Μνήμη Γέροντος Αιμιλιανού του γλυκυθύμου (+ 9 Μαΐου 2019)

πηγή-φωτό: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Παρήλθε ακριβώς ένα έτος από την οσιακή έξοδο του αγιωτάτου πατρός μας Γέροντος Αιμιλιανού και εν κατακλυσμώ συναισθημάτων, αναμνήσεων και ιερών καταθυμίων, επιθυμώ ταπεινώς να εναγκαλιστώ εν πνεύματι την εκλογάδα των πνευματικών του γόνων, των φιλαγίων αναγνωστών ή ακροατών του έκπαλαι και νυν και συν πάσι τοις αγίοις και εν Χριστώ συναγωνιζομένοις μοι αδελφοίς να συνενώσω την ισχνή φωνή της ψυχής μου. Κάι να αναβοήσω εν στεναγμώ αλαλήτω «αββά, αιωνία σου η μνήμη και η ευχή σου είη μεθ’ημών»…

Ο στιβαρός ελευθερωτής και χαροποιός αναγεννητής των ψυχών μας, τελειωθείς εν ολίγω και πληρώσας εν βραχεί χρόνους ευσεβείας και νήψεως, εγκατέλιπε τα πρόσκαιρα και σκιώδη για τα χρηστότερα και θυμηδέστερα, προσδοκών τον Θεόν στα παρόντα και προς Αυτόν αείποτε ενδημών. Ο αρχοντικός Γέροντας, εξ απαλών ονύχων περιεπόλευε στα θεία και ουράνια, ώστε να πιστεύουμε ακραδάντως πως ελάχιστα ήταν μαζί μας εν πνεύματι. Ουσιαστικά η γη και οι εν γη συγκρατούσαν ζηλότυπα και με κόπο το πολυβασανισμένο ασκητικό σώμα ενός επιγείου αγγέλου και ουρανίου ανθρώπου. Τα άνω εφρόνει, τα άνω επόθει, τα άνω εζήτει μονότροπα και θεοερωτικά. Βυθιζόταν στην Θεία αγκάλη, με την Οποία άλλοτε ευλογητικώς πάλευε όπως ο πατριάρχης Ιακώβ και άλλοτε αγκιστρωνόταν απολαμβάνοντας τη θεία στοργή του ευσπλάχνου Πατρός. Κατέχοντας ως τιμαλφές της ψυχής του το «εν Θεώ είναι», εδονείτο στη θέα του Θηρευτού της ψυχής του και ως εθελούσιο θήραμα παραδινόταν στην άβυσσο των θεοτρόπων ηδονών. Στο πρόσωπο του Γέροντος έβρισκες συμπεπυκνωμένη την εμπειρία όλων των αγίων, οι οποίοι αν και πολυμερώς και πολυτρόπως ευαρέστησαν τον Θεόν, εντέλει την ίδια αγκαλιά της αγάπης Του και το χάδι της στοργής Του χόρταιναν αχόρταγα. Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο, ταπεινώς φρονώ , ότι ο Θεός τον εκάλεσε εν πλήρη δόξη την 9η Μαΐου 2019 , κατά την οποία η Εκκλησία, εν η , δι’ης και υπέρ ης ο Γέροντας ήδιστα εδαπανήθη, τιμούσε τη μνήμη ενός προφήτου, ενός μάρτυρος κι ενός οσίου, των οποίων τις αρετές και τα χαρίσματα ανέμαξε ο πολυσέβαστος πατήρ.

Ο αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός υπήρξε πάντοτε ο εκφαντορικώς διαγγέλων το πρόσταγμα Κυρίου, ο ομαλίζων τις σκολιές καρδιές μας και αντιφωνών υπέρ ημών προς τον Θεόν. Ήταν ο μάρτυς ο πιστός, που μετέδιδε γνησία, βιωματική εμπειρία θεώσεως, αγιασμού αλλά και ο αναιμάκτως μαρτυρήσας την εν Σταυρώ αλήθεια πάσχων και πολλάκις ως αγιόλεκτον σφάγιον θανατούμενος καθ’ημέραν κατά την τελευταία πονεμένη τριακονταετία. Όσιος, αγνός, παρθενικός, κεχωρισμένος από των καθημερινών παθών και αμαρτιών, υψωνόταν και υπεδείκνυε υψοποιό μετεωροπορεία, ημίν καταλιμπάνων υπογραμμόν ίνα τοις ίχνεσιν αυτού ακολουθήσωμεν. Και όλα τούτα μέσα στην αέναη πανήγυρη των πρωτοτόκων, κροτών Πάσχα αιώνιον , λουσμένος μέσα στο αναστάσιμο φως της αιωνιότητος, με το αιδιο «Χριστός Ανέστη» στα χείλη και την καρδιά, τηκόμενος από τον πόθο να μη μείνει κανένα τέκνο του «νεκρόν επί μνήματος».

Ασφαλώς και δεν διεκδικώ την τιμή να συγκαταλέγομαι στην εκλεκτή χορεία όλων των αξίων και ευλογημένων τέκνων του πατρός Αιμιλιανού… Επιτρέψτε μου όμως το «θράσος» να θεωρώ το άγγιγμά του στην αθλία ψυχή μου και την ευτελή ζωή μου τόσο ευεργετικό, τόσο καθοριστικό, τόσο ιερό και μεγάλο. Ο Γέροντας ήταν από τους ανθρώπους -και το γνωρίζουν πολύ καλά τα δωροφορούντα τας αρετάς τέκνα του- που βλέπεις μία ή ελάχιστες φορές αλλά σε σφραγίζει εις το διηνεκές. Δοξάζω το Θεό που με αξίωσε να λάβω αρκετές φορές – σίγουρα όχι όσες θα επιθυμούσα – την αγία ευχή του, να σταθώ σαν ευτελές μειράκιον της ιερωσύνης ξοπίσω από την λειτουργική του ευπρέπεια και μεγαλοπρέπεια. Τον αισθάνομαι, κοιτάζοντας ολόισια στα γλυκά του και ειρηνοφόρα μάτια του , που αναβλύζουν χαρμολύπη , αεί παρόντα και ενθαρρύνοντά με στην πορεία μου. Του καταθέτω τον άπειρο σεβασμό μου, την ευγνωμοσύνη μου για ο,τι ανεπίγνωστα ή ηθελημένα μου προσέφερε, την ισόβια και κραταιά αγάπη μου στο τετιμημένο πρόσωπό του… Και τον παρακαλώ, μέσω των οίκείων της πίστεως, να με θεωρεί αφοσιωμένο τέκνο του εκ των μακράν , μεσιτεύων υπέρ της αναξιότητός μου…

Αλησμόνητε και γλυκύθυμε Γέροντα Αιμιλιανέ

Περιπόλευε στην οδόν της καταπαύσεώς Σου και της απολαύσεως των αγαθών α Σοι ητοίμασται !

Ίστει εν ευρυοδεία της άνω εν Ιερουσαλήμ των τέκνων του Θεού ύμνει ακαταπαύστως τον Ποθούμενον, που ηγάπησας εις τέλος, προσάγων εν αγάπη τελεία λιτάς υπέρ ημών…

Ως έχων παρρησίαν πολλήν μη διαλείπης πρεσβεύων δι’ένα έκαστον εξ ημών !

Ετοίμασέ μας τόπον εν τω Φωτί, συγκοιταζόμενος και συνανιστάμενος στις περιστάσεις του βίου μας, ευφραίνων και γλυκαίνων τις καρδιές μας !

Και μείς τα ταπεινά και κεγχριαία τέκνα Σου θα αναπαυόμαστε στις βαθύσκιες διδαχές Σου, θα ξεδιψούμε στα ουρανόβατα βιώματά Σου !

Είθε με τις θεοπειθείς ευχές σου να αναδειχθούμε τέκνα ευπειθή και χαροποιά προς τον πατέρα και να σε αναπαύουμε εν υπακοή και αφοσιώσει υιική…

Πρωτοπρεσβύτερος Χαρίλαος Παπαγεωργίου

Βόλος 9 Μαΐου 2020

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Θεία Ανάβασις

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Θεία Ανάβασις: Ερμηνεία στον Όσιο Θεόγνωστο, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2019, ISBN: 978-960-518-463-6. 

Ο ανά χείρας τόμος αποτελεί συνέχεια της εκτεταμένης και εν πολλοίς προσωπικής ερμηνείας του μακαριστού Γέροντος Αιμιλιανού στα συγγράμματα των ασκητικών Πατέρων, με σκοπό να κάνη γνωστή την πατερική διδασκαλία στα πνευματικά του τέκνα, μο­ναχούς της Ι. Μονής Σίμωνος Πέτρας και μοναχές του Ι. Κοινοβίου Ορμυλίας, αλλά και για να συσκιάζη τα προσωπικά του βιώματα κάτω από τους λόγους των Πατέρων. Κάποια λοιπόν ημέρα του Φθινοπώρου του 1987 άρχισε να σχολιάζη και να ερμηνεύη τα «Περί πράξεως και θεωρίας και περί ιερωσύνης» κεφάλαια του οσίου Θεογνώστου.

Ποιος ήταν ο όσιος Θεόγνωστος, ο οποίος σήμερα γίνεται τόσο επίκαιρος με τον λόγο του Γέροντος; Ο όσιος Νικόδημος λέγει ότι δεν μπορούμε να γνωρίζωμε αν ήταν ο Αλεξανδρεύς και Εξηγητής, τον οποίον αναφέρει ο άγιος Φώτιος, ή αν ήταν κάποιος άλλος. Οι σύγχρονοι όμως πατρολόγοι λέγουν ότι το κείμενο του Θεογνώστου είναι του 13ου αι., αλλά δεν γνω­ρίζομε τίποτε για τον συγγραφέα.

Ο όσιος Θεόγνωστος δεν αναφέρεται στην έριδα του ησυχα­σμού, γι᾽ αυτό πρέπει να έζησε πριν από αυτήν, ως ηγούμενος σε κάποια μονή της Νίκαιας. Δεν χρειάζεται όμως να γνωρίσωμε επακριβώς ποιος ήταν ο συγγραφεύς, αφού το ίδιο το κείμενο, όπως λέγει και ο όσιος Νικόδημος, μαρτυρεί ότι ο ποιητής του ήταν από εκείνους που είχαν διαπρέψει στην πράξι και την θεω­ρία, και λόγω της καθαρότητός του είχε «ένοικον την χάριν του Αγίου Πνεύματος».

Η επιλογή των κεφαλαίων από τον Γέροντα Αιμιλιανό απε­δείχθη μοναδική, διότι έλαβε αφορμή να ομιλήση εκτενώς για το σημαντικό θέμα της ιερωσύνης, το πολύτιμο αυτό δώρο που χά­ρισε ο Θεός στο δημιούργημά του, τον άνθρωπο.

[πηγή]

Εκοιμήθη ο Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

πηγή: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ & ΡΟΜΦΑΙΑ

Εκοιμήθη εν Κυρίω, σήμερα το πρωί 9 Μαΐου 2019, στο Ιερό Κοινόβιο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια της Χαλκιδικής, ο Αρχιμανδρίτης Γέρων Αιμιλιανός, προηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.

Η εξόδιος ακολουθία του μακαριστού Γέροντα Αιμιλιανού θα τελεστεί αύριο Παρασκευή 10 Μαϊου 2019 στην Ι.Μ. Ευαγγελισμού Ορμύλιας Χαλκιδικής.

***

Δείτε και:

• Αιμιλιανός Προηγούμενος Σιμωνοπετρίτης (1934 - 9 Μαΐου 2019)
• Βιβλία Γέροντος Αιμιλιανού 
• Αναρτήσεις του ιστολογίου μας σχετικές με τον Γέροντα Αιμιλιανό

π.Χ.Παπαδόπουλος, Η νηστεία ως προσμονή του Θεού, κατά τον Γέροντα Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη

πηγή: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, αυτός ο μεγάλος σύγχρονος θεολόγος και νηπτικός, προσέθετε στην νηστεία και μια άλλη βαθύτερη ερμηνεία πέραν των γνωστών και καθιερωμένων. Η νηστεία γι αυτόν, ήταν μια βαθιά υπαρξιακή προσμονή. Προσμονή του όλου ανθρώπου, ψυχής και σώματος, προς τον Θεό.
Η νηστεία κατά τον Γέροντα Αιμιλιανό, είναι μια κραυγή του πληγωμένου ανθρώπου, που μέσα στο σπίτι ή στο κελί του μοναστηριού, πεσμένος ενίοτε στα ψυχικά του πατώματα, γεμάτος δάκρυα ή πολλάκις στεγνωμένος ακόμη κι απ΄ αυτά, κραυγάζει προς τον Θεό «είμαι εδώ Κύριε και σε προσμένω…». Παρόλα τα κενά, τα λάθη, τα πάθη, τις αμαρτίες και αστοχίες μου, είμαι εδώ, ένα αδύναμο πλάσμα και σε προσμένω, σε ζητώ, ελθέ. Με τη νηστεία, την αίσθηση αυτή κενότητας στο σώμα από την ελάχιστη λήψη τροφής, φωνάζουμε προς τον Θεό, σε πεινώ, σε θέλω, σε ζητώ, έλα προς συνάντηση μαζί μου. Έχω μείνει νηστικός και περιμένω να με χορτάσεις. Η νηστεία γίνεται μια θυσιαστική ερωτική αναφορά του πιστού προς τον Χριστό, αφού μειώνει την τροφή στα απλά και απέριττα, ώστε ο χορτασμός να γίνει δια της κοινωνίας μετά του Θεού.
Αναφέρει ο Γέροντας Αιμιλιανός, «Η προσμονή του θεού εκφράζεται με την νηστεία, με την κενή γαστέρα… Η νηστεία έχει μία και μοναδική σημασία την έκφρασή της προσμονής του Θεού…. Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή. Αν αυτή καθ’ εαυτή η προσευχή είχε σημασία, η ζωή μου θα ήταν η προσευχή, θα ήταν μια ανθρώπινη ενέργεια, μια τάσις και ανάβασις, δεν θα ήταν ο Θεός. Η προσευχή μου έχει σημασία γιατί ακριβώς εκφράζει αυτή την προσμονή μου,  το "ελθέ και σκήνωσον…" το πού είσαι Θεέ μου…[1]».
Σε αυτή την δίψα και πείνα, προσπαθεί να απαντήσει η νηστεία και γενικά ή όλη πνευματική και ασκητική προσπάθεια αυτών των ημερών που ανοίγεται μπροστά μας δια της Μ. Τεσσαρακοστής. Η περίοδος αυτή θα κινηθεί πάνω σε τρεις εσωτερικές ψυχικές κατευθύνσεις, της νηστείας, της προσευχής και της μετάνοιας. Και οι τρεις θα λέγαμε δηλώνουν ακριβώς αυτό στο οποίο αναφερόμαστε, την προσμονή του Θεού. Εάν ο άνθρωπος στην κάθε μικρή του πράξη, στην πιο επιπόλαια κίνηση του, αναζητά την χαρά και ευτυχία, είναι γιατί η όλη του ύπαρξη σε οντολογικό επίπεδο διψά τον Θεό. Δηλαδή το απόλυτο νόημα, την πληρότητα και αιτία της ζωής, την θεοκοινωνία.
Κάθε μορφή αναζήτησης του τελείου, του κάλλους, της ομορφιάς, της ειρήνης και χαράς, είναι πόθος Θεού, ακόμη κι όταν για διαφόρους λόγους δεν ομολογείται. Δεν μπορείς να αναζητάς το κάλλος δίχως να διψάς τον Θεό που είναι η πηγή και αιτία αυτού. Σε αυτή την συνάντηση, στην κοινωνία μετά του Θεού, δεν μας μεταφέρουν, ούτε μας οδηγούν, οι ασκητικές επιδώσεις μας, τα πνευματικά κατορθώματα μας, μήτε οι αρετές μας, αλλά η ταπείνωση και η αγάπη προς Εκείνον. Η όλη άσκηση στην οποία υποβαλλόμαστε είναι κατάθεση διάθεσης και ευχαριστίας προς Εκείνον, είναι μέσα όχι ο σκοπός.
Με την νηστεία και την προσευχή, καταθέτω μια πρόθεση, ανοίγομαι ως ύπαρξη, ομολογώ την οντολογική μου ανεπάρκεια, ότι δεν μπορώ να υπάρχω απόλυτος τηρητής του νόμου και των εντολών, ότι μονάχα με τις δικές μου δυνάμεις δεν δύναμαι να κοινωνήσω του προσώπου Του, γι αυτό συνθλίβομαι, αποδέχομαι την ανεπάρκεια μου, και ζητώ την έλευση Του.
Αναφέρει πάλι ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμονοπετρίτης, «Με την νηστεία, την αγρυπνία, την προσευχή, την χαμαικοιτία, την κακουχία δείχνομε τα κουρέλια μας στον Θεόν, όπως ο πτωχός δείχνει τα κουρέλια του στον συνάνθρωπο του για να τον λυπηθή και να τον βοηθήση, ή όπως ο τυφλός έκραζε τον Χριστόν να του χαρίση το φώς. Έτσι κι εμείς του δείχνομε την φτώχεια μας και του ζητάμε να μας ανοίξη τα μάτια, για να καταλάβωμε οτι είμαστε αμαρτωλοί, ώστε να μετανοήσωμε και να μας συγχωρήση…..»[2].
Ο Γέροντας Αιμιλιανός, ομιλεί όχι για μια ψυχολογικού τύπου ταπείνωση που αγγίζει πολλές φορές τα όρια της παθολογίας, ως έλλειψη αυτοεκτίμησης του ανθρώπου. Αλλά για μια εν χάριτι αποδοχή των υπαρκτικών μας ορίων. Ταπείνωση είναι η αποδοχή εκείνου που είμαι, η γνώση των κτιστών μου ορίων, η ανάληψη των κληρονομικών του ελλειμμάτων, παθών και αδυναμιών, η κατάθεση ενώπιον του Θεού της γύμνιας μου, η απέκδυση του είναι μου από μάσκες και προσωπεία ή ρόλους δυνάμεως και ισχύος. Στην αυθεντική σχέση με τον Θεό, οδηγεί μια ουσιώδης πράξη, η απογύμνωση και προσμονή. Στέκομαι γυμνός μπροστά στο Θεό και Τον προσμένω. Αυτός ξέρει πότε και πως θα με ντύσει, έτσι ώστε η ύπαρξη μου να μην πεθάνει από το δριμύ χειμώνα της ζωής.
Με αυτόν τον τρόπο μας λέει ο Γέροντας Αιμιλιανός, ο Θεός προσλαμβάνει την ελεύθερη βούλησή μας, δηλαδή την διάθεση μας, την προσμονή μας προς το πρόσωπό Του και την μεταμορφώνει σε μυστική βίωση της αοράτου ζωής. Βγαίνει δηλαδή ο Θεός από το κάδρο του μυαλού και εισέρχεται ως θείος εραστής στο βάθος της καρδιάς μας. Όλη η ύπαρξη μας βιώνει πλέον την παρουσία Του. Ο Θεός παύει να είναι μια ιδέα ή ιερή αντίληψη και γίνεται βίωμα, εμπειρία, ζωή, πόσις και βρώσις της ύπαρξης μας. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γέροντας Αιμιλιανός, « τόσο κοντά έρχεται ο Χριστός, ώστε γίνεται μια παρουσία αισθητή. Δεν τον βλέπω, ακούω όμως τα βήματα του, νιώθω το χνώτο του, καταλαβαίνω ότι να, φαίνεται…».[3]
«Το έγγισμα λοιπόν είναι άκτιστη ενέργεια, αληθινή προβολή του είναι του. Γι αυτό και η δική μου ζωή είναι αληθινή μετάληψις του αληθινού Θεού. Ενώ ο Θεός ενεργεί, εγώ τον μεταλαμβάνω. Ενώ ο Θεός είναι απρόσιτος, εγώ τον προσλαμβάνω….»[4].
Ο Θεός σκύβει πάνω στο άνθρωπο, στην χοϊκή ύπαρξη μας, και μας γεμίζει με την παρουσία Του. Γίνεται ένα μαζί μας, ξέρουμε ότι είναι πλέον εδώ, ένα μ΄ εμάς και τις περιπέτειες του βίου μας, έτοιμος να μας αναστήσει από την πιο βαθιά και σκληρή κόλαση μας.
«Τα πάντα αρχίζουν από τον Θεό, είναι εν τω Θεώ, και εγώ είμαι στην αγκάλη του Θεού. Ο Θεός με αγκάλιασε και με σφίγγει τόσο πολύ, ώστε τώρα κινδυνεύω να πνιγώ από την αγαπητική μας σχέση.. Ο Θεός είναι τόσο εντός μου, που εγώ πλέον είμαι θεός…»[5].
Ας μην ξεχνάμε λοιπόν ότι η νηστεία είναι μια ψυχοσωματική έκφραση αυτής της βούλησής μας, μια κατάθεση προσμονής του Θεού στην ερημιά της καρδιάς μας. Μιας βούλησης που εάν είναι αυθεντική και ειλικρινής αναζήτηση του Θεού, αρκεί ώστε να κάνει ορατό στην καθημερινότητα της ζωής μας τον Χριστό: « Μόνο το, άχ που είσαι Θεέ μου, μπορεί να μας κάνει ορατή της αόρατη παρουσία του Θεού…Εμείς δίνουμε την βούληση μας, το είναι μας, Εκείνος διευθετεί τα πάντα, μας ζυμώνει..»[6]. Κι αυτό το ζύμωμά στα χέρια του Θεού, είναι πραγματικά το πιο όμορφο και σωτήριο άγγιγμα στην ζωή μας.

----------------------------------
[1]Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτιοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 43, Ίνδικτος
[2] Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, «Χαρισματική Οδός», Ίνδικτος
[3]Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτιοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 44, Ίνδικτος
[4]Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτιοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 45, Ίνδικτος
[5]Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτιοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 45, Ίνδικτος
[6]Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Λόγοι εόρτιοι και Μυσταγωγικοί, σελ. 49, Ίνδικτος

https://www.orthodoxianewsagency.gr

http://agioritikesmnimes.blogspot.com/2019/03/11770.html

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Προσμονή Θεού

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Προσμονή Θεού: Λόγοι περί ασθενείας, πόνου και θανάτου, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2018, 978-960-518-450-6. 

Ο Γέροντας Αιμιλιανός, βαθύτατα πεπεισμένος ότι ο δίκαιος «μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν», πάντα προέτρεπε τα τέκνα του να αντιμετωπίζουν την ασθένεια και τον θάνατο ως υιοί Θεού. Θεωρούσε δε τόσο αυτονόητη την παρουσία του πόνου στην ζωή του πιστού, ώστε έλεγε πως «μόνον αν μας ξεχάση ο Θεός ή αν εμείς ξεχάσωμε τον Θεόν, υπάρχει ενδεχόμενο να μείνωμε χωρίς πόνο και χωρίς τους κτύπους μιάς ασθενείας».

Οι κατηχήσεις και ομιλίες του περί ασθενείας και θανάτου, που εν πολλοίς απορρέουν από κάποιο σημαντικό γεγονός, αποτελούν το περιεχόμενο του παρόντος τόμου.

Την έκδοση προλογίζει ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Αρχιμ. Εφραίμ.

[πηγή]

Ανθολόγιον 207: Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[...]Ἡ πρόσληψις τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ οὐσιαστικὴ συμμε­τοχή μας στὴν ζωὴ τοῦ Θεοῦ ἐπιτελεῖται στὴν θεία λειτουργία. Ἄνευ θείας λειτουργίας, εἶναι ἀδύνατον κανεὶς νὰ καταλάβη ἢ νὰ ἐνεργήση καὶ προσευχὴ καὶ πνευματικὴ ζωή. Ἀλλὰ ἡ οἰκειοποίη­σις τῆς χάριτος, ἡ μυστικὴ συμμετοχὴ καὶ ἡ δυνατότης τοῦ με­τέχειν σὲ αὐτὴν ἐπιτελεῖται στὴν προσευχή, διότι ἡ προσευχὴ εἶναι ὁ προσωπικὸς ἀγώνας, ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεόν.

Ἡ θεία λειτουργία, κατὰ κάποιον τρόπο, προσωποποιεῖ τὸν Θεὸν καὶ μᾶς τὸν καθιστᾶ παρόντα, ἐνῶ ἡ προσευχὴ αὐτὸν τὸν παρόντα Θεὸν τὸν κάνει δικό μας Θεόν. Ἡ θεία λειτουργία μᾶς ἑνώνει ἄμεσα μὲ τὸν Θεόν, μᾶς κάνει μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι δυνατὸν ὅμως ἕνα μέλος νὰ μὴν ἀπορροφᾶ τοὺς χυμούς, νὰ μὴν ἐνεργῆ στὴν ζωή του τὸ χριστοειδὲς ἀξίωμα ποὺ ἔλαβε. Μὲ τὴν προσευχὴ ἐπιτυγχάνομε τὴν προσωπικὴ οἰκείωσι μὲ τὸν Θεὸν καὶ δημιουργοῦμε τὶς κατάλληλες συνθῆκες, οὕτως ὥστε ἡ χριστοείδεια, τὴν ὁποία ἐλάβαμε, νὰ εἶναι ἱκανὴ νὰ μᾶς κάνη νὰ ἐπιτυγχάνωμε καὶ τὴν θεραπεία μας καὶ τὴν ἀνύψωσί μας, καὶ ἔτσι νὰ μὴν εἶναι εἰς μάτην ἡ καθημερινή μας πίστις.[...]

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί προσευχής: Ερμηνεία στον όσιο Νείλο τον Ασκητή, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2016, ISBN: 978-960-518-440-7, σελ.  18 (απόσπασμα)

Ανθολόγιον 206: Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[...] Ακόμη και από τον Θεόν δεν πρέπει να περιμένωμε να μας συμπεριφέρεται σωστά. Συνήθως, το σωστό είναι άλλο κατά τη γνώμη μας και άλλο κατά την κρίσι του Θεού. Γι' αυτό καταλήγομε στο συμπέρασμα ότι ο Θεός δεν μας θυμάται, μας ξέχασε. Πόσες φορές δεν λέμε, "ίνα τι με εγκατέλιπες" (Μτθ. 27,46)! Το μόνο σωστό είναι αυτό που εμείς δεν σκεφτήκαμε ποτέ· και το μεγαλύτερο λάθος είναι αυτό που εμείς θεωρούμε σωστό.

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Νηπτική ζωή και ασκητικοί κανόνες, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήναι 2011, σελ. 170 (απόσπασμα)

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί προσευχής

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί προσευχής: Ερμηνεία στον όσιο Νείλο τον Ασκητή, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2016, ISBN: 978-960-518-440-7.

Στην παρούσα έκδοση, ο Γέροντας Αιμιλιανός δεν αρκείται μόνο σε μια απλή μετάφραση του κειμένου του Οσίου Νείλου, ούτε σε μια διδακτική ανάλυσή του. Ούτε πάλι περιορίζεται στην περιγραφή του τρόπου και της μεθόδου της προσευχής, αλλά χρησιμοποιώντας τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας αποκαλύπτει την ουσία και το πνεύμα της προσευχής και γενικότερα αναδεικνύει το βάθος της πνευματικής ζωής. Δεν είναι καλός διδάσκαλος, είναι αληθινός μυσταγωγός. 

Όταν ομιλεί για την προσευχή, δεν ομιλεί περιγραφικά γι’ αυτήν ούτε με πυκνές αναφορές στους πατέρες και την παράδοση, αλλά εκφράζεται ως ο ίδιος «αδιαλείπτως προσευχόμενος». Όταν αναφέρεται στους αγίους, δεν περιγράφει πρότυπα άλλων εποχών η ενός άλλου κόσμου, αλλά καταθέτει μαρτυρία που φανερώνει οικειότητα και κοινωνία. Γι’ αυτό και διαβάζοντας τα σχόλιά του για τους αγίους, νοιώθεις ότι όχι μόνον δεν τους επαναλαμβάνει, αλλά τους αναδεικνύει και συχνά τους συμπληρώνει. Ο λόγος του δεν έχει την ψυχρότητα των λογικών συνειρμών, αλλά ξεχειλίζει από τη ζεστασιά των ζωντανών εμπειριών των θείων εμφανίσεων. 

Την έκδοση προλογίζει ο Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαος.

http://www.indiktos.gr/askitika/586-peri-prosefxis.html

Ανθολόγιον 201: Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (περί προσευχής)

Η προσευχή είναι το ξεπέρασμα του χρόνου και η είσοδος στο άχρονο, στην τελειότητα και στην φαεινότητα του Θεού.

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί Αγάπης – Ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2015, σελ.26

Ανθολόγιον 200: Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (περί μνησικακίας)

(...) Η μνησικακία έχει εσωτέρα έννοια· όχι απλώς ρίχνομαι επάνω σου, αλλά το κακό που νομίζω ότι μου έκανες το βάζω μέσα μου, το κλειδώνω και περιμένω την ώρα που θα μπορέσω οριστικά να σε εξοντώσω. Θυμάμαι το κακό και ευκαίρως ακαίρως σε χτυπάω. Μνησίκακος είναι αυτός που καθιστά μόνιμη την κατάστασι της αντιθέσεως του προς τον άλλον, που καθιστά παράμονο το πείσμα του να κάνη αυτό που νομίζει, ή αυτό που πιστεύει, ή αυτό που τον συγκινεί, αυτό που τον κάνει να νοιώθη πληρότητα μέσα του. 

Μνησικακία είναι ο οριστικός χωρισμός μου από τον άλλον. Γι' αυτό όποιος μνησικακεί είναι αδύνατον να νοιώθη αγάπη, ευτυχία, συμπάθεια· νομίζει πως δεν τον αγαπούν, πως τον παρακολουθούν, πως τα βάζουν μαζί του, πως σκέφτονται εναντίον του, ότι μιλάνε γι' αυτόν: Αυτό το είπε για μένα οπωσδήποτε, αυτό υπονοούσε εμένα, φαίνεται το έμαθε εκείνο. Ο μνησίκακος είναι ο άνθρωπος ο φυλακισμένος μέσα σε μύριους τοίχους. Όσους και να σπάση, δεν θα μπορέση να επικοινωνήση με τον άλλον, παρά μόνον εάν επέλθη ο Θεός πλήρους ελέους και τους αποτινάξη. (...)

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί Αγάπης – Ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2015, σελ. 31-32 (απόσπασμα)

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί Αγάπης: Ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο

Αρχιμ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί Αγάπης – Ερμηνεία στον Άγιο Μάξιμο, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2015.

Ο Γέροντας Αιμιλιανός αποδίδει με πληρότητα και ενάργεια το πνεύμα του αγίου. Συναρπαστικός και βιωματικός ο λόγος του, ερμηνεύει με τρόπο θαυμαστό την πνευματική παράδοση της Εκκλησίας. Παράλληλα, τονίζει με έμφαση ότι τα λόγια του αγίου Μαξίμου δεν αφορούν μόνον τους μοναχούς, αλλά κάθε άνθρωπο. 

Η ερμηνευτική προσέγγιση του Γέροντα Αιμιλιανού καθιστά το κείμενο του αγίου Μαξίμου ένα εν δυνάμει σύγχρονο εγχειρίδιο ατομικής ψυχολογίας, ικανό να γοητεύσει με την αμεσότητα και επικαιρικότητά του τον σημερινό αναγνώστη.

http://www.indiktos.gr/askitika/584-peri-agapis.html

Γέρων Ελισαίος, Η προσωπικότητα του Γέροντος Αιμιλιανού και η διδασκαλία του για τον πλησίον (Εκ της Πεμπτουσίας)

Πηγή: Πεμπτουσία
http://www.pemptousia.gr/

http://www.pemptousia.gr/video/ger-eliseos-simonopetritisi-didaskalia-tou-ger-emilianou-gia-ton-plision/

Ανθολόγιον 191: Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

(...)Η πνευματική ζωή δεν είναι να αποκτήσω κάτι που δεν έχω, αλλά να ανακαλύψω αυτό που ήδη έχω, να ζωογονήσω μέσα μου αυτό που έλαβα από τον Θεόν. Αυτή είναι η δική μας νέκρα, το ότι δεν νοιώθουμε, δεν είναι ζωντανό για μας, αυτό που ήδη μας έχει δώσει ο Θεός. Ο Θεός εξετέλεσε το έργο του, πεπλήρωκε την αποστολή του καθ' ολοκληρίαν, την έφερε εις πέρας, έκανε τα πάντα. Εμπλούτισε, γέμισε την ζωή μας· δεν υπάρχει τίποτε άλλο που θα μπορούσε να χωρέση η ζωή μας· μόνον που εμείς ζούμε χωρίς το πλήρωμα του Θεού. (...)

Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, Χαρισματική οδός: Ερμηνεία στον "Βίο" του οσίου Νείλου του Καλαβρού,  εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2009, σελ.102.

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, [Χαρά και Προσευχή]

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γέροντος Αιμιλιανού, Περί Θεού: Λόγος αισθήσεως, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008. (Διατηρείται η ορθογραφία και η αρίθμηση των υποσημειώσεων. Σε αγκύλες οι αντίστοιχες σελίδες του βιβλίου)

[σελ. 70] (...)Ο λόγος του Θεού υπάρχει εις την Γραφήν και εις τους αγίους Πατέρας. Όταν μελετώμεν τοιαύτα βιβλία, και μάλιστα ασκητικών Πατέρων, όταν είμεθα εις την εργασίαν μας προσεκτικοί, όταν κοπιάζωμεν εις την ζωήν μη σπαταλώντες τας δυνάμεις μας αλλά δίδοντες αυτάς εις το καθημερινόν μας καθήκον, όταν ούτω πως η ζωή ημών είναι μία άσκησις καθημερινή, τότε αυτή η άσκησις και η μελέτη προλειαίνουν το έδαφος της ψυχής, ώστε να καθίσταται ικανή να αναβαίνη προς τα άνω.

Διά να προσεύχεσαι πρέπει να έχης εν στοιχείον, το οποίον είναι ανάγκη να το καλλιεργής. Όπως προσέχομεν την υγείαν του σώματός μας, έτσι να προσέχωμεν και την υγείαν της ψυχής. Είναι ανάγκη να είμεθα χαρούμενοι. Όταν συνηθίζωμεν να προσευχώμεθα, μας χαρίζεται η χαρά του Χριστού και περισσότερον ακόμη. Αν προσευχόμενος θλίβεσαι, αν βαρυθυμής, κάτι μέσα σου δεν πηγαίνει καλά. Να το κοιτάξης, να δώσης προσοχήν, διότι ο χαρακτήρ του ανθρώπου επιδρά πολύ.

Ίδετε τα ωραία που λέγεται περί του αγίου Σάββα του [σελ.71] Βατοπαιδινού, όστις υπέστη τα πάνδεινα• ότι ούτος «ην την έντευξιν ιλαρώτατος και την όψιν ήδιστός τε και χαριέστατος»(21). Εις τας συναναστροφάς του το χαμόγελό του ήτο φαιδρότατον, γλυκύτατον το πρόσωπόν του και ολόκληρος πλήρης χάριτος. Πόσον μάλλον ήτο εις την αναστροφήν του με τον Θεόν, εις την προσευχήν του ως ήλιος φωτεινός!

Ένας άλλος δε ασκητικός Πατήρ, Ο όσιος Νείλος, σημειώνει πολύ όμορφα• «Προσευχή εστι χαράς και ευχαριστίας πρόβλημα»(22). Θέλεις να γνωρίσης, εάν η προσευχή σου είναι αληθινή και ταπεινή; Παρατήρησε• προβάλλει η αγαλλίασις, αναδίδεται ευχαριστία εκ της καρδίας; Και «όταν παριστάμενος εις προσευχήν υπέρ πάσαν άλλην χαράν γενήση, τότε αληθώς εύρηκας προσευχήν»(23).

Η προσευχή, επομένως, επειδή είναι κοινωνία Θεού, είναι χαροποιός. Οπωσδήποτε θα έχωμεν και τον αγώνα μας κατά της αμαρτίας, κατά των παθών. Ούτε αυτό να μας καταθλίβη, αφού παρεδώσαμεν εις τον Ιησούν Χριστόν την ζωήν μας. Όμως ο αγών είναι αναγκαίος, δια να ευλογήται η ζωή μας. Αν θέλωμεν να το επιτύχωμεν, να μη κρατώμεν εντός ημών καμμίαν πικρίαν εναντίον ετέρου, να μη αναμειγνυώμεθα εις την ζωήν κανενός ανθρώπου, να μη εξαναγκάζωμεν κανένα, να μη πληγώνωμεν, να μη τον στενοχωρωμεν, ούτε να στενοχωρούμεθα από τον άλλον. Να είναι αι κοινωνικαί σχέ-[σελ.72] σεις μας φυσικαί και απλαί. Να νοιώθωμεν ότι οι άλλοι, πάντες και εγώ, είμεθα εν και το αυτό, θεωρούντες «ένα εαυτόν μετά πάντων»(24), χωρίς, βεβαίως, να αλλοιούμεθα εις το φρόνημα ή να έκτρεπώμεθα εις την ζωήν μας και τας αναστροφάς. Τότε η προσευχή είναι εύκολος. Αρκεί να αφήσωμεν τον Θεόν να εργάζεται μέσα μας, όπως ο χωρικός που σπέρνει και περιμένει την βροχούλα του Θεού.

Ημείς θα ενεργώμεν το ιδικόν μας αγώνισμα, θα μνημονεύωμεν το όνομα του Ιησού -άλλοι με το στόμα, άλλοι με τον νουν, άλλοι με τον νουν εις την καρδίαν, άλλοι όπως τους δίδει η θεία χάρις, όταν τους επισκέπτεται, οπότε αστράπτει το πνεύμα τους και κραυγάζοντας συναντάει τον Θεόν -και ο Θεός θα ρίξη την δρόσον Αερμών εις την ψυχήν μας και θα μας κάνη να γίνωμε πασίχαροι και αληθινοί. (...)

Γέροντος Αιμιλιανού, Περί Θεού: Λόγος αισθήσεως, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008, σελ. 70-72 (απόσπασμα).

----------------------------

21. ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ, Βίος αγίου Σάββα του Νέου 28, Τσάμη, σελ. 214, στίχ. 12-13.

22. Λόγος περί προσευχής 15, PG 79, 1169D.

23. Ένθ. ανωτ. 153, PG79, 1200BC.

24. Ένθ. ανωτ. 125, PG79, 1193C.

Ανθολόγιον 175: Αρχιμ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης (περί προσευχής)

(...)Ποιος είμαι εγώ; Εγώ είμαι η απουσία Εκείνου. Φωνάζω! Τότε αρχίζω πλέον να τον ξεδιαλύνω. Αυτός πρέπει να είναι ο Θεός μου. Δεν είχαμε ξαναδεί τον Θεόν. Μα Αυτός είναι, δεν μπορεί! Είναι κάτι «ουκ ον» από όλα τα όντα. Είναι ο Ων! Ο μοναδικός και ανυπερβλήτως και πέραν παντός όντος, είναι ο αποκλειστικώς Ων. Νοιώθω τι σημαίνει ο ων' ο υπάρχων. Είναι ο μόνος που υπάρχει. Καταλαβαίνω ότι τίποτε άλλο δεν υπάρχει από όλα που υπήρχαν, αλλά είναι αυτός, που δεν υπάρχει όπως υπάρχουν τα άλλα, είναι ο μοναδικός, λοιπόν, Αυτός, ο ουσιαστικώς υπάρχων. Είναι ο αΐδιος, είναι ο ατελεύτητος, και εγώ παίρνω πλέον θέσι μέσα στην ζωή του, μέσα στην ύπαρξί του, μέσα στην ιστορία του Θεού. (...)

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί Θεού: Λόγος αισθήσεως, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2008, σελ.43.

Ανθολόγιον 168: Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ό, τι αναμένομεν ως εσχατολογικόν γεγονός, ήδη βιούται απ' εντεύθεν ως αρραβών της τελικής μετά Χριστού συμβασιλείας.

Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Περί ζωής: Λόγος Ελπίδος, εκδ. Ίνδικτος, Αθήναι 2005, σελ.61.

Ανθολόγιον 81: Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω ·

ἐδίψησε σε ἡ ψυχὴ μου,

ποσαπλῶς σοι ἡ σάρξ μου

ἐν γῆ ἐρήμω καὶ ἀβάτω καὶ ἀνύδρω

[Ψαλμῶν 62,2]

«Ο Θεός ο Θεός μου». Επαναλαμβάνει εδώ δυο φορές την λέξη προσθέτοντας εις την δεύτερη την γενική κτητική «μου». Είναι τόσο πυρωμένη η καρδιά του, είναι τόσο φλογισμένη από την αγάπη εις τον Θεόν, ώστε δεν μπορεί να αναπαυθεί. Προσπαθεί, και μόνον λέγοντας το όνομα του, να χορτάσει. Ο Ψαλμωδός, για να εκφράσει την προσωπική του επαφή με τον Θεόν, λέγει, Θεέ μου, Θεέ μου, με την ίδια αγάπη, την ίδια τρυφερότητα με την οποίαν ένα μικρό παιδί θα έλεγε, μαννούλα μου, μαννούλα μου.

Ο Ψαλμός είναι ένα ερωτικό άσμα. Ο Θεός του είναι μια πραγματικότης. Γι’ αυτό τον καλεί τον φωνάζει αλλά και τον αναζητεί· «μὴ ὅν ἠγάπησε ἡ καρδία μου εἴδετε;»[Ασμ.3,3]. Που είναι άραγε; Ένας παλμός δυνατός τον συνέχει. Γνώριμος του ήταν ο Θεός· τον ήξευρε, τον είχε συναντήσει πολλές φορές. Ήθελε να ζει διαρκώς μαζί του. Γι’ αυτό τον φωνάζει, τον ζητεί τόσο απλά, Θεέ μου, Θεέ μου.(...)

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω, εκδ. Ίνδικτος, Αθήνα 2011, σελ.2

Ανθολόγιον 61: αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Το πιο εύθραστο πράγμα είναι η ανθρώπινη καρδιά, παρ' όλες τις βουλήσεις και τις εντάσεις της. Εκεί που σε αγαπώ, μπορεί να σε μισήσω. Εκεί που σε μισώ, μπορεί να σε ερωτευθώ. Εκεί που σε κατηγορώ, μπορεί να καταλάβω ότι είσαι ο πιο σημαντικός άνθρωπος του κόσμου. Εκεί που σε ανυψώνω,σε στέλνω στην κόλασι. Εκεί που λέγω "θέλω να γίνω άγιος", μπορεί αμέσως να γίνω σατανάς.

Αρχιμανδρίτου Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου, Ζωή εν Πνεύματι, εκδόσεις Ίνδικτος, Αθήνα 2010, σελ. 4