Μοναχός Μωυσής, 10 χρόνια από την κοίμησή του και πάντα ανάμεσά μας!

 

Μοναχός Μωυσής (1952-2014)

πηγή-φωτό: Πεμπτουσία  &  Ολόγιομο/Πανσέληνος

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Ο Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (1952-2014) συνέθεσε ποικιλοτρόπως τον άγιο κόσμο του Άθωνα μέσα σε μία μεγάλη συγγραφική παραγωγή και έκδοση αντίστοιχων βιβλίων. Στην μεγαλοπρεπή, λόγω του επιβλητικού όγκου της σύνθεση, περιλαμβάνονται βίοι αγιορειτών αγίων, εναρέτων, χαριτωμένων και χαρισματούχων Γεροντάδων, αλλά και όλη ιστορία του Αγίου Όρους και η βιοτή των πατέρων του.

Ο π. Μωυσής είχε ιδιαίτερη αγωνία και για τα τεκταινόμενα στην ευρύτερη Εκκλησία. Άλλωστε κατά καιρούς δεχόταν προσκλήσεις από τις μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά και από μητροπόλεις του εξωτερικού για να μιλήσει τόσο σε κληρικούς όσο και στο λοιπό ποίμνιο της Εκκλησίας.

Λοιπές προσκλήσεις για ομιλίες και συμμετοχή σε ποικίλα επιστημονικά συνέδρια τον έφεραν σε άμεση επαφή με τον κόσμο και τις αγωνίες του. Αντίστοιχες ανησυχίες του μετέδιδαν και οι επισκέπτες του στο Άγιον Όρος και έτσι δεν μπορούσε να μείνει μακριά και από τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι λαϊκοί στον κόσμο, οι οικογένειες και τα παιδιά τους.

Γι’ αυτό και ασχολήθηκε και με ανάλογα κοινωνικά, ποιμαντικά θέματα μεταφέροντας με ιδιαίτερη διάκριση και αγάπη, ενίοτε και με ξεχωριστό πόνο, την πατερική, αλλά και την αγιορειτική γεροντική εμπειρία και παράδοση για τα θέματα και τα προβλήματα που απασχολούσαν τον κόσμο.

Έτσι, ο λόγος του με την απαλή και γλυκιά φωνή του και συγχρόνως αποφασιστική αγκάλιαζε τον κόσμο, αφού δεν έσπευδε ο ίδιος να κακίσει ή να ελέγξει τους αγωνιούντες ή και πονεμένους ακροατές του – όπως συνήθως οι κοσμικοί ιεροκήρυκες που… μαστιγώνουν το ακροατήριό τους αντί να συμπάσχουν μαζί με αυτό!

Ο π. Μωυσής απευθυνόταν με ιδιαίτερη αγωνία και πόνο και στους ανθρώπους οι οποίοι αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας, αλλά και στους θεράποντες ιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων και των κλινικών. Εξάλλου η προσωπική του πάλη με τις ασθένειες που αντιμετώπισε από νωρίς στην ζωή του τον είχε «εξοικειώσει» με την αντιμετώπιση ανάλογων προβλημάτων.

Έτσι, μπορούσε να απευθυνθεί στους ασθενείς μέσω των ομιλιών του, αλλά και των βιβλίων του, με λόγια που αναδύονταν και μέσα από τον προσωπικό κόπο και πόνο, και μάλιστα, συμπάσχοντας πραγματικά με τους πονεμένους.

Και η συμπαράστασή του δεν περιοριζόταν σε γενικές ομιλίες ενώπιον μεγάλων ακροατηρίων και σε ειδικά ιατρικά επιστημονικά συνέδρια, αλλά σε πολλές περιπτώσεις είχε προσωπική επαφή με τους αρρώστους, αλλά και με τους αγωνιούντες συγγενείς τους οι οποίοι απευθύνονταν σ’ αυτόν.

Και τότε θαύμαζες το ιδιαίτερο κουράγιο του λόγιου αυτού Μοναχού ο οποίος ξεχνούσε τη δική του ασθένεια και τις κοπιώδεις έρευνες, μελέτες και συγγραφές τους και ασκούσε και το διακόνημα του άμεσου συμπαραστάτη και παρηγορητή, προσφέροντας εγκάρδια πνευματική παραμυθία. Και φυσικά ακολουθούσε και ιδιαίτερη προσευχή για τους πάσχοντες και τους αγωνιούντες από τον ίδιο!

Ο π. Μωυσής μαθήτευσε βαθιά στην αγιορειτική εμπειρία και έτσι μπορούσε να βρίσκεται τόσο στο ησυχαστικό κελλί του όσο και ανάμεσα στα λοιπά προβλήματα του κόσμου που ζητούσαν λύση και μάλιστα άμεση. Και έτσι πάντα πρόσφερε παντού από καρδιάς.

Η ιδιαίτερη, εξάλλου, μαθητεία του στον βίο του αγίου Ιερωνύμου του Σιμωνοπετρίτη τον οποίο συνέγραψε κατόπιν μεγάλης έρευνας, του έδωσε ένα μοναδικό πρότυπο για να συγκρίνει το αυθεντικό από το κίβδηλο, ή ακόμη το αγιορειτικό από το κοσμικό. Ο άγιος Ιερώνυμος έζησε πάρα πολλά χρονιά στο Μετόχι της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας στην Αθήνα, προσφέροντας με ιδιαίτερη διάκριση ποικίλο έργο στον κόσμο, πνευματικό και φιλανθρωπικό.

Βεβαίως, δεν πρέπει να παραλείψουμε την ζωντανή, απευθείας και άμεση μαθητεία του στον όσιο Γέροντα Αιμιλιανό Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, τον Γέροντά του. Ένα μεγάλο πανεπιστήμιο η υπακοή παρά τους πόδας του, αφού ο Γέροντας Αιμιλιανός ήταν ένας από τους μεγαλύτερους αγίους σύγχρονους ηγουμένους και Γέροντες του Αγίου Όρους.

Τα ποικίλα κείμενα του πατρός Μωυσή για την Αθωνική πολιτεία και τον κόσμο του δεν περιορίζονται στην εξωτερική περιγραφή του και την ιστορία του. Όλη η προσπάθειά του αποτελεί μια περιγραφή των αγίων εμπειριών που έζησαν οι Αθωνίτες στις σπηλιές, στα κελλιά, τις σκήτες και τα μοναστήρια του Αγίου Όρους και η μετάδοση τους ως φως εξ ακτίστου φωτός στην Εκκλησία και τον κόσμο.

Να υπογραμμίσω εδώ την σχέση και την επαφή του με σύγχρονους αγίους και χαρισματούχους Γέροντες του Άθωνα οι οποίοι και οι ίδιοι, όπως και οι παλαιότεροι Άγιοι και Γέροντες είχαν άμεση εμπειρία του ακτίστου φωτός.

Έτσι, το πλήθος των κειμένων του τα οποία εκφωνήθηκαν ή δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες, περιοδικά, συλλογικούς τόμους και προσωπικά βιβλία αναδεικνύουν την ευρύτερη αγία ζωή του Άθωνα και των πατέρων του. Πρόκειται για ένα χαριτωμένο υλικό το οποίο ανέσυρε και μας παρουσιάζει μέσα από τις έρευνες που πραγματοποίησε. Και, βεβαίως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά στους αγίους και τους γέροντες του καιρού του τους οποίους και έζησε. Και όλα αυτά ραφιναρισμένα, θα λέγαμε, μέσα από τα προσωπικά του βιώματα και την πνευματική προκοπή του.

Γι’ αυτό και το έργο του που αφορά τον Άθωνα και τους πατέρες του, μοιάζει με μια αγιορείτικη αγρυπνία, ένα πανηγύρι στον Άθωνα.

Και έρχεται, ξαφνικά, στο νου μας η μοναδική παρουσία του στα αγιορείτικα αναλόγια ως επίσημος αναγνώστης, να διαβάζει και να σου μεταδίδει τις λέξεις και τα νοήματα ως δωρεά, σε ένα ξεχωριστό πνευματικό συμπόσιο που σε προσκαλούσε ο ίδιος να συμμετάσχεις. Πράγμα που σχεδόν σου το επέβαλε χαριτωμένα ως πρόλογο γι’ αυτά που θα ακολουθούσαν ή τελούνταν στην αγιορείτικη αγρυπνία, στο αθωνικό πανηγύρι. Το ίδιο και οι αναγνώσεις του στην τράπεζα την ώρα του φαγητού. (Ένα πραγματικό πνευματικό συμπόσιο στο οποίο περιθαλπόταν όλη η ύπαρξη)!

Κάθε λέξη και κάθε σημείο στίξης στα χείλη του μοναχού-ποιητή έβρισκαν την πραγματική απόδοση, μετάδοση ή και την ερμηνεία τους μέσα από τον χαριτωμένο του κόσμο. Και, μάλιστα, χωρίς κανέναν θεατρινισμό ή την φόρτιση τους με προσωπικό συναισθηματισμό ο οποίος συνήθως προβάλλει την ατομικότητα του αναγνώστη εις βάρος του κειμένου. Για να μην πούμε πως προσβάλει το ίδιο το κείμενο.

Αντίστοιχη, όμως, μπορούμε να πούμε πως ήταν και η αγωνία του όσον αφορά τους δικούς του λόγους. Δηλαδή, να ακουστεί από τα χείλη και την γραφίδα του ο λόγος του Αγίου Όρους. Χωρίς περιττά φτιασίδια και πομπώδεις εξωραϊσμούς, χωρίς, βεβαίως, σε καμιά περίπτωση να είναι ο λόγος του χοντροκομμένος. Κάθε άλλο!

Άλλωστε η θητεία του στον λόγο της ποίησης και των λογοτεχνών δεν του επέτρεπε να παρουσιάζεται στον κόσμο με λόγο πρόχειρο και… ατημέλητο. Μήπως και ο ίδιος δεν ήταν πάντα ευπαρουσίαστος με τα απλά μοναχικά ενδύματά του;

Δεν απέπνεε πάντα τον αγιορείτικο κόσμο και ιδιαίτερα αυτόν των νέων συνοδειών;

Αυτόν τον κόσμο τον οποίο παρέλαβαν από τους παλαιότερους αγιορείτες, ως παλαιό μεστό πνευματικό κρασί που παρήγαγαν οι ίδιοι και τους το παρέδωσαν για να το γευτούν και να το δοκιμάσουν. Έκαστος, λοιπόν, από τους νέους Αγιορείτες μπορούσε να δοκιμάσει το κρασί αυτό και κατά την δική του κράση να πιει όσο αντέξει! Και αυτός ήταν ο μόνος τρόπος διά της νηφαλίου πνευματικής μέθης να ψαύσουν και να γευτούν και αυτοί τις αγιοπνευματικές εμπειρίες των παλαιότερων. Ζώντας τις.

Έτσι, ο π. Μωυσής είναι κατά κάποιον τρόπο και ένας μεσάζοντας, αφού το αγιολογικό του έργο διασώζει όλην αυτήν την αγία εμπειρία.

Με την ίδια εμπειρία είναι εμποτισμένοι και οι λόγοι του για τα ευρύτερα κοινωνικά θέματα, γιατί μόνον έτσι μπορούν να επιλυθούν και να επουλωθούν οι πληγές τις οποίες προκαλούν. Στην ίδια εμπειρία είναι βαφτισμένη και η ποίησή του.

Ο πατήρ Μωυσής κοιμήθηκε πριν 10 χρόνια και μοιάζει σαν να ήταν μόλις χθες!

Τους πνευματικά χαριτωμένους, τους αγιοπνευματικά ζήσαντες αγίους δεν τους χωρά ο τάφος, αφού δεν πεθαίνουν ποτέ, και έτσι βρίσκονται συνέχεια ανάμεσά μας και μαζί μας!

Τον ευχαριστούμε γι’ αυτήν την παρηγοριά που μας μεταδίδει ακόμη και σήμερα!

Να έχουμε την ευχή του!

https://www.pemptousia.gr/2024/06/monachos-moisis-10-chronia-apo-tin-kimisi-tou-ke-panta-anamesa-mas/

https://ologiomofeggari.blogspot.com/2024/06/10.html

Μωυσέως Αγιορείτου (+), Όσιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης

πηγή-φωτό: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Ο Σιμωνοπετρίτης ηγούμενος Ιερώνυμος συνήθιζε να κοιμάται στο σκαμνί ή στην καρέκλα και για λίγο. «Στον μοναχό είναι αρκετό και τ’ ότι βρίσκεται κάτω από σκεπή» έλεγε. «Περισσότερο πετρέλαιο είχε κάψει στη λάμπα του για τις αναγνώσεις και μελέτες του, παρά νερό είχε πιει σε όλη του τη ζωή», έλεγαν.

Όταν αδελφοί του τον κα­τηγόρησαν για καταχραστή, ενώ γνώριζε καλά τους καταχραστές, η ανεξικακία του δεν του επέτρεψε να τους μαρτυρήσει και απλά στους ανακρίνοντες είπε: «Μήπως ο άγιος Σίμων γνωρίζει… Μήπως εκείνος χρειάσθηκε τα χρήματα και τα πήρε …». Υπέμεινε αδιαμαρτύρητα εξορία. Έκανε βουρδουνάρης στη μονή Κουτλουμουσίου. Έμεινε για λίγο σε μία καρβουναποθήκη στα Καυσοκαλύβια. Διήλθε από το μετόχι του Αγίου Χαραλάμπους στη Θεσσαλονίκη και κατέληξε στο μετόχι της Αναλήψεως των Αθηνών. Δεν έπαυσε ποτέ να προσεύχεται θερμά για τους κατηγόρους και τους συκοφάντες του.

Στο τέλος των συνεχών αγώνων του η αγάπη του στον Θεό αποδείχθηκε με ουράνια χαρίσματα: διάκριση, διόραση, προόραση. Αξιώθηκε να λειτουργεί με αγγέλους. Να μην πατά στη γη όταν λειτουργούσε. Τα πνευματικά του τέκνα μιλούν με ιερή συγκίνηση για θαύματα της πύρι­νης προσευχής του. Ο θάνατος τον βρήκε προσευχόμενο κι ευχαριστούντα τον Θεό για το μεγάλο δώρο των πυκνών ασθενειών του.

Για όσους αγαπούν τους αριθμούς, δίνουμε μερικούς: 17 ετών έρχε­ται από το Ρεΐζ-Δερέ της Μ. Ασίας στην ουρανογείτονα Σιμωνόπετρα. Μετά 47 ετών δοκιμή κείρεται μεγαλόσχημος μοναχός από τον σπουδαίο Αλατσατιανό ηγούμενο Νεόφυτο (+1907). Επί 43 έτη δεν κοιμήθηκε σε κρεβάτι. 69 έτη φορούσε το τίμιο του μοναχού ένδυμα, χρησιμοποιώντας το πάντοτε ως υπηρετική ποδιά των αδελφών του. Το μοναχικό ράσο φόρεσε σε περισσότερες από 300 αφιερωμένες ψυχές. Τα πνευματικά του τέκνα αριθμούνται σε αρκετές δεκάδες εκατοντά­δων. Οι παραμυθητικές επιστολές του υπολογίζονται σε 10.000 περί­που. Μνημόνευε καθημερινά στην προσκομιδή περί τα 2.500 ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. Στο συρτάρι του βρήκαν μετά την οσιακή κοίμησή του 7 δραχμές, που δεν θα είχε προλάβει να προσφέρει στους φίλους του φτωχούς, στις πόρτες των οποίων τις νύχτες κρυφά άφηνε την ελεημοσύνη του. Εκοιμήθη σε ηλικία 86 ετών. Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 7.1.1957. Χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στην κηδεία του διηγούμενος μετά δακρύων πολλά θαυμαστά γεγονότα του βίου του. Ετάφη πίσω από το άγιο βήμα του ιερού ναού της Αναλήψεως, μετοχιού της αθωνικής μονής Σίμωνος Πέτρας, στον Βύρωνα Αθηνών. Υπήρξε οικονόμος του μετοχίου από το 1931. Ωφέλησε χιλιάδες ψυχές. Με αυτή την υπέροχη «αριθμητική» πως να μην ευωδιάσουν τα χρυσαφένια οστά του, στην ανακομιδή του 1965, όπου παιδί κι εμείς παρακολουθούσαμε με συγκίνηση τα γενόμενα, μη γνωρίζοντας τότε ότι μετά δύο δεκαετίες θα μονάζαμε στη μονή του και θα καθιστάμεθα βιογράφος του. Η μακα­ριστή μητέρα μου τον είχε Πνευματικό.

Ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικης Νικόλαος, ζώντας στο μετόχι της Αναλήψεως, έγραφε γι’ αυτόν: «Επίγειος άγγελος. Ουρά­νιος άνθρωπος. Ήταν ενάρετος και σε έκρινε. Ήσουν αμαρτωλός και σε ανέπαυε. Τον αγαπούσες και σε απεμάκρυνε. Του δημιουργούσες πειρασμούς και δεν σε απέφευγε. Τον επαινούσες και σε επιτιμούσε. Τον αδικούσες και αρνιόταν να δικαιολογηθεί. Συχνά ανέδιδε ευωδία. Ήταν τόσο ευκατάνυκτος, που σχεδόν πάντοτε κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου έσπαγε η φωνή του και άνοιγαν οι κρουνοί των οφθαλμών του. Χαιρόταν να συναντά τις ψυχές στη μνημόνευση. Η συμμετοχή του στη θεία λατρεία τον μετεμόρφωνε σε άγγελο …».

 Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου (+)  Μέγα Γεροντικό, τ. Β΄, εκδόσεις Μυγδονία,  σελ. 569-573.

Πηγές – Βιβλιογραφία

• Νικολάου Χατζηνικολάου ιερομ., Ιερό Μετόχι Αναλήψεως, Αθήνα 2004. 
• Σοφοκλή Δημητρακόπουλου, Ευλαβείς κληρικοί των Αθηνών κατά τον εικοστό αιώνα, Αθήνα 2005, σσ. 11-15. 
• Μωυσέως Αγιορείτου μοναχού, Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης ο Γέρων της «Αναλήψεως», Θεσσαλονίκη 2008.

https://www.pemptousia.gr/2019/10/osios-ieronimos-simonopetritis/

Παρουσίαση του νέου τιμητικού τόμου για τον Γέροντα Μωυσή Αγιορείτη με τίτλο «Μωυσέως Ωδή» την Τετάρτη 4/10/2017 στην Αθήνα

Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα της εκδήλωσης εδώ.

***

Δείτε και:

Η ζωή, το έργο και οι τελευταίες στιγμές του Γέροντα Μωυσή του Αγιορείτη

http://www.pemptousia.gr/2017/09/moiseos-odi-parousiasi-neou-timitikou-tomou-gia-ton-geronta-moisi-agioriti/

Ανθολόγιον 170: Μωϋσής Αγιορείτης (+2014), περί ζηλωτισμού

[...] Ο ζηλωτισμός, όταν γίνεται φανατισμός, γίνεται σκληρός, απόλυτος, επίφοβος, ανεξέλεγκτος και φοβερός.  Να υπάρχει βέβαια ζήλος, αλλά μ' επίγνωση, γνώση, σοβαρότητα, υπευθυνότητα και αυτοθυσία. Οι ακρότητες συνήθως δεν είναι ορθόδοξες. Είναι τέχνη, έμπνευση και θεία χαρίτωση να διατηρείς το μέτρο, να έχεις διάκριση, φόβο Θεού, πίστη στην παράδοση. [...] 

Μωϋσέως Αγιορείτου (+2014), Αγιορείτικο Μεσονυκτικό, εκδόσεις Αρμός, β' έκδοση, Αθήνα 2005, σελ. 91.

Μωϋσέως Αγιορείτου(+2014), Κυριακή των Αγίων Πάντων

Πηγή: ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 22-6-2008 / αναδ. ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Κυριακή των Αγίων Πάντων σήμερα και ποιος σκέφτεται πως ο κύριος σκοπός της ζωής του ανθρώπου στη ζωή του και στη Γη αυτή είναι η κατάκτηση της αγιότητος; Υπάρχουμε για να γίνουμε άγιοι.

Η αποτυχία αυτής της επιτεύξεως αποτελεί τη μεγαλύτερη τραγωδία της ανθρώπινης ύπαρξης. Όμως πώς θεωρείται σήμερα η αγιότητα; Πώς στεκόμαστε απέναντί της, πώς την αντικρίζουμε και πώς τη ζούμε; Πώς μπορούμε να τη βρούμε και να τη χάσουμε, να τη χρησιμοποιήσουμε και να την εκμεταλλευθούμε ακόμη;

Η αγιότητα δεν εξαφανίζει την ανθρώπινη προσωπικότητα. Δεν καταστρατηγεί την ανθρώπινη ελευθερία και βούληση, τη μοναδικότητα και ιερότητα του ανθρώπινου προσώπου. Η αγιότητα δεν είναι τηλεκατευθυνόμενη και κατασκευή πανομοιότυπων αγαλμάτων. Υπάρχει μια λαθεμένη αντίληψη πολλών περί της αγιότητος. Ο μυροβόλος συναξαριστής έχει πάμπολλα ξεχωριστά, ωραία παραδείγματα, από τη Δύση την Ανατολή, ανδρών και γυναικών, νέων και γέρων, μορφωμένων και αγραμμάτων, εγγάμων και αγάμων, κληρικών και λαϊκών, κλειστών και ανοιχτών τύπων και χαρακτήρων.

Η αγιότητα ως κάτι το θείο και ιερό προκαλεί γενικά ένα δέος και σεβασμό, θαυμασμό και γοητεία, αλλά πρέπει να πούμε πως μερικές φορές είναι συνυφασμένη με μύθο, υπερβολή κι εξωπραγματικότητα. Ο άγιος θεωρείται εντελώς ξεκομμένος από κάθε τι το κοσμικό. Η πηγή της αγιότητος, η αυτοαγιότητα και αυτοαγαθότητα είναι ο Θεός. Η μετοχή σε Αυτόν την προσφέρει. Οι πρώτοι χριστιανοί ονομάζονταν άγιοι, για να υπενθυμίζεται ο σκοπός της ζωής τους. Η αγιότητα σήμερα θεωρείται απόμακρη, απόκοσμη, ακατόρθωτη. Δωρεά για την επίλεκτη αριστοκρατία του πνεύματος. Στην αγιότητα δόθηκε μία καθαρά ηθικιστική διάσταση που δεν την χαρακτήριζε την ιδιότητα της ουσίας του χριστιανού.

Η αγιότητα δεν είναι πρωτάθλημα, πρωταγωνιτισμός, υπερφυσικό κατόρθωμα, ανδραγάθημα φοβερό και κατάκτηση ρεκόρ. Η αγιότητα δεν έχει φωτεινή επιγραφή, αστραποβόλο φωτοστέφανο, φαντασμαγορική επίδειξη σημείων και ανάγκη διαφήμισης, διάχυσης και χειροκροτήματος. Αγαπά να ζει στην αφάνεια, την αδοξία, την ασημότητα, τη σιωπή, τη μετάνοια και την ταπείνωση. Η αγιότητα είναι κοινωνία με τον Πανάγιο Θεό, δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα. Η αγιότητα είναι η αληθινή ισορροπία, η πραγματική υγεία, η ουσιαστική σχέση με τον Θεό. Η υπακοή στην εντολή του να γίνουμε άγιοι όπως είναι Αυτός. Το θέλημα του Θεού είναι ο αγιασμός μας.

Αγιότητα σημαίνει ν’ ακολουθείς τον Χριστό και στη Γεσθημανή και στον Γολγοθά. Η αγιότητα δεν μεταδίδεται, δεν κερδίζεται με μόνο αναγνώσεις βιβλίων και μακρών συζητήσεων στα σαλόνια. Καλείται κανείς να δώσει αίμα, για να λάβει πνεύμα. Να παλέψει επίμονα και υπομονετικά για να νικήσει το άγριο θηρίο της πολυκέφαλης υπερηφάνειας. Ο άγιος νικά τη φιλαυτία, τη φιλοσαρκία, τη φιλοδοξία και τη φιλοχρηματία με τη φιλοθεΐα, τη φιλανθρωπία, τη φιλαδελφία, τη φιλοτεκνία και τη φιλάρετη ζωή.

Οι άγιοι, κατά τον μακαριστό Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, είναι το πραγματούμενο ανά τους αιώνες ευαγγέλιο, ο επεκτεινόμενος Χριστός. Μας απέδειξαν έμπρακτα πως οι ευαγγελικές αρετές είναι πραγματοποιήσιμες.

Πολλοί προσκυνητές σήμερα του Αγίου Όρους ζητούν μεγάλους αγίους, για να λύσουν τα προβλήματά τους. Τους αγίους δηλαδή και τον Χριστό και την εκκλησία τους έχουμε και τους θέλουμε από καθαρό συμφέρον, για να περνάμε ανενόχλητα, καλά. Υπάρχει μία μαγική αντίληψη για την αγιότητα, τα ιερά μυστήρια και την Εκκλησία. Αυτό αποτελεί τη θρησκειοποίηση της Ορθοδοξίας. Οι άγιοι, μας έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος, θ’ αγαπούν τον Χριστό ακόμη και αν δεν υπήρχε ο παράδεισος!…

Η αληθινή αγιότητα, γιατί δυστυχώς υπάρχει και η ψευδοαγιότητα, δεν είναι με τους δυνατούς προβολείς, τα μεγάφωνα, τα φώτα, τον κρότο, τους κράχτες και την προβολή. Υπάρχει κρυμμένη και στον Άθωνα και στην πόλη και στο χωριό. Θάλλει στη μυστικότητα, την ταπεινότητα και την αγαθότητα του τίμιου, του ειλικρινούς, που υπομένει ασθένεια, απόρριψη, αποτυχία, πένθος, κατηγορία, ειρωνεία και λοιπά. Η αγιότητα μπορεί ν’ αποτελεί μειοψηφία κι εξαίρεση, όμως υπάρχει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και αποτελεί μεγάλη ελπίδα.

http://www.makthes.gr/news/opinions/19609

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/2014/06/4914.html

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΩΥΣΗΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Ιερά Μητρόπολη Καστορίας μετά θλίψεως βαθυτάτης ανακοινώνει την προς Κύριον εκδημία του Γέροντος Μωυσέως Αγιορείτου, σήμερα Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, 1 Ιουνίου 2014 και ώρα 04.14 π.μ.

Ο Γέροντας Μωυσής κατόπιν δικής του επιθυμίας εφιλοξενήθη το τελευταίο εξάμηνο στο Ιερό Επισκοπείο της Καστοριάς, περιβαλλόμενος μετά πολλής υιικής στοργής, αγάπης και σεβασμού υπό του υποτακτικού του π. Χρυσοστόμου και των πατέρων του Επισκοπείου.

Το τέλος της ζωής του ήταν ειρηνικό, ανεπαίσχυντο και οσιακό.

Η τιμία σορός του θα τεθεί σε προσκύνηση στο Παρεκκλήσιο του Ιερού Επισκοπείου της Καστοριάς, όπου θα τελεσθεί η Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια στους χώρους του Επισκοπείου.

Τη Δευτέρα 2 Ιουνίου 2014 η τιμία σορός του μακαριστού Γέροντος Μωυσέως θα μεταφερθεί στο Άγιον Όρος, προκειμένου να ψαλλεί στη 1.00 μ.μ. η Εξόδιος Ακολουθία στο Κυριακό της Ιεράς Σκήτης του Αγίου Παντελεήμονος και ο ενταφιασμός του στο Κοιμητήριο της Σκήτης.

Να είναι αιωνία αυτού η μνήμη και ας μας συνοδεύουν οι άγιες ευχές του.

http://www.imkastorias.gr/index.php/enimerosi/anakoinoseis/item/1121-ekoimithi-o-gerontas-moysis-o-agioreitis

Μωυσής Αγιορείτης: «Η ταπείνωση, θεμέλιο των αρετών» (συνέντευξη στην ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ)

ADOBE FLASH PLAYER
You are either missing or need to update your ADOBE Flash Player in order to see this video .

Download Now

VIDEO PLAYER by Business Video Hosting

Πηγή: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ

Ανθολόγιον 96: Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης

(...) Ἄν ἦταν ὁ Θεὸς σὰν ἐμᾶς δὲν θὰ ὑπῆρχε ἄνθρωπος στὴ γῆ.

Θυμᾶμαι τὸν μακαρίτη Γερο-Δανιήλ στὸν Ἄθωνα νὰ ἐπαναλαμβάνει: Μᾶς κυνηγᾶ ὁ Θεὸς νὰ μᾶς κερδίσει κι ἐμεῖς ὅλο τοῦ ξεγλυστρᾶμε. Μᾶς κυνηγᾶ ὁ Θεός συνέχεια...Καὶ μεῖς;(...)

Μοναχοῦ Μωϋσέως Ἁγιορείτου, Ἀθωνικὸ  Ἀπόδειπνο,ἔκδ. Ἀρμός, Αθήνα 1994, σελ.22.

Ανθολόγιον 95: Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης

[«Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου»]

Αὐτὸ τὸ παρακάλι τοῦ ἀνθρώπου στὸν Θεό. Αὐτὸς ὁ πόνος τῆς πτώσεως, ποὺ ὅμως διατηρεῖ τὴν εὐγένεια καὶ τὴν εὐφυΐα, ὥστε νὰ ζητᾶ γλυκὰ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ  ἀπὸ τὶς πράξεις ποὺ δὲν τὸν ἐκφράζουν, ποὺ εἶναι ἀστοχίες, λάθη, ἀμέλειες, ἀπροσεξίες, ὀλισθήματα, παρασυρμοί, εὐκολίες κι ὀκνηρίες...

Αὐτὴ ἡ ζωντανὴ σχέση μὲ τὸν ζωντανὸ Θεό, ποὺ τὸ παιδί του ζητᾶ ὄχι νὰ παραβλέψει τὸ ἴδιο, κάθε ἄλλο, μὰ τὶς παρενθέσεις ποὺ ἔθεσε λαθεμένα στὸ κείμενο τῆς ζωῆς του, εἶναι μιὰ σχέση ἀληθινή, ὡραία, ἀτόφια. Τέτοιο Θεό ἔχουμε, ποὺ μᾶς ἀκούει, ποὺ μᾶς δέχεται πάντα, ποὺ μᾶς ἀναμένει κι ἄς συνέβη στὴ ζωή μας ὄ,τι φοβερό. Ἀρκεῖ νὰ τὸν ἐπιθυμήσουμε πραγματικὰ κι ἐκεῖνος θὰ παραβλέψει. Εἶναι ἀρχοντικὰ ἐπιεικὴς καὶ φιλάνθρωπα εἰλικρινής(…).

 

Μοναχοῦ Μωϋσέως Ἁγιορείτου, Ἀθωνικὸ  Ἀπόδειπνο,ἔκδ. Ἀρμός, Αθήνα 1994, σελ.21.

Μωϋσέως αγιορείτου,Η Αθωνίτισσα Παναγία (video 4E)

http://www.youtube.com/watch?v=APsQeLc9xTM&feature=player_embedded#at=280
http://www.tv4e.gr
Πηγή: Ιερά Μονή Προφήτου Ηλία Θήρας

Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου , ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΟΥΛΑΚΟΣ (†1861)

Πηγή: ΑΚΤΙΝΕΣ &  Ορθόδοξος Τύπος, αρ.φυλ. 1887/15-7-2011, σελ.5

Σέ πεῖσμα τῶν καιρῶν, ἐμεῖς δεν θά πάψουμε ν᾽ ἀναφερόμαστε σε ἱερές, ὁδηγητικές μορφές τοῦ παρελθόντος, πρός ἐνίσχυση, ἐνδυνάμωση καί ἀναψυχή. Συμπληρώνονται ἐφέτος 150 ἔτη ἀπό την ὁσιακή κοίμηση τοῦ Παπουλάκου. Πολέμησε ὁλόψυχα ξένες ἐπιδράσεις, δυτικές παραδόσεις, ξένες πρός τήν ὀρθόδοξη παράδοση. Καυτηρίασε τόν ἑτερόδοξο μονάρχη, πού ἔκλεισε πολλά μοναστήρια καί γκρέμισε βυζαντινούς ἱ. ναούς. Γιά τά φλογερά κηρύγματά του, διώχθηκε, ταλαιπωρήθηκε, ἐξορίσθηκε καί φυλακίσθηκε. Οἱ τότε ἐκσυγχρονιστές τόν κατηγόρησαν ὡς ἀγύρτη, γιατί τούς ἐνοχλοῦσαντά λόγια του. Ὁ λαός ἀκολουθοῦσε τόν ἄδολο μαχητή, τόν ἀκέραιο ἱεροκήρυκα, τόν ἀκτήμονα μοναχό, τόν ὁμολογητή ρασοφόρο. Ἀπό νωρίς ὁ Παπουλάκος, κατάλαβε καλά ὅτι ἡ δυτική θεολογίαἦταν ἀνορθόδοξη καί ἀντιορθόδοξη. Ἡ δυτική θεολογία ἤθελε να κατεβάσει τόν οὐρανό στή γῆ, να διατηρεῖ τούς χριστιανούς στη σκλαβιά, νά καλλιεργεῖ τόν ἀλλαζονικό οὑμανιστικό ἀνθρωπισμό, πού ἔφερνε τόν ἀθεϊσμό. Ἀποφάσισε ἔτσι νά διδάξει τόν λαό μεγάλες ἀλήθειες μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του. Ἡ Βαυαροκρατία ἦταν σκληρή ἀπέναντι στόν ὀρθόδοξο κλῆρο. Ἤθελαν νά φραγκέψουν τά πάντα. Ἀντιστάθηκαν σθεναρά, ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης, ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος, οἱ Κολλυβάδες, Φιλοκαλικοί, Ἁγιορεῖτες Πατέρες καί ὁ ἄφοβος Παπουλάκος.

Ὁ Χριστoφόρος Παναγιωτόπουλος ἤ Χριστοπανάγος ἤ Παπουλάκος ἤ Παπουλάκης γεννήθηκε στο μικρό χωριό Ἄρμπουνα τῶν Καλαβρύτων περί τό 1780. Ζοῦσε μέτρια καί μετρημένα, μέ τά τρία ἀδέλφια του, ἐμπορευόμενος ζῶα. Νέος ἀγάπησε τή μελέτη, τήν προσευχή καί τόν μοναχισμό. Ἔτσι ἀναχώρησε γιά τή ἱ. μονή τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου, ὅπου ἐκάρη μοναχός. Κατόπιν ἐπέστρεψε στό χωριό του και ἔξω αὐτοῦ ἔκτισε ἕνα μοναστηράκι, πού τό ἀφιέρωσε στήν Παναγία. Μέ πολλές προσπάθειες κατάφερενά πάρει τήν ἄδεια τοῦ ἱεροκήρυκα. Μέ κόπους καί θυσίες ἄρχισε περιοδεῖες διδάσκοντας κατά τῶν ἄθεων γραμμάτων, σέ ὅλη τήν Πελοπόννησο.

Τό 1833 ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἀποσχισθεῖ ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, με πρωτεργάτη τόν Θεόκλητο Φαρμακίδη, πού πιεζόταν ἀπό τόν Μάουερ. Κυνηγήθηκε ὁ μοναχισμός, οἱ μισσιονάριοι ἐργάζονταν ἀνενόχλητοι καί ὁ Παπουλάκος θέλησε ν᾽ ἀντιδράσει δυναμικά. Συνεχίζει τά κηρύγματά του, παρά τ᾽ ὅτι τοῦ πῆραν τήν ἄδεια, ὡς νέος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τον ἐχθρεύονται καί αὐτόν πολλοί, ὁ Κοραῆς, ὁ Καΐρης, ὁ Φαρμακίδης καί ἄλλοι. Γιά τό ἔργο του συλλαμβάνεται τό 1851 στήν Ἀχαΐα για πρώτη φορά. Ὁ κόσμος τόν ἄκουγε μέ προσοχή καί τόν ὑπεραγαποῦσε. Τά κηρύγματά του στρέφει μέ θεοσημεῖες καί προφητεῖες.

Ὁ λαός τόν ἀκολουθοῦσε πιστά και ἀπτόητα. Μέ προδοσία συνελήφθη τό 1852 καί ὁδηγήθηκε στίς φυλακές τοῦ Ρίο. Στή συνέχεια περιορίσθηκε στή ἱ. μονή Προφήτου Ἠλιοῦ Σαντορίνης καί κατόπιν στη ἱ. μονή Παναχράντου Ἄνδρου. Κι ἐκεῖ δέν ἔπαυσε τίς ψυχωφελεῖς διδαχές καί προτροπές. Ὁ Παπουλάκος ἦταν ἕνας ἁπλός, φτωχός, ἀληθινός καί τίμιος μοναχός. Ἀγαποῦσε τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα, τόν Χριστό και τήν Ἀλήθεια. Ἀκολούθησε τον δρόμο τῆς ὁμολογίας, τοῦ μαρτυρίου, τῆς ἀσκήσεως καί τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν. Γι᾽ αὐτό ὁ πιστός λαός τόν ἀγάπησε καί τόν τίμησε ὡς ἅγιο. Παρέδωσε το πνεῦμα του στίς 18.1.1861, 150 ἔτη πρίν ἡ μνήμη του παραμένει ζωντανή, γιά τήν καθαρότητα, γνησιότητα, ταπεινότητα καί ἀληθινότητα τῆς ζωῆς του.

Μορφές ἀνιδιοτέλειας, θυσίας καί προσφορᾶς χρειάζονται ἀπαραίτητα καί σήμερα.Ἡμέρες ἄτονες, ἰσχνές, ἄφωτες καί ταραγμένες, σάν τίς δικές μας, θέλουν ἡρωϊσμό, γενναιότητα, θάρρος καί τόλμη…

Στίς μετά τή σπατάλη ἰσχνές και δύσκολες ἡμέρες μας ξαναχρειάζεται ἐγερτήριο σάλπισμα προς μετάνοια, ἀνόρθωση, ἀνασυγκρότηση καί ὀρθοστασία. Ἡ ἐκκοσμίκευση κούρασε, ὁ μιμητισμός ταλαιπώρησε, ὁ ἐκδυτικισμός ἀλλοίωσε, ὁ συγκριτισμός ἐξαπάτησε, ὁ οἰκουμενισμός ἀστόχησε. Χρειάζονται ἀπαραίτητα γενναῖες φωνές, ἡρωϊκό φρόνημα, ὁμολογία πίστεως, πίστη θερμή ὡς τοῦ ὁσίου Παπουλάκου.

αποκόμματα 4

• Αναζητώντας έξοδο κινδύνου από την κρίση (Καθημερινή, 17-10-2010)

• Χρ.Γιανναρά, «Τα φάγαμε όλοι μαζί»(Καθημερινή, 17-10-2010)

• Μητρ. Θεσσαλονίκης κ. Ανθίμου, Τα προβλήματα του λαού και το χρέος της Εκκλησίας (Καθημερινή 17-10-2010)

• “Έφυγε” ο Κώστας Καφάσης (Μακεδονία, 15-10-2010)

• Μωυσέως Αγιορείτου, Τα Ιεροσόλυμα (Μακεδονία, 17-10-2010)

(Χριστιανική Βιβλιογραφία): Η «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ» ΚΑΙ «ΤΟ ΑΘΕΟΦΟΒΟ ΤΙΠΟΤΑ»

Μωυσῆς Ἁγιορείτης, Η «ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ» ΚΑΙ «ΤΟ ΑΘΕΟΦΟΒΟ ΤΙΠΟΤΑ»

Οι θησαυροί του Αγίου Όρους

του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

 πηγή: εφημερίδα "Μακεδονία", 18-7-2010

Το Άγιον Όρος έχει μια μοναδικότητα αδιαμφισβήτητη. Αυτό δεν το λέμε βαυκαλιζόμενοι για την ιστορία του και την πλούσια προσφορά του, ούτε γιατί κατοικούμε μόνιμα σε αυτό, ούτε γιατί το είπαν και το έγραψαν πολλοί κατά καιρούς και με ενθουσιασμό το ομολόγησαν. Παρά την επιλεγμένη σιωπή του μιλά με την υπερχιλιόχρονη ιστορία του, τα ανεκτίμητα κειμήλιά του, την καταπληκτική φύση του, τον τρόπο ζωής του και το ήθος των μοναχών του.

Κατά τον μητροπολίτη Μεσογαίας Νικόλαο, “μιλάει εντυπωσιάζοντας, μιλάει εμπνέοντας, μιλάει συγκινώντας, μιλάει συγκλονίζοντας, μιλάει προκαλώντας αλλαγές ζωής, μεταμόρφωση σκέψης, απροσδόκητες αφιερώσεις. Μιλάει πάντοτε πολύ, βαθιά και σε όλους... Είναι πράγματι ένας πολύ ιδιαίτερος τόπος που συνήθως κατανύσει και προβληματίζει. Το Άγιον Όρος έχει ακριβά φυλαχτά, μυστικά σωτήρια και αλήθειες απελευθερωτικές. Γοητεύει συναρπαστικά ακόμη και αυτούς που ποτέ δεν θα περίμενες. Δεν γνωρίζω αν για άλλο μέρος της Ελλάδας έχουν γραφεί τόσα πολλά".
Οπωσδήποτε η αξία του Αγίου Όρους δεν είναι από τα πολύτιμα κειμήλια και τις άφθαστες φυσικές καλλονές του. Είναι κυρίως ο ήσυχος, ταπεινός, απλός τρόπος της ζωής του. Η παρουσία του Θεού, της Παναγίας και των αγίων. Η προσευχή, η άσκηση, ο αγώνας, το φιλάγαθο και φιλάρετο, το φιλόθεο και το φιλάδελφο, το μισόκακο και το μισόφθονο. Το Άγιον Όρος αναπαύει τους εραστές του απόλυτου, του τέλειου, του Θεού, της αγιότητας και πλήρους αφιερώσεως. Ικανοποιεί σημαντικά λίαν απαιτητικά πνεύματα επί αιώνες απ’ όλο τον κόσμο.
Η ησυχία, η γαλήνη, η ηρεμία έφεραν τον ησυχασμό, την πραότητα και ημερότητα. Η κακοπάθεια, η εγκράτεια, η σκληραγωγία. Η αγρυπνία και ορθοστασία έφεραν τη νήψη, την κάθαρση, την ισορροπία. Κατόπιν τον θείο φωτισμό και την κατά χάρη και μέθεξη θέωση στους άξιους, τους ταπεινούς, τους καθαρούς, τους αφοσιωμένους. Το Άγιον Όρος δεν είναι μουσείο με ακριβά εκθέματα προς καλή φωτογράφηση. Είναι το τόπος του Θεού, το Περιβόλι της Παναγιάς, ο χώρος των αγίων, η χερσόνησος των αγωνιστών. Οι πολλοί προσκυνητές έρχονται να δουν και να αγγίξουν τα ίχνη του Θεού και των αγίων και να προσκυνήσουν. Τις θαυματουργές εικόνες της Παναγίας, τα τίμια και χαριτόβρυτα λείψανα των αγίων που ευωδιάζουν, τα κατάλευκα, σιωπηλά, κυρτωμένα γεροντάκια.
Παρά το άβατο που επικρατεί στο Άγιο Όρος επί χίλια χρόνια και πλέον το πιο τιμώμενο πρόσωπο ήταν, είναι και θα είναι ένα γυναικείο, της Παναγίας. Οι Αγιορείτες δεν είναι μισογύνηδες. Σέβονται την παράδοση, τιμούν ιδιαίτερα την Παναγία και μαζί της όλο τον ευγενή γυναικείο κόσμο. Καθημερινά μαζί με τα ονόματα των μητέρων και αδελφών τους μνημονεύουν χιλιάδες ονόματα γυναικών σε διάφορες ανάγκες. Το άβατο δεν είναι μια χθεσινοβραδινή νομοθέτηση, ούτε μια παραξενιά των μοναχών. Είναι ασκητικός θεσμός αιώνων και θα πρέπει να είναι σεβαστός απ’ όλους και όλες. Γενικά είναι αποδεκτό, κατανοητό και σεβαστό.
Είναι γεγονός πως το Άγιον Όρος στη μακραίωνη ιστορία του πέρασε διάφορες περιπέτειες, κρίσεις και αμφισβητήσεις. Η αγιότητά του όμως, έστω κάποτε και ως μειοψηφία, δεν χάθηκε ποτέ. Ο καθένας ό,τι επιθυμεί ψάχνει και βρίσκει. Το θέμα είναι να μην περιμένουμε τον ανθρώπινο έπαινο λαίμαργα, να μη θέλουμε να ακούσουμε ούτε μία δίκαιη και δικαιολογημένη παρατήρηση, να απαιτούμε από τους άλλους εκτίμηση.
Γι’ αυτό μακαρίζω πάντοτε τα μακάρια τους Όρους γεροντάκια, τα σεμνά, τα σιωπηλά, τα φτωχά, τα ταπεινά, τα νηφάλια και ήσυχα, που προσδοκούν μόνο τις θείες αύρες του πνεύματος. Όταν ο άγιος Νεκτάριος πήγε στο Άγιον Όρος, ξεναγήθηκε από έναν ηγούμενο στα κειμήλια της μονής. Όταν ο ηγούμενος τον πήγε και στο γηροκομείο της μονής, ο άγιος πήγε και ασπάσθηκε ένα γεροντάκι, λέγοντας: Αυτοί είναι, άγιε καθηγούμενε, οι θησαυροί της μονής σας!

Θλίψη και κατάθλιψη

Πηγή: εφημερίδα "Μακεδονία", 13/6/2010 -αναδημ. Αγιορείτικες Μνήμες

Γράφει ο μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

Ο γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης συχνά έλεγε πως η σήμερα τόσο διαδομένη κατάθλιψη συχνά και κύρια οφείλεται στον μεγάλο εγωισμό. Από μικροί μεγαλώνουμε με μια λαθεμένη αγωγή. Των περισσότερων η ανατροφή από μικρά παιδιά είναι μία επιμελής καλλιέργεια ενός λίαν εγωιστικού πνεύματος. Γεννιέται από νωρίς η σφοδρή επιθυμία για διάκριση, έπαινο, εντυπωσιασμό και πρωτοκαθεδρία. Γεννιέται ένα υπερβολικό ενδιαφέρον για την ενδυμασία, την κόμμωση και την επίδοση σε ανάξια λόγου πράγματα. Ο πολύς εγωισμός οδηγεί στον πρωταγωνιστισμό, την απόρριψη των άλλων, τη χρησιμοποίηση υπερβολών, ψευδών και ύβρεων. Ορισμένοι φθάνουν μάλιστα να υπηρετούν το άσχημο και το κακό μόνο και μόνο για να συζητιούνται και να προβάλλονται.

Με μια τέτοια πλεύση και προοπτική τι συμβαίνει; Πολύ συχνά, επειδή τα πράγματα δεν μας έρχονται όπως ακριβώς θέλουμε, αμέσως στεναχωριόμαστε, ταραζόμαστε, αγχωνόμαστε, απογοητευόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας, Παρουσιάζεται μια βαθιά θλίψη μέσα μας ότι δεν μας προσέχουν πολύ, δεν μας αγαπάνε όσο θέλουμε, δεν αναγνωρίζουν την αξία μας και δεν εκτιμούν τα προσόντα και τις δυνατότητές μας. Μία λοιπόν μη αναγνώριση, μια παρατήρηση, μια επίπληξη μας θυμώνει, μας ντροπιάζει, μας αναστατώνει, μας θλίβει. Τούτο συμβαίνει γιατί έχει θιγεί ο εγωισμός, έχει ανατραπεί η ωραία ιδέα που υπήρχε για τον εαυτό μας, την οποία επιθυμούμε να έχουν οπωσδήποτε και οι άλλοι.

Είναι μεγάλη λύπη άξιοι νέοι άνθρωποι να φθάνουν και σ’ αυτήν την αποτρόπαιη αυτοχειρία, γιατί δεν αντέχουν μία αποτυχία, μία απογοήτευση, μία υποτίμηση, μία προσβολή, μία ξαφνική πτώχευση. Ένας ταπεινός, ένας αληθινός Χριστιανός, όλα αυτά τα πικρά γεγονότα τα αντιμετωπίζει πιο ψύχραιμα, πιο αισιόδοξα, πιο καρτερικά και πιο ελπιδοφόρα. Μάλιστα, μερικές φορές μπορούν να γίνουν δυνατές αφορμές πνευματικής ωρίμανσης και ψυχικής καλλιέργειας.

Μια παρατεινόμενη στενοχώρια φέρνει θλίψη και αυτή πάλι τη φοβερή κατάθλιψη, που σήμερα μαστίζει πολλούς. Η κατάθλιψη μπορεί να αδρανοποιήσει τον άνθρωπο κουραστικά. Η κατάθλιψη έχει συνήθη αιτία τον άφθονο εγωισμό. Ο ταπεινός έχει ισχυρά αντισώματα, δεν είναι εύκολο να κυριευθεί από την κατάθλιψη. Τελικά, πιστεύουμε πως ο υπερβολικός εγωισμός είναι μια σκέτη ανοησία και η γνήσια ταπείνωση μια επιλογή ενός υψηλού πνευματικού κέρδους. Ο εγωιστής είναι πάντοτε αχόρταγος, ανικανοποίητος, ανασφαλής και αγχώδης. Αντίθετα, ο ταπεινός είναι ήσυχος, ικανοποιημένος, ευχαριστημένος, άφοβος και ήρεμος. Ο εγωιστής πάσχει να ξέρει πώς τον βλέπουν, πώς τον εκτιμούν και πόσο τον θαυμάζουν. Έτσι είναι συνεχώς ανήσυχος. Αυτό σημαίνει ότι του λείπει η αυτοεκτίμηση και εναγώνια την αποζητά από τους άλλους. Οι άλλοι όμως έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν ασχολούνται τόσο μ’ αυτόν. Αυτοβασανιζόμενος και ταλαιπωρούμενος από νοσηρές επιθυμίες, φαντασίες και ιδέες πονά πολύ. Μην αντέχοντας, καταφεύγει σε διάφορα χάπια, ακόμη και σε αλκοόλ και ναρκωτικά, για να αποφύγει τον εσωτερικό πόλεμο.

Είναι γεγονός πως καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες και μεγάλα ποσά για αντικαταθλιπτικά φάρμακα, αλλά και σε προγράμματα αποτοξινώσεως. Το πρόβλημα όμως δεν θεραπεύεται στη ρίζα του, γιατί παραμένει ισχυρός ο εγωισμός, που δημιουργεί όλα αυτά τα προβλήματα. Το αταπείνωτο φρόνημα των καιρών μας, οι συγκρούσεις, η μη αγωνιστικότητα, η νωχέλεια, οι συχνές απογοητεύσεις οδηγούν στην κατάθλιψη. Ευγενείς, ευαίσθητοι, αδύναμοι και αδρανείς νέοι μπορεί να κυριευθούν από την κατάθλιψη. Θεωρήσαμε την ταπείνωση ολέθριο ελάττωμα.
Αγωνιστήκαμε για άλλα πολλά που δεν ήταν ουσιαστικά και πρωτεύοντα. Μπερδέψαμε την ταπείνωση με την κακομοιριά και την απλοϊκότητα. Μόνο όμως ο αληθινά ταπεινός μπορεί να είναι πραγματικά χαρούμενος, αστεναχώρητος, νηφάλιος, γαλήνιος και υπερβολικά ειρηνικός. Οι ημέρες μας έχουν ιδιαίτερη ανάγκη πνευματικής ενισχύσεως.

Τότε αλλού και σήμερα εδώ

Πηγή: Εφημερίδα "Μακεδονία", 6-12-2009

Γράφει ο μοναχός Μωϋσής, Αγιορείτης 

Φωτό:perizitito.gr

Τα Χριστούγεννα του 1991 κατέβηκε για πάντα η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο από το Κρεμλίνο της Μόσχας και ανέβηκε η γνωστή, τρίχρωμη, ρωσική. Στα 74 έτη του σοβιετικού καθεστώτος είχαμε ανθηρό κομμουνιστικό παράδεισο με εκατομμύρια θύματα αντιφρονούντων.

Ο ορθόδοξος κλήρος θεωρήθηκε “αντιπαραγωγικό κοινωνικό στοιχείο” και καταδιώχθηκε βάναυσα. Χιλιάδες κληρικοί για την πίστη τους βρήκαν πρόωρο, αφύσικο και βίαιο θάνατο.
Ο Τρότσκι ίδρυσε την “Ένωση Μαχητικών Αθέων”, η οποία εργάστηκε σκληρά για την επικράτηση των ιδεών της. Ο Στάλιν δημιούργησε τα φοβερά και απάνθρωπα κολαστήρια των γκουλάγκ στη Σιβηρία, όπου εξορίστηκαν 2,5 εκατομμύρια συνάνθρωποί του, πολλοί από τους οποίους δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Τα περιγράφει καταπληκτικά ο νομπελίστας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν. Μεταπολεμικά το σταλινικό καθεστώς έκανε μεγάλες εκκαθαρίσεις μειονοτήτων, που χαρακτηρίστηκαν “συνεργάτες” των Γερμανών. Εξορίστηκαν μειονότητες, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν.
Το άθεο καθεστώς θανάτωσε πιστούς, έκλεισε και γκρέμισε εκκλησίες, κατέστρεψε ιερά κειμήλια της χριστιανικής τέχνης. Τελικά, όπως ορθά γράφτηκε, αν “ο κομμουνισμός γνώριζε πόσο θα δόξαζε την εκκλησία διώκοντάς την, ίσως δεν θα αποτολμούσε αυτόν τον φοβερό διωγμό!”. Ο σπουδαίος σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι είπε: “Ήταν μεγάλο λάθος να ξεριζώσουν το δέντρο που μας έδινε ελπίδα επί εκατοντάδες χρόνια. Αυτό μας πόνεσε, μας αποπροσανατόλισε…”.
Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι, θα πρέπει να πούμε πως από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου οι πιστοί της Ρωσίας δεινοπάθησαν. Από τότε η εκκλησία υποτάχτηκε πλήρως στο κράτος, έφθασαν να απαγορεύσουν στους μοναχούς να έχουν χαρτί και μελάνι, για να μη γράφουν. Από την περίοδο του Μεγάλου Πέτρου άρχισε μια περίοδος δυτικοποιήσεως της Ρωσίας. Υπήρξε μια στροφή κατά της βυζαντινής παραδόσεως στη θεία λατρεία. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στην πατρίδα μας, κατά την περίοδο της βαυαροκρατίας. Βυζαντινές εκκλησίες κατεδαφίστηκαν και μοναστήρια έκλεισαν, καθώς ο Όθωνας ήθελε να εξευρωπαΐσει την Ελλάδα. Τα περιγράφει ωραία με δάκρυα ο αγέρωχος στρατηγός Μακρυγιάννης.
Το δέσιμο του πιστού ρωσικού λαού με την Εκκλησία ήταν πάντοτε βαθύ και μεγάλο. Το ίδιο και του ελληνικού με την πηγαία και αφτιασίδωτη ευσέβεια. Αλλά και οι ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι χριστιανικές, παρά τη σημερινή αμφισβήτηση. Ο Γ. Μαρίνος γράφει πως “οι ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης διακήρυσσαν ότι το όραμά τους για την ενωμένη Ευρώπη στηρίζεται στις αξίες της χριστιανικής πίστεως”. Τον μηδενισμό των διανοουμένων, την απουσία του Θεού και τον θάνατό του σύμφωνα με τους φιλοσόφους ο πολύς Ντοστογιέφσκι τα θεωρεί φαινόμενα δαιμονικά.
Είναι γεγονός, όπως λέγει ο πολύσοφος ιερός Χρυσόστομος, ότι η “Εκκλησία διωκομένη λαμπροτέρα καθίσταται”. Όσοι επιχειρούν να κόψουν τις εθνικές ρίζες θα μείνουν ανέστιοι. Μια τέτοια επιχείρηση σύντομα ή αργά θα έχει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Θα στραφεί εναντίον αυτών που νόμιζαν ότι θα ωφεληθούν από αυτή την πολεμική. Στην Ελλάδα αρχίζει πάλι, υπόγεια, σταθερά και ύπουλα να τίθεται η Εκκλησία στο στόχαστρο. Τα παιδιά αμφισβητούν τη μητέρα τους. Δυσφημείται τεχνηέντως το έργο και η προσφορά της Εκκλησίας και με τρόπο εισέρχεται στις καρδιές των ανθρώπων η αμφισβήτηση και η καχυποψία. Η Εκκλησία σήμερα στην Ελλάδα έχει περί τα 800 ιδρύματα αγάπης για ορφανά, γέρους, φτωχούς, ασθενείς και πεινασμένους. Αλλού τα ιδρύματα αυτά όχι μόνο δεν φορολογούνται αλλά και επιδοτούνται.
Μένουμε ξανά να απορούμε στοχαστικά. Γιατί άραγε τόσο πολύ και μεγάλο μίσος για την τροφό του γένους Εκκλησία;