Ανθολόγιον 355: π. Μιχαήλ Καρδαμάκης

[...] Είναι ο άνθρωπος, που στην αλογία του, χωρίζει τον κόσμο από τον Θεό, και είναι ο άνθρωπος ο λόγος του Λόγου, που επαναφέρει τον κόσμο στο Θεό. Και είναι η Λειτουργία, ως έργο των πιστών ή μάλλον ως συνεργία των πιστών με το Θεό, που αποκαθιστά τον κόσμο, δυνάμει της Ενανθρωπήσεως, ως κτίση ή φύση, στην προπτωτική κατάσταση του, γίνεται και κόσμος, καλός ή ωραίος, ο ίδιος κόσμημα, αποκάλυψη του γλυκασμού του κάλλους και της αγάπης. [...]

π. Μιχαήλ Καρδαμάκης, Μετάληψις πυρός: Λειτουργία και Ευχαριστία της Εκκλησίας, εκδόσεις Εν πλώ, Αθήνα 2009, σελ. 50.

Των ψυχών

Των ψυχών απόψε. Δεν προσπερνάμε τις απώλειες μας. Δεν λησμονούμε τους ανθρώπους μας.

π. Ν. Λουδοβίκος, Η συγχώρεση

πηγή:  ΑΝΤΙΦΩΝΟ
&
https://www.youtube.com/watch?v=PSxFJgCqByw&t=164s

Τον Δεκέμβριο του 2019 ο Λουκάς Ντουρτουρέκας είχε καλεσμένο, στο διαδικτυακό ραδιόφωνο “Regium Radio”, τον καθηγητή της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης πατέρα Νικόλαο Λουδοβίκο ο οποίος προσέγγισε την έννοια της συγχώρεσης με έναν τρόπο που κυριολεκτικά ανάβει ένα δαυλό ακόμα και στην πιο σκοτεινή ψυχή. Ακούστε την και θα δείτε την ζωή από μια άλλη οπτική.

Η εικαστική πλαισίωση της ηχογράφησης, στο βίντεο που ακολουθεί, έγινε από το Αντίφωνο.

Ανθολόγιον 220: Σωτήρης Γουνελάς

[...] Ο άνθρωπος καλείται να γίνει ά λ λ ο ς άνθρωπος. Να κάνει χώρο μέσα του για να κατοικήσει ο Θεός και Αυτός θα τον αλλάξει και θα τον μεταμορφώσει. [...]

Σωτήρης Γουνελάς, Πρόταση λόγου και πολιτισμού, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2013, σελ. 344.

Ανθολόγιον 217: Ν. Γ. Πεντζίκης ("Μονάχα ο Χριστός σώζει")

[...] Η γνώση του ανθρώπου καταξιώνει τα πλάσματα, ζώα και πουλιά, ιχθύς, όστρακα, λίθους και πάν αντικείμενο. Μονάχα όμως ο Χριστός σώζει, καθαγιάζει και καταξιώνει τον άνθρωπο. Σώζει τον άνθρωπο κι ας πήγε αυτός με την τυφλή του άγνοια να κρύψει την ψυχή του μέσα στα ατελέστερα σχήματα. [...]

Ν. Γ. Πεντζίκης, Αρχιτεκτονική της σκόρπιας ζωής, γ' έκδοση, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2008, σελ. 191.

π. Ν. Λουδοβίκος: To πραγματικό Σώμα και ο πραγματικός Άλλος

πηγή: ΑΝΤΙΦΩΝΟ
&
https://www.youtube.com/watch?time_continue=31&v=pfYjjg-V1YU

Ανθολόγιον 186: Γ. Μαντζαρίδης (Περί ανθρώπου)

(...) Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να παραμείνει αυτό που είναι. Πλάστηκε για να τελειοποιηθεί και να αναχθεί σε κάτι που δεν είναι. Προήλθε από το μη όν και εικονίζει τον όντως Όντα. Δημιουργήθηκε ως κτίσμα και κλήθηκε να γίνει όμοιος με τον άκτιστο Δημιουργό. Είναι από τη φύση του άνθρωπος και του δόθηκε η εξουσία να γίνει θεός. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος θεός. Η παραδοξότητα αυτή, που βρίσκεται στις ρίζες του Χριστιανισμού, προσδιορίζει την φύση του και διαμορφώνει τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα του. Και εξαιτίας αυτής της φύσεως και αυτού του χαρακτήρα ο Χριστιανισμός δεν γίνεται εύκολα αποδεκτός από τον κόσμο, αλλά "ἀντιλέγεται", όπως και ο ίδιος ο Χριστός, που έγινε "σημεῖον ἀντιλεγόμενον" και "κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ άνάστασιν πολλῶν" (...)

Γ. Μαντζαρίδης, Αλήθεια και Ζωή: Από το δόγμα στο ήθος, εκδ. Ίνδικτος, Αθήναι 2012, σελ. 46-47. (αποσπάσμα).

Ανθολόγιον 103: π.Φ.Φάρος

(...)Στην χριστιανική κοινότητα ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ενιαίος. Η κοινότητα συμπάσχει μ' αυτόν είτε πάσχει διανοητικά, είτε σωματικά, είτε πνευματικά. Οποιαδήποτε κι αν είναι η προέλευση τους, τα τραύματα του ατόμου είναι τραύματα της κοινότητος και η θεραπεία συγγνώμης και αποδοχής διαρκής.
Το μήνυμα της αρχαίας Εκκλησίας δεν ήταν ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να είναι εξαιρετικά καλός, αλλά ότι θα μπορούσε να αγαπηθεί παρά την αποτυχία του να είναι καλός και ότι όσο περισσότερο ηγαπάτο τόσο οι δυνατότητες του να είναι καλός ηυξάνοντο(...) 

π.Φ.Φάρος, Ταξίδι αυτοανακάλυψης,εκδ. Αρμός, Αθήνα 2009, σελ. 198.

Ανθολόγιον 102: π. Φ.Φάρος("...όλα αυτά τα επιτεύγματα δεν λύνουν μόνο προβλήματα αλλά δημιουργούν και νέα, έτσι ώστε η πρόοδος να γίνεται με βήμα σημειωτόν και τα ανθρώπινα αδιέξοδα να παραμένουν αδιέξοδα")

Οι ανθρωπιστές σε όλες τις εποχές ενθουσιάζονται από τα ανθρώπινα επιτεύγματα με τα οποία πιστεύουν, έστω κι αν δεν το ομολογούν ευθέως, ότι ο άνθρωπος τελικά θα γίνη παντοδύναμος. Στις ημέρες μας η όντως εντυπωσιακή ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα θαύματα της νέας εποχής έχουν φέρει κάποιους ανθρώπους, που έχουν  την ανάγκη να πιστεύουν ότι επιτέλους θα ανακαλύψη ο άνθρωπος τη λυδία λίθο, για τους οποίους ο Παπαδιαμάντης θα έλεγε ότι "εψήλωσεν ο νους τους", σε μια κατάσταση υστερικής έξαρσης και παραληρούν, πιστεύοντας ότι αυτή τη φορά η λυδία λίθος ανεκαλύφθη και ότι αυτό που συμβαίνει τώρα αχρηστεύει όλα τα προηγούμενα ανθρώπινα επιτεύγματα. Αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι βέβαια πρωτότυπες. Επαναλαμβάνονται διαρκώς και πανομοιότυπα. Οι άνθρωποι που ανακάλυψαν τον τροχό αντέδρασαν ασφαλώς με την ίδια υστερική έξαρση με την οποία αντιδρούν πολλοί σύγχρονοι άνθρωποι στα επιτεύγματα της νέας εποχής και γι'  αυτό δεν παρατηρούν ότι όλα αυτά τα επιτεύγματα δεν λύνουν μόνο προβλήματα αλλά δημιουργούν και νέα, έτσι ώστε η πρόοδος να γίνεται με βήμα σημειωτόν και τα ανθρώπινα αδιέξοδα να παραμένουν αδιέξοδα. Τα νέα επιτεύγματα δεν αλλάζουν ούτε την ανθρώπινη φύση ούτε τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες και η ποιότητα της ανθρώπινης ζωής καθορίζεται, όπως πάντα, από τις ανθρώπινες σχέσεις και από τα ανθρώπινα πάθη που τις υπονομεύουν. Οι άνθρωποι, που τα προσωπικά τους αδιέξοδα δεν τους έχουν δημιουργήσει υστερική και παραληρηματική αναζήτηση μιας χωρίς προηγούμενο σωτηρίας, δεν είναι βέβαιοι ότι τα επιτεύγματα της νέας εποχής έχουν μεγαλύτερη σημασία για τη ζωή του ανθρώπου από την ανακάλυψη του τροχού.

       Ενώ ο άνθρωπος χωρίς τον Θεό δεν μπορεί να σώση τον εαυτό του, η αγάπη του Θεού για τον κόσμο ενεργεί  στον κόσμο, και ο Θεός έχει σχεδιάσει για τον άνθρωπο ένα ρόλο να διαδραματίση. Στη σχέση μεταξύ Θεού και ανθρώπου χρειάζεται τόσο η μεγαλωσύνη του Θεού όσο και η μεγαλωσύνη του ανθρώπου.

π.Φιλόθεος Φάρος, Η διαχείριση της αγάπης, εκδ. Αρμός, σελ. 67-68.

Ανθολόγιον 83: Αρχιμανδρίτης Βασίλειος (Γοντικάκης)

Είναι μεγάλο πρόβλημα ο άνθρωπος. Σου γίνεται βάσανο και σταυρός ανανεούμενος, αν θέλεις να σεβαστείς τη φύση του, να μην τον ακρωτηριάσεις, αλλά να τον δεχτείς όπως είναι.

Γι' αυτό, όλα τα συστήματα, για ν' αποφύγουν το βάσανο αυτό που δημιουργεί ο άνθρωπος, με προκρούστεια μέθοδο τον φέρνουν στα μέτρα τους, κάνοντας τον άτομο, μονάδα παραγωγής(...).

Αρχιμανδρίτου Βασιλείου (Γοντικάκη), Λειτουργικός τρόπος, εκδ. Ιεράς Μονής Ιβήρων, Άγιο Όρος 2004, σελ.28

Ανθολόγιον 74: Άρης Ζεπάτος

(...)Οἱ ἅγιοι τοῦ ΘΕΟΥ ἀπέδειξαν πὼς ἡ παρουσία τοῦ ΘΕΟΥ εἶναι ἡ ὑψίστη ἀξία κι ὁ μέγιστος πλοῦτος γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Συνεπῶς ὁ ἄνθρωπος αὐτὴν τὴν ἀξία πρέπει νὰ ἐπιδιώξει καὶ νὰ τὴν κάνει θεμέλιό του. Τὸν ΘΕΟ νὰ ἀναζητήσει, μὲ τὸν ΘΕΟ νὰ συνδυαστεῖ, τὸν ΘΕΟ καὶ τὶς ἐνέργειες τοῦ ΘΕΟΥ νὰ νοιώσει μὲ τρόπο ἁπτὸ κι ἐμπειρικό.Καὶ λαβαίνοντας αὐτὴν τὴν δωρεὰ καὶ στηριζόμενος σ’ αὐτὴν τὴν βάση νὰ μάθει νὰ μεταπλάθει τὴν ὑπόστασή του. Νὰ μάθει νὰ ἀγαπάει τὸν ἑαυτό του, τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα(...). 

Άρης Ζεπάτος (1944-2007), Ποιός είμαι εγώ; Η τρίτη γέννηση, εκδόσεις  Αρμός, Αθήνα 2010, σελ.31.

Διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο εδώ:

http://www.armosbooks.gr/documents/zepatos.pdf

Ανθολόγιον 73: Άρης Ζεπάτος: "Ἡ εὕρεση τοῦ ΘΕΟΥ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι τὸ τέρμα ἀλλὰ ἡ ἀφετηρία μιᾶς ἀνάπτυξης, ἡ ὁποία μέχρι τὰ τώρα μᾶς ἦταν ἀδιανόητη. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἔχουν φθάσει οἱ ἅγιοι τοῦ ΘΕΟΥ. Αὐτοὶ εἶναι οἱ μόνοι ἄνθρωποι ἐπὶ τῆς γῆς ποὺ ἐθεράπευσαν τὴν πληγὴ τῆς ὑπόστασής τους καὶ ποὺ μέσα τους δὲν χάσκει τὸ κενὸ τῆς ἀνυπαρξίας".

(…)Παρατηρῆστε τὸν ὁποιοδήποτε ἄνθρωπο, θρησκευόμενο, ἀδιάφορο ἢ ἄθεο. Θὰ δεῖτε χωρὶς δυσκολία νὰ προβάλλει τὸ Ἀπόλυτο πάνω σὲ μιὰ ἰδέα, σ’ ἕναν ἡγέτη, σὲ μιὰ κοινωνικὴ οὐτοπία ἢ σ’ ἕναν ἔρωτα. Αὐτὸς εἶναι ἕνας ἀπόλυτος νόμος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ἡ ἀναζήτηση τοῦ Ἁπόλυτου, μ’ ὅλα τὰ μέσα καὶ μ’ ὅλους τοὺς τρόπους. Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ βρίσκεται σ’ ἔρεβος σκότους κι ἄγνοιας, ὅμως ὅ,τι κι ἂν κάνει, τὸν ΘΕΟ ἀναζητᾶ καὶ πρὸς ΑΥΤΟΝ πορεύεται μέσα ἀπὸ ἀναρίθμητους δρόμους πλάνης.

Μόλις ὁ ἄνθρωπος βρεῖ τὸν ΘΕΟ ἀνοίγει ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀδιάκοπη ἀνάπτυξη κι ἀνακαίνιση τῆς ὑπόστασής του, ἡ ὁποία καταλήγει κάποτε στὴν πλήρη ὁμοίωσή του μὲ τὸν ΘΕΟ στοὺς κόλπους τοῦ ΘΕΟΥ. Ἡ εὕρεση τοῦ ΘΕΟΥ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι τὸ τέρμα ἀλλὰ ἡ ἀφετηρία μιᾶς ἀνάπτυξης, ἡ ὁποία μέχρι τὰ τώρα μᾶς ἦταν ἀδιανόητη. Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἔχουν φθάσει οἱ ἅγιοι τοῦ ΘΕΟΥ. Αὐτοὶ εἶναι οἱ μόνοι ἄνθρωποι ἐπὶ τῆς γῆς ποὺ ἐθεράπευσαν τὴν πληγὴ τῆς ὑπόστασής τους καὶ ποὺ μέσα τους δὲν χάσκει τὸ κενὸ τῆς ἀνυπαρξίας. Καθὼς βρῆκαν τὸν ΘΕΟ, ἡ πληγὴ τοῦ ἀποχωρισμοῦ θεραπεύτηκε καὶ τὸ κενὸ τῆς ὕπαρξής τους γέμισε ἀπὸ τὴν Θεία Χάρη. 

 

Άρης Ζεπάτος(1944-2007), Ποιός είμαι εγώ; Η τρίτη γέννηση, εκδόσεις  Αρμός, Αθήνα 2010, σελ.30.

Διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο εδώ:

http://www.armosbooks.gr/documents/zepatos.pdf