ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΡΕΘΥΜΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ
ΑΚΥΡΩΣΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΑΡΧΑΚΟΥ
Ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (Πρός Κορινθίους A' 13,9-13).

https://www.youtube.com/watch?v=gEUqrQWYaWo
«Η «Αροδαφνούσα» είναι ένα μεσαιωνικό Δημοτικό Τραγούδι που συναντάται σε ολόκληρη την Κύπρο. Τυχαίνει δε μια ακόμα ιστορία όπου συγκρούονται οι δυο αρχέγονοι παράγοντες του Έρωτα και του Θανάτου. Το ίδιο το τραγούδι είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της κυπριακής Παράδοσης, αντίστοιχο στα δικά μας αναγεννησιακά αριστουργήματα του Ερωτόκριτου και της Ερωφίλης. Το λαϊκό αυτό άσμα περιγράφει το βασανισμό και τη θανάτωση της Αροδαφνούσας, μιας πανέμορφης κόρης που συμβολίζει την ίδια την Κύπρο, από τους Φράγκους άρχοντες και κατακτητές. Την κόρη ερωτεύτηκε παράφορα ο ίδιος ο βασιλιάς της Κύπρου, ενώ καταδίωξε και θανάτωσε ζηλόφθονα η βασίλισσα.Με την φετινή επιλογή μας στέλνουμε χαιρετισμό αγάπης στη δίδυμη αδερφή της Κρήτης, την Κύπρο μας, ενώ σημειολογικά οι παραστάσεις συμπίπτουν με την επέτειο της εισβολής και κατοχής της Κύπρου, τον Ιούλιο του 1974, δίνοντας συνειρμικά το δικό τους μήνυμα.Για μια ακόμα φορά, μετά την περσινή πανθομολογούμενη επιτυχία του «Διγενή Ακρίτα», η Ομάδα θα προσφέρει στο κοινό ένα δραματοποιημένο παραμύθι. Πίσω όμως από τον λόγο της παραμυθίας-παρηγοριάς, κρύβονται δύο μεγάλες αλήθειες.Πρωταρχική και αυτονόητη η κακοποίηση του Ελληνισμού και στην Κύπρο διαχρονικά, από τους εκάστοτε κατακτητές. Το παραμύθι παρουσιάζει μια Κύπρο που βασανίζεται από Φράγκους άρχοντες, με απώτερο σκοπό να ξεριζώσουν τον Ελληνισμό από τα σπλάχνα της.Σε δεύτερο επίπεδο το έργο θίγει το μεγάλο και διαχρονικό θέμα των αμβλώσεων, που δυστυχώς αποτελεί μια σκληρή πραγματικότητα στην ενεστώσα φάση.Καλούμε και εφέτος τους ανθρώπους του τόπου μας, να μας περιβάλλουν ξανά με την αγάπη τους, δίνοντας δυναμικό παρόν στις παραστάσεις.Η όλη προσπάθεια τελεί υπό την ευλογία και αμέριστη συμπαράσταση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Ευγενίου, που οχτώ χρόνια τώρα αγκαλιάζει με περισσή τρυφερότητα και στοργή την Ομάδα και την εμπνέει στο δύσκολο δρόμο της αντίστασης στη λαίλαπα των καιρών, στην ηθική, πνευματική και πολιτισμική παρακμή, ένα ισχυρό αντίδοτο στα οποία πασχίζομε να είναι το έργο που επιτελούμε στα πλαίσια της Θεατρικής Ομάδας της Μητροπόλεώς μας».
Ἡ ὀμορφιὰ τοῦ πραγματικοῦ, μονάχα σὲ ὅσους τὸ ὑπομένουν ἀποκαλύπτεται. Ὀμορφιὰ δὲν εἶναι ὁ ἔρωτας τοῦ προικισμένου προσώπου· εἶναι ἡ ἐγκαρτέρηση δίπλα, κοντὰ σ' αὐτὸ ποὺ δὲν εἶσαι.
Ν. Γ. Πεντζίκης, Μητέρα Θεσσαλονίκη, ζ' έκδοση, εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2008, σελ. 131.
Τοῦτο σᾶς λέγω πάλιν καὶ σᾶς παραγγέλλω: κἂν ὁ οὐρανὸς νὰ κατέβη κάτω κἂν ἡ γῆ νὰ ἀνέβη ἀπάνω κἂν ὅλος ὁ κόσμος νὰ χαλάση καθὼς μέλλει νὰ χαλάση σήμερον αὔριον, νὰ μὴ σᾶς μέλη τί ἔχει νὰ κάμη ὁ Θεός. Τὸ κορμὶ ἂς σᾶς τὸ καύσουν, ἂς σᾶς τὸ τηγανίσουν, τὰ πράγματά σας ἂς σᾶς τὰ πάρουν, μὴ σᾶς μέλη, δῶστε τα, δὲν εἶναι ἐδικά σας. Ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζεται. Ἐτοῦτα τὰ δύο ὅλος ὁ κόσμος νὰ πέση, δὲν ἠμπορεῖ νὰ σᾶς τὰ πάρη, ἔξω ἂν τύχη καὶ τὰ δώσετε μὲ τὸ θέλημά σας. Αὐτὰ τὰ δύο νὰ τὰ φυλάγετε νὰ μὴν τύχη καὶ τὰ χάσετε.
Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, Διδαχὴ Γ' (ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἰωάννη Β. Μενούνου, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Διδαχὲς καὶ Βιογραφία, ἐκδόσεις Ἀκρίτας, ζ' ἔκδοση, Ἀθήνα 2004, σελ.154)
Τοῦτο εἶναι τὸ δρᾶμα τῆς ἐποχῆς μας: ὅτι ἡ πρόοδος της δὲν βρίσκεται στὰ χέρια τῶν πνευματικῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ τῶν εἰδικῶν, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι πνευματικοὶ ἄνθρωποι.