Γελάς - Αλέξανδρος Τζουγανάκης

https://www.youtube.com/watch?v=mi0KEHPhFG0

Αλέξανδρος Τζουγανάκης - Γελάς 

Μουσική: Χρυσόστομος Σταμούλης 

Στίχοι: Χρυσόστομος Σταμούλης 

Από το άλμπουμ «Γελάς» (ΑΡΜΟΣ 2020)

Την ενορχήστρωση υπογράφουν από κοινού οι Χρυσόστομος Σταμούλης, Δημήτρης Λάππας, Θάνος Σταυρίδης και Κωνσταντίνος Δημηνάκης (επιμέλεια εγχόρδων). 

Σκηνοθεσία: Αντώνης Morgan Κωνσταντουδάκης

℗ 2020 Armos Publication (Athens)

https://armosbooks.gr/shop/texnes/gelas

Γελάς

 

Πόσα χρόνια αντέχει η αγάπη 

Να φυλάει στα κρυφά ένα δάκρυ 

Να πεθαίνει πρωί στον αγέρα

Και το βράδυ ν’ ανθίζει ξανά 

Ο έρωτας σου ασήκωτη τρέλα 

Μαχαιριά που ρημάζει τη μέρα 

Ένα σώμα ριγμένο στη λάσπη 

Που αγκαλιάζει το φως τρυφερά 

Γελάς, γελάς, γελάς,

Με τυραννάς 

Γελάς, γελάς, γελάς

Με τυραννάς 

Ήσουν φλόγα στο χιόνι, θυμάσαι; 

Τον Δεκέμβρη ποιος ξέρει που θα ’σαι 

Αχ, ψυχή μου, σε πήρε το βράδυ

Σε ποια θάλασσα τώρα γυρνάς; 

Στο λιμάνι τις νύχτες μεθάω 

Σαν τρελός τα φεγγάρια ρωτάω 

Τον Ιούλη ο χρόνος ο κλέφτης 

Μήπως φέρει ξανά στην καρδιά 

Γελάς, γελάς, γελάς, 

Με τυραννάς 

Γελάς, γελάς, γελάς, 

Με τυραννάς

ΑΝΑΤΟΛΗ

ΑΝΑΤΟΛΗ- ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ

ΔΙΣΚΟΣ: ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΦΑΛΤΣΟ (MINOS/EMI, 1987)

https://www.youtube.com/watch?v=9hPyJM0ObUU

Ω γλυκύ μου έαρ (σε καραντίνα): ένα συγκλονιστικό τραγούδι των Active Member

https://www.youtube.com/watch?v=EE21GW4Xugo
Από το νέο δίσκο των Active Member με τίτλο "Φρυκτωρία" (2020)

Παραγωγή, στίχοι, παρουσίαση, μίξη: B.D.Foxmoor
Βρείτε το δίσκο on-line στα: 

iTunes: https://apple.co/2vKfdPB 

Spotify: https://spoti.fi/2Ue7tyI

Deezer: https://bit.ly/2WDIw1q 

Google Play: https://bit.ly/2UECB9U

Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα
απ’ τον ιό του τρόμου και τον τρόμο του ιού. Το «Μ» ξανάγινε στο φόβο μας λετρίνα λόγω ελλείψεως μάσκας και γαντιού. Ζούμε στα ερείπια όλοι μας ενός μεγαλείου, γέννημα νεκρό της φαντασίας μας. Οι στημένοι χρησμοί εκ του μαντείου επαληθεύτηκαν δια της παρουσίας μας. Κόσμος λερός και στα βάσανα λερός,
αιώνες τώρα χαζεύει το ανεμαλώνι του. Ο τρόμος αντίκρυ μας καθρέφτης θαμπερός. Τέρμα το κάθε τόπος και το ζακόνι του.
Έναν αιώνα πίσω στην «Πανευρώπη», στου Ρίτσαρντ Καλλέργη την αρχοντοπουτάνα
κανείς δεν αντιστάθηκε σ’ αυτό το αγριοτόπι, γι’ αυτό και πένθιμα χτυπάει η καμπάνα. Κλείστε τους νεκρούς σας ξανά σε κατακόμβες, οι τραπεζίτες αγοράσανε τους ουρανούς. Στη ζωή δεν υπάρχουνε πρόβες, Τώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς. Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε, δεν κάνει στάση Γολγοθά. Πες ο παράξενος πως χάθηκε, είναι απ’ τα κρούσματα εκείνα τα ορφανά. Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα, οι αιμοπότες μας θέλουν σιωπηλούς απ’ την Αμερική μέχρι την Κίνα. Tώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς. Χτύπησε φέτος limit down το άγιο φως, από του τάφου δεν ξεμυτάει την κρύπτη. Κοίτα τι μας σκάρωσε ένας ιός και μείναμε μαλάκες πριν μείνουμε σπίτι. Είναι το timing, που λένε αυτοί, σωστό και για τους άχρηστους, λύση η καραντίνα. Στους σταυρούς φέτος δίπλα απ’ τον Χριστό θα είναι οι νεκροί απ’ το Μιλάνο ως την Κίνα. Κήρυξαν πανδημία, θα ανακηρύξουν και μεσσία το πρώτο αρπακτικό που θα λανσάρει το εμβόλιο. Όλα τ’ άλλα μέχρι τότε δεν έχουν σημασία, για το γαμώτο, λοιπόν, κάνω ένα σχόλιο. Σπουδαία τέχνη είν’ το ενδιάμεσο γέννησης και θανάτου κι όσοι το βγάλουν με αξιοπρέπεια, θα φύγουν με τη γλύκα αυτού του περιπάτου και θα ‘ναι λύτρωση, όχι συνέπεια. Όσο σε live streaming ο φόβος απλώνεται, τόσο θα γεμίζουμε άθυμους δειλούς,
κι όσο η πρεμιέρα θα ματαιώνεται, θα είσαι ελευθερος, άνθρωπε, να υπακούς.

Πες τους ο χρόνος πως τρελάθηκε, δεν κάνει στάση Γολγοθά.  Πες ο παράξενος πως χάθηκε,  είναι απ’ τα κρούσματα εκείνα τα ορφανά. Ω, γλυκύ μου έαρ, σε καραντίνα, οι αιμοπότες μας θέλουν σιωπηλούς απ’ την Αμερική μέχρι την Κίνα. Tώρα είσαι ελεύθερος «άνθρωπε» να υπακούς.

Ένα τραγουδάκι επίκαιρο: Χρήστος Δάντης, Τα Γιουσουφάκια

https://www.youtube.com/watch?v=WM8sH0XhtMM

Χρήστος Δάντης, Τα Γιουσουφάκια
Μουσική-Στίχοι: Χρήστος Δάντης
Δίσκος: Τα Γιουσουφάκια (1997)

Γέμισε ο τόπος γιουσουφάκια
κι έγινε ο κόσμος ένας καφενές
πικρά σερβίρει για μας φαρμάκια
κι εσύ αγάπη μου τ' ακούς και κλαις

Άσ' τους καρδιά μου 
άσ' τους να πουν 
αυτοί μονάχα εκτιμούν ότι γυαλίζει 
άσ'  τους καρδιά μου
άσ' τους να πουν 
όμως ξεχνούν πως είναι ρόδα που γυρίζει 

Γέμισε ο κόσμιος γιουσουφάκια  

Γέμισε ο τόπος γιουσουφάκια
κι έγινε ο κόσμος ένας αμανές
που τραγουδάει παραμυθάκια 
και τα στολίζει με χιλιάδες απειλές

Άσ' τους καρδιά μου 
άσ' τους να πουν 
αυτοί μονάχα εκτιμούν ότι γυαλίζει 
άσ'  τους καρδιά μου
άσ' τους να πουν 
όμως ξεχνούν πως είναι ρόδα που γυρίζει 

Γέμισε ο κόσμιος γιουσουφάκια  

Θάνος Μικρούτσικος 1947-2019

Θάνος Μικρούτσικος 1947-2019

https://www.youtube.com/watch?time_continue=39&v=5RVsouTa4xw&feature=emb_logo

Στέρεο Νόβα, Ένα κλεμμένο ποδήλατο

https://www.youtube.com/watch?v=bhEl6Ggj7bw

Στέρεο Νόβα,  Ένα κλεμμένο ποδήλατο
Δίσκος: ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ (Wipe Out, 1992)
Στίχοι-μουσική: Κωνταντίνος Β.

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
Και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σαν μέλι
Κι από ένα σημείο τής γης αυτός ο ήλιος θ' ανατέλλει
Πιο όμορφος από ποτέ, σαν στρογγυλό χρυσάφι
Θα λάμψει στο βλέμμα σου σαν μεγάλο διαμάντι
Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
Περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
Γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
Είναι πιο έντιμα απ' αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
Ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι
Είναι σαν μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
Να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να 'χα μια θάλασσα έξω απ' το σπίτι μου
Κι όποτε βρέχει να πετάω απ' το μπαλκόνι μου
Κρατώντας το χέρι σου για πάντα
Στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
Να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
Όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα;
Κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
Κάποιος τότε σ' ένα στόχο σημαδεύει
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
Χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι
Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
Και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
Ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
Μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
Σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
Ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
Προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
Στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
Στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου
Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
Στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
Χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Δεν έχει τέλος (Τα Ξύλινα Σπαθιά)

https://www.youtube.com/watch?v=ReewMKgq5F4

Αυτούς τους έχω βαρεθεί- Μαρία Δημητριάδη

https://www.youtube.com/watch?v=aLUHQyL6PlE

Στέρεο Νόβα-3000 μέρες

https://www.youtube.com/watch?v=EnmuPwc0SRw


Τώρα ξέρω γιατί κάθε φορά που βρέχει
τα μάτια μου κλαίνε κι ο σκύλος γαβγίζει
σχηματίζονται μικρά ποτάμια στους δρόμους
η κατεύθυνση του ανθρώπου μια λευκή γραμμή αεροπλάνου
κι ύστερα η σιωπή τών δορυφόρων
η πορεία είναι σταθερή
ενώ ανάμεσα στην αθωότητα και τη διαφθορά
η λέξη αγάπη θυμίζει Γυμνάσιο
γι' αυτό της άρεσαν τα λουλούδια
γι' αυτό κι εγώ δε θέλω τίποτα, παρά μόνο να κοιτάζω εσένα
τη γη, τον ουρανό, τις πιο όμορφες λέξεις
όπως το μέτρημα απ' το μηδέν ως το άπειρο

Ακόμα πιο μακριά η ίδια ερώτηση απλώνεται
μέρα με τη μέρα
διανύεις τον ίδιο κύκλο μ' ένα αυτοκίνητο
ενώ κατά βάθος θες να σταματήσεις
μιλάς μόνος σου καθώς ένα βουνό απ' τον καθρέφτη ξεμακραίνει
και οι μόνοι που δε φαίνονται είμαστε εμείς
σε αντίθεση μ' αυτούς που κατάκτησαν το φεγγάρι
σαν κάποιος να προχωρά προς τα πίσω ψάχνοντας για σένα
οι ίδιες λέξεις με άλλο νόημα
η ίδια αγάπη σε λάθος άνθρωπο
όπως το μέτρημα απ' το μηδέν ως το άπειρο

Κοίταξε εκεί
το ίδιο πράγμα συνέβη στον ύπνο σου χίλιες φορές
απ' το ίδιο σημείο θα πετάς πάντα
απ' το ίδιο σημείο θ'αναρωτιέσαι την αρχή και το τέλος των πραγμάτων
την ίδια απόφαση θα παίρνεις
μόνο που οι άνθρωποι θ' αλλάζουν
όπως μια βόλτα στην πόλη
όπως τα φύλλα της χλόης
κι αυτά που πάντα σου άρεσαν θα συνεχίζουν να σου αρέσουν
το καλό και το κακό
το παιχνίδι του κύκλου
όπως το μέτρημα απ' το μηδέν ως το άπειρο

[πηγή στίχων]

"...έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας...": Το ταξίδι της φάλαινας-ένα προφητικό τραγούδι των Στέρεο Νόβα

https://www.youtube.com/watch?v=M5ylYjyfZSQ

Δείτε τους στίχους εδώ

Στέρεο Νόβα, Ο Εξώστης

https://www.youtube.com/watch?v=lHKaLvKIcHY

Χάρις Αλεξίου- Πανσέληνος

http://www.youtube.com/watch?v=MZQfbcWDP2g
http://www.alexiou.gr/

Χ. ΑΛΕΞΙΟΥ-ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
ΔΙΣΚΟΣ: ΟΔΟΣ ΝΕΦΕΛΗΣ 88
ΣΤΙΧΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΗ: Χ. ΑΛΕΞΙΟΥ

Στην μέση ενός μικρού σπιτιού, που `χω νοικιάσει
το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει
Τα ζήτησα όλα απ’ τη ζωή μου

τα πλήρωσα με την ψυχή μου
να έχει ένα τόπο η καρδιά πριν να γεράσει.

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου’χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου `χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου που τα `κανε όλα ωραία

Είναι σκληρό για μια γυναίκα να `ναι μόνη
στο λέω τώρα που η αλήθεια δε θυμώνει
Όση και να `ναι η δύναμή μου, 

θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου
Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει.

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
το σπίτι μου έρημο να κάνουμε παρέα.
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου `χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου `χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου που τα `κανε όλα ωραία.

Active Member- Για τ' αδέλφια που χαθήκανε νωρίς

http://www.youtube.com/watch?v=qVUgnX4ANd0

...θρηνούν μανάδες και που να ξαποστάσεις όταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις...

Active Member, Τι άλλο φοβάσαι

 

http://www.youtube.com/watch?v=A6xigEvUsLs
Τι άλλο φοβάσαι πες μου και θα γίνω
κι ας έχω τόσα πολλά και ωραία να χάσω
κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θ' απογίνω
φτάνει που δεν γουστάρω να ησυχάσω

Κάποτε σ' είδα στο πέρασμα του αιώνιου κόμβου,
στον καιρό του τρόμου και του αλλόκοτου φόβου,
να διπλώνεσαι, ν' ανησυχείς και να τρομάζεις
και πριν καλάρουν οι μέρες το σκασμό να βγάζεις.
Να μια απ' τα ίδια - ίδιοι δρόμοι - ίδιοι κύκλοι·
γαβγίζουν οι άνθρωποι - σκιάζονται οι σκύλοι,
θρηνούν μανάδες, και πού να ξαποστάσεις
όταν στη μνήμη σου μακραίνουν οι αποστάσεις.
Έτσι σκηνοθετούν το σήμερα άκριτοι κοσμοκράτορες,
βαρέθηκα τα έγκυρα - είναι όλοι προβοκάτορες
που πιάνονται απ' τον φόβο σου και φτιάχνουν ιστορίες
κι ενάντια στους άπιστους στήνουν σταυροφορίες
από χορτασμένους με το ίδιο ήθος και παράστημα
που θα εξοντώνουν όσα τους μοιάζουν άσχημα.
Έτσι κι εγώ αφού σκιάζεσαι ξανά σε φτύνω.
Ψάχνω, λοιπόν, ό,τι φοβάσαι για να γίνω...
Γίνομαι τάφος αντάρτη στο Ιράκ και μοιρολόι στη Παλαιστίνη,
τυφλός στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη·
πεινασμένος ιθαγενής στο Μεξικό,
χίλιες επεξηγήσεις για το φόβο σου στο λεξικό,
μοναχός στο Θιβέτ - κι aboriginal στην Αυστραλία,
τζαμί καμένο από φασίστες στην Ιταλία·
εθελοντής γιατρός απ' την Αβάνα
και παιδί στην Τεχεράνη απ' ανύπαντρη μάνα·
νεκρός κι άταφος δάσκαλος στη Σομαλία,
κυνηγημένος τούρκος συγγραφέας στη Γαλλία,
εργάτης στα πετρέλαια στη Βενεζουέλα
και στο Μπέλφαστ μια ματωμένη φανέλα·
βραζιλιάνος με 8 σφαίρες στο κεφάλι στο Λονδίνο
- τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω.
Εγώ που κάνω όνειρα κι έχω πολλά ωραία να χάσω
κάνω και την αρχή - δε γουστάρω να ησυχάσω.

Τι άλλο φοβάσαι, πες μου, και θα γίνω
κι ας έχω τόσα πολλά κι ωραία να χάσω.
Κι ούτε στιγμή μη ρωτάς τι θα απογίνω,
μου φτάνει που δε γουστάρω να ησυχάσω
(που είμαι εδώ και θέλω τη βολή σου να χαλάσω - πες μου, τι άλλο φοβάσαι)

Θα γίνω χρήστης που παλεύει για τη σωτηρία,
διψασμένος πρόσφυγας από τη Νιγηρία,
σαρίκι τυλιγμένο σε περήφανο κεφάλι
και μασάτι από αφρικάνικο ατσάλι.
Σφαγμένο θηλυκό απ' τους γονείς του στην Κίνα
κι ορφανό σε φαβέλα που πεθαίνει απ' την πείνα.

Τι άλλο φοβάσαι πες μου και θα γίνω...

Αλγερινός που ξημερώνεται σε γαλλικά λιμάνια
και μάτια που κοιτούν από πασαμοντάνια·
τούρκος αναλφάβητος που ζει στο Γκάζι
και μορφωμένος Αλβανός που σε τρομάζει·
στο τοίχος της ντροπής stencil απ' τον Banksy
κι ο εφιάλτης σου πριν να χαράξει.

Πες μου, τι άλλο φοβάσαι και θα γίνω...

Η επικαιρότητα του Κ.Καρυωτάκη

https://www.youtube.com/watch?v=-K2a4IAxurs


ΚΙ ΑΝ ΕΣΒΗΣΕ ΣΑΝ ΙΣΚΙΟΣ-ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

Ποίηση: Κ.Καρυωτάκης
Δίσκος: Κι η αγάπη πάλι θα καλεί (2008)

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά

Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί

Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που `ζησα ζωή!

Ανατολή (kazan-kazan)

Μην μασάτε...

Άκους εκεί "δεν έχουμε παρόν"...

Τι ανιστορικές αρλούμπες ειν' αυτές; 

Και βέβαια έχουμε ΠΑΡΟΝ κι ας είναι δύσκολο, επώδυνο,σκληρό....

Αλλά δεν μασάμε...

Ούτε υποχωρούμε...

Όπως έχουμε και ένδοξο παρελθόν...

Κι ας λεν ότι θέλουν οι θιασώτες των...Annales...

Τι να κάνομε; Μια ζωή διχασμένοι είμαστε...

Και μια ζωή έχομε "καλοθελητές"...και "οργανικούς" (όχι με την γκραμσιανή έννοια για να εξηγούμεθα)

Όσο για το μέλλον; Λίαν αβέβαιον, μετά τα...kazan-kazan...

Υ.Γ.: Ας μην σπεύσουν ορισμένοι να βάλουν "ταμπέλες"...Τους τις επιστρέφουμε a priori και τους αφιερώνουμε την ωραιοτάτη μελωδία που έπεται:

https://www.youtube.com/watch?v=Vv7U1P2ZDwg

...πίνοντας τσάι νοσταλγούν τις αποικίες...

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=pgGGKY2bnLk

ΤΑ ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ-ΓΚΡΑΝ ΟΤΕΛ

Οι γλάροι όλη τη μέρα πετάνε
επάνω από πατώματα που τρίζουν
στο Γκραντ Οτέλ οι καμαριέρες καθαρίζουν
τα ίχνη από τη σκόνη που μισούν αλλά ρουφάνε
οι τυχοδιώκτες που όλο αδιάφορα κοιτάνε
καθώς τινάζουνε τη στάχτη όταν καπνίζουν
οι τυχοδιώκτες που όλα κάτι τους θυμίζουν
κάτι που πάντοτε σε λίγο το ξεχνάνε
και ναρκωμένοι αναρωτιούνται πόσο αξίζουν
τα κρύσταλλα στα ράφια που γυαλίζουν
πόσο αξίζουν οι καρδιές όταν ραγίζουν
πόσο αξίζουνε τα κρύσταλλα όταν σπάνε

Στο Γκραντ Οτέλ οι λιμουζίνες σταματάνε
κι αποβιβάζονται οι ώριμες κυρίες
δίπλα στο πιάνο διηγούνται ιστορίες
και βεβαιώνουν πόσο όμορφα περνάνε
για διακοπές το καλοκαίρι όταν πάνε
στις δροσερές εξοχικές τους κατοικίες
πίνοντας τσάι νοσταλγούν τις αποικίες
καθώς τη νύχτα στη βεράντα ξενυχτάνε
τις ασημένιες χειροπέδες τους φοράνε
τις σιδερένιες τους θυμίζουν τραγωδίες
πόσο καιρό θα βρέχει ακόμη στις Ινδίες
πιο δυνατά γονατιστές παρακαλάνε

Διονύσης Σαβόπουλος - Μέρες καλύτερες θα 'ρθούν

http://www.youtube.com/watch?v=aqg4R9VgGiI


Μέρες καλύτερες θα 'ρθουν, το λέει το ένστικτό μου
αυτό το κάτι μέσα μου, το εντελώς δικό μου
Χαράζουμε τα πρόσωπα, τα βλέμματα γλυκαίνουν
γιατί ταλαιπωρήθηκαν και τώρα το μαθαίνουν

Κι αυτοί που μας πληγώσανε, καθώς το φως τελειώνει
αισθάνονται την μοναξιά που Έλληνες ενώνει
Και δεν ακούν τα κόμματα και το μεγάφωνό τους
τον χτύπο μόνο της καρδιάς που μας βαφτίζει ανθρώπους

Γιατί είν' η αγάπη δόσιμο και δάκρυ που ματώνει
και πόρτα μισοσκότεινη κι απ' έξω μας κλειδώνει
Ώσπου η δόλια η φωνή να βρει την ρίζα εκείνη
που χάσαμε κι εγώ κι εσύ σαν Φραγκολεβαντίνοι

Φιλότεχνοι κι αλλήθωροι προς κάποια δύση πάντα
που παραμόρφωσε γενιές, παλιά κι απ' το τριάντα
την ώρα που το μέσα μας κοβόταν σαν διαμάντι
στου Καζαντζίδη το λυγμό και του Παπαδιαμάντη

Μέρες καλύτερες θα 'ρθουν, το νιώθω στ' αεράκι
εκείνο το καρύδι σπάει, άκου και τ' αηδονάκι
του πάει το ντέρτι κι ο καημός, η λύπη του ταιριάζει
μα θέλει και το φάρμακο. Ποιος το 'χει; Το μοιράζει;

Κι εμείς που αριστερίσαμε, ποιο τάχα ήταν το λάθος;
εφιάλτης ήταν το είδωλο, αλήθεια όμως το πάθος
και βούλιαξε στον χείμαρρο, στο δίκιο του πνιγμένο
και ξάφνου βγήκε απ' τα κλαδιά της Πίστης φωτισμένο

Μέρες καλύτερες θα 'ρθουν, τίποτα πια δεν σβήνει
την δίψα την λαχτάρα μου, την ομορφιά μου εκείνη
που μου 'γινε πατρίδα μου, πόλη μου και Θεός μου
ματιά που με κομμάτιασε να ξαναβρώ το φως μου

Κι αφού τελειώνει η βραδιά, αντί για καληνύχτα
μαζί ας ταξιδέψουμε στην φλογισμένη νύχτα
γελώντας και δακρύζοντας για κείνο τ' ακρογιάλι
να στρώσω να πλαγιάσουμε κεφάλι με κεφάλι

Η απώλεια του Δ. Μητροπάνου φτωχαίνει το λαϊκό μας τραγούδι

[πηγή: ΤΑ ΝΕΑ] 

Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα το πρωί μία μεγάλη φωνή του ελληνικού πενταγράμμου. Ο Δημήτρης Μητροπάνος πέθανε σε ηλικία 64 ετών από ανακοπή καρδιάς, αφήνοντας πίσω του μία σπουδαία διαδρομή στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού. 

Περισσότερα εδώ

http://www.youtube.com/watch?v=bb7lHESYIOk

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ-ΠΕΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝ ΚΑΡΔΙΕΣ

Μουσική-στίχοι: Τάκης Μουσαφίρης 

Πες μου πού πουλάν καρδιές να σου πάρω μια
πες μου πού πουλάν χαρές να σου πάρω δυο
πες μου πού πουλάν ψυχές να σου πάρω μια
πού πουλάν αϊτόφτερα να σου πάρω δυο

Θέλω να 'χεις δυο καρδιές
ν' αγαπάς διπλά τον κόσμο
θέλω να 'χεις δυο ψυχές
γιομάτες να 'ναι δυόσμο
θέλω να 'σαι αετός

Πες μου πού πουλάν καρδιές να σου πάρω μια
πες μου πού πουλάν ψυχές να σου πάρω δυο
πού πουλάν τις Κυριακές τις γιορτές τις σκόλες
πες μου πού πουλάν χαρές να στις πάρω όλες
Θέλω να 'σαι αετός
σ' αψηλά να πας λημέρια
το κρασί σου ήλιου φως
και να κερνάς τ' αστέρια
θέλω να 'σαι αετός

Διάφανα Κρίνα- Κυριακή των Βαΐων

http://www.youtube.com/watch?v=ZuulCKfGDCQ

ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ- Κυριακή των Βαΐων 
ΜΟΥΣΙΚΗ: ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ
ΣΤΙΧΟΙ: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΡΟΔΟΣΤΟΓΛΟΥ
ΔΙΣΚΟΣ: ΚΑΤΙ ΣΑΡΑΒΑΛΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ (WIPE OUT,1998)

Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
κύλησα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ' τ' άστρα σου

Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες σου
πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμορραγώντας με στίχους
την ανάσα απ' το γέλιο σου, τους τριγμούς απ' τα βήματα
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου

Τόσα χρόνια σπατάλησα να προσμένω τον ίσκιο σου
ένα χέρι ζεστό ας μου κλείσει τα μάτια
Ξεψυχάω ανήμπορος μακριά απ' τα χάδια σου
στη ζωή μου πια δύουνε πεθαμένα φεγγάρια

Κυριακή των Βαΐων ανοιξιάτικο βράδυ
σου στέλνω για τη γιορτή σου καρτ ποστάλ απ' τον Άδη