρκή πάλη, την αγωνία της προσφοράς και της θυσίας, της μαρτυρίας ,της διακονίας, της λυτρωτικής και φοβεράς προσευχής. Αγιότητα σημαίνει να συμπορεύομαι διηνεκώς με τον Χριστό προς το Πάθος, να συμπάσχω και να συσταυρώνομαι μαζί Του, να νεκρώνω το εγώ μου και να ζει μέσα μου ο Χριστός, να βιώνω την ανάσταση μου. Αγιότητα σημαίνει να χάνω την ζωή μου, για να κερδίσω την ψυχή μου. Και αυτό κάθε ώρα στιγμή και λεπτό μέχρι την τελείωση μου. Γι' αυτό και άγιος δεν είναι κύρια αυτός που έφτασε στην τελείωση, αυτός που έμεινε πιστός άχρι τέλους και έλαβε τον στέφανον της ζωής. Άγιος κύρια είναι αυτός που βρίσκεται ακόμα στον δρόμο, ο αγωνιστής, ο παλαιστής, αυτός που όταν πέφτει γνωρίζει να σηκώνεται, όταν διώκεται ξέρει πώς να ωφελείται και όταν υποφέρει ακόμα και έως θανάτου, μπορεί ακόμα να είναι ερωτευμένος με τον Σταυρό Του, μπορεί ακόμα να έχει τέλεια πίστη έως μωρίας στον Χριστό.

Σε έναν κόσμο ανεντιμότητας και επιβολής του ισχυρού, όπου η αγιότητα είναι μωρία ή πολυτέλεια, η εκκλησία κάνει και πάλι την τομή, την επανάσταση και μας καλεί σε αγιασμό, σε συμπόρευση με τον αρχιμάρτυρα Χριστό και Κύριο μας. Αν ο δρόμος προς την αγιότητα είναι και μοιάζει δρόμος σταυρικός και ανηφορικός, εμείς όμως καλά γνωρίζουμε, έχοντας ως πρότυπο την περιπέτεια του Χριστού και των αγίων, πώς στην κορυφή της αγωνίας και του αγώνα βρίσκεται το θαύμα της ανάστασης. Μετά το πικρό ποτήρι, έρχεται η γλυκιά ηδονή. Μετά τα αίματα η αφθαρσία. Μετά την ταπείνωση η δόξα. Στην σπορά των δακρύων, στάχυα ζωής. Μετά την ατίμωση η συμβασιλεία. Και αν κάποιος δυσανασχετεί και δεν πείθεται ας θυμόμαστε πώς η Εκκλησία δεν μοιράζει εύκολες υποσχέσεις, η Εκκλησία αντί υποσχέσεων προτείνει θυσίες. Αυτό είναι το μεγάλο πείραμα, η μεγάλη πρόκληση. Και αν κάποιος θέλει, τέλος, αποδείξεις ζωντανές ας ψηλαφήσει τα θαυμάσια που περιέβαλλαν ακόμα και εν ζωή τους αγίους πάντες, με τον οποίων τις πρεσβείες ας αξιωθούμε όλοι εμείς την αιώνια ζωή και κοινωνία. ΑΜΗΝ.

π. Π. Κρούσκος 

 2013

http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2019/06/blog-post_21.html

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης, Όλες οι Κυριακές δεν είναι ίδιες…

Όλες οι Κυριακές δεν είναι ίδιες… 

 Επιμέλεια: Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

φωτό  από εδώ.

Όλοι οι άνθρωποι, που ζουν σε χώρες παραδοσιακά χριστιανικές, ξέρουν πως κάθε Κυριακή πρωί στις εκκλησίες γίνεται λειτουργία. Όμως οι περισσότεροι πιστεύουμε πως όλες οι λειτουργίες είναι ίδιες και πως όλες οι Κυριακές είναι κι αυτές ίδιες.

Η μόνη διαφορά από Κυριακή σε Κυριακή, που ξέρουν οι περισσότεροι, είναι… οι αγώνες ποδοσφαίρου που γίνονται σε κάθε αγωνιστική του πρωταθλήματος! Από θρησκευτική άποψη, όλες οι Κυριακές φαίνονται ίδιες.

Ωστόσο, δεν είναι έτσι. Για τον πολιτισμό και την πνευματική κληρονομιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είναι η κληρονομιά του λαού μας, κάθε Κυριακή έχει κάτι το ιδιαίτερο – ένα ιδιαίτερο όνομα και κάτι ξεχωριστό που θυμόμαστε ή γιορτάζουμε στις εκκλησίες, μέσα στη λειτουργία.

Βέβαια κάθε Κυριακή γιορτάζουμε την ανάσταση του Χριστού, όλο το χρόνο κάθε Κυριακή είναι ένα μικρό Πάσχα. Ο Χριστός αναστήθηκε αυτή τη μέρα, γι’ αυτό η ημέρα ονομάστηκε «Κυριακή ημέρα» (=ημέρα του Κυρίου), ενώ οι Εβραίοι την ονομάζουν «ημέρα μία» (και μετά συνεχίζουν Δευτέρα, Τρίτη κ.τ.λ.). Γι’ αυτό την Κυριακή γίνεται η θεία λειτουργία και οι άνθρωποι μεταλαβαίνουν το σώμα και το αίμα του Χριστού, που είναι η κυριότερη πράξη λατρείας του Θεού στο χριστιανισμό, μια γιορταστική πράξη, μια πράξη χαράς.

Γι’ αυτό η Κυριακή είναι πάντα γιορτή και, κανονικά, είναι και αργία από την εργασία μας. Αν δεν έχεις αργία, και μάλιστα την ίδια μέρα με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς σου, είναι δύσκολο να γιορτάσεις και να συνδεθείς με τους άλλους ανθρώπους, τόσο μέσα στην εκκλησία (όπου πηγαίνουμε στη λειτουργία για να συνδεόμαστε και μεταξύ μας κι όχι μόνο ο καθένας μας, ατομικά, με το Θεό) όσο και κατά τη διάρκεια της ημέρας, στις υπόλοιπες δραστηριότητές μας.

Η γενική αργία της Κυριακής, στην πράξη, δεν έχει καταργηθεί μόνο στις τουριστικές περιοχές, αλλά και γενικότερα στον ιδιωτικό τομέα και ας μου επιτραπεί να παρατηρήσω ότι το κράτος θα βοηθούσε στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων αν την προστάτευε, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται αυτό με την πρώτη ματιά.

Εκτός όμως απ’ αυτό, οι Κυριακές έχουν κι άλλες ιδιαιτερότητες.

Κυριακές των τεσσάρων ευαγγελιστών

Κατ’ αρχάς, κάθε Κυριακή ονομάζεται με το όνομα ενός από τους τέσσερις ευαγγελιστές, δηλ. τους συγγραφείς των τεσσάρων ευαγγελίων, ανάλογα με το ευαγγέλιο από το οποίο διαβάζουμε ένα απόσπασμα στη λειτουργία. Έτσι, έχουμε Κυριακή Α΄ Ματθαίου, Β΄ Ματθαίου, Γ΄ Ματθαίου, Δ΄ Ματθαίου κ.τ.λ., Α΄ Μάρκου, Β΄ Μάρκου, Γ΄ Μάρκου κ.τ.λ., Α΄ Λουκά, Β΄ Λουκά κ.τ.λ., Α΄ Ιωάννου, Β΄ Ιωάννου κ.τ.λ.

Κι αυτές οι Κυριακές έχουν συγκεκριμένο θέμα, άρα και όνομα, παραδείγματος χάριν:

Η παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου (Κυριακή Ε΄ Λουκά), κατά την οποία διαβάζεται η συγκεκριμένη παραβολή, δηλ. ιστορία που είπε ο Χριστός για να βοηθήσει τους ακροατές Του να πιάσουν ένα μήνυμα.

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη (Κυριακή Η΄ Λουκά)

Η παραβολή του άφρονα πλούσιου (Κυριακή Θ΄ Λουκά)

Η παραβολή του Μεγάλου Δείπνου (Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά)

Και πολλές άλλες.

Αυτές οι συγκεκριμένες διηγήσεις γίνονται το κεντρικό θέμα της κυριακάτικης λειτουργίας, διαβάζονται μέσα απ’ το ευαγγέλιο και κατόπιν ερμηνεύονται από τον ιερέα με μια σύντομη ομιλία.

Κυριακές των θαυμάτων

Μέσα σ’ αυτή τη σειρά, έχουμε μια αλυσίδα από 14 Κυριακές, όπου θυμόμαστε στη λειτουργία κάποια θαύματα του Ιησού Χριστού. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Κυριακή των 10 λεπρών

Κυριακή του Παραλύτου

Κυριακή της Σαμαρείτιδας

Η θεραπεία του δούλου του Εκατόνταρχου (Κυριακή Δ΄ Ματθαίου)

Η θεραπεία του δαιμονιζόμενου (Κυριακή Ε΄ Ματθαίου)

Η θεραπεία των δύο τυφλών (Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου)

Ο χορτασμός των 5.000 ανθρώπων (Κυριακή Η΄ Ματθαίου)

Το περπάτημα του Χριστού στα κύματα (Κυριακή Θ΄ Ματθαίου)

Η θεραπεία του σεληνιαζόμενου νέου (Κυριακή Ι΄ Ματθαίου)

Η θαυμαστή αλιεία, δηλ. το ψάρεμα που ώθησε τους Πέτρο, Ανδρέα, Ιάκωβο και Ιωάννη να γίνουν μαθητές του Χριστού (Κυριακή Α΄ Λουκά)

Η θεραπεία του δαιμονιζόμενου στη χώρα των Γαδαρηνών (Κυριακή Στ΄ Λουκά)

Η ανάσταση της κόρης του Ιάειρου (Κυριακή Ζ΄ Λουκά)

Η θεραπεία της συγκύπτουσας γυναίκας (Κυριακή Ι΄ Λουκά)

Χριστουγεννιάτικες Κυριακές

Έχουμε επίσης ιδιαίτερες Κυριακές «με ονοματεπώνυμο» πριν από κάποιες μεγάλες γιορτές, όπως η «Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού», δηλ. πριν τις 14 Σεπτεμβρίου, ή η «Κυριακή προ των Χριστουγέννων», δηλ. η τελευταία Κυριακή πριν τις 25 Δεκεμβρίου. Ομοίως και η «Κυριακή προ των Φώτων», δηλ. πριν τις 6 Ιανουαρίου.

Μάλιστα, δύο Κυριακές πριν τα Χριστούγεννα είναι η Κυριακή των αγίων Προπατόρων, όπου γιορτάζονται όλοι οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης, από τον Αδάμ και την Εύα μέχρι τον άγιο Ιωσήφ το Μνήστορα, τον αρραβωνιαστικό της Παναγίας. Ενώ την «Κυριακή μετά την Χριστού γέννησιν» (δηλ. μετά τα Χριστούγεννα) γιορτάζουμε τους αγίους Δαβίδ τον προφήτη και βασιλιά (πρόγονο του Χριστού) και Ιωσήφ το Μνήστορα – τότε γιορτάζουν και οι ορθόδοξοι χριστιανοί με τα ονόματα αυτά. Τότε γιορτάζει και ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, δηλ. ο πρωτότοκος γιος του αγίου Ιωσήφ από την πρώτη του σύζυγο, τη Σαλώμη, μετά το θάνατο της οποίας αρραβωνιάστηκε την Παναγία (ο άγιος Ιάκωβος γιορτάζεται και στις 23 Οκτωβρίου και κατά την ημέρα της μνήμης του έχει επικρατήσει να γίνεται στις εκκλησίες μια ιδιαίτερη, αρχαία λειτουργία πρωτοχριστιανικού τύπου, που θεωρείται δικό του έργο).

Πασχαλιάτικες Κυριακές

Έχουμε όμως και μια αλυσίδα από 19 Κυριακές γύρω απ’ το Πάσχα, που αποτελούν μια ενότητα και η μία είναι συνέχεια της άλλης. Είναι οι εξής:

Α. Οι Κυριακές του Τριωδίου («Τριώδιο» είναι το βιβλίο, από το οποίο ψάλλουμε στην εκκλησία εκείνη την περίοδο). Αυτές χωρίζονται σε δύο ομάδες:

1. Οι τέσσερις Κυριακές της Αποκριάς:

Του Τελώνου και του Φαρισαίου (διαβάζεται στην Εκκλησία αυτή η παραβολή)

Του Ασώτου

Των Απόκρεω

Της Τυρινής

2. Οι Κυριακές της Μεγάλης Σαρακοστής

Α΄ Νηστειών (της Ορθοδοξίας)

Β΄ Νηστειών (του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά)

Γ΄ Νηστειών (της Σταυροπροσκύνησης)

Δ΄ Νηστειών (του αγίου Ιωάννη της Κλίμακος)

Ε΄ Νηστειών (της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας)

Κυριακή των Βαΐων, με την οποία αρχίζει η Μεγάλη Εβδομάδα.

Αυτές τις Κυριακές γιορτάζονται μεγάλοι άγιοι, που δίδαξαν στην ανθρωπότητα το χριστιανικό δρόμο, είτε με τα βιβλία τους, είτε με τη ζωή τους.

Β. Οι Κυριακές του Πεντηκοσταρίου («Πεντηκοστάριο» είναι το βιβλίο, από το οποίο ψάλλουμε στην εκκλησία εκείνη την περίοδο). Είναι συνέχεια των προηγουμένων και είναι οι εξής:

Η Κυριακή του Πάσχα

Η Κυριακή του Θωμά (γιορτάζεται η εμφάνιση του αναστημένου Χριστού στον απόστολο Θωμά, με την οποία ο Ιησούς δέχτηκε την αμφισβήτηση της ανάστασής Του από το μαθητή Του και του επέτρεψε ν’ αγγίξει τις πληγές Του, όπως ήθελε)

Η Κυριακή των Μυροφόρων (γιορτάζουν οι Γυναίκες που είδαν πρώτες τον αναστημένο Χριστό και οι δύο μαθητές Του που Τον κατέβασαν από το σταυρό, δηλ. οι άγιοι Νικόδημος και Ιωσήφ από την Αριμαθαία, που είναι ο άνθρωπος που έφερε πρώτος το χριστιανισμό στη Μ. Βρετανία)

Η Κυριακή του Παραλύτου

Η Κυριακή της Σαμαρείτιδας (μαζί με την Κυριακή του Παραλύτου αναφέρθηκαν και προηγουμένως, στις Κυριακές των θαυμάτων)

Η Κυριακή του Τυφλού

Κάθε μία από τις παραπάνω Κυριακές υπενθυμίζει ένα σημαντικό επεισόδιο από τη ζωή του Χριστού, όχι μόνο με θαύματα αλλά και με μεγάλο βάθος και σοφία, που μπορεί να δώσει αφορμή για σκέψη και ανάλογη στάση ζωής.

Την Πέμπτη μετά την Κυριακή του Τυφλού συμπληρώνονται 40 μέρες από το Πάσχα και έχουμε τη γιορτή της Ανάληψης, δηλαδή της αποχώρησης του Χριστού από τη Γη (της σωματικής αποχώρησης, γιατί πνευματικά, κατά τους χριστιανούς, είναι πάντα εδώ – για την ακρίβεια, και σωματικά είναι πάντα εδώ, γιατί το σώμα και το αίμα Του βρίσκονται μέσα στο δισκοπότηρο της θείας μετάληψης) 

Η Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

Η Κυριακή της Πεντηκοστής (50 μέρες μετά το Πάσχα έχουμε την ανάμνηση της καθόδου του Αγίου Πνεύματος στους μαθητές του Χριστού, με την οποία άρχισε η ύπαρξη του χριστιανισμού στον κόσμο). Τη Δευτέρα, μια μέρα μετά την Πεντηκοστή, είναι η περίφημη γιορτή του Αγίου Πνεύματος.

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων: έχει μπει αμέσως μετά την Κυριακή της Πεντηκοστής, επειδή η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος έχει ως αποτέλεσμα τη δυνατότητα των ανθρώπων να γίνουμε άγιοι.

Καλή Κυριακή, λοιπόν!

Για την ιστορία, να πούμε ότι πρώτη φορά το όνομα της ημέρας «Κυριακή» (=ημέρα του Κυρίου) το συναντάμε στο βιβλίο «Αποκάλυψη», μέσα στην Καινή Διαθήκη, το οποίο γράφτηκε λίγο πριν το 100 μ.Χ. από τον άγιο Ιωάννη το Θεολόγο και Ευαγγελιστή, το μαθητή του Χριστού και μόνο από τους 12 αποστόλους που δεν πέθανε με μαρτυρικό θάνατο.

Καλή Κυριακή λοιπόν. Από Κυριακή σε Κυριακή, έχουμε μια σκάλα που μπορεί να βοηθήσει να γίνει η ζωή μας ποιοτικότερη, φωτεινότερη και… αιωνιότερη!

Ρέθυμνο 10 Μαΐου 2015

Κυριακή της Σαμαρείτιδας 2015 (δηλ. της αγίας μεγαλομάρτυρος Φωτεινής)

Υ.Γ.: Σημαντική πηγή για τα παραπάνω αποτέλεσε, μεταξύ άλλων, το βιβλίο Θρησκευτικών της Α΄ Λυκείου.

Φώναζε «βοήθεια!» και οι άλλοι τον εμπόδιζαν…

Σήμερα (2/12/12) άκουσα ένα ευαγγέλιο που με συγκίνησε και θα ’θελα να το μοιραστώ με άλλους…

Ένας τυφλός ζητιάνος άκουσε πως πλησίαζε ο Χριστός κι άρχισε να φωνάζει: «Ιησού, υιέ του Δαβίδ*, ελέησόν με!». Οι άνθρωποι που ήταν εκεί τον μάλωναν! Αυτός όμως φώναζε πιο δυνατά: «Ιησού, ελέησόν με!». Και ο Χριστός, μετά από ένα σύντομο διάλογο μαζί του, του έδωσε το φως του (κατά Λουκάν, κεφ. 18, στίχ. 35-43, και Μάρκον κεφ. 10, 46-52).

Μου προκαλεί φρίκη το ότι οι άνθρωποι ΕΒΛΕΠΑΝ το πρόβλημα του τυφλού και προφανώς καταλάβαιναν τι θα ζητούσε από το Χριστό, κι όμως τον μάλωναν για να μη φωνάζει και να παραμείνει τυφλός! Και πολλοί απ’ αυτούς ίσως γκρίνιαζαν και κάθε μέρα που τον έβλεπαν εκεί να ζητιανεύει. Κατά τα άλλα, όλοι αυτοί είχαν μαζευτεί εκεί για να δουν το Χριστό…

Τέτοια περιστατικά συναντάμε κι άλλα στο ευαγγέλιο. Δυστυχώς όμως τα βλέπουμε συνεχώς και στη σημερινή ζωή: αν κάποιος αποφασίσει να πλησιάσει το Θεό και αρχίσει να προσεύχεται, να πηγαίνει στην εκκλησία, να νηστεύει, να εξομολογείται και να μεταλαβαίνει, οι κοντινοί του άνθρωποι θα σκεφτούν πως… δε ζει φυσιολογικά και θα προσπαθήσουν να τον πείσουν να σταματήσει!

Αν βέβαια λέει πως προσπαθεί να πλησιάσει το Θεό κάνοντας γιόγκα ή να «αυξήσει τη συνειδητότητά του» κ.τ.λ., θα θεωρηθεί φυσιολογικό και μοντέρνο, αφού ο ινδουισμός και ο βουδισμός προπαγανδίζονται σήμερα με όλα τα μέσα, κολακεύοντας τον ανθρώπινο εγωισμό, ότι μπορεί να φτάσει σε υψηλό πνευματικό επίπεδο χωρίς να υπακούσει σε κανένα και θέτοντας ο ίδιος (αν και δεν έχει γνώσεις και πείρα) τους όρους του ταξιδιού του…

Επίσης, αν αποφασίσει να συγχωρεί και να αγαπά τους εχθρούς του και να νοιάζεται περισσότερο για τους άλλους, παρά για το συμφέρον του, θα έχει παρόμοιες αρνητικές αντιδράσεις. Αν όμως κυνηγάει ερωτικές εμπειρίες, απολαύσεις, χρήμα και εξουσία, όλα «πάνε καλά» και είναι φυσιολογικά.

Έτσι εκπληρώνεται μια τρομερή κουβέντα που είχε πει ο Χριστός: ότι εχθροί του ανθρώπου θα γίνουν οι άνθρωποι του σπιτιού του, που – παρασυρμένοι – θα τον εμποδίζουν να ζήσει ως υπεύθυνος χριστιανός!

Πολλοί γονείς θ’ ανησυχούσαν αν έβλεπαν το παιδί τους να εξομολογείται (βέβαια οι περισσότεροι φροντίζουν να μην πάει ΠΟΤΕ το παιδί τους εκεί), ενώ όταν ξενυχτάει στα μπαράκια, συχνά και ρισκάροντας τη ζωή του, «όλα είναι ok». Έτσι δεν πρέπει να ζει ένας έφηβος; Όχι με το Χριστό, «προς Θεού» όχι με το Χριστό…

Το πιο δύσκολο είναι πως ο χριστιανός, αν είναι πράγματι χριστιανός, θα αγαπάει, θα συγχωρεί και θα προσεύχεται και γι’ αυτούς που τον εμποδίζουν να ζήσει χριστιανικά.

Πρόσφατα άκουσα το νεαρό ηθοποιό Νίκο Αναδιώτη, στην εκπομπή «ΟΛΑ», να λέει ότι εξομολογείται. Ο παρουσιαστής (ο γνωστός Θέμος), απόρησε: «Καλά, πας και τα λες στον παπά;». Ο νέος άντρας απάντησε πως αυτό είναι το καλύτερο πράγμα που κάνει και πως το συστήνει σε όλους.

Επίσης, ο Αμερικανός ηθοποιός Τζόναθαν Τζάκσον (Jonathan Jackson), που είναι ορθόδοξος χριστιανός και πήρε πρόσφατα το Βραβείο Emmy, δήλωσε κατά την απονομή πως ευχαριστεί τους μοναχούς του Αγίου Όρους, που προσεύχονται για όλο τον κόσμο. Παρόμοια περιστατικά υπάρχουν πολλά, με ανθρώπους όλων των τομέων, και φανερώνουν πως το να είμαι χριστιανός δεν σημαίνει πως θα κλειστώ μέσα και θα σταματήσω κάθε δραστηριότητα. Χρειάζεται όμως ανοιχτό μυαλό και λίγη έρευνα.

Έρευνα σε τι πράγμα; Στο πώς γίνεται κάποιος όταν στα σοβαρά ακολουθήσει το δρόμο του Χριστού.

Η απάντηση: γίνεται άγιος. Ας δούμε τους σημερινούς αγίους, τους μεγάλους γέροντες Πορφύριο, Παΐσιο, Ευμένιο από τα Ρούστικα και ένα σωρό άλλους (δες την ισοσελίδα gerontas.gr). Ας δούμε το σύγχρονο μάρτυρα Ευγένιο Ροντιόνωφ (που πέθανε για την πίστη του το 1996, σε ηλικία 19 ετών, και έκτοτε τα θαύματά του είναι αναρίθμητα), τους μεγάλους αγίους ιεραποστόλους π. Κοσμά Γρηγοριάτη του Κογκό, π. Δανιήλ Σισόεφ της Μόσχας (και οι δύο πέθαναν βίαια κατά την αποστολή τους, αφού είχαν βοηθήσει ποικιλότροπα πλήθος ανθρώπους). Τη Δήμητρα Κόντου και πολλούς άλλους αγιασμένους ΑμεΑ της εποχής μας, αλλά και του παρελθόντος…

Όλα αυτά είναι η φανέρωση του Χριστού, ως Θεού, στη σημερινή καθημερινή ζωή, δίπλα και μέσα στους ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Υποθέτω πως και στην πόλη σου, ίσως και στη γειτονιά σου ή στην οικογένειά σου, φίλε αναγνώστη, ίσως υπάρχει κάποιος παρόμοιος χριστιανός, που πιθανόν τον βλέπεις με κάποια περιφρόνηση (ιδίως αν είναι ολιγογράμματος), αλλά, αν τον παρατηρήσεις με προσοχή, κάτι θα μάθεις για το Θεό, την αλήθεια, την αγάπη, τη συγχώρεση, την πνευματική ειρήνη και την αιωνιότητα.

                                                                                                                         

                                                                                                                       Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

--------------------------

(* «Υιός του Δαβίδ» = απόγονος του Δαβίδ. Οι προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη είχαν πει πως ο Χριστός – ο Μεσσίας, ο Σωτήρας – θα είναι απόγονος του μεγάλου αγίου προφήτη και βασιλιά Δαβίδ. Έτσι, «υιό του Δαβίδ» έλεγαν τον Ιησού εκείνοι που πίστευαν πως Αυτός είναι ο Χριστός, για τον οποίο είχαν μιλήσει, αιώνες πριν, οι προφήτες).

π. Βασιλείου Ι. Καλλιακμάνη, Κανείς δε σώζεται μόνος του

Πηγή: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Ευαγγέλιο στην Κυριακή Β’ Νηστειών

1. Το Ευαγγελικό ανάγνωσμα (Μάρκ. 2, 1-12)

Τω καιρώ εκείνω, εισήλθεν ο Ιησούς εις Καπερναούμ· και ηκούσθη ότι εις οίκόν έστι. Και ευθέως συνήχθησαν πολλοί, ώστε μηκέτι χωρείν μηδέ τα προς την θύραν· και ελάλει αυτοίς τον λόγον. Και έρχονται προς αυτόν παραλυτικόν φέροντες, αιρόμενον υπό τεσσάρων και μή δυνάμενοι προσεγγίσαι αυτώ δια τον όχλον, απεστέγασαν την στέγην όπου ην, και εξορύξαντες χαλώσι τον κράβαττον εφ’ ω ο παραλυτικός κατέκειτο. Ιδών δε ο Ιησούς την πίστιν αυτών λέγει τω παραλυτικώ· Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου. Ήσαν δε τίνες των γραμματέων εκεί καθήμενοι και διαλογιζόμενοι εν ταις καρδίαις αυτών Τί ούτος ούτω λαλεί βλασφημίας; Τις δύναται αφιέναι αμαρτίας ει μή εις ο Θεός; Και ευθέως επιγνούς ο Ιησούς τω πνεύματι αυτού ότι ούτως αυτοί διαλογίζονται εν εαυτοίς, είπεν αυτοίς· Τί ταύτα διαλογίζεσθε εν ταις καρδίαις υμών; Τί έστιν ευκοπώτερον, ειπείν τω παραλυτικώ, αφέωνταί σου αι αμαρτίαι, ή ειπείν, έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει; Ίνα δε ειδήτε δη εξουσίαν έχει ο Υιός του ανθρώπου αφιέναι επί της γης αμαρτίας – λέγει τω παραλυτικώ· Σοι λέγω, έγειρε και άρον τον κράβαττόν σου και ύπαγε εις τον οίκόν σου. Και ηγέρθη ευθέως, και άρας τον κράβαττον εξήλθεν εναντίον πάντων, ώστε εξίστασθαι πάντας και δοξάζειν τον Θεόν λέγοντας ότι ουδέποτε ούτως είδομεν.

2. Νεοελληνική απόδοση

«Ύστερα από λίγες μέρες πήγε και πάλι ο Ιησούς στην Καπερναούμ και έγινε γνωστό, ότι βρισκόταν σε κάποιο σπίτι. Αμέσως μαζεύτηκαν εκεί πολλοί, τόσοι πού δεν υπήρχε χώρος ούτε και έξω από την πόρτα· και Αύτός τους δίδασκε το λόγο του Θεού. Και έρχονται κάποιοι πού έφερναν έναν παράλυτο, πού τον μετέφεραν τέσσερις. Και μη μπορώντας από τον πολύ κόσμο να πλησιάσουν τον Ιησού, ξεσκέπασαν τη στέγη πάνω από το σημείο πού βρισκόταν ο Ιησούς και έκαναν ένα άνοιγμα και κατέβασαν από εκεί το κρεβάτι, επάνω στο οποίο ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. Ο Ιησούς είδε την πίστη τους και είπε στον παράλυτο: «Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου!». Έκεϊ ήταν και μερικοί γραμματείς, πού άκούγοντάς το άρχισαν να σκέπτονται: «Πώς μιλάει αύτός έτσι βλασφημώντας; Ποιός μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες εκτός από το Θεό;». Ο Ιησούς με το πνεύμα του κατάλαβε αμέσως όσα αυτοί είχαν κατά νου και τους είπε: «Τί είναι αύτά πού σκέφτεστε; Ποιό είναι ευκολότερο; Να πώ στον παράλυτο: Σου συγχωρούνται οι άμαρτίες σου; «Ή να του πώ: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; Αλλά για να καταλάβετε ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί εδώ στη γη αμαρτίες» (γύρισε και είπε στον παράλυτο): «Εγώ σε διατάζω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου στον ώμο σου και πήγαινε στο σπίτι σου!». Και εκείνος σηκώθηκε άμέσως. Και άφού πήρε το κρεβάτι του στον ώμο του μπροστά στα μάτια όλων, βγήκε και έφυγε για το σπίτι του! Όλοι έμειναν κατάπληκτοι και δόξαζαν το Θεό λέγοντας: «Ποτέ μέχρι τώρα δεν είδαμε κάτι τέτοιο!».

3. Θεολογική και κοινωνική προσέγγιση

α) Τα θαύματα πού διασώζουν οι ιεροί ευαγγελιστές, αποτελούν «σημεία»-σημάδια έλευσης της βασιλείας του Θεού στον κόσμο, ενώ ταυτόχρονα προαναγγέλλουν «τους καινούριους ουρανούς και την καινούρια γη, όπου θα βασιλεύει η δικαιοσύνη» (βλ. Β’ Πέτρ. 3, 13). Στα ευαγγέλια περιγράφονται σαράντα περίπου θαύματα του Χριστού, πού αφορούν σωματικές και ψυχικές θεραπείες ασθενών, προστασία από τα στοιχεία της φύσης, απαλλαγή από την επήρεια δαιμονικών δυνάμεων, αναστάσεις νεκρών και άλλα. Τα θαύματα δεν αποβλέπουν στον πειθαναγκασμό των ανθρώπων να πιστέψουν. Συνήθως αποτελούν καρπό θερμής πίστης και εμπιστοσύνης στο πρόσωπο του Χριστού. Ωστόσο μαρτυρούνται και θαύματα χωρίς την προϋπόθεση αυτή.

β) Στο σημερινό ευαγγέλιο (Μάρκ. 2, 1-12) περιγράφεται η θεραπεία ενός παραλυτικού στην Καπερναούμ. Ο Χριστός δίδασκε σε ένα σπίτι, το οποίο ήταν ασφυκτικά γεμάτο, ώστε δεν υπήρχε χώρος ούτε καν έξω από την πόρτα. Η δυσκολία προσέγγισης προς το μέρος του διδασκάλου, οδήγησε τους τέσσερις συνοδούς του παραλυτικού να ξηλώσουν τη στέγη και από ‘κει να κατεβάσουν μπροστά στον Χριστό το φορείο, πάνω στο οποίο βρισκόταν ο ασθενής. Βλέποντας ο Χριστός την πίστη τους, του είπε: «Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες».

γ) Επειδή όμως για τους Γραμματείς η άφεση αμαρτιών θεωρούνταν έργο μόνο του Θεού και καρπός κάποιας θυσίας, είδαν ως βλασφημία τη συγχώρηση του Κυρίου. Εκείνος ως καρδιογνώστης κατάλαβε τις σκέψεις τους και τους ρώτησε: «Τί είναι ευκολότερο να πώ στον παράλυτο: σοϋ συγχωρούνται οι αμαρτίες ή σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα;». Για να μάθετε λοιπόν ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει εξουσία συγχώρησης, λέει στον παράλυτο, «σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Η θεραπεία του ασθενούς προξένησε μεγάλο θαυμασμό και όλοι δόξαζαν το Θεό.

δ) Με βάση το ευαγγελικό κείμενο μπορεί κάποιος να εστιάσει το ενδιαφέρον του σε πολλά θέματα. Ορισμένα από αυτά είναι: η υπερνίκηση των εμποδίων για τη συνάντηση με τον Χριστό, η βεβαιότητα της πίστης και η υπέρβαση της λογικής, η σύνδεση σωματικής και ψυχικής ασθένειας, ο φθοροποιός ρόλος της αμαρτίας, η τυπολατρική θρησκευτικότητα των Γραμματέων και κυρίως το γεγονός ότι, κανείς δε σώζεται μόνος του! Στην παρούσα συνάφεια θα αναφερθούμε ακροθιγώς στο πρώτο και το τελευταίο από αυτά.

ε) Οι χριστιανοί σε κάθε εποχή βρίσκουν εμπόδια στην πορεία τους, προκειμένου να συναντήσουν το Σωτήρα Χριστό. Αυτά προέρχονται από ενδογενείς αλλά και εξωγενείς παράγοντες. Άλλα αφορούν τον ίδιο τον άνθρωπο, ενώ αλλα προέρχονται από το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζει. Όχι σπάνια τα εμπόδια αύτά μπορεί να προέρχονται και από «χριστιανικά περιβάλλοντα». Ιδιαίτερα από εκείνα πού αφήνουν, ίσως ανεπαίσθητα, να επωάζονται και να υφέρπουν στους κόλπους τους η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός. Έτσι όμως προκύπτουν δύο κακά. Οι άνθρωποι μένουν καταρχάς ψυχικά άθεράπευτοι, αφού εφησυχάζουν μένοντας στη θρησκευτική τους αύτάρκεια, και δεύτερον δημιουργούν στρεβλή εικόνα για το χριστιανικό ήθος.

στ) Τα κυριότερα όμως εμπόδια για τη συνάντηση με το πρόσωπο του Χριστού, σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας και ειδικότερα τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά πού εορτάζει σήμερα, προέρχονται από τους εσωτερικούς δεσμούς των παθών. Γι’ αύτό ο θεοφόρος πατέρας επιμένει στην κάθαρση της καρδίας από αυτά και επικαλείται τη θεία βοήθεια για το φωτισμό του νοός. Ο αγώνας για την κάθαρση από τα πάθη και τη μεταστοιχείωσή τους σε άρετές, διεξάγεται κυρίως στην καρδιά του χριστιανού. Η καρδιά είναι «το ταμείο των λογισμών και το πρώτο σαρκικό όργανο του λογιστικού» κατά τον άγιο Γρηγόριο. Οπότε η πνευματική εγρήγορση και η μετάνοια, η διόρθωση και η προσοχή συνδέονται με το «θρόνο της χάριτος», την καθαρή καρδιά.

ζ) Η στροφή προς τον «έσω άνθρωπο» δεν καλλιεργεί την ατομική σωτηρία, όπως νομίζουν ορισμένοι, αλλά παρέχει την ευκαιρία φιλάδελφου ανοίγματος προς τον πλησίον. Το άνοιγμα αυτό δημιουργεί τις προϋποθέσεις υγιούς κοινωνικότητας, διότι προέρχεται από καθαρή καρδιά χωρίς εμπάθεια. Σε κάθε περίπτωση, ο άνθρωπος δε σώζεται μόνος του. Σώζεται με τους συνανθρώπους του εντός της Εκκλησίας. Συχνά έχει ανάγκη από συνανθρώπους-συνοδούς, οι οποίοι εάν διαθέτουν αποφασιστικότητα, θερμή πίστη στο Θεό και αγάπη στον πλησίον, είναι ικανοί να οδηγήσουν στη σωτήρια συνάντηση με τον ιατρό των ψυχών και των σωμάτων, τον Ζωοδότη Χριστό.

Πηγή: Βασιλείου Ι. Καλλιακμάνη Πρωτοπρεσβυτέρου, «Μαθητεύοντας στο Ευαγγέλιο της Κυριακής», Κείμενο, νεοελληνική απόδοση, θεολογική και κοινωνική προσέγγιση, Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως & Σταυρουπόλεως, Θεσσαλονίκη 2011