Η θεσμική θωράκιση του μαθήματος των Θρησκευτικών και η εισαγωγή του μαθήματος της Ηθικής
Γράφει ο Αθανάσιος Ι. Καλαμάτας
«Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι ο δρόμος για τον εαυτό του, η αναζήτηση ενός δρόμου, το σκαρίφημα ενός μονοπατιού. Κανείς ποτέ δεν κατόρθωσε να είναι εντελώς ο εαυτός του, μ’ όλο που ο καθένας μας τείνει να φτάση εκεί, ο ένας ψαχουλευτά, ο άλλος πιο χειροπιαστά, καθένας στα μέτρα του. Όλοι κουβαλάμε μέσα μας τα υπολείμματα από τη γέννησή μας, τον πηλό, του αυγού και τις μεμβράνες ενός αρχέτυπο κόσμου.
Πολλοί δεν καταφέρνουν να γίνουν ποτέ άνθρωποι, εξακολουθούν και μένουν βάτραχοι, σαύρες και μυρμήγκια. Άλλοι πάλι είναι από τη μέση και πάνω άνθρωποι κ’ έχουν ουρά ψαριού. Όμως ο καθένας από μας είναι ένα πείραμα της φύσης που σκοπός τουείναι ο άνθρωπος. Σε όλους μας οι ρίζες και οι μάνες είναι κοινές. Όλοι βγαίνουμε μέσα από το ίδιο στήθος και όλοι προσπαθούμε να βγούμε από τα σκοτάδια, αλλά ο καθένας επιδιώκει ένα δικό του σκοπό. Μπορούμε και καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον, αλλά καθένας μπορεί να δώση εξήγηση μονάχα για τον εαυτό του».
ΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ, Ντέμιαν, σε μετάφραση Μένη Κουμανταρέα,
εκδ. Γαλαξίας, Αθήνα 1969, σσ. 10-11
[τηρήθηκε η ορθογραφία του μεταφραστή].
Στη διαδρομή των τελευταίων διακοσίων χρόνων από την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, δύο μαθήματα, τα Θρησκευτικά και η Ιστορία, κατά περιόδους βρίσκονται στο προσκήνιο. Πολιτικές και εκκλησιαστικές ιδεολογικές πεποιθήσεις προσπαθούν διαχρονικά να ελέγξουν το περιεχόμενο και τον τρόπο διδασκαλίας τους. Όσον αφορά το μάθημα των Θρησκευτικών, δεν χωρά αμφιβολία ότι αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της θρησκευτικής εκπαίδευσης, με κύριο στόχο τη διαμόρφωση της θρησκευτικής και εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων πολιτών.