[...] [Η] έκφραση μιας ζωής είναι πάρα πολλά άλλα, πέρα από τη δυστυχία στην οποία εμμένουμε επειδή ακριβώς φοβόμαστε. Η ζωή κρατά κάποιο μυστήριο προσωπικό, δεν είναι ποτέ μόνο μια έννοια ή ιδέα αλλά η πορεία και τα βήματα απειρίας βιωμάτων. [...]
Ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. Ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη (Πρός Κορινθίους A' 13,9-13).
"Αναρχικός" χριστιανός, από τους καλύτερους... Ευλόγησον, κ. Νίκο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤω όντι σπουδαίος και ανεπανάληπτος ο αείμνηστος Πεντζίκης!
ΑπάντησηΔιαγραφή