Θ. Ι. Ρηγινιώτης, Η φύση δεν είναι Θεός

φωτό από εδώ

Στις μέρες μας, πληθαίνουν οι περιπτώσεις ανθρώπων, που ξεθάβουν από τη λήθη και αναβιώνουν τη λατρεία θεοτήτων των αρχαίων παγανιστικών θρησκειών. Πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο, που εντείνεται καθώς οι σύγχρονοι λαοί αναζητούν τις πολιτισμικές ρίζες τους, ενώ οι δυτικοί λαοί βλέπουν ότι μπορούν πλέον να τινάξουν από πάνω τους τις καταπιεστικές και ιμπεριαλιστικές εκδοχές του χριστιανισμού, που διαμορφώθηκαν στη Δύση τα τελευταία χίλια χρόνια, τον Καθολικισμό και τον Προτεσταντισμό.

Οι σύγχρονοι αυτοί λάτρεις συχνά διευκρινίζουν πως δεν πιστεύουν πραγματικά στην ύπαρξη των αρχαίων θεών, αλλά προσελκύονται από «αυτό που αντιπροσωπεύουν» οι θεοί και οι μύθοι που μιλούσαν γι’ αυτούς, δηλαδή «τις δυνάμεις της φύσης και του σύμπαντος», την εσωτερική ειρήνη και την αρμονία όλων των πλασμάτων.

Έτσι, βλέπουμε ακόμη και τελετές λατρείας του Ήλιου, της Γης, της φύσης, της ζωής κ.τ.λ., καθώς και επικλήσεις στο σύμπαν και τις υποτιθέμενες «δυνάμεις του». Η αντίληψη αυτή – που συνιστά πλέον ένα ισχυρό ρεύμα – διακατέχει και ένα σωρό καλλιτεχνικά δημιουργήματα σε όλων των ειδών τις τέχνες.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι νομίζουν ότι έτσι επιστρέφουν στις ρίζες τους και ότι αυτές οι πράξεις έχουν κάτι το ωραίο, ρομαντικό και φιλοσοφικό.

Θα πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι δεν υποστήριζαν ότι η φύση, η Γη ή το σύμπαν είναι θεοί· αντίθετα, κατέρριψαν αυτές τις θρησκευτικές ιδέες, μερικές φορές ασκώντας αυστηρή κριτική στην αρχαία θρησκεία (όπως ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος) ή ακόμη και στους μεγάλους Έλληνες ποιητές (όπως έκανε ο Πλάτων). Η άποψη των φιλοσόφων για τη θεότητα πλησιάζει περισσότερο στη χριστιανική άποψη: ένας μόνο Θεός, υπερβατικός, που δημιούργησε τα πάντα και δε μοιάζει καθόλου με τους ανθρώπους ή με άλλα γήινα πλάσματα [1].

Οι αρχαίοι λαοί πίστευαν ειλικρινά ότι η φύση, η Γη, το σύμπαν – και όλα όσα περιέχουν – είναι πράγματι θεοί. Τα λάτρευαν αληθινά, όχι συμβολικά ή «ποιητικά» ή «φιλοσοφικά». Και μάλιστα, πάρα πολλές φορές – με τρομακτική συχνότητα – θυσίαζαν ζωντανά θύματα για να λατρέψουν αυτούς τους δήθεν «θεούς», είτε ζώα, είτε ανθρώπους [2].

Μαζί με αυτά, πίστευαν στη μοίρα (ως παντοδύναμη θεότητα), στην αστρολογία, τη μαγεία, τη μαντεία και τις «απόκρυφες τέχνες».

Ο χριστιανισμός, στον κόσμο της ελληνορωμαϊκής εποχής, ήταν η φωνή της λογικής, που αντιστάθηκε στη θεοποίηση της φύσης (ανοίγοντας έτσι το δρόμο για την πρόοδο της επιστήμης [3]), αντιστάθηκε στο φόβο των ανθρώπων για τη μοίρα και τη μαγεία και στις αιματηρές λατρείες των παγανιστικών θεών.

Όταν οι χριστιανοί είπαν ότι μόνο ο αληθινός Θεός αξίζει να λατρεύεται και όχι να θεοποιούνται η Γη, τα ουράνια σώματα κ.τ.λ., δε μίλησαν θεωρητικά, ούτε αντικατέστησαν τη λατρεία ανύπαρκτων θεών με τη λατρεία μιας άλλης, επίσης ανύπαρκτης θεότητας. Οι χριστιανοί άγιοι είδαν και βλέπουν με τα μάτια τους το θείο Φως, ενώνονται μαζί του και γίνονται οι ίδιοι φως, γιατί ο χριστιανισμός (η αρχαία και αυθεντική εκδοχή του, η Ορθόδοξη Εκκλησία [4]) είναι ο δρόμος της ηθικής και πνευματικής τελειοποίησης του ανθρώπου, που οδηγεί στην ενότητά του με τον αληθινό Θεό (τον Τριαδικό Θεό, το Θεό της Αγάπης) και με όλα τα όντα. Δεν είναι μια συμβολική λατρεία προσωποποιημένων αφηρημένων εννοιών, αλλά μια πραγματική ένωση ανθρώπου και Θεού, που κάνει τον άνθρωπο παγκόσμιο ον. Χιλιάδες ορθόδοξοι χριστιανοί όλων των εποχών έφτασαν και φτάνουν σ’ αυτή την κατάσταση, όχι απλώς σε μια μεταθανάτια ζωή, αλλά ενώ ακόμη ζουν εδώ.

Παρακαλούμε λοιπόν, μέσα από την καρδιά μας, τους συνανθρώπους μας, που νομίζουν πως, επιστρέφοντας στη λατρεία των συμβολικών θεών, κάνουν ένα βήμα προς τη σοφία ή την αυτογνωσία ή την αρμονία με τα πλάσματα του κόσμου, να γνωρίσουν τον αληθινό δρόμο που οδηγεί σ’ όλα αυτά: τον ορθόδοξο χριστιανικό δρόμο.

Στους ορθόδοξους λαούς, όπως παντού, υπάρχουν άνθρωποι όλων των ηθικών βαθμίδων. Όμως εκείνοι που δείχνουν το δρόμο είναι οι άγιοι διδάσκαλοί μας (και διδάσκαλοι της ανθρωπότητας), που αγκαλιάζουν όλα τα πλάσματα, προσεύχονται γι’ αυτά και γίνονται ένα με αυτά.

Σημειώσεις

[1] Για την άποψη των αρχαίων φιλοσόφων περί θεών και τις διώξεις φιλοσόφων στην αρχαία Ελλάδα (συχνά λόγω των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων) βλ. εδώ: http://o-nekros.blogspot.gr/2011/05/blog-post_15.html.

[2] Περί ανθρωποθυσιών στην αρχαία Ελλάδα, από τα μυκηναϊκά χρόνια μέχρι τον 3ο αι. μ.Χ.: http://www.oodegr.co/neopaganismos/pseftotheoi/thisies2.htm και http://www.oodegr.co/neopaganismos/arxaio_xali/Thisies1.htm. Για τις ανθρωποθυσίες σε παγκόσμια κλίμακα, δείτε μεγάλο αφιέρωμα εδώ: http://www.apologitis.com/gr/ancient/thisies.htm#%CE%91%CE%9D%CE%98%CE%A1%CE%A9%CE%A0%CE%9F%CE%A6%CE%91%CE%93%CE%99%CE%91. Θα παρακαλέσω επίσης να διαβάσετε το άρθρο «Ο θεός που καλείται “Γη”», στο http://o-nekros.blogspot.gr/2011/04/blog-post_5383.html, για τις συνέπειες της σύγχρονης τάσης προσωποποίησης και θεοποίησης της φύσης. Δείτε επίσης, αν θέλετε, και το αφιέρωμα: «Ξωτικά στη μπλογκόσφαιρα»: http://o-nekros.blogspot.gr/2014/12/blog-post_92.html.

[3] Στον τομέα της επιστημονικής γνώσης οι χριστιανοί συνέχισαν τους αρχαίους Έλληνες και έχουμε πολλούς αγίους γιατρούς, μαθηματικούς, φιλοσόφους κ.τ.λ., που συνέγραψαν έργα μεγάλης επιστημονικής αξίας για την εποχή τους και μεγάλης αξίας για την ιστορία της επιστήμης στις μέρες μας (βλ. π.χ. εδώ: http://www.oodegr.co/neopaganismos/romi/romi.htm, ενότητα «Επιστήμη στη Ρωμανία»). Εξάλλου, δεν πρέπει να μπερδεύουμε τους αγίους διδασκάλους της αρχαίας Εκκλησίας και της Ορθοδοξίας με τη σκληρή στάση των Ρωμαιοκαθολικών του Μεσαίωνα (της «Καθολικής Εκκλησίας»), που είχαν αποκτήσει μεγάλη εξουσία και συχνά είχαν εμποδίσει την επιστημονική πρόοδο. Η στάση αυτή και η διδασκαλία, από την οποία προέρχεται, με ορθόδοξα κριτήρια αποτελεί αίρεση.

[4] Για την ταύτιση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την αρχαία και αυθεντική Εκκλησία που ίδρυσε ο Ιησούς Χριστός, βλ. (μεταξύ πολλών άλλων) εδώ: http://oodegr.co/oode/biblia/kritiki/gillquist1.htm και εδώ: http://oodegr.co/oode/biblia/papikos_monaxos/perieh.htm.

π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Η εκκλησία του Μαραντόνα: Ένα φαινόμενον θρησκευτικής παρακμής

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 2053, 16 Ιανουαρίου 2015 

& αναδ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Βασικό γνώρισμα του αρχαίου παγανιστικού κόσμου υπήρξε η λατρεία ζώντων ή νεκρών ανθρώπων, ως θεών. Αναμφιβόλως, η πρακτική αυτή ήταν ένα φαινόμενο ακραίας θρησκευτικής παρακμής του μεταπτωτικού ανθρώπου, που δεν είχε γνωρίσει το φως του Χριστού.

Το θλιβερό και παρακμιακό αυτό φαινόμενο δυστυχώς επανεμφανίστηκε και στα τέλη του εικοστού αιώνα με τη λατρεία και τη δημιουργία «Εκκλησίας» ως λατρευτικής κοινότητας για τη λατρεία ενός μεγάλου Αργεντινού ποδοσφαιριστή, του Ντιέγκο Μαραντόνα.

Φανατικοί θαυμαστές του δημιούργησαν το 1998 τη λεγόμενη «Εκκλησία του Μαραντόνα» (Iglesia Maradoniana) κτίζοντάς του και ναό στην πόλη Ροσάριο της Αργεντινής, αφιερωμένο σ’ αυτόν.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία υπολογίζεται ότι η παρακμιακού θρησκευτικού χαρακτήρα λεγόμενη «Εκκλησία του Μαραντόνα» αριθμεί περίπου 100.000 μέλη με παρουσία και στις ευρωπαϊκές χώρες Ιταλία και Ισπανία. Οι οπαδοί του εν λόγω μορφώματος έχουν αντικαταστήσει το χριστιανικό ημερολόγιο, με δικό τους σύστημα χρονολογήσεως, γνωστό ως π. Ντ. – μ. Ντ. δηλαδή προ και μετά Ντιέγκο.

Έχουν συγκροτήσει δικό τους δεκάλογο, μία εκ των εντολών του οποίου είναι το να δίνουν στα άρρενα παιδιά τους, το όνομα Ντιέγκο. Έχουν επίσης δημιουργήσει δικό τους «Τετραγράμματο» για το όνομα του «θεού», το οποίο συνδυάζει το λατινικό αρχικό όνομα της λέξεως θεός και τον αριθμό της φανέλλας του Μαραντόνα και είναι γνωστό ως «D10 S». Είναι σαφές ότι πρόκειται για κακόγουστη ανάμειξη διαφορετικών στοιχείων θρησκευτικών και μη.

Αντικατέστησαν την χριστιανική εορτή του Πάσχα με τον εορτασμό της 22ας Ιουνίου, ημερομηνία κατά την οποία ο Μαραντόνα το 1986 είχε πετύχει νίκη στο Μουντιάλ εναντίον της εθνικής ομάδας της Αγγλίας. Στις εορτές του εν λόγω μορφώματος περιλαμβάνονται τα γενέθλια του Μαραντόνα, όπως και η ημερομηνία αναλήψεως καθηκόντων του ως προπονητή της εθνικής ομάδας της Αργεντινής.

Το δικό μας τελικό σχόλιο γι’ αυτή τη σύγχρονη μορφή θρησκευτικής παρακμής: «καί ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων τῆς πρώτης» (Ματθ. 27, 64).

Απάντηση-καταπέλτης του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς π. Σεραφείμ στη Χ.Α.

[πηγή: Ἀναβάσεις ]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν "Ἀπάντηση στίς συκοφαντίες τῆς «Χ.Α.»" του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιώς π. Σεραφείμ:

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 29ῃ Ἀπριλίου 2013 

(...) ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ πολιτικός τους χῶρος [ενν. η Χ.Α.] ἀγωνίζεται γιά τήν ἐπιβολή τοῦ νεοπαγανισμοῦ τῆς Νέας Ἐποχῆς καί ὅτι ἐμφορεῖται ἀπό τίς ἰδεοληψίες τῶν σατανιστῶν ἀποκρυφιστῶν ὅπως ὁ Ἑωσφοριστής Ἄλιστερ Κρόουλι, ὁ Οὐίλιαμ Γιέιτς, ὁ Ἐντουαρτν Λῦτον, ὁ Ἄρθρουρ Μάχεν, ὁ Σάξ Ρόμερ, ὁ Ἄλτζερνον Μπλάκγουντ, ὁ Τσάρλς Οὐίλιαμς, ὁ Ὄστιν Σπέαρ, ὁ Οὐίλιαμ Χόρτον, ὁ Ἴσραελ Ριγκάρντι, ὁ Ζεράρ Ἀνκώς, κἄ.(...).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΣΤΗ Χ.Α.  ΕΔΩ.

Ανθολόγιον 112: Jean Clair (απόντος του Θεού...)

[...] απόντος του Θεού ζωντανεύουν οι ψευτοθεοί των θεοσοφιστών, των πρωτοποριών και του ναζιστικού νεοπαγανισμού '  και το όνειρο της αναγέννησης που τους συνοδεύει γίνεται γρήγορα ένας εφιάλτης χωρίς διέξοδο καμιά. [...]

Jean Clair,  Χειμώνας στον πολιτισμό, μετάφραση: Τιτίκα Δημητρούλια, εκδ. Μικρή Άρκτος, Αθήνα 2012, σελ. 85.

Ο "ναός" του Απόλλωνα στη Γαύδο και οι αντιδράσεις

Στο δελτίο τύπου της Ιεράς Μητροπόλεως Κισσάμου και Σελίνου (βλ. προηγούμενη ανάρτηση) για το "ναό" του Απόλλωνα στη Γαύδο απάντησε με επιστολή του στην εφημερίδα "Χανιώτικα Νέα" ο κ. Δ. Σταθάκης. Η επιστολή δημοσιεύθηκε στις 19-2-2011. Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ. 

Η Ιερά Μητρόπολη ανταπάντησε με επιστολή που δημοσιεύθηκε στην ίδια εφημερίδα στις 26-2-2011. Μπορείτε να την διαβάσετε εδώ ή εδώ.

Δελτίο τύπου της Ιεράς Μητροπόλεως Κισσάμου και Σελίνου για το "Ναό" του Απόλλωνα στη Γαύδο.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΣΑΜΟΥ & ΣΕΛΙΝΟΥ

Δ Ε Λ Τ Ι Ο Ν   Τ Υ Π Ο Υ

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως Κισάμου και Σελίνου γνωστοποιείται ότι το τελευταίο διάστημα στην νήσο Γαύδο, η οποία  υπάγεται Εκκλησιαστικά στην ανωτέρω Ιερά Μητρόπολη, γίνεται προσπάθεια ανοικοδόμησης «ναού», αφιερωμένου στον Απόλλωνα. Σκοπός του ναού αυτού, όπως προκύπτει από πληροφορίες του διαδυκτίου, είναι: «η διεξαγωγή σε αυτόν μυστήρια στους Έλληνες θεούς για χάριν της Ελλάδας».

Σε μια εποχή βαθιάς ηθικής και πνευματικής ύφεσης και παρακμής, απόρροια της οποίας είναι η οικονομική κρίση ως και ό,τι άλλο βιώνομε στην ζοφερή πραγματικότητα του σήμερα, έχοντας ως αποτέλεσμα να γίνεται ο  βίος μας α-βίωτος, η Εκκλησία του Χριστού καλεί τα παιδιά Της και τον κόσμο όλο σε πνευματική αφύπνιση και εγρήγορση. Η προσπάθεια επιστροφής στην ειδωλολατρία, η αναβίωση του δωδεκαθέου και των διονυσιακών τελετών, δεν δίδουν διέξοδο στα αλύτρωτα αδιέξοδα της καθημερινότητας μας, αλλά φανερώνουν και αποκαλύπτουν το βάθος και την ουσία του προβλήματος.

Στην προσπάθεια αποχριστιανισμού, αποϊεροποίησης  και απογύμνωσης του τόπου και της κοινωνίας μας ας κρατήσομε «πάντα ανοικτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας», μένοντας σταθεροί στις αιώνιες και διαχρονικές αξίες και παραδόσεις του Γένους και της Ρωμιοσύνης, ακούοντας την προτροπή του Αποστόλου Παύλου: «…αδελφοί, στήκετε, καὶ κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι᾿ επιστολής ημών»  (Β΄ Θεσ. 2,15).

Εκ της Ιεράς Μητροπόλεως

πηγή

Απάντηση σε αγγλόφωνη νεαρή φίλη της αρχαίας Ελλάδας

Του Θεόδωρου Ι. Ρηγινιώτη

Η παρακάτω επιστολή είχε σταλεί στα αγγλικά ως απάντηση σε νεαρό πρόσωπο από την ελληνική παροικία των Η.Π.Α., που από υπερβολική αγάπη προς την αρχαία Ελλάδα έχει στραφεί προς τον παγανισμό (έχει κάνει δηλαδή το ίδιο λάθος με πολλούς άλλους συνανθρώπους μας).

Την αποστολή της (με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο), τέλη του Μάη του 2009, ακολούθησε σιωπή. Έφτασε στην παραλήπτρια; Δεν έμαθα. Και, αν έφτασε, προκάλεσε προβληματισμό ή πετάχτηκε στον Καιάδα, δηλαδή στο καλάθι των αχρήστων; Με απέραντο σεβασμό προς την παραλήπτρια, την αποστέλλω για φιλοξενία εδώ, ώστε κάποτε, από χέρι σε χέρι, να φτάσει σ’ αυτήν (αν δεν έχει φτάσει ήδη). Ίσως έχει σημασία να φτάσει και σε άλλα μάτια, αν περιέχει πληροφορίες ευρύτερου ενδιαφέροντος για όλους εκείνους, που αναζητούν την αλήθεια και προβληματίζονται γι’ αυτήν.

Την επιστολή, στην οποία αποτελεί απάντηση, δεν μπορώ να τη δημοσιεύσω, γιατί δεν είναι δική μου. Αν εμφανιστεί η παραλήπτρια και τη δώσει στη δημοσιότητα, ευχαρίστως ας δώσει και την πρώτη μου επιστολή προς αυτήν.

***

Αγαπητή νεαρή φίλη,

Σ’ ευχαριστώ για την απάντησή σου. Όμως νομίζω ότι είναι σωστό να προσθέσω μερικές παρατηρήσεις σ’ αυτά που γράφεις.

Ελπίζω να μπορείς να διαβάσεις στα ελληνικά. Αν όχι, σου προτείνω να μάθεις άριστα ελληνικά (αρχαία και νέα), για να μπορείς να διαβάζεις τα αυθεντικά αρχαία ελληνικά και χριστιανικά κείμενα και να μη χρειάζεσαι μεταφράσεις. Μια μετάφραση ίσως να περιέχει λάθη ή ψέματα.

Περί Θεού. Γνωρίζω για κάποιον θεό, που ο γιος του ήταν κανίβαλος. Το όνομά του είναι Ποσειδώνας και το όνομα του γιου του είναι κύκλωπας Πολύφημος. Μαθαίνουμε γι’ αυτόν στην «Οδύσσεια» του Ομήρου. Δε θα ήθελα να έχω ένα τέτοιο θεό.

Γνωρίζω για κάποιον θεό, που έτρωγε τα παιδιά του, και για μια θεά, που πέταξε το νεογέννητο μωρό της από την κορυφή του Ολύμπου, επειδή… ήταν άσχημο. Τα ονόματά τους είναι Κρόνος και Ήρα. Δε θα ήθελα να έχω τέτοιους θεούς.

Γνωρίζω για κάποιον θεό, που έκανε τρελή μια μητέρα και την έβαλε να κομματιάσει το γιο της, επειδή εκείνος αρνήθηκε να τον λατρέψει. Το όνομά του είναι Διόνυσος και μαθαίνουμε γι’ αυτό στην τραγωδία του μεγάλου Ευριπίδη «Βάκχες». Δε θα ήθελα να έχω ένα τέτοιο θεό.

Γνωρίζω για κάποιον θεό, που ήθελε να μένουν οι άνθρωποι στο σκοτάδι και τιμώρησε σαδιστικά τον τιτάνα που τους έφερε τη φωτιά. Το όνομα του θεού είναι Ζευς και το όνομα του τιτάνα… το γνωρίζεις. Δε θα ήθελα να έχω ένα τέτοιο θεό, όπως ο Ζευς.

Αλλά γνωρίζω και για κάποιο Θεό, δημιουργό του σύμπαντος και των ανθρώπων, που έγινε άνθρωπος και παρέδωσε τον εαυτό του στους κακούς ανθρώπους και τους άφησε να τον βασανίσουν και να τον σκοτώσουν. Και, καθώς τον σκότωναν, τους συγχώρεσε. Εκείνος δεν είχε να κερδίσει τίποτα, αλλά το έκανε μόνο επειδή αγαπούσε όλους ανθρώπους όπως ο ερωτευμένος την αγαπημένη του. Έτσι κάλεσε όλους τους ανθρώπους –και τους δολοφόνους του– να ενωθούν μαζί του διά της αγάπης και να γίνουν θεοί! Το θεϊκό όνομά του είναι Υιός του Θεού Πατρός, Λόγος και Σοφία, και το ανθρώπινο όνομά του είναι Ιησούς Χριστός. Χαίρομαι που έχω έναν τέτοιο θεό, που με αγαπάει ακόμα κι όταν δεν τον αγαπώ.

Περί ποιμένων και προβάτων. Ο Θεός μου είναι ένας παράξενος Θεός. Δεν είναι μόνο ποιμένας, αλλά και πρόβατο. Είναι ποιμένας, για να δώσει τη ζωή του για να με σώσει από τους λύκους (κατά Ιωάννην, 10, 11-15), αλλά είναι και πρόβατο (αμνός), γιατί άφησε να τον σκοτώσουν, όπως θυσιάζουν τα πρόβατα. Οι μαθητές του, αν και ποιμένες της Εκκλησίας, ήταν επίσης και πρόβατα που θανατώθηκαν (κατά Ματθαίον, 10, 16-22, κατά Λουκάν, 10, 3) και κάθε χριστιανός είναι και ποιμένας και πρόβατο για να βοηθήσει τους συνανθρώπους του. (Στα βιβλία των χριστιανών αγίων Πατέρων τονίζεται πάντα ότι οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται «λογικά πρόβατα», όχι «άλογα». Λέγονται έτσι σε αντίθεση με τους «λύκους» και όχι με τους ανθρώπους).

Με έναν τέτοιο Θεό, που γίνεται πρόβατο για να με σώσει, δε με πειράζει να γίνω κι εγώ πρόβατο για να βοηθήσω τους άλλους. Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, αν και είναι σπουδαία, δίνει βάρος μόνο στο νου. Έτσι δυσκολεύεται να καταλάβει την αγάπη. Γι’ αυτό ίσως δε μπορείς να καταλάβεις τη συμπεριφορά του Χριστού. Εκείνος δε «χωρίζει τις οικογένειες» (αντίθετα: ενώνει) αλλά οι οικογένειες χωρίστηκαν, επειδή πολλοί ειδωλολάτρες θανάτωσαν τα παιδιά τους, που ήταν χριστιανοί. Τέτοιοι ήταν ο πατέρας της αγίας Βαρβάρας, ο πατέρας του αγίου Γοβδελαά, ο πατέρας του αγίου Ιωάσαφ του Ινδού και πολλοί άλλοι.

Αυτοί λοιπόν οι πατεράδες ήταν ελεύθεροι άνθρωποι ή κτήνη; Πάντως οι άγιοι μάρτυρες, που έδωσαν τη ζωή τους για την πίστη τους, δεν ήταν πρόβατα, ήταν ελεύθεροι άνθρωποι. Πρόβατα ήταν οι δήμιοι και οι βασανιστές τους.

Όμως οι Αχαιοί, όταν βίαζαν τις γυναίκες της Τροίας (ο Αίας βίασε την Κασσάνδρα μέσα στο ναό της Αθηνάς) και όταν θυσίαζαν την Πολυξένη στον τάφο του Αχιλλέα ή οι Αθηναίοι, όταν θυσίαζαν τρεις αιχμαλώτους στη Σαλαμίνα, ήταν ελεύθεροι άνθρωποι ή κτήνη; Και οι Σπαρτιάτες, όταν βασάνιζαν τους Είλωτες και πετούσαν τα ανάπηρα μωρά στον Καιάδα, ήταν ελεύθεροι άνθρωποι ή κτήνη;

Και οι Αθηναίοι, όταν επιτέθηκαν στη Σικελία (όπου και καταστράφηκαν) και όταν δίκαζαν το Σωκράτη (αλλά και το Μιλτιάδη, το Φειδία και πολλούς άλλους) ήταν ελεύθεροι άνθρωποι ή πρόβατα;

Κτήνη, πρόβατα και ελεύθερους ανθρώπους φοβάμαι ότι μπορείς να βρεις παντού. Τον 3^ο αι. μ.Χ. ο νεοπλατωνικός Πορφύριος παραπονιέται, επειδή πάρα πολλοί Έλληνες έκαναν ανθρωποθυσίες στην Αρκαδία! (Λεπτομέρειες στο http://www.oodegr.com/neopaganismos/arxaio_xali/Thisies1.htm). Και έχουν βρεθεί πολλές επιγραφές, που μιλούν για ανθρώπους που τους θυσιάζουν στους «θεούς». Αυτοί οι άνθρωποι ήταν ελεύθεροι άνθρωποι ή πρόβατα;

Περί άλλων. Σου «πρόσφερα» μια βιβλιοθήκη γεμάτη γνώση [σ.σ.: βιβλιογραφικές και διαδικτυακές παραπομπές σε προηγούμενη επιστολή (1)], όμως μια ολόκληρη βιβλιοθήκη, για να μελετηθεί, χρειάζεται πολύ χρόνο (ή χρόνια) και ελληνική γλώσσα. Ίσως τώρα είσαι τόσο βέβαιη γι’ αυτά που πιστεύεις, ώστε δεν θέλεις να τη μελετήσεις, όμως μην την πετάξεις. Κάποτε πρέπει να δεις και την άλλη πλευρά, από τα ίδια τα βιβλία μας, και όχι βέβαια από ένα ή δυο, αλλά από δεκάδες. Τότε θα ξέρεις αληθινά τι είναι και τι λέει ο χριστιανισμός.

Κι εγώ δεν θέλω ένα Θεό, που εξαιτίας του σκοτώνονται εκατομμύρια άνθρωποι. Γι’ αυτό είμαι και παραμένω ορθόδοξος χριστιανός και δεν θα γίνω ποτέ ρωμαιοκαθολικός ή προτεστάντης. Επειδή είμαι ορθόδοξος χριστιανός, ξέρω ότι δεν πρέπει να σκοτώσω ποτέ κανέναν, γιατί ο Χριστός νίκησε με το να τον σκοτώσουν, όχι με το να σκοτώσει. Έτσι η πατρίδα μου η Ελλάδα θα γίνει χώρα του φωτός και της δόξας, με την αγάπη και την ειρήνη, όχι με τη βία. Στην Ελλάδα υπάρχει βία και παρακμή, επειδή ξεχάσαμε το χριστιανισμό, όχι επειδή είμαστε χριστιανοί.

Ο χριστιανισμός δεν είναι «εβραϊκός», αλλά πανανθρώπινος. Αυτό είναι το σωστό, γιατί, αν αγαπώ μόνο την πατρίδα μου ή μόνο την οικογένειά μου, μπορώ να σκοτώσω ή να βασανίσω αυτούς που δεν ανήκουν σ’ αυτές. Και αυτό δεν είναι φως και δόξα, αλλά φανατισμός και συμπεριφορά κτήνους.

Μπορείς να διαστρεβλώσεις κομμάτια από την Καινή Διαθήκη και να παρουσιάσεις (ή να θεωρήσεις) τον Ιησού Χριστό και τους μαθητές του κακούς και σκληρούς. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Απλώς, ο χριστιανισμός είναι αγάπη και η αγάπη είναι κάτι δύσκολο. Γι’ αυτό ίσως βλέπεις πολλούς χριστιανούς που δεν αγαπούν, αλλά πληγώνουν τους άλλους. Αυτοί οι άνθρωποι πληγώνουν και το Χριστό, σαν να τον σταυρώνουν ξανά και ξανά. Όμως δεν είναι αυτοί ο χριστιανισμός, αλλά εκείνοι οι ταπεινοί άνθρωποι που αγαπούν. Ψάξε και θα τους βρεις. Αν μου επιτρέπεις, σε πληροφορώ ότι θα μάθεις για μερικούς σε βιβλία όπως: αρχιμανδρίτη Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης και Η ζωή Του ζωή μου, έκδοση του Stavropegic Monastery to St John the Baptist, Essex.

Klaus Kenneth, Born to Hate – Reborn to Love [ελλ.: Χιλιάδες μίλια προς τον τόπο της καρδιάς, εκδ. Εν Πλω]. Επίσης, στα βιβλία ανθρώπων όπως οι ορθόδοξοι επίσκοποι Αντώνιος Μπλουμ και Κάλλιστος Γουέαρ.

Αγαπητή φίλη, ξέρω ότι δεν μπορώ να σε πείσω να λατρέψεις το Θεό, όμως γράφω, ώστε να ξέρεις τι να κάνεις, όταν απογοητευτείς από τον σκληρό ορθολογιστικό αρχαίο ελληνικό κόσμο και από τους σημερινούς φίλους σου. Θυμήσου τότε την παραβολή του ασώτου υιού (κατά Λουκάν, 15, 11-32) και ότι μπορείς να πράξεις ανάλογα, για να ζήσεις στην ψυχή και το σώμα. Τώρα ίσως δεν συμφωνείς με αυτά που λέω. Δεν πειράζει. Δεν τα λέω για τώρα, αλλά για τότε.

Υπάρχουν στον ορθόδοξο χριστιανισμό κάποια πνευματικά κέντρα (μοναστήρια), όπου θεραπεύονται άνθρωποι πληγωμένοι στην ψυχή, με τον ορθόδοξο τρόπο της αγάπης. Τέτοια κέντρα στην αγγλόφωνη δύση είναι π.χ. τα:

• Stavropegic Monastery to St John the Baptist, Essex, England,
  
• St Anthony’s Greek Orthodox Monastery, Arizona,
  
• St Herman of Alaska Bratherhood, Platina, California.
  

Ταξιδεύοντας προς τη δική σου Ιθάκη, μπορείς να περάσεις κι από εκεί, πριν ή μετά τους Λαιστρυγόνες, πριν ή μετά τις Σειρήνες, πριν ή μετά τους Κύκλωπες. Εκεί θα δεις τον καπνό από το πατρικό σου σπίτι να ανεβαίνει στον ουρανό και θα πεις, μαζί με τον π. Πήτερ Γκίλουιστ (πρώην προτεστάντη που έγινε ορθόδοξος μαζί με μια μεγάλη ομάδα ερευνητών) «Καλώς ήρθατε στο σπίτι σας».

Ελπίζω ότι τότε θα τα ξαναπούμε.

Ειλικρινά,

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

(1) Οι παραπομπές ήταν οι εξής:

Για την εξάπλωση του χριστιανισμού: http://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/xr.istor1.htm.

Για τους δήθεν διωγμούς των εθνικών από τους χριστιανούς, συνοπτικά: http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/2romanity/nonexistent_persecutions.htm

Αναλυτικά: http://www.arhaioplixia.org/arhaioplixia5.html.

Για τα δήθεν εγκλήματα που καταλογίζονται «στο χριστιανισμό» ή «στην Εκκλησία»: http://www.oodegr.com/neopaganismos/sykofanties/sykofanties.htm.

Για την ηθική ποιότητα του αρχαίου ελληνικού (προχριστιανικού) κόσμου: http://www.ierosolymitissa.org/arxaiopliksia.htm,

http://www.oodegr.com/neopaganismos/politismos/politismos.htm.

Για την ηθική και πολιτισμική ποιότητα του Βυζαντίου: http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/2romanity/civilization_of_romania.htm και http://www.oodegr.com/oode/istoria/istoria.htm#rwmi.

Για τη φύση των αρχαίων θεών: http://www.oodegr.com/neopaganismos/pseftotheoi/pseftotheoi.htm.

Για το χαρακτήρα του χριστιανικού Θεού και την ηθική ποιότητα του χριστιανισμού:

http://oode.wordpress.com/2008/07/06/theosis/,

http://www.oodegr.com/oode/dogma/dogma.htm,

http://www.floga.gr/50/10/2006-7/2007031110.asp,

http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=653,

http://www.zephyr.gr/STJOHN/pyrinos.htm,

http://www.oodegr.com/neopaganismos/sykofanties/eksousia1.htm,

http://www.oodegr.com/oode/esxata/kol_par1.htm, http://www.oodegr.com/oode/efsevismos/efsevismos.htm, http://www.oodegr.com/oode/swthria/swthria.htm.

Για το ζήτημα της ελληνικότητας, που ασφαλώς σε απασχολεί: http://www.oodegr.com/neopaganismos/ellinikotita/ellinikotita.htm.

Για τη φιλοσοφική αποτίμηση των Πατέρων της Εκκλησίας, βλ. τη Δογματική του καθηγητή του πανεπιστημίου της Γενεύης επισκόπου Ιωάννη Ζηζιούλα (και στο διαδίκτυο: http://www.oodegr.com/oode/dogmat1/perieh.htm), το Χρήστου Γιανναρά, Σχεδίασμα εισαγωγής στη φιλοσοφία, Δόμος, Αθήνα 1990, π. Νικολάου Λουδοβίκου Η ευχαριστιακή οντολογία, Δόμος, Αθήνα 1992, καθώς και τον τόμο Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, του Εγκυκλοπαιδικού Λεξικού «Ηλίου», στα αντίστοιχα λήμματα-κεφάλαια. Ομοίως και τη σχετική εργογραφία των παλαιότερων καθηγητών φιλοσοφίας Βασιλείου Τατάκη και Κων/νου Γεωργούλη.

Παραπέμπω επίσης στην ιστοσελίδα http://www.apologitis.com/, καθώς και σε μια στοιχειώδη βιβλιογραφία:

Γιάννη Τσέντου Ιουλιανός ο Παραβάτης, Τήνος, Αθήνα 2004.

Κυριάκου Σιμόπουλου, Μύθος, απάτη και βαρβαρότητα οι Ολυμπιάδες, Στάχυ 1998.

π. Γεωργίου Μεταλληνού, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, Αρμός, Αθήνα 2003.

Επισκόπου Κάλλιστου Ware, καθηγητή του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Ο ορθόδοξος δρόμος (The Orthodox Way, London and Oxford, Mowbray 1979).

Ιερόθεου Βλάχου, επισκόπου Ναυπάκτου, Ορθόδοξη Ψυχοθεραπεία, έκδ. ιεράς μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Λεβαδιά 2004.

Λεωνίδα Φιλιππίδη, Ρωμιοσύνη ή βαρβαρότητα (και στο διαδίκτυο: http://www.pelagia.org/htm/b19.e.romiosini_i_varvarotita.00.htm).

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ), Ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης και Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί, έκδ. ιεράς μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας (Stavropegic Monastery to St John the Baptist, Essex).