 |
| φωτογραφία: Γιώργος Χωματηνός |
Αντικρίζω τα πρόσωπα που ζωγράφισε ο Χρήστος Μαρκίδης ως τόπους θεοπτίας, σημεία συνάντησης του ανθρώπινου και του άρρητου. Γύρω τους, η σιωπή των σβησμένων σωμάτων και του άπειρου φόντου δεν κενώνει τον χώρο, μα τον ανοίγει. Εκεί, στο βάθος του σκότους, κάτι αρχίζει να γεννιέται.
Το μαύρο ως θείος γνόφος: τόπος μυστικής παρουσίας, μήτρα που κυοφορεί το φως.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
 |
| φωτογραφία: Γ.Μ.Βαρδαβάς |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου